പുലർച്ചെ നതാഷയുടെ വീട്ടിലെ ആ ചില്ലുജാലകം വഴി പുറത്തിറങ്ങിയ സാം തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിൽ കാറ്റായി പറന്ന് വളരെ വേഗം തന്റെ മലഞ്ചരിവിലെ താവളത്തിലെത്തിയിരുന്നു.
രാത്രിയിലെ ആ ഓരോ നിമിഷവും അയാളുടെ സിരകളിൽ ഇപ്പോഴും ലഹരിയായി പടർന്നു കിടക്കുന്നു. മാത്യു എന്ന സർജന്റെ മൂക്കിനു താഴെ വെച്ച്, അയാളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പത്നിയെ തനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ആസ്വദിച്ചതിന്റെ ആ വിജയാരവം സാമിന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.
നതാഷ എന്ന ആ മാദക റാണിയെ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കിയതും, അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത ഉടലിൽ പടർന്നുകയറിയതും ഒരു ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ അയാൾ ഓർത്തെടുത്തു.
അയാൾ വേഗത്തിൽ ഷർട്ട് ഊരിയെറിഞ്ഞു.
വിയർപ്പും പിച്ചകപ്പൂക്കളുടെ മണവും കലർന്ന നതാഷയുടെ ആ വശ്യമായ ഗന്ധം തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ലെങ്കിലും, ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിനായി അയാൾ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.
ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ തണുത്ത വെള്ളം അയാളുടെ ഉറച്ച മസിലുകളിലൂടെ ഒഴുകി ഇറങ്ങി. സാം കണ്ണുകളടച്ചു.
നതാഷയുടെ ആ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന നിശ്വാസങ്ങളും, തന്റെ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ ഉരുകിപ്പോയ രീതിയും അയാളുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.
അതൊരു വെറും ഭോഗമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ കാൻവാസിൽ പകർത്താൻ വെച്ചിരുന്ന ഒരു ജീവനുള്ള ശില്പത്തെ തനിക്ക് കീഴടക്കിയതിന്റെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു.
കുളി കഴിഞ്ഞ് ഒരു തോർത്ത് മാത്രം അരയിൽ ചുറ്റി സാം തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
മുറിയിൽ ഓയിൽ പെയിന്റിന്റെയും സിഗരറ്റിന്റെയും ഗന്ധം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. അയാൾ ഒരു സിഗരറ്റ് കൊളുത്തി, ചുവരിൽ ചാരി വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ വലിയ കാൻവാസിന് മുന്നിൽ നിന്നു.
നതാഷയുടെ ആ അപൂർണ്ണമായ ഓയിൽ പെയിന്റിംഗ്!
നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ ആ തടിച്ച തുടകളും, വശ്യമായ ഉടലും സാം തന്റെ ഭാവനയിൽ വരച്ചു വെച്ചിരുന്നു.
അയാൾ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭ്രാന്തമായ തിളക്കം മിന്നിമറഞ്ഞു.
തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് സ്പർശിച്ച ആ ഉടലിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും ചിത്രത്തിൽ എത്രമാത്രം കൃത്യമാണെന്ന് അയാൾ പരിശോധിച്ചു.
സാം: (ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചു)
“നീ കണ്ടോ നതാഷാ… മാത്യുവിന്റെ കത്തിക്ക് കീറിമുറിക്കാനേ അറിയൂ. പക്ഷേ എന്റെ ബ്രഷുകൾക്ക് നിന്റെ ആത്മാവിനെ തൊടാനറിയാം. രാത്രി നിന്റെ ഉടലിൽ ഞാൻ വരച്ച ആ ചുവന്ന പാടുകൾ… അവയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ചായങ്ങൾ.”
അയാൾ തന്റെ വിരൽ കൊണ്ട് ചിത്രത്തിലെ നതാഷയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി. ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അയാൾ ആ ചിത്രത്തോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
നതാഷയെ താൻ പൂർണ്ണമായും സ്വന്തമാക്കിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന ബോധം അയാളിൽ ഒരുതരം അസുരമായ ആനന്ദം നിറച്ചു.
അയാൾ തന്റെ പെയിന്റ് ബോക്സിൽ നിന്നും കടും ചുവപ്പ് ചായം എടുത്തു.
ബ്രഷ് ഇല്ലാതെ തന്റെ വിരൽ കൊണ്ട് തന്നെ ആ ചിത്രത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി.
ഓരോ സ്പർശനത്തിലും അയാൾ നതാഷയുടെ ഉടലിനെ വീണ്ടും ഭോഗിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
നതാഷയെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി തന്റെ കാൻവാസിലെ തടവുകാരിയാക്കാൻ സാം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പുറത്ത് നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങുമ്പോഴും, സാം ആ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ സംതൃപ്തിയോടെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളുമായി തന്റെ ‘മാസ്റ്റർപീസ്’ പൂർത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.
അയാൾ ഓരോ അംഗിളിൽ നിന്നും താൻ വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നതാഷയുടെ ചിത്രത്തെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…..
പിന്നീട് തന്റെ റൂമിലെ മരക്കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ആ ചിത്രത്തെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു….
രാത്രിയത്തെ ക്ഷീണത്തിൽ ഇടക്കെപ്പോഴോ അയാൾ ഗാടനിദ്രയിലേക്ക് വഴിമാറി…
അന്ന് രാവിലെ മാത്യു ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞു. അയാൾ പോയതും നതാഷ വലിയൊരു ഭാരമൊഴിഞ്ഞതുപോലെ ശ്വാസം വിട്ടു. അവൾ സാവധാനം കുളിക്കാനായി ഡ്രസ്സ് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.
കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
തന്റെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിൽ, കഴുത്തിന് താഴെയും വയറിന് വശങ്ങളിലും കൈകളിലും ചുവന്നു തുടുത്ത പാടുകൾ!!!!
സാമിന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ അമർന്ന ഇടങ്ങൾ, അവന്റെ പല്ലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ പാടുകൾ…!!!
അവ ഓരോന്നും ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ ഭ്രാന്തമായ ഭോഗത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായിരുന്നു.
നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പാടുകളിൽ തൊട്ടു നോക്കി.
നതാഷ: (മനസ്സിൽ) “ദൈവമേ… സാം എന്നെ ഇത്രമാത്രം വന്യമായാണോ കീഴടക്കിയത്? ഈ പാടുകൾ മാത്യു കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ!!!”
മാത്യുവിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ താൻ എത്ര വലിയ ചതിയാണ് ചെയ്തതെന്ന ബോധം അവളിൽ ചെറിയൊരു ഭയം നിറച്ചു.
പക്ഷേ, ആ പാടുകൾ കാണുമ്പോൾ ഭയത്തോടൊപ്പം തന്നെ സാമിന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ഉടലിന്റെ ചൂട് അവൾ വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആ പാടുകൾ അവൾക്ക് നൽകിയത് ഒരുതരം നിഗൂഢമായ അഭിമാനമായിരുന്നു.
ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോൾ ആരും ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പാടില്ല.
സാധാരണയായി സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസുകളും മോഡേൺ സാരികളും ധരിക്കാറുള്ള നതാഷ ഇന്ന് ഒരു മാറ്റം വരുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവൾ തന്റെ അലമാരയിൽ നിന്നും കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഫുൾ കൈ ചുരിദാർ എടുത്തു.
കഴുത്ത് പൂർണ്ണമായും മറയുന്ന തരത്തിലുള്ള ആ വസ്ത്രം ധരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു—കൈത്തണ്ടയിലെ ആ വലിയ ചുവന്ന പാട് ശരിക്കും മറയുന്നുണ്ടോ എന്ന്.
ഒരു സ്കാർഫ് കൂടി കഴുത്തിൽ ചുറ്റി അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു മാന്യയായ ഡോക്ടറാണ്. പക്ഷേ ആ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ സാമിന്റെ സ്പർശനം ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ കനലായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പൗഡർ ഉപയോഗിച്ച് കഴുത്തിലെ ചെറിയൊരു പാട് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മാത്യുവിനോ മറ്റാർക്കെങ്കിലുമോ ഒരു തരി പോലും സംശയം തോന്നാൻ പാടില്ല. അവൾ തന്റെ ബാഗെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു:
“നീ നിന്റെ ശരീരത്തെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് മറയ്ക്കാം നതാഷാ… പക്ഷേ നിന്റെ ആത്മാവിൽ പതിഞ്ഞ സാമിന്റെ ഈ ചായങ്ങൾ നീ എങ്ങനെ മറയ്ക്കും?!!!!”
അതിനിടക്ക് അവൾ തന്റെ ഫോൺ കൈയിൽ എടുത്ത് സാം സ്ഥിരമായി മെസ്സേജ് അയക്കാറുള്ള നമ്പറിലേക്ക് ആദ്യമായി ഒരു മെസ്സേജ് തിരിച്ചയച്ചു…അധികമായി ഒന്നുമില്ല…
ഒരു ‘ഗുഡ് മോർണിംഗ് സാം.. ‘ എന്ന ടെക്സ്റ്റ്..
ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കാർ ഓടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ നോട്ടം ഇടയ്ക്കിടെ തന്റെ കൈകളിലേക്ക് ആ ഫോണിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷെ അത്രനേരമായിട്ടും സാം ആ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടുണ്ടായില്ല…. സാം ആ മെസ്സേജ് കാണാതെ ഇരുന്നത് അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു….. സാമിന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം അവളെ പൂർണ്ണമായും അടിമയാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അതേ സമയം രാവിലെ പത്തുമണി ആവാറായിട്ടും സാം തന്റെ വാടക വീട്ടിലെ മരക്കട്ടിലിൽ ഏതോ സ്വപ്ന സുഖ നിദ്രയിലായിരുന്നു… നതാഷ അയച്ച മെസ്സേജ് ഒന്നും അയാൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…!!
ഹോസ്പിറ്റലിലെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത തണുപ്പിലും നതാഷയ്ക്ക് വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ സാം മെസ്സേജ് അയക്കാറുള്ള നമ്പറിലേക്ക് പലപ്രാവശ്യം വിളിച്ചുനോക്കി… പക്ഷെ ഫലം ഉണ്ടായില്ല….
സാം എന്തായിരിക്കും കാൾസ് അറ്റൻഡ് ചെയ്യാത്തത് എന്ന് ആലോചിച്ചു അവൾ അന്ന് ആകെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയി…
പക്ഷേ രാത്രിയിലെ ആ വന്യമായ ഓർമ്മകൾ ഒരു ചലച്ചിത്രമെന്നോണം അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു മറഞ്ഞു.
സാമിന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അവന്റെ പരുക്കൻ നിശ്വാസവും അവളുടെ കാതുകളിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.
അപ്പോഴാണ് ഒരു പേഷ്യന്റ് തന്റെ കുടുംബപ്രശ്നങ്ങളുമായി അവളുടെ മുന്നിലെത്തിയത്. അയാൾ ഓരോന്ന് പറയുമ്പോഴും നതാഷയ്ക്ക് അസഹനീയമായ ദേഷ്യം തോന്നി.
പേഷ്യന്റ്: “ഡോക്ടർ… എനിക്ക് എന്റെ ഭാര്യയെ വിശ്വാസമില്ല. അവൾ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടുന്നില്ല…”
സാധാരണ ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ അതീവ ക്ഷമയോടെ കേട്ടിരുന്ന നതാഷ ഇന്ന് പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവൾ മേശപ്പുറത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു.
നതാഷ: (ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ) “നിർത്തൂ! നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള പുരുഷന്മാരുടെ പ്രശ്നം ഇതാണ്!
എപ്പോഴും സംശയം… എപ്പോഴും നിരീക്ഷണം.!!
ഒരു സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ലോകം ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ലേ? നിങ്ങൾക്കിവിടെ കൗൺസിലിംഗിന്റെ ആവശ്യമില്ല, കുറച്ച് വിവേകമാണ് വേണ്ടത്. പ്ലീസ്, ഗെറ്റ് ഔട്ട്!”
പേഷ്യന്റ് അമ്പരന്നുപോയി. അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വേഗത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി.
നതാഷ തന്റെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു.
അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. താൻ ആ പേഷ്യന്റിനെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെയുള്ളിലെ കുറ്റബോധത്തെയാണ് ഭയക്കുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അല്പം കഴിഞ്ഞ് ചായയുമായി വന്ന നഴ്സ് ലില്ലി, നതാഷയുടെ അടുത്ത് കുറച്ച് ഫയലുകൾ വെച്ചു.
ലില്ലി: “മാഡം… അടുത്ത പേഷ്യന്റ് അരമണിക്കൂറായി വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു. അവർക്ക് കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്…”
നതാഷ: (ലില്ലിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞ് ആക്രോശിച്ചു)
“നിങ്ങൾക്ക് കാണുന്നില്ലേ ഞാൻ ഇവിടെ ബിസിയാണെന്ന്? അവർക്ക് തിരക്കുണ്ടെങ്കിൽ അവർ വേറെ ഡോക്ടറെ കാണട്ടെ! ഇതെന്താ ചായക്കടയാണോ തിരക്ക് കൂട്ടാൻ? ഈ ഫയലുകളെല്ലാം എടുത്ത് പുറത്ത് പോകൂ ലില്ലി. എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ആരും ഇനി ഈ മുറിയിലേക്ക് വരരുത്!”
ലില്ലിയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു..
വർഷങ്ങളായി നതാഷയോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന ജൂനിയർ നേഴ്സ് ആയ അവൾ നതാഷയുടെ ഇങ്ങനെയൊരു രൂപം കണ്ടിട്ടില്ല. പാവം ലില്ലി വേഗത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി.
നതാഷ കസേരയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു.
അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ സംഘർഷഭൂമിയായിരുന്നു.
സാമിനോടുള്ള ആവേശം അവളുടെ പ്രൊഫഷണലിസത്തെ കാർന്നുതിന്നുകയായിരുന്നു.
ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
ഓരോ ശബ്ദത്തിലും അവൾ സാമിന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം തിരഞ്ഞു.
താൻ വസ്ത്രം മാറുമ്പോൾ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട ആ പാടുകൾ… അവ മാഞ്ഞുപോകുന്നില്ല.
ഓരോ തവണ പല ഫോൺ കാൾസ് വരുമ്പോഴും അവൾക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
നതാഷ തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ചു.
പക്ഷേ ഇരുട്ടിൽ അവൾ കണ്ടത് സാമിന്റെ ആ വശ്യമായ കണ്ണുകളായിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം സാമിന്റെ കൈകളിലേക്ക് ഏൽപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്ന് ആ പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ നൊമ്പരത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അതേസമയം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഏകദേശം നാല് മണിക്കൂർ നീണ്ട സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഹൃദയശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് ശേഷമാണ് മാത്യു പുറത്തിറങ്ങിയത്.
പുറത്ത് കാത്തുനിന്ന ബന്ധുക്കളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആശ്വാസവും നന്ദിയും കണ്ടപ്പോൾ, മാത്യുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ സംതൃപ്തി നിറഞ്ഞു.
തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒരു ജീവൻ കൂടി മരണത്തിൽ നിന്നും തിരിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന് പുറത്ത് തന്റെ ടീം അംഗങ്ങളോടൊപ്പം കോഫി കുടിക്കുമ്പോൾ മാത്യു വല്ലാതെ സന്തോഷവാനായിരുന്നു.
സാധാരണ സർജറി കഴിഞ്ഞാൽ മരവിച്ചുപോകാറുള്ള അയാളുടെ മനസ്സ് ഇന്ന് പ്രസന്നമായിരുന്നു.
അസിസ്റ്റന്റ് ഡോക്ടർ: “സർ, ഇന്നത്തെ സർജറി ഒരു മാജിക് തന്നെയായിരുന്നു. സർ പറഞ്ഞതുപോലെ ആ ക്രിട്ടിക്കൽ പോയിന്റിൽ നമ്മൾ ജയിച്ചു.”
മാത്യു ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ വർഷങ്ങളായി അയാൾ കൊണ്ടുനടന്ന ജോലിഭാരത്തിന്റെ ക്ഷീണമില്ലായിരുന്നു.
പകരം, ആ വിജയം പങ്കുവെക്കാൻ അയാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് തോന്നിയത് നതാഷയെയാണ്. അവൾ എപ്പോഴും പറയാറുള്ളത് അയാൾ ഓർത്തു—
“മാത്യു, നിനക്ക് നിന്റെ രോഗികളോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പകുതിയെങ്കിലും എന്നോട് കാണിച്ചു കൂടെ? നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നുകൂടെ?”
ഇന്ന് ആദ്യമായി മാത്യുവിന് നതാഷയെ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ തോന്നി.
അവളുടെ പരിഭവങ്ങൾ കേൾക്കാനും, താൻ ഇന്ന് രക്ഷിച്ച ജീവനെക്കുറിച്ച് അവളോട് വാചാലനാകാനും അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു.
ആ ആവേശത്തിലാണ് അയാൾ കഫറ്റീരിയയിൽ നതാഷയെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നടന്നത്…
അവിടെവച്ചു മാത്യു നതാഷയുടെ ക്യാബിൻ നേഴ്സ് ആയ ലില്ലിയേ കണ്ടത്.
മാത്യു:ഹലോ ലില്ലി…ഗുഡ് ആഫ്റ്റർനൂൺ…എന്താ ഇത് ദിവസവും ശരീരം മെലിഞ്ഞു മെലിഞ്ഞു വരുകയാണോ….!!!
എന്നാൽ നതാഷ ഡോക്ടർ തന്നോട് ആദ്യമായി ചൂടായ ഷോക്കിൽ ആയിരുന്നു ലില്ലി…
അതുകഴിഞ്ഞു ഇപ്പൊ മാത്യു ഡോക്ടറുടെ ആ സംസാരം ലില്ലി അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടുനിന്നു…
സാധാരണ തന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി വല്ലപ്പോഴും ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം നൽകി പോകുന്ന മാത്യു ഡോക്ടർ ഇന്ന് തന്റെ ശരീരത്തെ കുറിച്ചു കമെന്റ് അടിക്കുന്നു….
ആശ്ചര്യം ലില്ലിയുടെ മുഖത്ത്….!!
എന്നാൽ അവൾ ടെൻഷൻ ഇല്ലാതെ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു….
ലില്ലി :മാത്യു ഡോക്ടർ…ഇത് മെലിഞ്ഞതല്ല.. ഫിറ്റ് ആൻഡ് ഫിനിഷ് ആണ്….!!
മാത്യു:ഒക്കെ ഒക്കെ…. നതാഷ അവിടെയുണ്ടോ കാന്റീനിൽ?… അതോ ഓഫീസ് കേബിനിലോ….?
ലില്ലി :സർ.. ഞാൻ അത് പറയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു സർ…
നതാഷാ മാം നേ ഇത്ര ദേഷ്യത്തിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്ന് വരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല…
മാഡം ഒരു പേഷ്യന്റ് നോട് ചൂടായി…
ഫയൽസ് കൊണ്ടു വെച്ച എന്നോട് ചൂടായി… മാഡം എന്തോ മൂഡോഫ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു സർ… സർ ഒന്ന് സംസാരിച്ചുനോക്ക്…
നതാഷ യുടെ ഭാവവ്യത്യാസം എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മാത്യു വിനും മനസ്സിലായില്ല… എന്നാലും അത് അയാൾ ലില്ലിയോട് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല…
മാത്യു:നോക്കട്ടെ ലില്ലി..
നതാഷ ഓരോ ദിവസവും കാണുന്ന പേഷ്യന്റ് പലത്തരക്കാർ ആണല്ലോ…
പലതരം മാനസിക പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ടി വരും… അതിന്റെയാവാം…. ഞാൻ സംസാരിക്കാം നതാഷയോട്…
മാത്യു പറഞ്ഞത് ലില്ലി കേട്ടു തലയാട്ടി നിന്നു… മാത്യു നതാഷയെ നോക്കി ആ കാഫെറ്ററിയ യിലേക്ക് നടന്നു…
അതേ സമയം ആ മലഞ്ചേരിവിലെ വീട്ടിൽ സാം തന്റെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു…
അയാൾ തന്റെ രാവിലെ അഴിച്ചിട്ടു പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്തുനോക്കി… അതിൽ നതാഷ യുടെ മെസ്സേജും മിസ്സ്ഡ് കാൾസും കണ്ട് അയാൾ നോക്കി നിന്നു….
അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു… പക്ഷെ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് ഒരു ചാരനിറം ഉണ്ടായിരുന്നു…
അയാൾ ആ ഫോണും കയ്യിൽ പിടിച്ചു ബെഡിലേക്ക് വീണ്ടും കിടന്നു…
അയാൾ നതാഷ അയച്ച മെസ്സേജും താൻ വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നതാഷയുടെ ഓയിൽ പെയിന്റിംഗും മാറി മാറി നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു…
സാം അവളെ തിരിച്ചു വിളിക്കാനോ മെസ്സേജ് അയക്കാനോ നിന്നില്ല…
പാതി മയക്കത്തിൽ എന്നപോലെ അയാൾ ആ ബെഡിൽ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു…
സാമിന്റെ മനസ്സിൽ പല കാര്യങ്ങളും ഓർത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു… പതിയെ അയാൾ നതാഷയെ കണ്ട ആദ്യ ദിവസം മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി…..!!!
ആറുമാസം മുൻപ്.
നഗരത്തിൽ തന്നെയുള്ള ബീച്ചിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു കഫേയിൽ വച്ച്…
കടലിനോട് ചേർന്നുള്ള ആ പഴയ കഫേയിൽ തന്റെ സ്കെച്ച് ബുക്കുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു സാം.
അന്ന് വൈകുന്നേരമാണ് ആദ്യമായി നതാഷ അവിടേക്ക് വരുന്നത്. മാത്യുവിനൊപ്പം ഒരു ഡിന്നറിന് എത്തിയതായിരുന്നു അവൾ. അവർക്ക് തൊട്ടടുത്ത ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് സാം അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
മാത്യു തന്റെ ഫോണിലെ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, നതാഷ ശൂന്യമായ കണ്ണുകളോടെ കടലിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ ആ ഏകാന്തതയും, ഉടലിലെ വശ്യതയും സാമിന്റെ ഉള്ളിലെ ചിത്രകാരനെ ഉണർത്തി.
ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ അയാൾ അവളെ നിരീക്ഷിച്ചു.
മാത്യുവിന്റെ അവഗണനയിൽ അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആ ശ്വാസംമുട്ടൽ ആ മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു.
അന്നുതൊട്ട് സാം അവളെ പിന്തുടരാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അയാൾ അവളുടെ കാറിന് പിന്നാലെ പോയി. അവൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റൽ, അവൾ പോകുന്ന റേഡിയോ സ്റ്റേഷൻ, അവളുടെ വീട്… എല്ലാം സാം മനസ്സിലാക്കി.
നാതാഷയേ കണ്ട ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ തന്നെ ഒരു പേഷ്യന്റിന്റെ വേഷത്തിൽ സാം ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തി.
നതാഷയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ അയാൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ നടി വന്ന ബർഡോട്ട് നേ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന നതാഷ യുടെ ക്യാബിൻ ജൂനിയർ നഴ്സായ ലില്ലിയെയാണ്. ലില്ലിക്ക് നതാഷയോടുള്ള വിശ്വാസം സാം തന്റെ സംസാരത്തിലൂടെ മുതലെടുത്തു.
സാം: (വളരെ വിനയത്തോടെ) “സിസ്റ്റർ… ഡോക്ടർ നതാഷയുടെ കൗൺസിലിംഗ് വളരെ മികച്ചതാണെന്ന് കേട്ടു. പക്ഷേ അവർക്ക് എപ്പോഴും ഇത്ര തിരക്കാണോ? അവർക്ക് സംസാരിക്കാൻ സമയം കിട്ടാറുണ്ടോ?”
ലില്ലി: (അല്പം സങ്കടത്തോടെ) “അയ്യോ സാറേ, ഡോക്ടർ ഒരു പാവമാണ്. പകലൊക്കെ ഇവിടെ പണിയെടുത്ത് മടുത്ത് രാത്രി ആ റേഡിയോ സ്റ്റേഷനിലും പോകും.അവിടെയും ആളുകൾക്ക് ഫോണിലൂടെ ഫ്രീ ആയി കൗൺസിലിംഗ് കൊടുക്കും..
കൂടെയുള്ള മാത്യു സാറാണെങ്കിൽ ഒരു മിനിറ്റ് പോലും അവർക്കായി നീക്കിവെക്കാറില്ല.മാത്യു സർ ഈ സിറ്റിയിലെ പേരുകേട്ട സർജൻ ആണ്..ആ പാവം ആ വലിയ വീട്ടിൽ തനിച്ചാണെന്ന് പറയാം.”
ലില്ലിയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ് നതാഷയുടെ ജീവിതത്തിലെ ശൂന്യത സാം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
അവൾക്ക് വേണ്ടത് സ്നേഹമോ പണമോ അല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാളെയാണെന്ന് സാം ഉറപ്പിച്ചു.
അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. പിന്നീട് സാം അവളെ കുറിച്ച് പഠിച്ചു. അവളുടെ ഓരോ ശീലങ്ങളും, അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പിച്ചകപ്പൂക്കളും, അവൾ രാത്രിയിൽ അനുഭവിക്കുന്ന ഏകാന്തതയും…
എല്ലാം ഒരു കാൻവാസ് വരയ്ക്കുന്ന കൃത്യതയോടെ സാം തന്റെ മനസ്സിൽ കോറിയിട്ടു. ആ ഹോസ്പിറ്റലിലെ നിശബ്ദമായ പിന്തുടരലിന് ശേഷമാണ് സാം ആദ്യമായി അവളെ ആ ഫ്എം സ്റ്റുഡിയോ യിലേക്ക് പോയി പിന്തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചത്.
അയാൾ പിറ്റേന്ന് രാത്രി തന്നെ നതാഷയേ പറ്റി കൂടുതൽ അറിയാൻ ഫ്എം സ്റ്റുഡിയോലേക്ക്
എത്തിയിരുന്നു….
അന്ന് ആറു മാസം മുന്നത്തെ മഴ ചാറി വീഴുന്ന രാത്രി.
നതാഷ അകത്ത് തന്റെ റേഡിയോ ഷോയുടെ തിരക്കിലാണ്.
സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്തെ ഗേറ്റിനടുത്ത് തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി സാം ഒരു റെയിൻ കോട്ട് ഇട്ട് മുഖം പരസ്യമാക്കാതെ പതുക്കെ സെക്യൂരിറ്റി ക്യാബിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
കാവൽക്കാരനായ വക്കച്ചൻ അവിടെ റേഡിയോയിലെ നതാഷയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് കണ്ണടച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
സാം ഒരു സിഗരറ്റ് കൊളുത്തി അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഒരു കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ സാം അയാൾക്കരികിൽ ഇരുന്നു.
പതിയെ അയാളെ പറ്റിയും അയാളുടെ ജോലിയെ കുറിച്ചുമൊക്കെ സാം മനസ്സിലാക്കി…സാം പതിയെ വന്ന കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു….
സാം: “ഈ ശബ്ദത്തിന് നല്ല രസമാണല്ലോ… ഇതിന്റെ ഉടമസ്ഥയെ നേരിൽ കണ്ടാൽ എങ്ങനെയുണ്ടാകും?”
ആ ശക്തമായ മഴയത്തു ആ അൻപതു കഴിഞ്ഞ വക്കച്ചൻ ആ സിഗരറ്റ് വാങ്ങി ആർത്തിയോടെ പുകച്ചു വിട്ടു. നതാഷയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അയാൾ ഒരു പ്രത്യേക ലഹരിയിലായിരുന്നു.
വക്കച്ചൻ: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സാമിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന്)
“അയ്യോ സാറേ…!!!
അത് നേരിൽ കണ്ടാൽ പിന്നെ സാറിന് വട്ടാകും.
ഈ ശബ്ദം വെറും സാമ്പിൾ മാത്രമാ.!!!!!
രാത്രി ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഞാൻ എന്നും അവളെ കാണുന്നതാ. ആ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ ഉണ്ടല്ലോ… ആഹാ! ഒരു ആനച്ചന്തം തന്നെയാ അവൾക്ക്.!!!!!”
വക്കച്ചന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം വന്യമായ തിളക്കം പടർന്നു. അയാൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ കാമനകളെ സാമിന് മുന്നിൽ തുറന്നുവിടാൻ തുടങ്ങി.
വക്കച്ചൻ: “ആ വെളുത്ത് തുടുത്ത ശരീരം… അവൾ നടക്കുമ്പോൾ ആ സാരിക്ക് ഉള്ളിൽ അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത ഉടൽ ആടുന്നത് കാണാൻ തന്നെ എന്ത് രസമാ എന്നറിയോ..!
ആ തടിച്ച തുടകളും, വലിയ മുലകളും വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടും… ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഒരു ശില്പം കൊത്തി വെച്ച പോലെയാ.!!!!
അവളുടെ ആ വെള്ളക്കോട്ടിനുള്ളിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു വിരുന്ന് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ആരെങ്കിലും പറയുമോ?
അവളുടെ ആ ഭർത്താവ് ഡോക്ടർ സാറിന് ഇതിന്റെയൊക്കെ വില അറിയാമോ ആവോ!!!!”
വക്കച്ചൻ ആസ്വദിച്ചു പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും സാമിന്റെ ഉള്ളിലെ കനലിനെ ഊതിക്കത്തിച്ചിരുന്നു….
തന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം കണ്ടിരുന്ന നതാഷയുടെ ഉടലിനെ മറ്റൊരാൾ ഇത്രയും ലൈംഗിക ചുവയോടെ വർണ്ണിക്കുന്നത് സാമിൽ ഒരു വശത്ത് ദേഷ്യവും മറുവശത്ത് ഒരു വന്യമായ ആവേശവും ഉണ്ടാക്കി.
വക്കച്ചൻ: “രാത്രി മഴയത്ത് അവൾ വിയർത്ത് വരുമ്പോൾ ആ ബ്ലൗസ് ഒക്കെ ദേഹത്ത് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കാണണം…
സാറേ, ഏതൊരു ആണിന്റെയും നിയന്ത്രണം പോകും. എനിക്കൊക്കെ അവളുടെ ആ ചക്ക മുലകളിൽ ഒന്ന് തൊടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് എത്ര രാത്രികളിൽ ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നോ!”
സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അയാൾ തന്റെ കൈകൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
വക്കച്ചൻ വർണ്ണിച്ച നതാഷയുടെ ആ ഉടൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ അമരണം എന്ന ചിന്ത അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു അന്ന്….
നതാഷ മറ്റാർക്കും സ്പർശിക്കാനാവാത്ത ഒരു ലഹരിയായി തന്റെ മാത്രം കാൻവാസിൽ ഒതുങ്ങേണ്ടവളാണെന്ന് സാം ഉറപ്പിച്ചു.
വക്കച്ചൻ ആ പുക ഊതി വിടുമ്പോൾ സാം എഴുന്നേറ്റു.
അയാൾ സ്റ്റുഡിയോയുടെ ആ ചില്ലുജാലകങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെയിരുന്ന് നതാഷ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയാണ്.
പക്ഷേ പുറത്ത് തന്നെപ്പോലെയുള്ള പുരുഷന്മാർ അവളെ എങ്ങനെയാണ് നോക്കിക്കാണുന്നതെന്ന് അ
സാം: (മനസ്സിൽ) “നീ എന്റെ മാത്രം ചിത്രമാണ് നതാഷാ…
മറ്റാരുടെയെങ്കിലും കണ്ണുകൾ നിന്റെ ഈ വടിവുകളിൽ പതിയുന്നതിന് മുൻപ് നിന്നെ എനിക്ക് പൂർണ്ണമായും സ്വന്തമാക്കണം.!!”
സാം പതുക്കെ ബൈക്കിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
വക്കച്ചന്റെ വാക്കുകൾ അയാളുടെ സിരകളിൽ ഒരു ലഹരിയായി പടർന്നു. അന്ന് രാത്രി വക്കച്ചൻ കൊതിച്ച ആ ഉടലിനെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ഡോക്ടർ ഭർത്താവിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കണം എന്ന് സാം തീരുമാനിച്ചു.
ആറു മാസം മുന്നേ ആ നടന്ന ആ കാര്യങ്ങൾ പതിയെ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി നിറച്ചു… ഇന്ന് അയാൾ തന്റെ മാദകറാണിയേ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു…..!!!!!
പതിയെ സാം തന്റെ പാതിമയക്കത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്നു…
സ്റ്റുഡിയോയുടെ മധ്യത്തിൽ വെച്ചിരുന്ന വലിയ കാൻവാസിന് മുന്നിലായിരുന്നു സാം.
ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ ഓയിൽ പെയിന്റിന്റെയും ടർപ്പന്റൈന്റെയും ഗന്ധം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
കയ്യിലുള്ള ബ്രഷ് കാൻവാസിൽ പതിയുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സാമിന്റെ മനസ്സ് പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു.
നതാഷയുടെ തടിച്ച തുടകളുടെ വടിവുകൾ കാൻവാസിൽ പകർത്തുമ്പോൾ, സാം ആ റേഡിയോ സ്റ്റേഷനിലെ രാത്രി ഓർത്തു. സെക്യൂരിറ്റി വക്കച്ചൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.
”ആ വെളുത്ത് തുടുത്ത ശരീരം… സാരിക്ക് ഉള്ളിൽ ആ കൊഴുത്ത ഉടൽ ആടുന്നത് കാണാൻ എന്ത് രസമാ…!!!”
വക്കച്ചൻ പറഞ്ഞത് എത്ര സത്യമാണെന്ന് സാം ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ വക്കച്ചനെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് അവളെ ദൂരെയുള്ള കാഴ്ചയായി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ. എന്നാൽ തനിക്ക്…!!
നതാഷയുടെ ഓരോ ശ്വാസവും തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്.!!
ബ്രഷ് ചുവന്ന ചായത്തിൽ മുക്കി നതാഷയുടെ ചുണ്ടുകൾ വരയ്ക്കുമ്പോൾ സാം പഴയൊരു രംഗം കൂടി ഓർത്തെടുത്തു.
നതാഷ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നഴ്സ് ലില്ലിയോട് സംസാരിക്കുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് നിരീക്ഷിച്ച ആ വൈകുന്നേരം. അന്ന് നതാഷയുടെ മുഖത്തെ ആ മടുപ്പും ശൂന്യതയുമാണ് അവൾക്കുള്ളിലെ യഥാർത്ഥ പെണ്ണിനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ തനിക്ക് പ്രേരണയായത്.
സാം: (മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു) “വക്കച്ചൻ നിന്റെ ഉടലിനെ കണ്ടു… ലില്ലി നിന്റെ സങ്കടത്തെ കണ്ടു… മാത്യു നിന്റെ മൗനത്തെ കണ്ടു. പക്ഷേ നതാഷാ, ഞാൻ മാത്രമേ നിന്റെ ആത്മാവിനെയും ആ ഉടലിന്റെ ആഴങ്ങളെയും കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.”
സാം കാൻവാസിൽ നതാഷയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ജീവൻ നൽകി.
ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരിയും അവൻ നിറച്ചു.
മാത്യുവിനെ ഉറക്കിക്കിടത്തി, തന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയ നതാഷയുടെ ആ നഗ്നരൂപം ഓർക്കുമ്പോൾ സാമിന്റെ കൈകൾക്ക് വേഗത കൂടി.
അവൻ ബ്രഷ് താഴെ വെച്ചു. ഇനി ഈ ചിത്രത്തിന് കുറച്ച് കൂടി പൂർണ്ണത വേണം.
അത് ഇന്ന് രാത്രി സംഭവിക്കണം. നതാഷയെ തന്റെ ഈ വീട്ടിലേക്ക്, തന്റെ ഈ കാൻവാസുകൾക്കിടയിലേക്ക് എത്തിക്കണം. മാത്യുവിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിൽ നിന്നും അവളെ അടർത്തിമാറ്റാനുള്ള അവസാനത്തെ ചായം സാം തന്റെ മനസ്സിൽ തയ്യാറാക്കി.
അവൻ ഫോണെടുത്ത് നതാഷയ്ക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. മെസ്സേജ് അയക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ആ വശ്യമായ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു…
ആ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കേബിനിൽ അപ്പോൾ നതാഷ ഏകാന്തതയിൽ എന്തോ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു…
ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ നതാഷ ഞെട്ടി. സാമിന്റെ മെസ്സേജ് ആണ്:
”ഇന്ന് എന്റെ കാൻവാസിന് നിന്റെ ഈർപ്പമുള്ള ചർമ്മത്തിന്റെ നിറം വേണം നതാഷാ. പകൽ നിന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുമ്പോൾ, രാത്രിയിലെ എന്റെ സ്പർശനം നിനക്കുള്ള മരുന്നാകും. ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു… നിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെ വാതിൽ ഇന്ന് രാത്രി നീ തകർക്കണം.”
നതാഷ ആ മെസ്സേജ് വായിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
സാം അവളെ വെറുമൊരു പെണ്ണായല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കലയായിട്ടാണ് കാണുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മാത്യുവിന്റെ നിശബ്ദതയേക്കാൾ സാമിന്റെ ഈ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും അപരാധിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നതാഷ തന്റെ കേബിനിൽ നിന്നും സാം തനിക്കയച്ച മെസ്സേജും നോക്കി കാഫെറ്ററിയ യിലേക്ക് നടന്നു….
ഹോസ്പിറ്റലിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി നതാഷ കഫറ്റീരിയയുടെ ഒരു മൂലയിലുള്ള ടേബിളിൽ ഇരിപ്പായി.
മുന്നിലിരിക്കുന്ന ലഞ്ച് ബോക്സ് അവൾ തുറന്നുപോലുമില്ല.
സാമിന്റെ ആ മെസ്സേജ് അവളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ പോലെ മിന്നിമറയുന്നു.
”ഇന്ന് രാത്രി നീ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെ വാതിൽ തകർക്കണം…”
സാമിന്റെ വാക്കുകൾ കേവലം ഒരു ക്ഷണമല്ല, അതൊരു ആജ്ഞയാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം.
അവളുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ തന്റെ കഴുത്തിലെ മാലയിൽ അമർന്നു.
അവിടെ സാമിന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ നൽകിയ പാടുകൾ ഇപ്പോഴും ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല.
പെട്ടെന്ന് മാത്യു അവിടേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കപ്പ് കോഫിയുണ്ടായിരുന്നു.
മാത്യു: (അവളുടെ അരികിലിരുന്ന്) “നതാഷാ, നീ ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ലേ? ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ നിന്നെ കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമം പോലെ.
സർജറി കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ ലില്ലി പറഞ്ഞു നീ ഇന്ന് പേഷ്യൻസിനോടൊക്കെ വല്ലാതെ ചൂടായെന്ന്. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
നതാഷ ഞെട്ടിപ്പോയി.അവൾ വേഗത്തിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
നതാഷ: “ഏയ്… ഒന്നുമില്ല മാത്യു. ചെറിയൊരു തലവേദന. പിന്നെ… ഈയിടെയായി കേസുകൾ കുറച്ച് കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആണ്. അതിന്റെ സ്ട്രെസ്സ് ആവാം.”
മാത്യു: (അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു)
“നമുക്ക് ഇന്ന് വൈകുന്നേരം നേരത്തെ വീട്ടിൽ പോയാലോ? നീ ആ റേഡിയോ ഷോ ഇന്ന് ലീവ് എടുക്ക്. നമുക്ക് കുറച്ചു നേരം ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കാം.”
മാത്യുവിന്റെ ആ അപ്രതീക്ഷിത സ്നേഹം നതാഷയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
സാമിനൊപ്പം ചെലവഴിച്ച രാത്രികൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭാരമായി നിന്നു.
മാത്യുവിന്റെ വിരലുകൾ സ്പർശിച്ച ഇടങ്ങളിൽ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.
സാമിന്റെ വന്യമായ ചൂട് അറിഞ്ഞ ആ ശരീരത്തിന് മാത്യുവിന്റെ സ്നേഹം ഇപ്പോൾ അന്യമായിരുന്നു.
നതാഷ: “വേണ്ട മാത്യു… ഇന്ന് ഷോയിൽ ഒരു ഇമ്പോർട്ടന്റ് കാര്യം സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്. എനിക്ക് പോയേ പറ്റൂ. നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ട, എന്റെ സ്ട്രെസ് ഒക്കെ ഞാൻ മാനേജ് ചെയ്തോളാം.നോ പ്രോബ്ലം..”
മാത്യു ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു എഴുന്നേറ്റു.
അയാൾ നതാഷയെ നിർബന്ധിച്ചില്ല… അയാൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നതാഷയുടെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം ഇരട്ടിയായി.
മാത്യുവിനോട് നുണ പറയുന്നത് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ശീലമായിരിക്കുന്നു.
സമയം കടന്നുപോയി.. നതാഷ ഇന്നുരാത്രി സാം തനിക്കു വേണ്ടി കരുതിവെച്ചത് എന്തായിരിക്കും എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു…
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഉള്ള കുറച്ചു പേഷ്യന്റ് അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ഒക്കെ ലില്ലി നേഴ്സ് നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവച്ചു…
വിളിച്ചവരോടൊക്കെ നതാഷ ഡോക്ടർക്ക് സുഖമില്ല എന്ന കള്ളം പറഞ്ഞു….
അതുകൊണ്ട് തന്നെ നാതാഷാ അന്ന് നേരത്തെ വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി…
അന്ന് വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങാൻ നേരത്താണ് നാതാഷയുടെ മുന്നിലേക്ക് നഴ്സ് ലില്ലി കേബിനിനു അകത്തേക്ക് വന്നത്. ലില്ലിയുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം കള്ളച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ലില്ലി: “മാഡം… ഇന്ന് ഉച്ചതിരിഞ്ഞു ഒരാൾ വന്നിരുന്നു ഒരു പുതിയ അപ്പോയിന്മെന്റ് എടുക്കാൻ. നിങ്ങളെ കാണാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു പിച്ചകപ്പൂവ് എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു. മാഡത്തിന് കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു.”
ലില്ലി തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും വാടിത്തുടങ്ങിയ ആ പൂവ് പുറത്തെടുത്തു. നതാഷയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി.
സാം! അവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ലില്ലിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ അവൻ തന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
നതാഷ: (പതർച്ച മറച്ചുപിടിച്ച്) “അത്… അത് ഏതെങ്കിലും പേഷ്യന്റ് ആവും ലില്ലി. നീ അത് കളഞ്ഞേക്ക്.”
ലില്ലി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നതാഷ ആ പൂവ് കയ്യിലെടുത്തു.
അതിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ സാമിന്റെ ആ വന്യമായ ചിരി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, സാം അവളെ വിട്ടയക്കാൻ ഭാവമില്ല. അവൾ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിൽ നിന്നും പുറത്തുകടന്നേ തീരൂ.
അന്ന് വൈകുന്നേരം നതാഷ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങി തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ ഉള്ളിൽ മിന്നൽപ്പിണർ പായിച്ചു.
ഹോസ്പിറ്റൽ ഗേറ്റിന് അപ്പുറം തന്റെ ബൈക്കിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന സാം!
അയാൾ തന്റെ ഹെൽമെറ്റ് ഊരി അവളെ നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരി ചിരിച്ചു.
അവൻ ഫോണെടുത്തു നതാഷക്ക് മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്തു:
“നതാഷാ ഇന്ന് രാത്രി നിന്റെ റേഡിയോ ഷോ നടക്കുമ്പോൾ ആ ഫ്എം സ്റ്റുഡിയോയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ ഉണ്ടാകും.”
പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൻ അവിടെ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായി..
നതാഷ യുടെ ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നു…നതാഷ ആ മെസ്സേജ് കണ്ടു… നതാഷയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി തകരുകയായിരുന്നു.
സാധാരണ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും എന്തെങ്കിലും കാരണങ്ങൾ കാരണം രാത്രി വൈകി മാത്രം വീട്ടിലെത്താറുള്ള നതാഷ, ഇന്ന് സാമിനെ കാണാനുള്ള ആവേശത്തിൽ കുറച്ചു നേരത്തെ തന്നെ ഇറങ്ങി.
മനസ്സിൽ സാമിന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ഉടലും പരുക്കൻ സ്പർശനങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.
എന്നാൽ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് മാത്യുവിന്റെ കാർ കണ്ടതും അവൾ ഒന്ന് തരിച്ചുനിന്നു.
അകത്തേക്ക് കയറിയ നതാഷ കണ്ടത് തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ഗൗരവക്കാരനായ സർജൻ മാത്യു കിച്ചൺ ആപ്രൺ ധരിച്ച് അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാണ്.
മുറിയിലാകെ നല്ല ഭക്ഷണത്തിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
മാത്യു: (നതാഷയെ കണ്ടതും വിടർന്ന ചിരിയോടെ) “ഹേയ് നതാഷാ… നീ നേരത്തെ വന്നോ? ഞാനൊരു സർപ്രൈസ് തരാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ ആ സങ്കീർണ്ണമായ സർജറി സക്സസ് ആയിരുന്നു.
അതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ തന്നെ ഡിന്നർ ഉണ്ടാക്കാമെന്ന് കരുതി.”
നതാഷ സ്തംഭിച്ചു പോയി.
മാത്യുവിൽ നിന്ന് അവൾ വർഷങ്ങളായി ആഗ്രഹിച്ച സ്നേഹമാണിത്.
പക്ഷേ ഇന്ന്, തന്റെ ഉടലിൽ സാമിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ ഈ സന്തോഷം അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ഭാരമായി തോന്നി.
മാത്യു: (അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് തോളിൽ കയ്യിട്ടു) “നതാഷാ… നമ്മൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചിട്ട് തന്നെ എത്ര നാളായി.
ഇന്ന് രാത്രി നീ ആ റേഡിയോ ഷോ ഒഴിവാക്ക്.
നമുക്ക് ബീച്ചിലേക്കോ അല്ലെങ്കിൽ ഹൈവേയിലൂടെ ലോങ്ങ് ഡ്രൈവിനോ പോയാലോ? ഒരു ഔട്ടിംഗ്… നീ എപ്പോഴും ചോദിക്കാറില്ലേ?”
മാത്യുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കഠാര പോലെ തറച്ചു.
തന്റെ ഭർത്താവ് ഇത്രയും സന്തോഷത്തോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ, താൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ മറ്റൊരുവന്റെ കിടപ്പറയിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണെന്ന ബോധം അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
പക്ഷേ സാമിന്റെ ആ വന്യമായ ലഹരി അവൾക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
നതാഷ: (വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട്)
“മാത്യു… ഐ ആം സോ സോറി.
നിങ്ങൾക് ലഭിച്ച ഈ വിജയം എനിക്കും വലിയ സന്തോഷമാണ്.
പക്ഷേ… ഇന്ന് രാത്രി റേഡിയോ ഷോ മാറ്റിവയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഒരുപാട് കമ്മിട്ട്മെന്റ്സ് ഉള്ളതല്ലേ… എനിക്ക് അത് മാറ്റി വെക്കാൻ കഴിയില്ല. പിന്നെ നിനക്കറിയാമല്ലോ, ആത്മഹത്യാ പ്രതിരോധ വാരമായത് കൊണ്ട് ഇന്ന് ലൈവ് കോളുകൾ ഒരുപാടുണ്ടാകും…”
മാത്യു: (മുഖത്തെ ആവേശം പതുക്കെ കെട്ടടങ്ങി) “ഇന്ന് മാത്രമെങ്കിലും ഒന്ന് ഒഴിവാക്കിക്കൂടേ നതാഷാ? എനിക്ക് നിന്നോട് കുറെ കാര്യങ്ങൾ ഷെയർ ചെയ്യാനുണ്ട്.”
നതാഷ: (അയാളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റി) “വേണ്ട മാത്യു…
പ്രൊഫഷണൽ ലൈഫ് നമുക്ക് മാറ്റി വെക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.
നിങ്ങളുടെ സർജറി പോലെ തന്നെ ഇതും എനിക്ക് പ്രധാനമാണ്. നമുക്ക് ഈ വീക്കെൻഡ് ഉറപ്പായും പോകാം. പ്ലീസ്… നിങ്ങൾ വിഷമിക്കരുത്.”
മാത്യു ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് മടങ്ങി.
അയാൾ ഉണ്ടാക്കിയ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോൾ നതാഷയ്ക്ക് ഒരു ശിക്ഷ പോലെ തോന്നി.
അവൾ വേഗത്തിൽ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് ഓടി.
മുറിയിലെത്തി വാതിലടച്ച ശേഷം അവൾ ആ ചുവന്ന പാടുകളുള്ള തന്റെ കൈകളിൽ നോക്കി വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു.
ഒരു വശത്ത് തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ഭർത്താവ്, മറുവശത്ത് തന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന കാമുകൻ.!!
നതാഷ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
തന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെ വാതിൽ ഇന്ന് രാത്രി അവൾക്ക് മുന്നിൽ കൂടുതൽ കഠിനമായി തോന്നിയെങ്കിലും, സാമിന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ഗർജ്ജനം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി റേഡിയോ ഷോ ക്ക് പോവുന്നതിനുമുൻപ്
മാത്യു അതീവ താല്പര്യത്തോടെ പാകം ചെയ്ത ആ ഫ്രൈഡ് റൈസ് നതാഷയുടെ പ്ലേറ്റിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു സർജന്റെ കൃത്യതയോടെ അയാൾ വെജിറ്റബിൾസ് അരിഞ്ഞു ചേർത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, രുചിയിൽ അതൊരു സാധാരണ ഭക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നു.
എങ്കിലും, മാത്യുവിന്റെ മുഖത്തെ ആ അപൂർവ്വമായ സന്തോഷം കണ്ട് നതാഷ അത് ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു.
നതാഷ: “മാത്യു… ഇത് ശരിക്കും സൂപ്പർ ആയിട്ടുണ്ട്! നിങൾക് ഇത്ര നന്നായി കുക്ക് ചെയ്യാൻ അറിയുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”
മാത്യു: (അല്പം അഭിമാനത്തോടെ) “സത്യമാണോ? നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം. എന്നും ഇങ്ങനെ ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…”
നതാഷ മറുപടിയായി വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ സാമിനെ കാണാനുള്ള തിടുക്കം കത്തിപ്പടരുകയായിരുന്നു.
ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അവൾ വേഗത്തിൽ തയ്യാറായി.
ശരീരത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാടുകൾ ആരും കാണാതിരിക്കാൻ അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഒരു ഡാർക്ക് ബ്ലൂ കളർ ഫുൾ കൈ ചുരിദാറും അതിന് ചേരുന്ന ടൈറ്റ് ലെഗ്ഗിൻസും ആയിരുന്നു.
വസ്ത്രം ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും അവളുടെ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ അത് ഭംഗിയായി മറച്ചു.
കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് അവൾ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുമ്പോൾ, മാത്യു പതിവുപോലെ ഒരു ബിയർ കുപ്പിയുമായി ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ ഭാര്യയിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ അയാൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ അതോ ആ ബിയറിന്റെ ലഹരിയിൽ അയാൾ വീണ്ടും മയങ്ങുകയാണോ എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
രാത്രി റേഡിയോ സ്റ്റേഷൻ പരിസരത്തു നതാഷ കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് ഇറങ്ങിയതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം തിരഞ്ഞത് ആ കറുത്ത ഹിമാലയൻ ബൈക്കിനെയാണ്.
പക്ഷേ സാം അവിടെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആ നിരാശ അവളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു.
കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, സെക്യൂരിറ്റി വക്കച്ചൻ ഗേറ്റിനടുത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നും സാരിയിൽ കണ്ടിരുന്ന ഡോക്ടറെ ഇന്ന് തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ വേഷത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആർത്തിയോടെ വിടർന്നു.
ടൈറ്റ് ചുരിദാറിനുള്ളിൽ വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുന്ന നതാഷയുടെ മുലകളും,
ലഗിൻസിനുള്ളിൽ വ്യക്തമായി കാണുന്ന അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തിയും കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ മൃഗം ഉണർന്നു.
വക്കച്ചൻ ആ നോട്ടം നതാഷയിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ഉടലിലുണ്ടാകുന്ന ചലനങ്ങൾ അയാൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നോക്കി നിന്നു.
നതാഷ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്റെ ബാഗും മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അവൾക്ക് ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—സാം എന്തുകൊണ്ടാണ് വരാത്തത്?!!!
വക്കച്ചൻ തന്റെ താടിയിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു,
“ഇന്ന് ഡോക്ടർമ്മ ഒരു രക്ഷയുമില്ലല്ലോ… ആ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ എല്ലാം അങ്ങ് പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ നിൽക്കുകയാണല്ലോ!”
വക്കച്ചന്റെ ആ കിറിച്ച നോട്ടം തന്റെ പിന്നിലുണ്ടെന്നറിയാതെ നതാഷ സ്റ്റുഡിയോയുടെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത തണുപ്പിലേക്ക് കയറി.
പക്ഷേ ആ തണുപ്പിനേക്കാൾ വലിയൊരു ചൂട് സാമിന്റെ രൂപത്തിൽ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരാനിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾ അപ്പോഴും ഭയത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും ഓർത്തു.
റേഡിയോ സ്റ്റുഡിയോയിലെ വലിയ ചില്ലുജാലകത്തിനപ്പുറം ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞ നഗരമായിരുന്നു.
നതാഷ തന്റെ കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കാതുകൾ പുറത്തെ റോഡിലായിരുന്നു.
ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ആ ഗർജ്ജനം കേൾക്കാൻ അവൾ വല്ലാതെ കൊതിച്ചു.
ആ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ അവൾക്ക് ഒരുതരം അസ്വാഭാവികമായ വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
അവളുടെ വിരലുകൾ മേശപ്പുറത്ത് അസ്വസ്ഥമായി താളമിട്ടു.
റേഡിയോയിലെ ഹെഡ്സെറ്റിലൂടെ കേൾക്കുന്ന സംഗീതത്തേക്കാൾ അവളുടെ ശ്രദ്ധ ജനലിന് താഴെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ എവിടെയെങ്കിലും ആ കറുത്ത നിഴൽ തെളിയുന്നുണ്ടോ എന്നതിലായിരുന്നു.
സാം എന്താണ് വരാത്തത്?!!
അവൻ തന്നെ ഒഴിവാക്കുകയാണോ?!!
അതോ മാത്യുവിനെപ്പറ്റി അവൻ എന്തെങ്കിലും അറിഞ്ഞോ?
അപ്പോഴാണ് ഒരു ഫോൺ കോൾ വരുന്നത്. സാധാരണ നിസ്സാരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാറുള്ള പേഷ്യന്റുകളുടെ സങ്കടങ്ങൾ ഇന്ന് അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ഭാരമായി തോന്നി.
വിളിച്ചയാൾ: “ഡോക്ടർ… എന്റെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വലിയ ആശങ്കയുണ്ട്. അയാൾ എന്നെ വഞ്ചിക്കുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയാണ്…!!!”
നതാഷയുടെ മനസ്സ് എവിടെയോ ആയിരുന്നു.
അവൾക്ക് കോൺസെൻട്രേഷൻ കിട്ടുന്നില്ല.
അവൾ പതർച്ചയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “അത്… പ്രണയം അങ്ങനെയാണ്. നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ കുറച്ചു കൂടി കാത്തിരിക്കണം.!!”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയലും ടെൻഷനും കേൾക്കുന്നവർക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.
ആശ്വാസം തേടി വിളിച്ചവർക്ക് കൃത്യമായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയാതെ നതാഷ വല്ലാതെ വിയർത്തു.
ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ തന്റെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി.
മെസ്സേജ് ബോക്സ് ശൂന്യമാണ്. പുതിയ സന്ദേശങ്ങളൊന്നുമില്ല.
അവൾ സാം അയച്ച പഴയ മെസ്സേജ് ഒന്നുകൂടി വായിച്ചു:
“നിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെ വാതിൽ ഇന്ന് രാത്രി നീ തകർക്കണം.”
ആ വരികൾ വായിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി.
സാം തന്നെ വിളിക്കുകയാണ്, പക്ഷേ അവൻ നേരിട്ട് വരുന്നില്ല. ഈ നിഗൂഢത അവളെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.
മുൻപിലിരിക്കുന്ന സ്ക്രീനിലെ മെസ്സേജുകൾ വായിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
ഫുൾ കൈ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ സാമിന്റെ നഖങ്ങൾ ഏൽപ്പിച്ച ആ പാടുകൾ എരിയുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
ആ വസ്ത്രം ഇപ്പോൾ അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. അവൾ എഴുന്നേറ്റു ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.
പുറത്ത് കാവൽ നിൽക്കുന്ന വക്കച്ചൻ ഇടയ്ക്കിടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
പക്ഷേ അവൾക്ക് വേണ്ടത് ആ വേട്ടക്കാരന്റെ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു.
സാമിനെ കാണാത്തത് അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തി.
തന്റെ പ്രൊഫഷണലിസം പാടെ തകർന്നു പോയെന്നും, താൻ സാമിന്റെ വെറുമൊരു കളിപ്പാവയായി മാറിയെന്നും ആ നിമിഷം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.!!
അവൾ ഫോണെടുത്തു ഒരു മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്തു:
“സാം… നീ എവിടെയാണ്? എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു. നീ വരുന്നില്ലേ….എന്നെ പറ്റിക്കുകയാണോ….!!!!”
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ സെൻഡ് ബട്ടൺ അമർത്തുമ്പോൾ, തന്റെ ജീവിതം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിമറിയാൻ പോകുകയാണെന്ന് നതാഷ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.!!!!
റേഡിയോ സ്റ്റുഡിയോയിലെ ഒരു മണിക്കൂർ നീണ്ട ആ നരകം അവസാനിച്ചു.
മൈക്രോഫോൺ ഓഫ് ചെയ്യുമ്പോൾ നതാഷയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു തവണ പോലും സാമിന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം അവൾ കേട്ടില്ല.
അവൻ വരുമെന്ന് അവൾ അത്രമേൽ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
തന്നെ തന്റെ തടവറയിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുമെന്ന് കരുതിയവൻ തന്നെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന തോന്നൽ അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ, തലതാഴ്ത്തി അവൾ സ്റ്റുഡിയോയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ച് കണ്ട സഹപ്രവർത്തകരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും അവൾ മറുപടി നൽകിയില്ല.
പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ അവളുടെ കാർ ഏകാന്തമായി നിൽക്കുന്നു.
കാറിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ ഫോൺ ഒന്നുകൂടി പരിശോധിച്ചു.
സാം ആ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല!
”സാം… നീ എന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നോ? എന്നെ വെറുമൊരു നേരമ്പോക്കായി നീ കണ്ടോ?”
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.
നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുമ്പോൾ സെക്യൂരിറ്റി വക്കച്ചൻ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
സ്റ്റിയറിംഗിൽ തല ചായ്ച്ച് എങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് അവൾ വണ്ടി ഓടിച്ചത്.
റോഡിലെ വെളിച്ചം കണ്ണുനീരിൽ കലങ്ങി അവൾക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങി നിന്നു.
സ്റ്റുഡിയോയിൽ നിന്നും മെയിൻ ഹൈവേയിലേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപുള്ള ആ ഇടവഴിയിൽ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു.
സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ പലതും മിന്നിത്തീരാറായ അവസ്ഥയിലാണ്.
റോഡിന് ഇരുവശവും തിങ്ങിനിറഞ്ഞ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റിന് ഒരുതരം നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വിജനമായ റോഡിൽ നതാഷയുടെ കാറിന്റെ എഞ്ചിൻ ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നതാഷയുടെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഗ്ലാസിന് പുറത്ത് വീണ്ടും ചാറ്റൽ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
തന്റെ ഫോണിലെ മെസ്സേജ് സാം കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല എന്ന സത്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കഠാര പോലെ തറച്ചു.
”ഞാൻ വെറുമൊരു കളിപ്പാട്ടമായിരുന്നോ സാം?”
അവൾ എങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
കണ്ണുനീർ അവളുടെ കാഴ്ചയെ മറച്ചു.
തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച പാടുകൾക്ക് പോലും ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് വേദന തോന്നി. സാം തന്നെ ചതിച്ചു എന്ന ബോധം അവളെ തകർത്തു കളഞ്ഞിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിൽ ദൂരെയൊരു നിഴൽ തെളിഞ്ഞു.
റോഡരികിലെ ആ പഴയ, തകർന്ന ബസ് ഷെൽട്ടറിന് താഴെ കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ ബൈക്ക്.
അതവനാണ്! സാം!
നതാഷയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി.
അവൾ ആഞ്ഞു ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി.
ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.
കാർ നിന്നതും അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.
ആ വിജനമായ റോഡിൽ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആകാശത്തെ കറുത്ത മേഘങ്ങളും തണുത്ത കാറ്റും മാത്രം സാക്ഷിയായി.
സാം തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിൽ ചാരി, പതിവുപോലെ ഒരു വശ്യമായ ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
നതാഷ: (ശ്വാസം കിട്ടാതെ, കരഞ്ഞു കൊണ്ട്) “സാം…!”
അവൾ ഓടിവന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഞ്ഞു പതിച്ചു.
അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവന്റെ കരുത്തുറ്റ കഴുത്തിൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.
ആ രാത്രിയിലെ ഏകാന്തതയിൽ അവളുടെ കരച്ചിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
സാമിന്റെ പരുക്കൻ ജാക്കറ്റിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച് അവൾ തളർന്നു പോയി.
അവൾക്ക് അവനോടുള്ള ദേഷ്യവും പരിഭവവും എല്ലാം ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി.
നതാഷ: “നീ എന്താ എന്നെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്? ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചെന്നറിയാമോ? നീ എന്നെ ചതിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കരുതി. എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ വയ്യ സാം. ഇനി എന്നെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചാക്കരുത്… പ്ലീസ്!”
സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവളെ തന്നിലേക്ക് ഉയർത്തി.
ആ വിജനമായ വീഥിയിൽ അവരുടെ നിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം ഉയർന്നു കേട്ടു.
നതാഷയുടെ ചുരിദാറിനുള്ളിലെ ചർമ്മം സാമിന്റെ ജാക്കറ്റിലെ തണുപ്പേറ്റപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചുരുണ്ടു.
സാം അവളുടെ കാതോരത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ ആ നിഗൂഢമായ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങി.
സാം: “ഈ ഏകാന്തതയിൽ നീ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന് വേണ്ടി എത്രമാത്രം ദാഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് കാണണമായിരുന്നു നതാഷാ.
നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെയും നിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെയും അപ്പുറം നിനക്ക് ഞാനേയുള്ളൂ എന്ന് നീ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടല്ലോ…!!”
സാം അവളെ മെല്ലെ അടർത്തി മാറ്റി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുനീരിൽ സാമിന്റെ പ്രതിബിംബം തിളങ്ങി.
ആ വിജനമായ റോഡിൽ, ആരും കാണാത്ത ആ രാത്രിയിൽ, നതാഷ തന്റെ എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളും സാമിനു മുന്നിൽ അഴിച്ചു വെച്ചു…
സാം തന്റെ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഹിമാലയന്റെ ഗർജ്ജനം ആ ഇടവഴിയിൽ മുഴങ്ങി.
അവൻ ഹെൽമെറ്റ് എടുത്തു നതാഷയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.
സാം: “കാർ ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ നതാഷാ… ഈ രാത്രി നമുക്ക് ഈ രണ്ട് ചക്രങ്ങളിൽ മതി. കയറൂ.”
നതാഷ ഒന്ന് മടിച്ചു.
ഹൈ ക്ലാസ് ജീവിതം നയിക്കുന്ന അവൾ ഇതിനുമുമ്പ് ഒരിക്കലും ഒരു ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ കയറിയിട്ടില്ല.
ആ വലിയ ബൈക്കിലേക്ക് എങ്ങനെ കയറണമെന്നറിയാതെ അവൾ പതറുന്നത് കണ്ട് സാം ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ ഒരു വന്യമായ പരിഹാസവും പ്രണയവും കലർന്നിരുന്നു.
സാം അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സീറ്റിലേക്ക് ഇരിക്കാൻ സഹായിച്ചു.
സാം: “പേടിക്കണ്ട… നിന്റെ ഈ തടവറയിൽ നിന്നും ഞാൻ നിന്നെ ആകാശത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.!!!”
അവൾ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞതും സാം അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും ബലമായി പിടിച്ച് തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വച്ചു.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വിരലുകളുമായി കോർത്തുപിടിച്ചു.
സാമിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആ ജാക്കറ്റിന്റെ മണവും നതാഷയെ പൊതിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് സാം ഗിയർ മാറ്റുകയും ആക്സിലറേറ്റർ ആഞ്ഞു തിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒരു വെടിയുണ്ട പായുന്നതുപോലെ ആ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.
ആദ്യത്തെ ആ സ്പീഡിൽ നതാഷ പേടിച്ച് കണ്ണുകളടച്ച് സാമിന്റെ മുതുകിലേക്ക് ആഞ്ഞു പറ്റി. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറന്നു.
വിജനമായ ആ പാതകളിലൂടെ സാം ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ബൈക്ക് പറപ്പിച്ചു.
ആ വിജനതയിൽ മറ്റാരും കേൾക്കാനില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൂവി:
സാം: “നോക്കൂ നതാഷാ… ഈ രാത്രി നിന്റേതാണ്! എന്റെ ചായങ്ങൾക്കും കാൻവാസിനും വേണ്ടി ദൈവം എനിക്ക് തന്ന വിരുന്നാണ് നീ! നിന്റെ ഈ ഉടലിനെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു… നിന്റെ ഈ ഭയത്തെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു!”
സാമിന്റെ ആ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയപ്രകടനം കേട്ട് നതാഷയ്ക്ക് ആദ്യം പേടി തോന്നിയെങ്കിലും, പതുക്കെ അവളിലും ആ ഭ്രാന്ത് പടരാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ സാമിന്റെ മുതുകിൽ മുഖം അമർത്തി, ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചു.
തന്റെ അന്തസ്സും ജോലിയും ഭർത്താവും എല്ലാം ആ സ്പീഡിൽ പിന്നിലാകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
ആ തണുത്ത കാറ്റും സാമിന്റെ ഗന്ധവും അവളെ ഒരു ലഹരിപോലെ പിടികൂടി.
നതാഷ: (കാറ്റിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു) “സാം… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു… പക്ഷേ എനിക്ക് ഇത് നിർത്താൻ തോന്നുന്നില്ല!”
ബൈക്ക് വളവുകൾ തിരിയുമ്പോൾ നതാഷയുടെ ഉടൽ സാമിനോട് കൂടുതൽ ചേർന്നു.
ആ ഒഴിഞ്ഞ വഴികളിലെ മരങ്ങൾ ഇരുവശത്തേക്കും അതിവേഗം ഓടിമറഞ്ഞു.
സാം തന്റെ വീടിന്റെ വഴിയിലേക്ക് ബൈക്ക് വെട്ടിച്ചപ്പോൾ നതാഷ അറിഞ്ഞു, അവൾ തിരിച്ചുവരാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആ ‘സുതാര്യമായ തടവറ’യുടെ വാതിൽ ഭേദിച്ച് പുറത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന്.
ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ഗർജ്ജനം ആ വിജനവീഥികളെ നടുക്കി.
നതാഷ സാമിന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ മുതുകിൽ അമർന്നിരുന്നു.
അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു തരം വന്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ആ കാറ്റിൽ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
സാം തന്റെ ആക്സിലറേറ്റർ ആഞ്ഞു തിരിച്ചപ്പോൾ ബൈക്ക് നൂറ് കിലോമീറ്ററിലധികം വേഗതയിലേക്ക് കുതിച്ചു.
സാം: (കാറ്റിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു) “നതാഷാ… നോക്കൂ! നിന്റെ ലോകം പിന്നിൽ മായുന്നത് കണ്ടോ? നിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലും, നിന്റെ ആ തണുത്ത ജീവിതവും, നിന്റെ ആ സർജൻ ഭർത്താവും…!!!
എല്ലാവരും ഈ വേഗതയിൽ ഇല്ലാതാവുകയാണ്. ഈ നിമിഷം നീ വെറുമൊരു പെണ്ണല്ല, നീ എന്റെ പ്രാണനാണ്!”
നതാഷ സാമിന്റെ ജാക്കറ്റിൽ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. അവൾക്ക് പേടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരി അവളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കാതോരം ചേർന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
നതാഷ: “സാം… പേടിയാകുന്നു! പക്ഷേ നീ ഇത്രയും കാലം എവിടെയായിരുന്നു? എന്തിനാണ് എന്നെ ഇത്രയും കാലം ആ തടവറയിൽ തനിച്ചാക്കിയത്?”
സാം ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ വിജയാരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ബൈക്ക് മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നും മാറ്റി ആ പർവതങ്ങൾക്ക് താഴെ ചേർന്നുള്ള വിജനമായ ഒരു വഴിയിലേക്ക് വെട്ടിച്ചു.
ഇരുവശത്തും കരിമ്പനകൾ നിരന്നുനിൽക്കുന്ന, വെളിച്ചമില്ലാത്ത ആ വിജനമായ റൂട്ടിൽ അവൻ പെട്ടെന്ന് ആഞ്ഞു ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി. ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസുന്ന വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ബൈക്ക് നിന്നു.
നതാഷ ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവന്റെ മുതുകിൽ നിന്നും പതുക്കെ തലയുയർത്തി.
സാം പെട്ടെന്ന് ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അവളെ തനിക്കു നേരെ തിരിച്ചു നിർത്തി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തമായ ഒരു ആവേശം കത്തിജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സാം: (അവളുടെ ചുമലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട്) “നീ അറിയുന്നുണ്ടോ നതാഷാ? ഓരോ രാത്രിയും നീ റേഡിയോയിൽ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ആ കൊഴുത്ത ഉടലിനെ എന്റെ കാൻവാസിൽ പകർത്താൻ ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകം! നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുകയല്ല… ഞാൻ നിന്നെ ശ്വസിക്കുകയാണ്!”
അവൻ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അവളെ തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു വലിച്ചു.
നതാഷയുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ സാം അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് കീഴടക്കി.
ആ വിജനമായ റോഡിന് നടുവിൽ, പെയ്യാൻ നിൽക്കുന്ന ആകാശത്തിന് താഴെ, അവർക്കിടയിൽ ലോകം നിശ്ചലമായി.
ഒരു തീവ്രമായ ലിപ് ലോക്ക്…!!
നതാഷയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
സാമിന്റെ പരുക്കൻ താടിരോമങ്ങൾ അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിൽ ഉരസിയപ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെയും ആവേശത്തോടെയും കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു.
സാം അവളെ വിട്ടയച്ചില്ല. അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലും തോളിലും തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. നതാഷയുടെ ഫുൾ കൈ ചുരിദാറിന്റെ കോളറുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ തന്റെ സ്നേഹം അടയാളപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സാം: “നീ എന്റെ പെണ്ണാണ്! മാത്യുവിന്റെ കത്തിക്ക് തൊടാൻ കഴിയാത്ത നിന്റെ ആത്മാവിനെ ഞാൻ ഇന്ന് കീറിമുറിക്കും… സ്നേഹം കൊണ്ട്!”
നതാഷ വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ സാമിന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി.
നതാഷ: “സാം… എന്നെ കൊണ്ടുപോകൂ. എവിടെയെങ്കിലും… നിന്റെ അടുത്തേക്ക്. എനിക്ക് ഇനി ആ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിയില്ല.”
സാം വീണ്ടും അവളെ ബൈക്കിൽ കയറ്റി.
ഇത്തവണ അവൾ അവനെ കൂടുതൽ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അവൻ തന്റെ വീടിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് ഒരു പ്രാന്തനെപ്പോലെ ബൈക്ക് പറപ്പിച്ചു.
പോകുന്ന വഴിയിലുടനീളം അവൻ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു കൂവി ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
നതാഷ ആ വേഗതയിൽ തന്റെ കണ്ണുനീർ കാറ്റിൽ ഉണങ്ങുന്നത് അറിഞ്ഞു.
ആ രാത്രിയുടെ അന്ത്യം എവിടെയാണെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ സാം എന്ന ആ ഭ്രാന്തൻ ചിത്രകാരന്റെ കൈയിൽ താൻ അത്രമാത്രം സുരക്ഷിതം ആണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി…
ബൈക്കിന്റെ വേഗത കുറയുമ്പോഴും സാമിന്റെ ചുണ്ടിലെ ആ നിഗൂഢമായ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല.
കാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി നതാഷ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
സാം: (അവളുടെ കൈകളിൽ ഒന്ന് മുറുക്കിപ്പിടിച്ച്) “നതാഷാ… നിനക്കായി ഒരു സർപ്രൈസ് അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഞാൻ നിനക്കായി അവിടെ കരുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.”
നതാഷ: (ആശ്ചര്യത്തോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും) “സർപ്രൈസോ? എന്താണത് സാം? പ്ലീസ്… ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറയൂ.”
നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു.
മാത്യുവിന്റെ കൂടെയുള്ള ആഡംബര ജീവിതത്തിൽ സമ്മാനങ്ങൾ ഒരുപാടു ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇതുപോലൊരു ‘സർപ്രൈസ്’ അവൾക്ക് ആദ്യത്തെ അനുഭവമായിരുന്നു.
സാമിന്റെ ഓരോ വാക്കും അവളെ കൂടുതൽ ആകാംക്ഷാഭരിതയാക്കി. പക്ഷേ സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവൻ ആക്സിലറേറ്റർ ഒന്ന് കൂടി കൊടുത്തു.
ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം സാം ആ മലഞ്ചെരുവിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട വീടിന് മുന്നിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി.
ഒരു നില മാത്രമുള്ള ആ പഴയ വീട് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ചുറ്റും കിലോമീറ്ററുകളോളം മറ്റൊരു വീട് പോലും അവിടെയില്ല.
കാടിന്റെയും മലയുടെയും തണുപ്പും ആ നിശബ്ദതയും നതാഷയെ അമ്പരപ്പിച്ചു.
നതാഷ: (ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട്) “സാം… ഇവിടെ അടുത്തൊന്നും മറ്റൊരു വീടുപോലുമില്ലേ? നീ എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നത്? ഭയങ്കരമായ നിശബ്ദതയാണല്ലോ ഇവിടെ…”
സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡ് ഇട്ട് ഹെൽമെറ്റ് ഊരി മാറ്റി. അവൻ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു—ആ ചിരിയിൽ എന്തൊക്കെയോ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്നു.
സാം: “ഈ നിശബ്ദതയിലാണ് നതാഷാ സത്യങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത്.
ആരും കാണാത്ത, ആരും കേൾക്കാത്ത ഈ മലഞ്ചെരുവിൽ മാത്രമേ എനിക്ക് നിന്നെ പൂർണ്ണമായും എന്റെ കാൻവാസിലേക്ക് പകർത്താൻ കഴിയൂ. വരൂ… നിന്റെ സർപ്രൈസ് അകത്തുണ്ട്.”
സാം വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. അകത്ത് മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. വായുവിൽ ഓയിൽ പെയിന്റിന്റെയും പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും മണം കലർന്നിരുന്നു. നതാഷ ഓരോ ചുവടും വെച്ചത് വലിയൊരു ഭയത്തോടും അതിനേക്കാൾ വലിയ ആകാംക്ഷയോടും കൂടിയാണ്. സാമിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ വിരലുകളെ കോർത്തു പിടിച്ചു.
മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ നതാഷയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. സാം അവളെ ഒരു വലിയ ചുവന്ന കർട്ടൻ ഇട്ടു മൂടിയ ചുവരിലേക്ക് നയിച്ചു.
സാം: “ഇതാണ് ഞാൻ നിനക്കായി കരുതിവെച്ച സർപ്രൈസ്. നിന്റെ തടവറയിൽ നിന്നും നീ പുറത്തുവന്നതിന്റെ ആദ്യ അടയാളം!”
സാം ആ കർട്ടൻ പെട്ടെന്ന് വശത്തേക്ക് നീക്കി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച നതാഷയുടെ ശ്വാസം നിലപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു…
ചുവരിൽ ഏകദേശം ആറടി ഉയരമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ കാൻവാസ്.!!!
അതിൽ ഓയിൽ പെയിന്റിൽ വിരിഞ്ഞത് നതാഷയായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൾ ഇതുവരെ കണ്ണാടിയിൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അവളുടെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപം.
ആ ചിത്രത്തിൽ നതാഷ പൂർണ്ണ നഗ്നയായിരുന്നില്ല, എന്നാൽ നഗ്നതയേക്കാൾ വശ്യമായ രീതിയിൽ അവൾ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.!!
ഒരു നേർത്ത സിൽക്ക് തുണി അവളുടെ ഉടലിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു. അവളുടെ കൊഴുത്ത ഉടലിന്റെ ഓരോ വടിവുകളും, വലിയ മുലകളും ആ റോസ് കളർ മുലഞെട്ടും വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടും, സാമും വക്കച്ചനും വർണ്ണിച്ച ആ തടിച്ച തുടകളും ഒരു ചിത്രകാരന്റെ ഭ്രാന്തമായ കൃത്യതയോടെ സാം അതിൽ പകർത്തിയിരുന്നു.!!
ചിത്രത്തിലെ നതാഷയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ദാഹവും ഏകാന്തതയും കലർന്നിരുന്നു.
അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിന് മുകളിൽ സാം തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വരച്ചു വെച്ച ആ ചുവന്ന പാടുകൾ… അവ പെയിന്റിംഗിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.
നതാഷ: (തപ്പിത്തടഞ്ഞുകൊണ്ട്) “സാം… ഇത്… നീ ഇത് എപ്പോൾ? ഞാൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ നിന്നിട്ടില്ലല്ലോ. നീ എങ്ങനെ ഇത്ര കൃത്യമായി…?”
സാം അവളുടെ പിന്നിൽ വന്നു നിന്ന്, അവളുടെ തോളുകളിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
സാം: “ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ നതാഷാ, നിന്റെ ഉടൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ കാണാതെ അറിയുന്ന ഒരു ഭൂപടമാണെന്ന്.
നീ ഉറങ്ങുമ്പോഴും, നീ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുമ്പോഴും നിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചും ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ വരച്ചു തീർത്തിരുന്നു.
മാത്യുവിന് നിന്നെ ഒരു ശരീരം മാത്രമായേ കാണാൻ കഴിയൂ… പക്ഷേ എനിക്ക് നീ എന്റെ ജീവനാണ്.”
നതാഷ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ രഹസ്യങ്ങളും ഈ കാൻവാസിൽ പരസ്യമായിരിക്കുന്നു. താൻ ഇത്രയും സുന്ദരിയാണെന്ന് അവൾ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് സ്വന്തം ഉടലിൽ ഒന്ന് തലോടി.ആ ചുമരിന് വശങ്ങളിലായി സാം പൂർത്തീകരിക്കാനാവാതെ വച്ച അവളുടെ തന്നെ ചെറിയ പല സയിസിൽ ഉള്ള വാട്ടർകളർ പെയിന്റിംഗ്സും നതാഷ നോക്കിനിന്നു…
സാം: “ഇതാണ് നിന്റെ സർപ്രൈസ്. ലോകം കാണാത്ത, മാത്യുവിന് അറിയാത്ത നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം. ഇതിൽ നീ തടവുകാരിയല്ല നതാഷാ… നീയാണ് രാജ്ഞി! എന്റെ സ്വന്തം രാജ്ഞി!!”
സാം അവളെ തിരിച്ച് നിർത്തി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ മുഖം കൂടുതൽ വന്യമായി തോന്നി. അവൻ അവളുടെ ചുരിദാറിന്റെ കോളറുകളിൽ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു.
സാം: “ഈ ചിത്രത്തിന് ഒരു പൂർണ്ണത കൂടി വരാനുണ്ട്. ആ പൂർണ്ണത നൽകാൻ നിനക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ. ഇന്ന് രാത്രി, ഈ മലഞ്ചെരുവിൽ, നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഈ കാൻവാസിലെ ചായങ്ങളായി മാറണം.”
നതാഷയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുപോയി.
അവൾ സാമിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഭ്രാന്തിലേക്ക് സ്വയം വലിച്ചെറിയാൻ തയ്യാറായി.
ആ വിജനമായ വീട്ടിൽ, പുറത്ത് മലയിടുക്കുകളിൽ കാറ്റ് ഗർജ്ജിക്കുമ്പോൾ, നതാഷ തന്റെ സുതാര്യമായ തടവറയുടെ അവസാനത്തെ ചങ്ങലയും പൊട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. അവൾ സാമിനെ ആഞ്ഞു പുണർന്നു.
ആ മലഞ്ചെരുവിലെ ഏകാന്തതയിൽ, സാമിന്റെ സ്റ്റുഡിയോയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, നതാഷയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം അണപൊട്ടിയോഴുക്കുകയായിരുന്നു..
നതാഷ ആ പെയിന്റിംഗിന് മുന്നിൽ അമ്പരന്നു നിൽക്കെ, സാം പെട്ടെന്ന് അവളെ തന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ ചലനത്തിൽ നതാഷ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും, അടുത്ത നിമിഷം അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
സാം അവളുടെ മുഖത്തും കഴുത്തിലും ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടി.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ആർത്തിയോടെ പടർന്നു.
ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം പ്രതിധ്വനിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
സാം അവളെ മെല്ലെ താഴെയിറക്കി നിർത്തി, അവളുടെ വേഷത്തിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ ഫുൾ കൈ ചുരിദാറിലും ലെഗ്ഗിൻസിലും അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു.
സാം: (അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വന്യമായ സ്വരത്തിൽ)
“നതാഷാ… ഇതെന്താ ഇന്ന് സാരി വേണ്ടെന്ന് വെച്ചത്? ഈ ചുരിദാർ നിന്റെ ഉടലിനെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എന്തിനാണ് നീ നിന്നെ ഇങ്ങനെ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്നത്?”
നതാഷ: (അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ, അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി) “സാം…നിനക്കൊന്നും അറിയില്ലല്ലേ…!!
അത്… നീ ഇന്നലെ തന്ന ആ ചുവന്ന അടയാളങ്ങൾ മാത്യു കാണുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. അതൊക്കെ മറയ്ക്കാനാണ് ഞാൻ ഇത് ഇട്ടത്. നിനക്ക്… നിനക്ക് ഏതാണ് ഇഷ്ടം സാം? സാരിയാണോ അതോ ഈ വേഷമാണോ?”
സാം അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു വലിച്ചു.
അവന്റെ കൈകൾ ആ ചുരിദാറിന് പുറത്തുകൂടി അവളുടെ വിരിഞ്ഞ നിതംബങ്ങളിലും വലിയ മുലകളിലും ആർത്തിയോടെ അമർന്നു.
സാം: (അവളുടെ കാതോരം മന്ത്രിച്ചു) “എന്ത് വസ്ത്രം ധരിച്ചാലും നീ എനിക്ക് എന്റെ ദേവതയാണ് നതാഷാ!
ഈ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ നിന്റെ ഉടൽ വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് കൂടുതൽ ഭ്രാന്ത് തോന്നുന്നു. നിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചും എന്റെ വിരലുകൾക്കും ചുണ്ടുകൾക്കും മാത്രമുള്ളതാണ്.”
സാം വീണ്ടും അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ തന്റെ വായിലാക്കി നുണഞ്ഞു.
അവളുടെ നാവിനെ തന്റെ നാവിനാൽ ബന്ധിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ അവളെ ഒരു സുഖലഹരിയുടെ കൊടുമുടിയിലേക്ക് എത്തിച്ചു.
സാമിന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ ആ ചുരിദാറിനുള്ളിലൂടെ അവളുടെ ഉടലിന്റെ വടിവുകൾ ആവോളം ആസ്വദിച്ചു.
നതാഷ തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ പൂർണ്ണമായും മറന്നു.
മാത്യുവും, അവളുടെ ഹോസ്പിറ്റലും, സദാചാരവും എല്ലാം ആ മലഞ്ചെരുവിലെ കാറ്റിൽ പറന്നുപോയി.
സാമിന്റെ വന്യമായ ആവേശത്തിൽ അവൾ ഒരു മെഴുകുപോലെ ഉരുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ ജാക്കറ്റിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു, സാമിന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും അവൾ ഒരു പുതിയ പെണ്ണായി പിറക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
ആ രാത്രിയുടെ നിഗൂഢതയിൽ, ആ ചില്ലു കൊട്ടാരത്തിന് പുറത്ത്, നതാഷ തന്റെ സർവ്വസ്വവും ആ ഭ്രാന്തൻ ചിത്രകാരന് മുന്നിൽ സമർപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ ആ പഴയ മരക്കട്ടിൽ ഒരു മെത്ത പോലെ തോന്നി.
സാം നതാഷയെ അതിലേക്ക് തള്ളിയിടുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം വന്യമായ കീഴടങ്ങൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
സാം ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ കൃത്യത പുലർത്തി.
അവളുടെ ഫുൾ കൈ ചുരിദാറിന്റെ സിപ്പർ പിന്നിൽ നിന്നും പതിയെ അവൻ വലിച്ചുതാഴ്ത്തി.
അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ ആ ചുരിദാർ അവൻ അഴിച്ചുമാറ്റി..അവൾ ആ വെളുത്ത ശരീരത്തിൽ വെളുത്ത ബ്രെസിയറും വെളുത്ത പാന്റീയുമായി അവന്റെ കിടക്കയിൽ കിടന്നു..
അവളുടെ വലിയ മുലകൾ ആ ബ്രാസറിന് വെളിയിലായി പകുതിയും തള്ളിനിൽക്കുന്നത് അവൻ നോക്കിനിന്നു…
ആ കടും നീല വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്നും അവളുടെ പാൽവെളുപ്പുള്ള ശരീരം തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ സാം ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ കിതച്ചു.അവൻ തന്റെ ജാക്കറ്റും ഷർട്ടും അഴിച്ചുമാറ്റി.
അവളുടെ വയറിലും മാറിലും അവൻ തന്റെ ഉമിനീർ പടർത്തി. അവളുടെ വലിയ പൊക്കിൾ കുഴിയിൽ തന്റെ നാവും കുറ്റിരോമങ്ങളും കൊണ്ട് അവളെ അവൻ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തി. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മാറിലൂടെ അവന്റെ ബോഡി കട്ടിങ്സ് അളന്നു നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
നതാഷയുടെ ശരീരം ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ ഒരു തീക്കനൽ പോലെ എരിയുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് സൈഡ് ടേബിളിലിരുന്ന നതാഷയുടെ ഫോൺ അലറിയത്.
.”മാത്യു Calling…”
നതാഷയുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം പെട്ടെന്ന് ഭയത്തിന് വഴിമാറി.
അവൾ സാമിനെ തള്ളി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, സാം അവളുടെ കൈത്തണ്ടകൾ കട്ടിലിൽ ചേർത്ത് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
അവന്റെ മുഖം അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് താഴ്ന്നു.
നതാഷ: (ശ്വാസം വിലങ്ങിക്കൊണ്ട്) “സാം… വേണ്ട… മാത്യു ആണ്… പ്ലീസ്…”
സാം അത് കേട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അവളുടെ പാന്റീക്കു പുറത്തുകൂടെ ആ തടിച്ച യോനിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഒരു വന്യമായ താളം തീർത്തു.
“ആഹ്.. സാം… പ്ലീസ്…. ഒന്ന് നിർത്… ”
നതാഷയുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു.സാമിന്റെ തല അവളുടെ വലിയ തുടകൾക്ക് ഇടയിൽ കുടുങ്ങി നിന്നു..ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
മാത്യു: “നതാഷാ… എന്താ ഇത്ര വൈകിയത്? ഞാൻ എത്ര തവണ വിളിച്ചു! നീ റേഡിയോ സ്റ്റുഡിയോയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയില്ലേ?”
നതാഷ: (കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച്, സാമിന്റെ നീളമുള്ള മുടിയിൽ വിരലുകൾ ആഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്)
“മാത്യു… അത്… ഞാൻ ഇവിടെ ഹോസ്പിറ്റലിനു അടുത്തുള്ള ഫ്ലാറ്റിൽ ആണ്….. എന്റെ ഒരു… പഴയ പേഷ്യന്റ്… അയാൾ വല്ലാതെ ഡിപ്രസ്ഡ് ആണ്. ആത്മഹത്യാ ഭീഷണി മുഴക്കുന്നു. എനിക്ക്… എനിക്ക് അയാളുടെ കൂടെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നു.”
നതാഷ ഫോണിലൂടെ മാത്യുവിനോട് നട്ടാൽ മുളക്കാത്ത കള്ളങ്ങൾ പറയുന്നത് ശെരിക്കും സാം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു…
അയാൾ നതാഷ യേ നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരിച്ചിരിച്ചു അയാൾ അവളുടെ നനഞ്ഞ പാന്റി വലിച്ചു ഊരി മാറ്റി…
അവൻ അവളുടെ തടിച്ച പൂറിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു… അവളുടെ പൂറിന്റെ മണം അവനു മത്തുപിടിപ്പിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു…
അവൻ തന്റെ നാവ് നതാഷയുടെ കുട്ടിരോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തടിച്ച പൂർച്ചുണ്ടിലേക്ക് മുട്ടിച്ചു..
സാമിന്റെ നാവ് കൂടുതൽ തീവ്രമായി ചലിച്ചു. നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ.
“ആഹ്ഹ്ഹ്…”
– നതാഷാ തന്റെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ മാത്യു ഫോണിലൂടെ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ വളരെ പണിപ്പെട്ടു വായ പൊത്തി..
മാത്യു: “പേഷ്യന്റോ? ഈ പാതിരാത്രിക്കോ? നിന്റെ ശബ്ദത്തിന് എന്തുപറ്റി നതാഷാ? നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കിതയ്ക്കുന്നത്?”
നതാഷ: (സാമിന്റെ നാവിന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും പുളഞ്ഞുകൊണ്ട്)
“അഹ്…അത്… മാത്യു… പടികൾ… പടികൾ വേഗത്തിൽ ഓടിക്കയറിയതാണ്. ശ്വാസം… ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല….നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ വിഷമിക്കണ്ട…..!!”
മാത്യു: “ആരാണത്? ഏത് പേഷ്യന്റ്? അയാളുടെ ക്ലിനിക്കൽ ഹിസ്റ്ററി നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടോ? എനിക്കും കൂടി ഒന്ന് നോക്കാമല്ലോ. അയാളെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് നമുക്ക് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടോ?”
മാത്യു പ്രൊഫഷണലായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പുറത്ത് നതാഷ തന്റെ പ്രൊഫഷനും കുടുംബവും മറന്ന് സാമിന്റെ നാവിലെ ലഹരിയിൽ അലിഞ്ഞു തീരുകയായിരുന്നു.
സാം ഇപ്പോൾ അവളുടെ യോനിയിലെ ഏറ്റവും സെൻസിറ്റീവ് ആയ ഭാഗത്ത് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. നതാഷയുടെ നിയന്ത്രണം പാടെ തകർന്നു.
നതാഷ: “ആഹ്…സാ….. മാത്യു… വേണ്ട… ഐ മീൻ… ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്യണ്ട. അയാൾക്ക്… അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ചു സമാധാനം വേണം. ഞാൻ അയാളെ… ഹാന്റിൽ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഓഹ്… ഗോഡ്!”
സാം നാക്കുകൊണ്ട് അവളുടെ പൂറിലും കൈ കൊണ്ട് അവളുടെ ബ്രസീയറിൽ നിന്നും വലിയ മുലകളെ പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുകയും കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് മുലഞെട്ട് തൊട്ട് തലോടി സുഖിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു….
“ആഹ്.. സാ… മാത്യു….”
മാത്യു: “നതാഷാ? നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? എന്താ പറ്റിയത്?”
നതാഷ: (പരമാവധി ശബ്ദം നിയന്ത്രിച്ച്, പക്ഷേ സുഖത്തിന്റെ ആധിക്യത്തിൽ വിറച്ചുകൊണ്ട്) “ഒന്നുമില്ല മാത്യു… പേഷ്യന്റ്… അയാൾ വല്ലാതെ കരയുകയാണ്. എനിക്ക് ഫോൺ വെക്കണം. ഞാൻ… ഞാൻ അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ എത്തും. നിങ്ങൾ ഉറങ്ങിക്കോ… പ്ലീസ്…”
അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ദൂരേക്ക് ബെഡിൽ എറിഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ അണക്കെട്ടുകളും തകർന്നു. അവൾ പൂറിൽ നിന്നും ധാരയായി കൊഴുപ്പുള്ള മദനജലം സാമിന്റെ വായിലേക്ക് ചുരത്തി….സാം അത് ആർത്തിയോടെ വായിലാക്കി നുണഞ്ഞു…
“ആഹ്ഹ്ഹ്…. സാമ്മ്മ്…”
അവൾ സാമിനെ തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു വലിച്ചു.
തന്റെ ഭർത്താവ് ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് കാരുണ്യത്തോടെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, താൻ ഇവിടെ മറ്റൊരുവന്റെ വന്യമായ കാമത്തിന് ഇരയാകുകയാണെന്ന സത്യം അവളെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.
സാം അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ ഊമ്പിവലിച്ചു… അവളുടെ സ്പോഞ്ച് മുലകൾ അവൻ അമർത്തി പിടിച്ചു…
സാം നൽകുന്ന ആ വേദനയും സുഖവും കലർന്ന അവസ്ഥയിൽ അവൾ ഒരു പ്രാന്തിയെപ്പോലെ അട്ടഹസിച്ചു.
സാം അവളുടെ ഉടലിൽ തന്റെ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. ആ രാത്രി മലഞ്ചെരുവിനെ നടുക്കിക്കൊണ്ട് അവരുടെ സ്വാസോച്ഛാസങ്ങൾ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു.
നതാഷ അറിഞ്ഞു, താൻ ഇനി ഒരിക്കലും മാത്യുവിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകില്ലെന്ന്. അവൾ സാമിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട ലോകത്തിലെ നിത്യകാമുകിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു…
മാത്യുവിന്റെ ഫോൺ കോൾ കട്ടായതോടെ നതാഷ കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടന്നിരുന്നു… അവളുടെ വിറയൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.
മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടു തിരിച്ചുവന്ന ഒരുവളെപ്പോലെ അവൾ സാമിനെ നോക്കി.
നതാഷ: (കിതച്ചുകൊണ്ട്) “സാം… നിനക്ക് പ്രാന്താണോ? മാത്യുവിന് എന്തെങ്കിലും സംശയം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ… എന്റെ ജീവിതം അവിടെ തീർന്നേനെ! നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത്?”
സാം കട്ടിലിൽ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല. ഒരു സിഗരറ്റ് കൊളുത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
സാം: (പുച്ഛത്തോടെ) “ഭയമുള്ളവർക്ക് എന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ അവകാശമില്ല നതാഷാ. നിനക്ക് ഇപ്പോഴും നിന്റെ ആ പഴയ ലോകത്തോടാണ് കൂറ്. എങ്കിൽ ശരി… നമുക്ക് ഇത് ഇവിടെ നിർത്താം.
നീ നിന്റെ ആ സുരക്ഷിതമായ ചില്ലുകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയിക്കോ…. മാത്യു നിനക്ക് വേണ്ടി അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.!!”
സാം വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാനായി നീങ്ങിയത് കണ്ടതും നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു.
സാമിന്റെ സ്പർശനമില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷം പോലും അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കാനാവില്ല. അവളുടെ ശരീരം ഇപ്പോഴും ആ വന്യമായ ലഹരിക്ക് വേണ്ടി തുടിക്കുകയായിരുന്നു.
നതാഷ: “സാം… വേണ്ട! നീ എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത്? പ്ലീസ്… ഒന്ന് നിൽക്കൂ!”
സാം അവളെ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ഡോറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ അവളെ ടീസ് ചെയ്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
“എന്തിനാ നതാഷാ? നിനക്ക് നിന്റെ മാന്യതയല്ലേ വലുത്? ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് സുഖിപ്പിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു. ബാക്കി മാത്യു തന്നോളും.നിന്നെ ഞാൻ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിൽ കൊണ്ടാകാം..പോയി ഡ്രസ്സ് ഇട്..”
നതാഷയുടെ ഉള്ളിലെ പെണ്ണ് ആ നിമിഷം തകർന്നു.
അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ കാലുകളിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
അവളുടെ ആഡംബരവും ഡോക്ടർ എന്ന പദവിയും ആ നിമിഷം ആ തറയിൽ വീണുടഞ്ഞു.
ഒരു വേശ്യയെക്കാൾ ദയനീയമായി അവൾ അവന് മുന്നിൽ യാചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നതാഷ: (കണ്ണുനീരോടെ) “സാം… എന്നെ വിട്ടു പോകരുത്. എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ നിർത്തരുത്. എന്നെ നീ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോ… പക്ഷേ എന്നെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. നിന്റെ ആ വന്യത എനിക്ക് വേണം സാം… ഞാൻ യാചിക്കുകയാണ്!”
സാം താഴേക്ക് നോക്കി. നതാഷ തന്റെ കാല്ക്കൽ കിടന്നു പിടയുന്നത് കണ്ട് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വന്യമായ സംതൃപ്തി തോന്നി.
അവൻ തന്റെ പാന്റിന്റെ സിബ് അഴിച്ചു… നാതാഷയുടെ മുഖത്ത് അവന്റെ കമ്പിയടിച്ചു നിൽക്കുന്ന തടിച്ച കുണ്ണ തൊണ്ണൂറ് ഡിഗ്രിയിൽ മുട്ടിനിന്നു…
“കാണിച്ചു താ നതാഷാ… നിനക്ക് എന്നെ സുഖിപ്പിക്കാൻ എന്തയൊക്കെ അറിയാ എന്ന്…”
അവൾ ആ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവനെ നോക്കി…
അവൾ ആ നിലത്തു മുട്ടുകുത്തി അവളുടെ കൈകൾ രണ്ടും കൊണ്ടു പതുക്കെ അവന്റെ കുണ്ണ ഉഴിയാൻ തുടങ്ങി…
ആ തൊലി പുറകിലോട്ട് മാറ്റി വലിയ കാപ്പി മകുടത്തിൽ അവൾ ചുണ്ട് കൊണ്ട് തലോടി…
പതിയെ അവൾ തന്റെ വായിലേക്ക് അവന്റെ കുണ്ണകടത്തി…
സാം ആ ചുമരിനോട് ചാരി കണ്ണടച്ച് നിന്നു…അവളുടെ വലിയ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവനെ നോക്കിയപ്പോൾ സാമിനെ താൻ സുഖിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നവൾക്ക് മനസ്സിലായി…
സാം അല്പം കുനിഞ്ഞു അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്നും ആ ബ്രാസിർ ഹൂക് അഴിച്ചു അത് അഴിച്ചുമാറ്റി…..
അവളുടെ വലിയ മുലകൾ അവൾ വായിലെടുക്കുന്ന താളത്തിൽ പതിയെ തൂങ്ങിയാടാൻ ആരംഭിച്ചു..
അവന്റെ സ്വാസോചാസഗതി കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു… ഇനിയും ഇവളെ കൊണ്ട് വായിലെടുപ്പിച്ചാൽ ശെരിയാവില്ല എന്ന് തോന്നിയിട്ടാവണം…
അവൻ അവളുടെ തലമുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് അവളെ ഉയർത്തി.
സാം: (അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി) “നിനക്ക് എന്നെ അത്രയ്ക്ക് വേണോ നതാഷാ? വാ…നിനക്ക് ഞാൻ ഇന്ന് സ്വർഗം കാണിച്ചുതരാം… വാ…”
അവൻ അവളെ വീണ്ടും ആ കട്ടിലിലേക്ക് ആഞ്ഞു തള്ളിയിട്ടു.
അവളുടെ കൈകൾ രണ്ടും ഇരുവശത്തേക്ക് അവന്റെ കയ്യാൽ കോർത്തുപിടിച്ചു അവൻ അവളുടെ തുടകൾക്ക് ഇരുവശവും കാൽ അകത്തി കിടന്നു..
അവന്റെ കുലച്ച കുണ്ണ അവളുടെ ഒലിച്ചു നിൽക്കുന്ന പൂറിലേക്ക് വളരെ എളുപ്പം കയറിപ്പോയി…
അവളുടെ പൂറിനുള്ളിലെ വഴുവഴുപ്പ് അവന്റെ അടിയുടെ ആക്കം കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
“ആഹ്… സാം.. ആഹ്..”
ഇത്തവണ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ അവൻ അവളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി.
അവളുടെ കഴുത്തിൽ അവൻ നാവോടിച്ചു…
കൈത്തുടയിലെ മാംസംളമായ ഭാഗത്തു അവൻ തന്റെ പല്ലുകൊണ്ട് കൈയ്യൊപ്പ് ചാർത്തി…
അവളുടെ മുലകളെ അവൻ ഉമിനീരിൽ കുളിപ്പിച്ചു….
മുലഞെട്ട് ഊമ്പി വലിച്ചു… പതിയെ അവളുടെ തൊക്കിലും അവിടൊക്കെ അവൻ കടിച്ചു രസിച്ചു….പതിയെ അവൻ അവളുടെ കൈകളെ മോചിപ്പിച്ചു…
അവൾ അവനെ കൈകൾ കൊണ്ട് കോരിപ്പിടിച്ചു… അവളുടെ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് അവന്റെ പുറംചുമലിൽ വരകൾ വീഴ്ത്തി..
അവൻ അതിനൊപ്പം അവളുടെ പൂറിൽ വേഗത്തിൽ തന്റെ കുണ്ണ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു….
നതാഷയുടെ എല്ലാ അസ്തിത്വവും തകർന്നു പോയി.
“ആഹ്.. സാ.. സാം…. ആഹ്… എന്റെ പൂർ… പൊളിക്ക്…. ആാാാ…. ആ..”
അവൾ സാമിന്റെ ലിംഗത്തിന് വേണ്ടി ഭ്രാന്തമായി യാചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
സാമിന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ പുതിയ അടയാളങ്ങൾ തീർത്തപ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെയും ആവേശത്തോടെയും അലറി.
“ആഹ്.. സാം…. ഓഹ്.. ഗോഡ്…അആഹ്”
പെട്ടെന്നു അവൾക്ക് രതിമൂർച്ച ഉണ്ടായി…
അല്പസമയം അവൾ ബെഡിൽ കിടന്ന് വിറച്ചു…
സാം അവന്റെ കുണ്ണ അവളുടെ പൂറിൽ നിന്നും ഊരി… ഒരു ചിരിയോടെ അവളെ അവൻ തിരിച്ചു കിടത്തി…
പെട്ടെന്ന് തന്നെ ബെഡിൽ അവളുടെ കാലുകൾ മുട്ടിൽ മടക്കി വെച്ചു അവളെ നാലുകാലിൽ ഇരുത്തി…
ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിൽ അവളുടെ വലിയ ചന്തി കളും ഒലിച്ചു നിൽക്കുന്ന പൂറും…
അവൻ അവളുടെ വലിയ വെളുത്ത ചന്തി ഇരു വശത്തേക്കും അകത്തിമാറ്റി…
അവളുടെ കൂതിത്തുള അവൻ നോക്കി നിന്നു..
വായിൽ നിന്നും അല്പം തുപ്പൽ കൈയിൽ വച്ചു സാം അവന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ ആ ബ്രൗൺ കളർ കൂതിത്തുള തൊട്ടു തലോടി…
അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു…അവൾ തലചെരിച്ചു സാമിനെ നോക്കി..
“സാം.. പ്ലീസ്… ഇത് വേണ്ട.. ഞാൻ ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല.. പ്ലീസ്…അനാൽ വേണ്ട…”
അവളുടെ ദയാഭാവം സാമിനെ അവന്റെ ചിന്തകളെ വ്യതിചലിപ്പിച്ചു..
അവൻ തന്റെ മുഖം ആ ചന്ദിയിടുക്കിൽ വച്ച് അവളുടെ പൂർ ആഞ്ഞു നക്കി…
അവൾ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായില്ല.. അല്പം മുകളിലോട്ട് മുഖം കൊണ്ട് വന്നു അവളുടെ കൂതിതുളയും അവൻ നാവിട്ട് ചുഴറ്റി…
അവളുടെ വെളുത്ത ചന്ദിപ്പാളികളിൽ അവന്റെ കരസ്പർശം പതിഞ്ഞു…
“ആഹ്.. സാം… ആഹ്ഹ…”
അൽപ നേരം ആ പ്രവൃത്തി തുടർന്ന സാം കാൽ മടക്കി ബെഡിൽ ഇരുന്നു അവളുടെ പിറകിലൂടെ പൂറിലേക്ക് തന്റെ കുണ്ണ കടത്തി..
അവളുടെ അരക്കെട്ട് വരെ നീളുന്ന ഇടതൂർണ്ണ മുടി അവൻ കോരി കൈപിടിയിൽ വച്ച്..
അവളുടെ തലമുടി അല്പം പിന്നോട്ട് വലിച്ചു പിടിച്ചു അവൻ അവളുടെ പൂറിലേക്ക് കുണ്ണ ചലിപ്പിച്ചു..അവൾ ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു…
“ആഹ്.. സാം.. പ്ലീസ്… ഡീപ്പേർ……”
നതാഷയുടെ ഉടൽ ആ പഴയ കട്ടിലിൽ പന്താടപ്പെട്ടു.
സാമിന്റെ വന്യമായ ആവേശത്തിൽ അവൾ ഒരു യന്ത്രം പോലെ ചലിച്ചു.
മാത്യുവിന്റെ സ്നേഹം നൽകിയ ആ മരവിപ്പിനേക്കാൾ സാമിന്റെ ഈ ക്രൂരമായ ഭോഗമാണ് താൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആ രാത്രിയുടെ അന്ത്യം എവിടെയാണെന്നറിയാതെ, സാമിന്റെ കുണ്ണയിൽ ചലിച്ചു പിടയുമ്പോൾ നതാഷ തന്റെ സകല അഭിമാനവും ആ മലഞ്ചെരുവിലെ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചുമൂടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“ആആഹ്ഹ്ഹ്….. സാം….. ആഹ്ഹ….”
അവളുടെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ അവനെ മത്തുപിടിപ്പിച്ചു..
അവളുടെ ചന്ദിപ്പാളികളിൽ അവൻ ആഞ്ഞു അടിച്ചു…
ആ വെളുത്ത ചന്തിയിൽ അവൻ ചുവന്ന കൈപ്പാടുകൾ വരുത്തി…
ഇപ്പൊ അവളെ അവൻ ഒരു കുതിരയോട്ടക്കാരൻ തന്റെ പ്രിയ കുതിരയെ സവാരി ചെയ്യുന്നപോലെ കുണ്ണ പൂറിലിട്ട് അടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു….
“ആഹ്.. സാം….ആഹ്. ആഹ്… എനിക്ക് വന്നു സാം….”
അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു… അവൻ വേഗത കുറച്ചു… പതിയെ അവനും രതിമൂർച്ചയിൽ എത്തി.. അവളുടെ പൂറിലേക്ക് അവൻ നിറയൊഴിച്ചു…
അവൾ ആ ബെഡിലേക്ക് മറിഞ്ഞു…
ഒപ്പം വശത്തായി അവനും…അവളുടെ പൂറിൽ നിന്നും അപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് അവന്റെ കുണ്ണപ്പൽ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
അവർ അങ്ങനെ അൽപനേരം മയക്കത്തിലായി…
സമയം പുലർച്ചെ മൂന്നു മണിയോട് അടുക്കുന്നു..
ഭ്രാന്തമായ ആ ഭോഗത്തിന് ശേഷം സാം ഒരു സിഗരറ്റ് കൊളുത്തി കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു.
നതാഷ വിയർത്തു കുളിച്ച തന്റെ ഉടലുമായി അല്പനേരം നിശബ്ദയായി കിടന്നു.
അവളുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴാണ് സാധാരണ നിലയിലായത്.
സാമിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുന്ന ആ പുകച്ചുരുളുകൾ നോക്കി അവൾ കിടക്കുമ്പോൾ, മുറിയുടെ മൂലയിൽ ചുവരിൽ ചാരിവെച്ചിരുന്ന ആ വലിയ ആൾരൂപം കാണാവുന്ന കണ്ണാടി അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ആ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ നഗ്നരൂപം കണ്ട അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി.
അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത ചർമ്മത്തിൽ സാം തന്റെ സ്നേഹം അടയാളപ്പെടുത്തിയത് വളരെ ക്രൂരമായിരുന്നു.
കഴുത്തിന് താഴെയും, മുലകളുടെ മുകളിലും, തുടകളിലും ചുവന്നു തുടുത്ത പാടുകൾ.
ചിലയിടങ്ങളിൽ സാമിന്റെ പല്ലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയതിന്റെ നീലിച്ച അടയാളങ്ങൾ. തന്റെ വെളുത്ത ശരീരം ഒരു കാൻവാസ് പോലെ സാം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.
നതാഷ: (കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ആ പാടുകളിൽ വിരൽ തൊട്ടുകൊണ്ട്) “സാം…ഇത് നോക്കൂ… നീ എന്നെ എന്താ ചെയ്തത്? ഈ പാടുകൾ നോക്കൂ… ഇത് ഇനി എങ്ങനെ ഞാൻ മറയ്ക്കും?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നു,
പക്ഷേ ആ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട സ്വന്തം രൂപം അവളിൽ ഒരേസമയം ഒരു വന്യമായ സംതൃപ്തിയും നൽകി.
സാം പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
സാം: (അവളുടെ ചുമലിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിക്കൊണ്ട്) “ഇതാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ ആഭരണം നതാഷാ.
മാത്യു നിനക്ക് നൽകിയ ഡയമണ്ട് നെക്ലേസിനേക്കാൾ ഭംഗിയുണ്ട് ഈ പാടുകൾക്ക്. എന്റെ ഉടൽ നിന്റെ ഉടലിൽ എഴുതിയ കവിതയാണിത്.”
നതാഷ: (ആശങ്കയോടെ) “സാം… നീ തമാശ പറയല്ലേ. ഇന്ന് ഞാൻ ഫുൾ കൈ ചുരിദാർ ഇട്ടതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ ഈ കഴുത്തിലെ പാട്…
ഇത് മാത്യു കണ്ടാൽ ഞാൻ എന്ത് പറയും? അയാൾ ഒരു ഡോക്ടറാണ് സാം, വെറുതെയൊരു പാടാണെന്ന് പറഞ്ഞു എനിക്ക് അയാളെ പറ്റിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
സാം: “നുണകൾ പറയുന്നതിൽ നീ ഇപ്പോൾ മിടുക്കിയായില്ലേ? നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്… ആ കാൻവാസിലെ നതാഷയെ പോലെയാകൂ. അവിടെ നിനക്ക് ആരെയും പേടിക്കാനില്ല.”
സാം അവളെ അവിടെയുള്ള ബാത്റൂമിലേക് ആനയിച്ചു.. അവൾ ഒന്ന് മേലും മുഖവും തുടച്ച ശേഷം തിരിച്ചുവന്നു…
സാം അവളെ തിരികെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ സഹായിച്ചു.
നതാഷ ആ നീല ചുരിദാർ വീണ്ടും ശരീരത്തിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ, ഓരോ വസ്ത്രവും ആ മുറിവുകളിൽ തട്ടുമ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെ പുളഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ വേദന പോലും അവൾക്ക് ഒരു മധുരമായിരുന്നു.
അവൾ തന്റെ മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു.
പാതിരാത്രിയിൽ ഒരു മാന്യയായ ഡോക്ടറായി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയവളല്ല ഇപ്പോൾ ഈ കണ്ണാടിയിൽ നിൽക്കുന്നത്.
ഇതൊരു പുതിയ നതാഷയാണ്—സാമിന്റെ വന്യതയിൽ മുങ്ങിനിവർന്നവൾ.
സാം: “വരൂ നതാഷ… നേരം വെളുക്കാറായി. നിന്റെ ആ തടവറയിലേക്ക് നിന്നെ വിടാൻ സമയമായി.”
സാം തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ കീ എടുത്തു.
നതാഷ അവസാനമായി ആ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി തന്റെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാട് സ്കാർഫ് കൊണ്ട് മറച്ചു.
പുറത്ത് മലഞ്ചെരുവിൽ കോടമഞ്ഞ് വീണു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
സാമിന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്ക് തണുത്ത കോടമഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് താഴേക്ക് പാഞ്ഞു.
നതാഷ ഒരു മായാലോകത്തെന്നപോലെ അവന്റെ പിന്നിൽ ഒട്ടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ നിമിഷങ്ങളാണോ അതോ ഏതെങ്കിലും മനോഹരമായ സ്വപ്നമാണോ എന്ന് അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശത്തിലും സാമിന്റെ സ്പർശനം ഇപ്പോഴും അഗ്നിയായി എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സാം അത്യന്തം സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
ഒരു വലിയ മാസ്റ്റർപീസ് പൂർത്തിയാക്കിയ ചിത്രകാരന്റെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്.
ബൈക്കിന്റെ നോർമൽ വേഗതയ്ക്കൊപ്പം താളം പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ പാടാൻ തുടങ്ങി.
”ലഗ് ജാ ഗലേ കി ഫിർ യേ ഹസീൻ രാത് ഹോ ന ഹോ…”
ആ പഴയ ഹിന്ദി ഗാനം സാമിന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ ആ വിജനമായ റോഡിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
കാറ്റിൽ അവന്റെ പാട്ടിന്റെ വരികൾ നതാഷയുടെ കാതുകളിൽ തേൻ പോലെ വന്നു പതിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ ജാക്കറ്റിൽ മുറുകെ പിടിച്ച്, അവന്റെ കഠിനമായ മുതുകിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു ആ സംഗീതം ആസ്വദിച്ചു.
തന്റെ അന്തസ്സും പദവിയും മറന്ന്, ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ അവൾ ആ യാത്രയിൽ സ്വയം മറന്നു.
നതാഷ: (മനസ്സിൽ) “ഈ യാത്ര ഒരിക്കലും അവസാനിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ… ഈ പാട്ടും ഈ വേഗതയും ഇത്രയും മാത്രം മതിയായിരുന്നു എനിക്ക്.”
സാം:നതാഷാ.. എന്നാലും നീ എന്നോട് ചെയ്തത് ശരിയായില്ല…
അവൻ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല..
നാതാഷാ: എന്ത് ചെയ്തത് ശരിയായില്ല എന്ന്?
സാം: നീ എന്നെ നിന്റെ കുണ്ടിയിൽ അടിക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ലല്ലോ…
നാതാഷാ: പോ വൃത്തികെട്ടവനേ… ഞാൻ വേറെന്തോ ആനക്കാര്യം ആണെന്ന് കരുതി….
അവർ രണ്ടുപേരുടെയും ഉറക്കെയുള്ള ചിരി ആ വിജനമായ വീഥികളിൽ മുഴങ്ങി…
അധികം വൈകാതെ നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ ദൂരെ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
സാമിന്റെ പാട്ട് പതുക്കെ നിന്നു. ബൈക്കിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു. അവർ ഇന്നലെ നതാഷയുടെ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ആ റേഡിയോ സ്റ്റേഷനു സമീപത്തെ വിജനമായ ഇടവഴിയിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.
സാം ബൈക്ക് കാറിന് അരികിൽ നിർത്തി.
നതാഷ പതുക്കെ ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. അവളുടെ കാലുകൾക്ക് ചെറിയൊരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
സാം ഹെൽമെറ്റ് ഊരി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ വന്യതയും ഇപ്പോൾ അല്പം വാത്സല്യവും കലർന്നിരുന്നു.
സാം: “നമ്മൾ തിരിച്ചെത്തി നതാഷാ. നിന്നെ എവടെ നിന്നു കൂട്ടിപ്പോയോ അവിടെ ഞാൻ നിന്നെ എത്തിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി നീ ഡോക്ടർ നതാഷയാണ്… പക്ഷേ നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നീ ഇപ്പോഴും എന്റെ പെയിന്റിംഗാണ്.”
നതാഷ കാറിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിന് മുൻപ് സാമിനെ ഒന്ന് കൂടി നോക്കി. അവന്റെ ജാക്കറ്റിലെ ആ ഗന്ധം ഒന്ന് കൂടി ശ്വസിച്ചു.
നതാഷ: “സാം… ഇന്ന് രാത്രി നീ എനിക്ക് തന്നത് എന്താണെന്ന് നിനക്കറിയില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് പേടിയാണ്… മാത്യു ഉണർന്നിരിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?”
സാം അവളുടെ താടിയിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചുയർത്തി.
“ഉണർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നീ മാത്യുവിനോട് ഒരു കഥ പറയൂ… ഒരു മാലാഖ ഭൂമിയിൽ ഇറങ്ങി വന്ന കഥ. നീ ചെല്ലൂ.”
സമയം പുലർച്ചെ നാലര യോട് അടുക്കുന്നു..
പക്ഷേ, അവർ തന്റെ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ആ പഴയ ഗോഡൗണിന് സമീപത്തെ ഇടവഴിയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ വിധി മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്തെന്നാൽ അതേസമയം, നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് അടുത്തുള്ള റേഡിയോ ബിൽഡിംഗിൽ നിന്നും മടങ്ങുകയായിരുന്നു സെക്യൂരിറ്റി വക്കച്ചൻ.
തന്റെ സൈക്കിൾ എടുത്തു വരികയായിരുന്ന അയാൾ ദൂരെ ഒരു ബൈക്കിന്റെ ലൈറ്റ് കണ്ട് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് ഒതുങ്ങി നിന്നു.
ആ വിജനമായ സ്ഥലത്ത് ഈ സമയത്ത് ആരാണെന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയായിരുന്നു അയാൾക്ക്.
ആ രാത്രിയിലെ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിൽ നാതാഷ വികാരാധീനയായിരുന്നു.
സാം അവളെ യാത്രയാക്കാൻ നേരം വീണ്ടും തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുത്തു.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പതുങ്ങിനിന്ന വക്കച്ചൻ ആ കാഴ്ച കണ്ട് അമ്പരന്നു പോയി.
താൻ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആരാധിക്കുന്ന, മാന്യതയുടെ പ്രതീകമായ നതാഷാ ഡോക്ടർ!
മറ്റൊരുവന്റെ കൈകളിൽ അമർന്നു നിൽക്കുന്നു.
അവർ പരസ്പരം ആർത്തിയോടെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതും, സാം അവളുടെ കഴുത്തിലും മുഖത്തും ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടുന്നതും അയാൾ മറഞ്ഞുനിന്നു കണ്ടു.
അത് അവളുടെ ഭർത്താവ് മാത്യു ഡോക്ടർ അല്ലെന്ന് വക്കച്ചന് നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പായിരുന്നു.
വക്കച്ചൻ: (മനസ്സിൽ) “ദൈവമേ…
ഡോക്ടർ നതാഷയോ ഇത്? രാത്രി പതിനൊന്നു മണിക്ക് റേഡിയോ സ്റ്റുഡിയോ വിട്ടതാണ്…
ഇത്രയും നേരം ഇവർ എവിടെയായിരുന്നു? ഇതാണോ ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം?”
വക്കച്ചന്റെ ഉള്ളിലെ വിശ്വസ്തനായ കാവൽക്കാരൻ ആ നിമിഷം മരിച്ചു.
പകരം ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ ബുദ്ധി അവിടെ ഉണർന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്തു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ ആ ദൃശ്യങ്ങൾ ക്യാമറയിൽ പകർത്തി. നതാഷ സാമിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നതും, സാം അവളുടെ സ്കാർഫ് നീക്കി കഴുത്തിൽ ഉമ്മ വെക്കുന്നതുമായ വ്യക്തമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ആ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ് വെട്ടത്തിൽ അയാൾ റെക്കോർഡ് ചെയ്തു.
സാം ബൈക്ക് തിരിച്ചു പറപ്പിച്ചു പോയതും നതാഷ തിടുക്കത്തിൽ തന്റെ കാറിൽ കയറി.
അവൾ ഒരിക്കൽ പോലും ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
വക്കച്ചൻ ആ മരനിഴലിൽ ഇരുന്ന് തന്റെ ഫോണിലെ വീഡിയോ ഒന്നുകൂടി നോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
വക്കച്ചൻ: “അപ്പോൾ ഇതാണ് കാര്യം! മാത്യു ഡോക്ടറെ പറ്റിച്ചു സുഖിക്കുകയാണല്ലേ? ഈ വീഡിയോ എന്റെ കയ്യിലുള്ളടത്തോളം കാലം ഡോക്ടർ എന്റെ വാക്കിന് പുറത്തു പോകില്ല. നിന്റെ ഈ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി ഞാൻ അഴിക്കും.”
നതാഷ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു പോകുമ്പോൾ, താൻ ഒരു വലിയ കെണിയിലേക്കാണ് നടന്നു കയറിയതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാത്യുവിനെക്കാൾ വലിയൊരു അപകടം തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല.
. നതാഷ കാറിൽ ഇരുന്ന് സാം ബൈക്ക് ഓടിച്ചു പോകുന്നത് റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ നോക്കി അവൾ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
കഴുത്തിലെ സ്കാർഫ് ഒന്ന് കൂടി മുറുക്കി, അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം നേരിടാൻ—സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക്—കാർ ഓടിച്ചു.
പുറത്ത് നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പറ്റിപ്പിടിച്ച കാർ പോർച്ചിൽ നിർത്തി നതാഷ അതിവേഗം അകത്തേക്ക് കയറി.
തന്റെ ആഡംബര വീടിന്റെ വലിയ ഗ്ലാസ് ഡോർ തുറന്ന നതാഷ കണ്ടത് ഹാളിന്റെ നടുവിലെ സോഫയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന മാത്യുവിനെയാണ്.
അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു മെഡിക്കൽ ജേണൽ തുറന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
വായനയ്ക്കിടയിൽ എപ്പോഴോ അയാൾ ഉറങ്ങിപ്പോയതാണ്.
ഉറക്കത്തിലും അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച നതാഷയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആയുധം പോലെ തറച്ചു.
നതാഷ: (മനസ്സിൽ) “ദൈവമേ… ഞാൻ എന്ത് പാപമാണ് ഈ ചെയ്യുന്നത്? എന്നെ ഇത്രമേൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ ചതിച്ച് ഞാൻ മറ്റൊരുവന്റെ ഉടലിന്റെ ചൂടിൽ മയങ്ങുകയായിരുന്നല്ലോ.”
തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോഴും സാമിന്റെ നഖപ്പാടുകൾ എരിയുന്നുണ്ട്.
അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഇപ്പോഴും സാമിന്റെ ഗന്ധം വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല.
മാത്യു ഉറങ്ങുകയാണല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തിൽ അവൾ പതുക്കെ പടികൾ കയറി മുകളിലെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി.
പക്ഷേ, മൂന്നാമത്തെ പടിയിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും സോഫയിൽ നിന്നും മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
മാത്യു: “ആ… നീ വന്നോ നതാഷാ?”
അയാൾ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
നതാഷ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു.
അവളുടെ ഹൃദയം തൊണ്ടയിൽ വന്നു മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ വേഗം തന്റെ സ്കാർഫ് കഴുത്തിനോട് ചേർത്ത് മുറുക്കി.
മാത്യു: “നേരം ഒരുപാട് വൈകിയല്ലോ. എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ പേഷ്യന്റ്? അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ചു ആശ്വാസമുണ്ടോ?”
നതാഷ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒന്ന് കൃത്രിമമായി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയി.
നതാഷ: “അത്… അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല മാത്യു. വല്ലാതെ ഡിപ്രസ്ഡ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ അയാളെ കുറേ നേരം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. മെഡിസിൻസ് കൊടുത്ത് അയാൾ ഉറങ്ങിയ ശേഷമാണ് ഞാൻ ഇറങ്ങിയത്.”
അവൾ പച്ചക്കള്ളങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി നിരത്തുമ്പോൾ മാത്യു അത് പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു.
മാത്യു: “നീ ശരിക്കും ഒരു ഗ്രേറ്റ് ഡോക്ടറാണ് നതാഷാ.
സ്വന്തം ഉറക്കം പോലും കളഞ്ഞു നീ മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി ഓടുന്നുണ്ടല്ലോ.
നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്. വേഗം പോയി ഫ്രഷായിട്ട് കിടന്നുറങ്ങൂ.”
മാത്യു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
ആ ചുംബനം ഒരു പൊള്ളൽ പോലെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
സാമിന്റെ വന്യമായ ഉമ്മകൾ ഏൽപ്പിച്ച പാടുകൾക്ക് മുകളിൽ മാത്യുവിന്റെ പവിത്രമായ ആ സ്പർശനം അവളിൽ അസഹനീയമായ കുറ്റബോധം നിറച്ചു.
നതാഷ: “ശരി മാത്യു… ഞാൻ… ഞാൻ പോയി കിടക്കട്ടെ.”
അവൾ വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് ഓടി.
ബെഡ്റൂമിലെത്തി വാതിലടച്ച് അവൾ ആ വലിയ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു.
സ്കാർഫ് മാറ്റിയപ്പോൾ കണ്ട ആ ചുവന്ന അടയാളങ്ങൾ അവളെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
പുറത്ത് പക്ഷികളുടെ ചിലയ്ക്കൽ കേട്ടു തുടങ്ങി. ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം പിറക്കുകയാണ്, പക്ഷേ നതാഷയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വക്കച്ചന്റെ ഫോണിലെ വീഡിയോയും, മാത്യുവിന്റെ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസവും—ഇതിനിടയിൽ നതാഷയുടെ
‘സുതാര്യമായ തടവറ ‘തകരാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
(തുടരും. )
Your email address will not be published.