ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഷബീന എന്നെയും കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
കയ്യിൽ ചായ…
പക്ഷേ അത് ആശ്വാസമല്ലായിരുന്നു…
വാക്കുകൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… പുഞ്ചിരിയില്ല… ഒഴിവാക്കലുമില്ല…
എന്നെ നേരെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു…
ഭാവം — രൗദ്രം…ഭീമത്സ്യം…
ചായക്കപ്പിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു വന്ന
ആവി പോലും ആ മുറിയിലെ വെറുപ്പം
ഉരുക്കാൻ മതിയായില്ല…
അവൾ ഒന്നും മറച്ചുവെക്കുന്നില്ലായിരുന്നു…
ഒന്നും വിശദീകരിക്കാനും ശ്രമിച്ചില്ല…
അത് ഒരു ക്ഷമാപണമല്ല…
ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു…
പഴശ്ശിയുടെ യുദ്ധം ഇതുവരെ
തുടങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നും…
ഇനി തുടങ്ങാൻ പോകുന്നേ ഉള്ളൂ എന്നും എന്നോട് നിശ്ശബ്ദമായി പറയുന്നതുപോലെ!!
അവൾ ചായക്കപ്പ് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി…
ഞാൻ വാങ്ങിച്ചില്ല… നിഷേധാർത്ഥം നോട്ടം വെട്ടിച്ചു മാറ്റി…
അവൾ കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചൊരു നോട്ടം— അടുത്ത നിമിഷം, എന്റെ സമ്മതത്തിന് പോലും കാത്തുനിൽക്കാതെ, എന്റെ കൈകളിൽ ആ ചായക്കപ്പ് അവൾ തന്നെ വച്ചുതന്നു…
ക്ലിങ്ക്… ക്ലിങ്ക്… ക്ലിങ്ക്… ക്ലിങ്ക്…
എന്റെ കൈകളുടെ വിറയൽ കാരണം കപ്പും സോസറും ഇടയ്ക്കിടെ കൂട്ടിയിടിച്ച് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു….
ഇപ്രാവശ്യം എന്റെ കൈകൾ വിറച്ചത് ഭയം കൊണ്ടല്ല— അകത്ത് കെട്ടിക്കൂടിയിരുന്ന ദേഷ്യം കൊണ്ടായിരുന്നു!!
ഇനി നിന്നെ എനിക്ക് വേണ്ട!!
ഇറങ്ങിപ്പോടി…എന്റെ വീട്ടീന്ന്!!
ഇനിയങ്ങോട്ട് നിനക്ക് നിന്റെ വഴി, എനിക്ക് എന്റെ വഴി!!
ഇവയിൽ ഏത് വാക്കാണ് ആദ്യം പുറത്തേക്കു പൊട്ടിത്തെറിക്കേണ്ടത് എന്ന് ഞാൻ ഉള്ളിൽ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുമ്പോഴേക്കും,,,
എന്റെ ആക്രോശത്തെ മുറിച്ചുകടന്ന് ഷബീനയുടെ അലർച്ച ഉയർന്നു—
““ഡോക്ടറെ മാറ്റുന്ന കാര്യം നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ…??””
ശരിക്കും… അപ്രതീക്ഷിതമായ അവളുടെ ആ ആക്രോശം കേട്ട നിമിഷം, ‘പകച്ചു പോയിരുന്നു എന്റെ ബാല്യം’
ഞാൻ ധൈര്യം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിന് മുൻപേ, ഷബീനയുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും മുറി കീറി…
“” ഒരു കാര്യം കൂടെ… നിങ്ങളല്ലേ അന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞെ?? ഡോക്ടറെ തീരുമാനിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ അല്ലെന്നും… അത് ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനി ആണെന്നും… അത്.. അത്.. സത്യമായിരുന്നോ..?? “”
അവളുടെ ആ ചോദ്യം എന്റെ കാതിൽ പതിഞ്ഞ നിമിഷം,ഞാൻ ആകെ പതറി നിന്നു!!
ക്ലിങ്ക്… ക്ലിങ്ക്… ക്ലിങ്ക്…ക്ലിങ്ക്…
എന്റെ കൈകളിലെ വിറയലിനൊപ്പം, കപ്പും സോസറും തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം കൂടുതൽ ഒച്ചയോടെ മുറിയിലാകെ പടർന്നു…
എന്റെ ഒരു വാക്ക് മതി എല്ലാം തീർക്കാൻ… പക്ഷേ ആ വാക്ക് ഏതാണ് എന്ന് പോലും
എന്റെ മനസ്സ് തീരുമാനിച്ചില്ല…
അതേസമയം, എന്റെ ചെറിയ തെറ്റുകളെ ഓരോന്നായി പെറുക്കിയെടുത്ത്, അവളുടെ വലിയ തെറ്റിന് മേൽ ഒരു ന്യായീകരണത്തിന്റെ പുതപ്പ് വിരിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുന്നതറിഞ്ഞപ്പോൾ—
“ഹോ….” അവിശ്വസനീയം അവളുടെ ഈ കൗശലം!!
ശരീരം ശില പോലെ നിൽക്കുകയാണ്,
പക്ഷേ മനസ്സ് ഒരിടത്തും ഉറച്ചുനിൽക്കാതെ, കുറ്റബോധവും പ്രതിരോധവും തമ്മിൽ ആടി മാറി…
കുറ്റം എന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് തള്ളിവെച്ച്,
സ്വന്തം പിഴവിനെ അവൾ എത്ര സുന്ദരമായി സംശയങ്ങളുടെയും ചോദ്യങ്ങളുടെയും മറവിൽ ഒളിപ്പിച്ചു??
ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—
ഇത് വെറും വാദമല്ല, ഇത് സത്യം വളച്ചൊടിക്കുന്ന യുദ്ധമാണ്.
അവിടെ ഞാൻ പ്രതിയായും,
അവൾ ന്യായാധിപയായും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു…
ആഹാ… ഇതെന്താ, വെള്ളരിക്ക പട്ടണമോ?(ഞാൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.)
അടുത്ത നിമിഷം, എന്റെ വായിൽ നിന്നും കടുത്ത ശബ്ദം പൊട്ടിപ്പറന്നു—
ഒരു ഭർത്താവിന്റെ അധികാരത്തെക്കാൾ, ഒരു പുരുഷന്റെ ഗാംഭീര്യത്തോടൊപ്പം:
“അതൊന്നുമല്ലല്ലോ, ഇപ്പൊ ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം?? നീയും ഡോക്ടറും തമ്മിൽ ഇന്നിവിടെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?? ആദ്യം അതിനെക്കുറിച്ച്…”
ഞാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു!!
“ആദ്യം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചത് ഞാൻ അല്ലേ? നിങ്ങൾ ആദ്യം മറുപടി പറയൂ.… നിങ്ങളുടെ ആ മറുപടിയിൽ തന്നെ നിങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരവും കിട്ടും”!!
യാ മോനെ… ഇതെന്ത് സാധനം?? ഇതെന്ത് ന്യായം??
എന്റെ ബാല്യം ഒരിക്കൽ കൂടി പകച്ചു പോയി!
അപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞു-
ഇവൾ കരുതി കൂട്ടി തന്നതാണ്…
എല്ലാം വെൽ പ്ലാൻഡ് & സ്ക്രിപ്റ്റഡ്..
ആ വാക്കുകൾ, ആ ചലനങ്ങൾ, ആ നീക്കങ്ങൾ— ഒരിക്കലും ഇത് സ്വാഭാവികമല്ല, എല്ലാം മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു യുക്തിയുടെ ഭാഗം…
എനിക്ക് തോന്നിയത് വെറും വികാരമല്ല,, അതിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു കൃത്രിമമായ നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ചൂടുപിടിപ്പ്,,, എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭ്രാന്തുപോലും കണ്ട് കളിക്കുന്നതു പോലെ…
ക്ലിങ്…ക്ലിങ്…
ഞാൻ ഒരു ഇറക്ക് ചായ മോന്തി കുടിച്ചു… എന്റെ ചലനങ്ങൾ യാന്ത്രികം— ചായയോടുള്ള കൊതി കൊണ്ടല്ല,പക്ഷേ, തൊണ്ട വരണ്ടിരുന്നു.
എന്റെ സ്ഥായിഭാവം—അഥവാ സ്ഥമ്പനാഭാവം—വീണ്ടും ഏറെനേരത്തേക്ക് എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു…
ഏറെനേരം, എന്റെ മറുപടിക്കായി രൂക്ഷമായ നോട്ടത്തോടെ കാത്തുനിന്ന ഷബീന,ഒടുക്കം അസഹ്യതയോടെ തലയിളക്കി, പിന്നീട് ബാത്റൂമിലേക്കു ചവിട്ടുതുള്ളി കയറിപ്പോയി…
കുളിക്കാൻ!!
ആകെ തളർന്നിരുന്ന ഞാൻ ബെഡിലേക്ക് മലർന്നടിച്ചു വീണു…
ഷബീന ഷവറിൽ കുളിക്കാറില്ല.. ബക്കറ്റും കോരിയുമാണ് അവൾക്കിഷ്ടം…
ഇന്നത്തെ അവളുടെ കുളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പോലും എന്നോടുള്ള വെറുപ്പും പുച്ഛവും പ്രതിഷേധവും ഞാൻ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അത്രയും ആവേശമായിരുന്നു അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ തറയിലേക്ക് ചിന്നിച്ചിതറിയ ഓരോ ജലത്തുള്ളികളുടെയും ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾക്ക്!!
എന്റെ മനസ്സ് ചിന്തകളുടെ ലോകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി…
ഡോക്ടറുടെയും ഷബീനയുടെയും ഇടയിൽ ഇന്ന് നടന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ദൃശ്യവിഷ്കരണത്തിലേക്ക്,
ഞാനൊരു അസാധാരണമായ സങ്കല്പ ലോകത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ പോലെ..
.
അതിൽ എല്ലാം ഒരു സിനിമ പോലെ മുന്നോട്ടുപോയി—
ഓരോ നിമിഷവും, ഓരോ ശബ്ദവും,
ഏറ്റവും ചെറുതായുള്ള ചലനങ്ങളും,
അവരുടെ മുഖമുദ്രകളും, ഹൃദയത്തള്ളലുകളും, എന്റെ മനസ്സിൽ ജീവന്തമായി വീണു!!
ഡോക്ടർ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ അവർ പരസ്പരം പരിഭ്രാന്തിയോടെ മുഖാമുഖം നോക്കുന്നത്…
അവർക്കിടയിലുള്ള പ്രണയവും കലഹങ്ങളും പരാതികളും എല്ലാം പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നത്…
അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം ഡോക്ടർ അവളെ പുണരുന്നത്..
തന്റെ നെഞ്ചിലെ ഭാരം എല്ലാം ഇറക്കിവെക്കുന്നതുപോലെ,
ഷബീന അയാളുടെ നെഞ്ചോട് ഒട്ടി,
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരവലയത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്നതും..
വാക്കുകൾകൊണ്ട് പറഞ്ഞ് തീർക്കാൻ കഴിയാത്ത വിരഹങ്ങളും,
വിദൂരതകളും, വിചാരണകളും,
ചുണ്ടോടു ചുണ്ടു ചേർത്തൊരു നീണ്ട ചുംബനത്തിലൂടെ അവർ പരസ്പരം പകരുന്നതും…
മൗനങ്ങൾ വാചാലമായുയർന്ന്,
ചുംബനങ്ങളിലൂടെയും, സ്പർശങ്ങളിലൂടെയും മാത്രം
അവർ ഒന്നും തുറന്നുപറയാതെ തന്നെ, എല്ലാ വികാരങ്ങളും പരസ്പരം ഒഴുകുന്നതും…
ഡോക്ടറുടെ ചുംബനങ്ങൾ അവളുടെ മുഖമാകെ ചുമപ്പിക്കുന്നതും…
‘അതിരുകൾക്കപ്പുറം’ ഡോക്ടർ അവളെ വിവസ്ത്രയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവൾ മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ എന്നപോലെ ചെറുതായി എതിർക്കുന്നതും…
വിഷമത്തോടെ തിരിച്ചു പോകാൻ ഒരുങ്ങുന്ന ഡോക്ടറുടെ തീരുമാനത്തിൽ അവളുടെ മനസ്സ് കലഹിക്കുന്നതും…
നേരിയ സങ്കോചത്തോടെ അവൾ ‘തന്നെ’ ഡോക്ടറെ തന്റെ.. അല്ല ഞങ്ങളുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നത്..
ആദ്യമായി പൂർണ്ണ നഗ്നരായി പരസ്പരം കാണുമ്പോൾ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന കൗതുകവും…
XXL സൈസിൽ പൊതിയാൻ മാത്രം വലുപ്പമുള്ള ഡോക്ടറുടെ സാധനം കണ്ടു അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്താൽ വികസിക്കുന്നതും…
അങ്ങനെ എല്ലാമെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു സിനിമ പോലെ കടന്നുപോയി…
ആ സമയങ്ങളിൽ ഞാൻ അവളുടെ ലോകത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നോ?? ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും??
എല്ലാം മനക്കണ്ണിലൂടെ കണ്ടു പോയപ്പോൾ… ഹൃദയം വീണ്ടും വിങ്ങിപ്പൊട്ടി… കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി വീണു… എന്നാൽ അതിനോടൊപ്പം തന്നെ എന്നെ തീർത്തും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കുണ്ണയിലേക്കുള്ള രക്തയോട്ടവും ഏറിവന്നു…
ശരിക്കും… ഇതൊരു മൈര് അവസ്ഥയാണ്!!
ആ കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യവും സങ്കടവും മാത്രമാണ് വരുന്നതെങ്കിൽ എനിക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ സാധിക്കും…
നേരെ മറിച്ച് അതിലൂടെ വികാരവും, ആനന്ദവും മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നതെങ്കിലും എനിക്കൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ സാധിക്കും…
പക്ഷേ ഇത് രണ്ടും കൂടെ ഒന്നിച്ചു വരുമ്പോൾ ഉള്ള ഒരു അവസ്ഥ ഉണ്ടല്ലോ… അത് സത്യമായിട്ടും ‘ഒരു മലമൈര്’ അവസ്ഥ തന്നെയാണ്!!
എന്റെ ചിന്തകളെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
എന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ അല്ലാത്ത മനസ്സ്, കണ്ണുകളെ അവളുടെ നേർക്കു
പായിച്ചുവിട്ടു…
അട മോനെ… ഷബീനയുടെ കുളി കഴിഞ്ഞുള്ള ആ വരവ്!
വെറും ഒരു തോർത്തുമുണ്ട് മാത്രം മുലക്കച്ച പോലെ കെട്ടി,,, ഈറൻ മുടി അലക്ഷ്യമായി ചിന്നി ചിതറി… നിശ്ശബ്ദമായ ചലനത്തിൽ അവൾ ചെറിയ കളി മനോഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ…
കുളി കഴിഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെ ഒരു വസ്ത്രത്തിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്ന ഒരു പതിവ് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല…
ഇന്നിപ്പോൾ ദേഷ്യം മൂത്ത് ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് ചവിട്ടിതുള്ളി പോയപ്പോൾ മാറ്റാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ അവൾ കൊണ്ടുപോകാൻ മറന്നതാവും…
പക്ഷേ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും… ആ വേഷത്തിൽ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ കലഹങ്ങൾ ഉണ്ടായി…
അവളുടെ അർദ്ധ നഗ്ന മേനയിലേക്ക് ഞാൻ കൊതിയൂറുന്ന കണ്ണുകളോടെ നോക്കിയതും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു… ഒപ്പം നടത്തത്തിൽ ചെറിയ ലാസ്യഭാവവും..
ആ പുഞ്ചിരിയുടെ അർത്ഥം നാണം ആണോ… അതോ എന്നോടുള്ള പുച്ഛമാണോ.. അല്ലെങ്കിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ തീർക്കാൻ ഒരു പെണ്ണിന്റെ സാമർത്ഥ്യം എന്നപോലെ എന്നെ വശീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണോ?? – എനിക്കറിയില്ല
പക്ഷെ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞാൽ.. നേരത്തെ ഡോക്ടറെയും അവളെയും പറ്റി മനക്കണ്ണിലൂടെ കണ്ട കാഴ്ചകളികൂടെ ജീവൻ വെച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്റെ ‘കുണ്ണ’ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ആ വേശവും, നോട്ടവും, ചലനങ്ങളും എല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ പൂർണ്ണ വളർച്ചയിലേക്ക് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു…
അപ്പോൾ തന്നെ അവളെ മലർത്തി കിടത്തി അറിഞ്ഞൊന്നു ഊക്കി വിടാൻ മനസ്സ് കോമരം തുള്ളിയെങ്കിലും ഞാൻ സംയമനം പാലിച്ചു…
ഈ ഒരു അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ അവൾക്കൊരു കളി കൊടുത്താൽ പിന്നെ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു വിലയുണ്ടെങ്കിൽ അതും കൂടെ പോയി കിട്ടും…
അതിനുമപ്പുറം…
ഇപ്പോൾ ഒരു ആവേശത്തിന്റെ പുറത്ത് ഞാൻ അവളോട് ഒരു കളി ചോദിക്കുകയും അഥവാ അവൾ അത് നിരസിക്കുകയും ചെയ്താൽ… പിന്നെ ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല.. അത്രയ്ക്കും നാണക്കേടായി പോകും!!
ഞാൻ ഷബീനയെ ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്നു…
കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞ അവളുടെ പ്രതിബിംബം എന്നെയും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
പക്ഷെ ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം എനിക്കിപ്പോഴും പിടികിട്ടുന്നില്ല—
പുച്ഛമോ? വെല്ലുവിളിയോ?
അല്ലെങ്കിൽ കൃത്യമായി കണക്കുകൂട്ടിയൊരു വശ്യമായ ക്ഷണമോ??
കണ്ണാടിയിലൂടെ എന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് തന്നെ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ അവൾ ദേഹത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു ആകെയുള്ള തോർത്തുമുണ്ട് പറിച്ചെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു…
കളിക്കുമ്പോൾ അല്ലാത്ത സമയങ്ങളിൽ ഷബീന ഒരിക്കലും എന്റെ മുമ്പിൽ ഇങ്ങനെ പൂർണ നഗ്നയായി നിന്നിരുന്നില്ല..
അപ്പോൾ അവളുടെ ഉദ്ദേശം അതുതന്നെ..
എന്നെ വശീകരിക്കുക…
ഇന്ന് അതിൽ അവൾ വിജയിച്ചാൽ പിന്നെ എന്നെ ഭയക്കാതെ അവൾക്ക് ഡോക്ടറുമായുള്ള ബന്ധം സധൈര്യം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാം…
ഒരുതരം സൈക്കോളജിക്കൽ മൂവ്.. എന്റെ പട്ടി പോകും അവളുടെ ഈ ക്ഷണത്തിൽ!!
പക്ഷേ മനസ്സ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു ആണത്തം കാട്ടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ഷെബീനയുടെ പൂർണ്ണ നഗ്നയായുള്ള ആ നിൽപ്പ് എന്റെ കുണ്ണയിലേക്കുള്ള രക്തയോട്ടം കൂടുതൽ അധികരിപ്പിച്ചു എന്നും എനിക്ക് സമ്മതിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല!!
പൂർണ്ണ നഗ്നയായി കണ്ണാടിയിലൂടെ എന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന, അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പതിഞ്ഞത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി മാത്രം…
പക്ഷേ അതിനുള്ളിലെ ആത്മവിശ്വാസം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി…
അവൾ ദേഹത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന മറയും അകറ്റിയപ്പോൾ,
ആ നിമിഷം വരെ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അവളുടെ പരിധികൾ പൊളിഞ്ഞുവീയുകയായിരുന്നു..
ഇത് വെറും ധൈര്യപ്രകടനം അല്ല…
ഇത് ഒരു തീരുമാനം ആയിരുന്നു.
എന്നെ നേരിട്ട് സ്പർശിക്കാതെ തന്നെ,
എന്റെ മനസ്സിലേക്കു കടന്നു കയറാനുള്ള ശ്രമം!
അവളുടെ ആ നിശ്ചലമായ നിൽപ്പ്
എന്റെ ഉള്ളിലെ സമതുലിതാവസ്ഥയെ പതുക്കെ കുലുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അത് തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ യഥാർത്ഥ വിജയവും!!
അവൾ പതുക്കെ എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു…
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശ്വാസം പിടിച്ചുപോയി..
അവളുടെ ശരീരത്തിലുടനീളം ചിതറിക്കിടന്ന അടയാളങ്ങൾ—
വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലും ആകൃതികളിലും നഖക്ഷതങ്ങളും കടിപ്പാടുകളും…
ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ടയുടൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു…
തളർന്ന മനസ്സ് ഒന്നുകൂടി വിങ്ങി… ഉദ്ധരിച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്റെ കുണ്ണ ചെറുതായൊന്ന് വെട്ടിവിറച്ചു…
എല്ലാം ഒരേ നിമിഷത്തിൽ സംഭവിച്ചു…
ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.. അതിനു രണ്ടു കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു..
ഒന്ന്– അവളുടെ ആ നഗ്നമായ നിൽപ്പ് എന്റെ ആത്മനിയന്ത്രണത്തെ പൂർണ്ണമായി വെല്ലുവിളിക്കുന്നതായിരുന്നു…
രണ്ട്– ഡോക്ടർ ഇന്ന് അവളുടെ ശരീരത്തിൽ പതിപ്പിച്ച സമ്മാനങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കാൻ എനിക്ക് ത്രാണി ഇല്ലായിരുന്നു…
പക്ഷേ കണ്ണുകൾ പൂട്ടിയിട്ടും ആ കാഴ്ചകൾ എന്നിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു നിന്നില്ല…
ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് ഡോക്ടറുടെ ഓരോ കടിപ്പാടുകളും നഖക്ഷതങ്ങളും എന്റെ മുമ്പിൽ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർത്തി കൊണ്ടിരുന്നു…
ഇപ്പോഴുള്ള അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടാൽ അറിയാം ഇന്ന് ഡോക്ടർ അവളെ ശരിക്കും ഉഴുത് മറിച്ചിട്ടുണ്ട്…
അയാളുടെ എല്ലാ കൊതിയും ആർത്തിയും കെട്ടടങ്ങുന്നത് വരെ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ കയറി മേന്നിട്ടുണ്ട്…
ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ ഇന്നേവരെ ചെയ്തു കൊടുക്കാത്ത അത്രയും കാടത്തമുള്ള ഭോഗസുഖം അവളിന്ന് അയാളിലൂടെ ആസ്വദിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം…
ആ ചിന്തകൾ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചതിലുപരി എന്റെ അഹങ്കാരത്തെ നിശബ്ദമായി ചവിട്ടിമെതിച്ചു…
അത് വെറും അസൂയയല്ലായിരുന്നു…
അത് എന്റെ തോൽവിയുടെ ബോധമായിരുന്നു!!
***************
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ ഇരുട്ട് പടരുന്നതുവരെ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു വാക്കും മിണ്ടിയിരുന്നില്ല…
പറയാൻ ഒരുപാട് ഉണ്ടെന്ന പോലെ
ഷബീന പലവട്ടം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി,, ഓരോ നോട്ടത്തിലും ഒരു തുടക്കവാചകത്തിന്റെ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നു!
പക്ഷേ അവൾക്ക് ഞാൻ അവസരം നൽകിയില്ല,, കാരണം വാദിക്കാനുള്ള ഊർജ്ജം എനിക്കില്ലായിരുന്നു…
അവൾ പറയുന്ന ന്യായങ്ങളോ
സാഹചര്യങ്ങളുടെ പേരിൽ ചുമത്തുന്ന വിശദീകരണങ്ങളോ കേട്ടുനിൽക്കാൻ
എന്റെ മനസ്സിന് അപ്പോൾ അത്ര ബാല്യം ഇല്ലായിരുന്നു!
എന്നിരുന്നാലും നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് തന്നെ അത്താഴം കഴിച്ചു… അവിടെ നിന്നിരുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ പതിവ് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു നാടകമായിരുന്നു..
പരസ്പരം നോക്കിയില്ല,,സംസാരിച്ചില്ല.
അത് മാത്രം വ്യത്യാസം…
അവൾ വിളമ്പി,, ഞാൻ കഴിച്ചു…
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ എന്റെ എച്ചിൽ വാരിയെടുത്തു… പാത്രങ്ങൾ കഴുകി സാധാരണപോലെ തന്നെ അടുക്കി വെച്ചു.. എല്ലാം പതിവുപോലെ..
പക്ഷേ മൗനം മാത്രം അസാധാരണമായി മേശക്കിടയിൽ കട്ടയായി കിടന്നു…
അന്നത്തെ ഭക്ഷണത്തിന്
എനിക്ക് ഒരു രുചിയും തോന്നിയില്ല…
വായിൽ പോയത് ഭക്ഷണമല്ലെന്ന് വരെ തോന്നിപ്പോയി…
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു…
ഷബീന അന്ന് സാധാരണത്തേക്കാൾ
കൂടുതൽ കഴിച്ചിരുന്നു… അവളുടെ ആ നീക്കത്തിൽ എന്തോ ഒരു വെല്ലുവിളി ഉണ്ടായിരുന്നു…അവൾ വിശപ്പടക്കാൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചതല്ല… മറിച്ച് ഇവിടെ
ഇന്ന് അസാധാരണമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്നൊരു അവകാശവാദം പോലെ…
ജീവിതം പതിവുപോലെ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകും എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചുപറയുന്ന പോലെ!!
അവൾ ഒരു സാധാരണ ദിവസത്തെ
നാടകമാടി…
അവളുടെ ആ ശാന്തത,, എന്റെ മൗനങ്ങളെയും,, പ്രതിഷേധങ്ങളെയും,, നിസ്സാരമാക്കി!!
എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു…
ഇതുവരെ ഞാൻ പിടിച്ചുനിന്നത്
നിയന്ത്രണമെന്ന പേരിലായിരുന്നു… പക്ഷെ ഇനി അത് ഭയമായി മാറാൻ തുടങ്ങുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നി!!
****************
തുടർന്നുള്ള കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഒരു തനിയാവർത്തനമായി മാറി…
രാവിലെ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുമ്പോൾ
അവൾ എനിക്ക് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് നൽകി…
വൈകിട്ട് തിരികെ വന്നാ പതിവുപോലെ ഒരു ചായ..
രാത്രിയിൽ ഒരേ മേശയ്ക്കരികിൽ
അത്താഴം…
എല്ലാം പതിവുപോലെ… പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിയില്ല…
ഒരക്ഷരം പോലും സംസാരിച്ചില്ല…
അത് മാത്രമാണ് മാറിയിരുന്നത്!
അവൾ ഇപ്പോഴും ഒരു ഭാര്യയുടെ കടമകൾ കൃത്യമായി നിർവഹിച്ചിരുന്നു
പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ട്??
എന്നെ ഇപ്പോഴും ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് അവൾ കണക്കാക്കുന്നതുകൊണ്ടോ?
അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വഹിക്കുന്ന ചിലവുകൾക്ക് തിരിച്ചടവായി അവൾ തീർക്കുന്ന ഒരു കടപ്പാട് പോലെയോ?
ഈ സംശയം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മുറിവുപോലെ തുറന്നുകിടന്നു…
കിടത്തവും ഒരേ മുറിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു… ഒരേ മെത്തയിൽ.
പക്ഷേ പരസ്പരം പുറം തിരിഞ്ഞ്…
ഉറക്കത്തിലുപോലും അറിയാതെ സ്പർശിച്ചുപോകാതിരിക്കാൻ
ശ്രദ്ധയോടെ ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ
തമ്മിൽ ചേർന്നുനിന്നു…
അളക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ അകലം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു..
.
പക്ഷേ മനസ്സുകൾ വിദൂരങ്ങളിലായിരുന്നു… ചിന്തകൾ
വേറേ വേറേ വഴികളിലൂടെ അലയുകയായിരുന്നു!
ഒരു മെത്ത… രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ.
പക്ഷേ ഒരൊറ്റ ബന്ധവും
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല!!
അത് ഉറക്കം അല്ലായിരുന്നു… ഒരേ ഇടത്ത് വേർപെട്ടു കഴിയുന്ന
ഒരു ശിക്ഷപോലെയായിരുന്നു!!
***********
അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച…
ജീവിതത്തിന്റെ താളം തെറ്റി കൃത്യം ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു…
അന്നും എല്ലാം പതിവുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു…
ഞാൻ രാവിലെ പുറപ്പെടുമ്പോൾ അവൾ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു… വൈകുന്നേരം ചായ…
രാത്രി, ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമിരുന്ന് അത്താഴം…
എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു— പക്ഷേ സംസാരങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു…
മൗനങ്ങൾ പോലും വാചാലമായിരുന്നില്ല!!
ഒരാളുടെ നോട്ടം മറ്റേയാളിലേക്കു നീളാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ രണ്ടുപേരും മുഖം തിരിച്ചു മാറ്റും—അറിയാതെ അല്ല, അവശ്യമായ ജാഗ്രതയോടെ… ഒരേ വീട്ടിൽ, ഒരേമുറിയിൽ, ഒരേ സമയങ്ങളിൽ…
എന്നിട്ടും പരസ്പരം ബന്ധം ഇല്ലാത്തവരെപ്പോലെ നമ്മൾ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു…
ഈ ഒരാഴ്ച മാനസികമായി എനിക്ക് അത്യന്തം കഠിനമായിരുന്നു…
അവൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കണം..എനിക്കുറപ്പുണ്ട്!
ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി ഇത്രയും കാലത്തിനിടയിൽ,
ഇത്ര ദൈർഘ്യമുള്ളതും
ഇത്ര ഗൗരവമുള്ളതുമായ ഒരു പിണക്കം നമുക്കിടയിൽ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…
മുമ്പൊക്കെയും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് തീരുന്ന ചെറിയ അസ്വസ്ഥതകളായിരുന്നു….
പക്ഷേ ഇത്… വാക്കുകൾക്കപ്പുറത്തായിരുന്നു…
ഇത് മൗനം തന്നെയായിരുന്നു—
നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും
ഒരുപോലെ തളർത്തിയ മൗനം!!
എന്നാൽ ഈ ഒരാഴ്ച മുഴുവനും
ഞാൻ ഈ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്
ആഴത്തിൽ തന്നെ വിശകലനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു…
നിഷ്പക്ഷമായി!!
അവൾ ചെയ്തത് പൊറുക്കാൻ പറ്റാത്ത തെറ്റാണെന്നതിൽ യാതൊരു തർക്കവുമില്ല…
അത് എന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും വീണ്ടും
എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…
പലതരം തീരുമാനങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി—
കഠിനമായതും, അവസാനമെന്നു തോന്നിയതും…
ആദ്യം ഞാൻ എടുത്ത തീരുമാനം
ഇനിയൊരു സംസാരത്തിനും നിൽക്കാതെ ഈ ബന്ധം വേർപിരിയുക എന്നുള്ളതായിരുന്നു…
പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും എന്റെ മനസ്സ്
എനിക്ക് ഉപദേശകനായി മാറി—
“ഡിവോഴ്സ് എന്നു പറയുന്നത്
ഒരു വെറും വാക്കല്ല, അത് ഒരു കേസ് ആണ്.. കോടതിയാണ്,, വിചാരണയാണ്!!
അവൾക്ക് മറ്റൊരാളുമായി അവിഹിതബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വാദിക്കുമ്പോൾ, അവൾ എനിക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നാൽ??
“ഈ കളത്തിലേക്ക് അവളെ ഇറക്കിയത് ഞാൻ തന്നെയല്ലേ?”
എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചാൽ??
എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു പിൻവാങ്ങാൻ നിന്ന അവളെ വീണ്ടും പ്രചോദനം കൊടുത്തു മുന്നോട്ടു നയിച്ചത് ഞാനാണെന്ന് അവൾ തെളിയിച്ചാൽ??
അപ്പോൾ… എന്റെ മാനം കപ്പൽ കയറും… ആൾക്കൂട്ടത്തിന് മുന്നിൽ
ഞാൻ പ്രതിയാകും. അതിനുശേഷം ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് എന്ത് കാര്യം?
രണ്ടാമതായി ചിന്തിച്ചത്… അവളോട് രണ്ടിൽ ഒന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ പറയാനായിരുന്നു…
ഒന്നുകിൽ ‘ഞാൻ’ അല്ലെങ്കിൽ ഡോക്ടർ,,, ഒരേസമയം രണ്ടു പേർക്ക് വിളമ്പുന്ന രീതി ഇനി വേണ്ട എന്ന ഒരു ന്യായമായ തീരുമാനം…
പക്ഷേ ആ തീരുമാനത്തിൽ നിന്നും എന്നെ വിലക്കിയത് എന്റെ അപകർഷതാബോധം ആയിരുന്നു…
എങ്ങനെ കണ്ടു താരതമ്യം ചെയ്താലും… അത് സൗന്ദര്യമായാലും, ആരോഗ്യമായാലും, പേരും പ്രശസ്തിയും ആയാലും, സമ്പത്തുകൊണ്ടായാലും ഡോക്ടറുടെ തട്ട് താണു തന്നെ കിടക്കും!!
എല്ലാത്തിലും ഉപരി കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഡോക്ടർ പതിപ്പിച്ച സമ്മാനങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഒരേ ഒരു കാര്യമാണ്…
എന്റെ ഒപ്പം ഇത്രകാലം ജീവിചിട്ടും കിട്ടാതിരുന്ന ശാരീരിക സുഖം അവൾക്ക് ഡോക്ടറിൽ നിന്നും കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് കിട്ടിയിരുന്നു… അന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ ‘നിറവ്’ അതിന്റെ ഒരു നിശബ്ദപ്രഖ്യാപനം ആയിരുന്നു!!
ഇതെല്ലാം കണക്കിലെടുത്ത് അവൾ ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിൽ ഡോക്ടർ മതി എന്ന് തീരുമാനിച്ചാൽ…
പിന്നെ ഞാൻ മൂഞ്ചി… വെറും മൂഞ്ചലല്ല… ഭൂലോക മൂഞ്ചൽ!!!
ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ…ഈ ഒരാഴ്ച
എന്റെ തലക്കുള്ളിൽ ചിന്തകൾ മാത്രം
കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. പക്ഷെ അവയെല്ലാം കൂട്ടിച്ചേർത്ത്
ഒരു തീർപ്പിലേക്കെത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും,,, ഒരു തീരുമാനവും
കൈയ്യിൽ പിടിക്കാനായില്ല…
എന്നാൽ ആ ചിന്തകളുടെ ഇടിവേളകളിൽ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരേയൊരു യാഥാർത്ഥ്യം എന്തെന്നാൽ—
എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും, എന്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും,
എത്രയൊക്കെ അന്യായമായാലും
ഷബീന കൂടെ ഇല്ലാതെ ഈ ജീവിതം
എനിക്ക് മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാൻ
സാധിക്കില്ല…
അത് ഒരു തീരുമാനം ആയിരുന്നില്ല…
ഒരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു!!
ഓഹ് ഷിറ്റ്…ഞാൻ ഈ വെള്ളിയാഴ്ചത്തെ കാര്യം പറയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്, പിന്നെ ഈ ആഴ്ച മുഴുവൻ മനസ്സിൽ കുത്തിക്കയറിയ ചിന്തകളെക്കുറിച്ചാണ് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്…സോറി ഗയ്സ് 🙂
അപ്പോ നമുക്ക് വീണ്ടും ആ വെള്ളിയാഴ്ചയിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാം…
മൗനങ്ങൾ പോലും വാചാലമാകാൻ വിസമ്മതിച്ച ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച.
പതിവുപോലെ, ഒരേ മേശയ്ക്കരികിൽ— ഒരേ ഭക്ഷണം, ഒരേ പ്ലേറ്റുകളുടെ ശബ്ദം…
പക്ഷേ തമ്മിൽ തമ്മിൽ തൊടാതെയും നോക്കാതെയും, നിശബ്ദമായി അത്താഴം കഴിച്ചു…
അന്ന് ഞാൻ നേരത്തേ തന്നെ ബെഡിൽ കയറി കിടന്നു…
ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഷബീനയും മുറിയിലേക്ക് വന്നു…
അവളുടെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ ഈ ഒരാഴ്ചയായി ശീലമായി മാറിയ ആ പൊസിഷനിലേക്ക് ഞാൻ കിടത്തം മാറ്റി— അവൾക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ്,
ചുവരിലേക്ക് കണ്ണും മനസ്സും പതിപ്പിച്ചു…
കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു മാറ്റുന്നതും
പുതിയൊരു നൈറ്റി അണിയുന്നതും
ശബ്ദങ്ങളിലൂടെ മാത്രം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു…
തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതിരിക്കാൻ
എന്റെ മുഴുവൻ ആത്മനിയന്ത്രണവും ഞാൻ ഉപയോഗിച്ചു— അതിൽ അത്ഭുതകരമായി ഞാൻ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു!!
അൽപം കഴിഞ്ഞ് വെട്ടം അണഞ്ഞു…
ഷബീനയും കട്ടിലിൽ കയറി കിടന്നു —
എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ് തന്നെ…
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദം മാത്രം.
പതിവുപോലെ…!!
“സോറി…”
പെട്ടന്ന് എന്നെ തീർത്തും അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഷബീനയുടെ വായിൽ നിന്നു
ആ ഒരു വാക്ക് പുറത്തേക്ക് വീണു…
കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഇത്ര വർഷത്തിനിടയിൽ
ഒരുപക്ഷേ ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കും
അവളുടെ വായിൽ നിന്ന്
“സോറി” എന്നൊരു വാക്ക്
ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്. (അതും ഇത്ര സാധാരണമായ സ്വരത്തിൽ)
ഞാൻ ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല…
എന്റെ മറുപടിക്കായി കാത്ത്
ഷബീനയും നിശബ്ദമായി തന്നെ കിടന്നു— എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ് തന്നെ!
അൽപം കഴിഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു— “സോറി… പറ്റിപ്പോയി…
ഒന്നും വേണമെന്ന് വിചാരിച്ച് ചെയ്തതല്ല… പക്ഷേ…
അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചു പോയി…”
വൗ… എത്ര സിംപിൾ!!!
മൗനം തുടരുമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും
പിടിത്തം വിട്ട എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും ആ വാക്കുകൾ കളിയാക്കുന്ന രീതിയിൽ തന്നെ പുറത്തേക്ക് ചാടി…
“കളിയാക്കിയതാണോ…?”
നേരത്തെ സൗമ്യമായി മാപ്പ് പറഞ്ഞിരുന്ന ഷബീനയുടെ സ്വരത്തിൽ
ഇപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ രൂക്ഷത കയറി വന്നിരുന്നു…
“ഹേയ്…”
അതിനും ഞാൻ അതേ കളിയാക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ തന്നെയാണ് മറുപടി കൊടുത്തത്!
എന്റെ ആ പ്രതികരണം അവളെ ചൊടിപ്പിച്ചതുപോലെ— ഷബീന ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു…
അൽപനേരം വീണ്ടും നിശബ്ദം…
പിന്നെ—
“ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാനാണെങ്കിൽ
എന്നെ നാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചേക്കൂ…”
വാക്കുകൾ ഒറ്റയടിക്ക് വന്നില്ല.
അവൾ ശ്വാസത്തിനിടയിൽ തന്നെ അവയെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയായിരുന്നു!
“ഒരേ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ അന്യരെപ്പോലെ കഴിയുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… ഇനി നിങ്ങൾ വിട്ടില്ലെങ്കിൽ
ഞാൻ ഇറങ്ങി പോകും…”
ഷബീനയുടെ സ്വരത്തിൽ
ആവണവണമില്ലായിരുന്നു….
ഉറച്ച ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ കട്ടുപ്പിടിച്ച നിശ്ചയം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…
“എങ്ങോട്ടേക്ക്…??”
“ഇറങ്ങി പോകും” എന്ന വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു…
ചോദ്യം പുറത്തേക്ക് വന്നത്
അറിയാതെ തന്നെ— പക്ഷേ അതിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത് തീർത്തും ഭയമായിരുന്നു!!
എന്റെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള പെരുമാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ അവളും പാതി എന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു…
എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു—
“നാട്ടിലേക്ക്… അല്ലാതെ എങ്ങോട്ട്…??”
നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി.
ഒരുപാട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
ശരിക്കും ഒരുപാട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
ആ നേർക്കാഴ്ചയിൽ ഞാൻ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്ന എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം അവൾ വായിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ടാവും…
അവൾ പറഞ്ഞ “ഇറങ്ങിപ്പോകും”
എന്ന വാക്ക് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്
നാട്ടിലേക്കന്നല്ല— ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്കാണ് എന്ന് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ തീർച്ചയായും മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാവും…
ഇപ്രാവശ്യം ദീർഘശ്വാസം വിട്ടത്
ഞാനായിരുന്നു…
അവൾ “ഇറങ്ങിപ്പോകും” എന്ന് പറഞ്ഞത് ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്കല്ല എന്ന് വ്യക്തമായ നിമിഷം മനസ്സിൽ എവിടെയോ ഒരാശ്വാസം മിന്നിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി…
പക്ഷേ— ആ ആശ്വാസം നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളൂ…
ഇവിടെ ഷബീനയുടെ സ്വഭാവം
വ്യക്തമാക്കാതെ എനിക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല…
ഷബീന നല്ലവളാണ്… സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യ തന്നെയാണ്… അല്ലെങ്കിൽ
ഒരിക്കൽ അങ്ങനെയായിരുന്നു…
ചുറ്റുപാടുകൾ കണ്ടറിഞ്ഞ് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ അറിയുന്നവൾ…
സാഹചര്യങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ
വിട്ടുവീഴ്ചകൾക്ക് തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന സ്വഭാവം— പ്രത്യേകിച്ച്
ജീവിതത്തിലെ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളിൽ…
പക്ഷേ അവളിൽ ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ട ഏക പ്രശ്നം ഒന്നേയുള്ളൂ—
ചില വിഷയങ്ങളിൽ അവൾ ഒരിക്കൽ ഒരു തീരുമാനമെടുത്താൽ, അല്ലെങ്കിൽ
എന്തിനോടെങ്കിലും ഒരു താൽപര്യം തോന്നിയാൽ,,, പിന്നെ അത് നടപ്പിലാക്കണം… അല്ലെങ്കിൽ
നേടിയെടുക്കണം— അവൾക്ക് അതിൽ ഒരു പിടിവാശിയുണ്ട്.
പ്രത്യേകിച്ച് ഞാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ!!
ഇപ്പോൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ
എന്നോളം സ്വാതന്ത്ര്യം എടുക്കാൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ ഇല്ലല്ലോ…
അതിനാൽ തന്നെയാണ് വാശിയുടെ കാര്യത്തിൽ അവൾ ഒരിക്കലും തോറ്റു തരാറില്ലാതിരുന്നത്…
ഇപ്പോൾ “നാട്ടിലേക്ക് വിട്ടില്ലെങ്കിൽ
സ്വയം ഇറങ്ങിപ്പോകും” എന്ന് ഷബീന പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ— അത് വെറും ഭീഷണിയല്ല,,, അവളുടെ ഈ സ്വഭാവം
എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം,, അവൾ പറഞ്ഞാൽ അവൾ അത് ചെയ്യും!!
ഇങ്ങനെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അവൾ എന്നെ വിട്ട് പോയാൽ— അത് മറ്റെന്തുമല്ല,,, ഒരു തരത്തിലുള്ള
വേർപ്പിരിയൽ തന്നെയായിരിക്കും!
മുദ്രകടലാസിൽ എഴുതിയില്ലെന്ന
വ്യത്യാസം മാത്രം…
അതിന്റെ അർത്ഥം ഇനി എനിക്ക്
മൗനം തുടരാൻ സാധിക്കില്ല…
കളിയാക്കലിന്റെ ഭാഷയിൽ അല്ല—
അർദ്ധവാക്കുകളിലുമല്ല— നേരെ ചൊവ്വേ, കാര്യങ്ങളെ ഗൗരവത്തോടെ
സംസാരിച്ചു തീർക്കാതെ വേറെ വഴിയില്ല…!!
“ഹ്മ്മ്… നമുക്ക് തുറന്നു സംസാരിക്കാം…”
പൂർണ്ണമായും അവളുടെ നേർക്കു തിരിഞ്ഞ് കിടന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു…
ഉടൻ തന്നെ ഷബീനയും എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു… (ആ വാക്കുകൾക്കും എന്റെ ആ ചലനത്തിനുമാണ് അവൾ കാത്തിരുന്നതെന്ന് തോന്നിപ്പോയി…)
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്ഷമാപണം ഉണ്ടായിരുന്നു… കുറ്റബോധവും…
എല്ലാത്തിനും ഉപരി— വീണ്ടും ജീവിതം
തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും!!
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ കാട്ടിക്കൂട്ടിയതെല്ലാം ഒരൊറ്റ വികാരത്തിൽ പെടുന്നതല്ല…
അവൾ തെറ്റ് ചെയ്തതിന്റെ കുറ്റബോധം…
എല്ലാത്തിനും വഴി തുറന്ന ശേഷം…
അവൾ ഒരു ആവേശത്തിൽ കണ്ടം ചാടിയപ്പോൾ,,, അവളെ മാത്രം കുറ്റക്കാരിയാക്കി പെട്ടെന്ന് മനസ്സുമാറി പിന്മാറിയ എന്നോടുള്ള ദേഷ്യവും പുച്ഛവും…
അതിലുപരി— കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ടു തന്നെ വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട
ഒരു വ്യക്തിയുമായുള്ള ബന്ധം
ഞാൻ കാരണം മുറിയേണ്ടിവന്നതിലെ
അമർഷം…
ഇവയെല്ലാം ചേർന്നതായിരിക്കും ഇത്രയും ദിവസം അവളെ
എന്നോടൊരു ശത്രുവിനെ പോലെ
പെരുമാറാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്…
കുറച്ചുനേരം നമ്മൾ രണ്ടുപേരും
നിശബ്ദമായി മുഖാമുഖം നോക്കി കിടന്നു…
വാക്കുകൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായൊരു ആവശ്യപ്പെടൽ ഉണ്ടായിരുന്നു—
“പറയൂ…”
ഷബീനയാണ് ആ മൗനം ആദ്യം തകർത്തത്…
“എനിക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ഒന്നും സംസാരിക്കാനില്ല.. താല്പര്യവുമില്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒളിവോ വെട്ടിപ്പോകലോ ഇല്ലായിരുന്നു—
ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ ഉറപ്പ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…
“തെറ്റ് പൂർണ്ണമായും എന്റെ ഭാഗത്താണ്… ഇനി ആവർത്തിക്കില്ല.”
“എല്ലാം നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും അറിയുന്നതല്ലേ…”
അവൾ തുടർന്നു. “പറ്റുമെങ്കിൽ
എനിക്ക് പൊറുത്തുതാ… നമുക്ക്
ഇതെല്ലാം മറക്കാം.”
“ഇനി ഇതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മുക്കിടയിൽ
ഒരു ചർച്ചയും വേണ്ട. നമുക്ക് പഴയതുപോലെ സന്തോഷത്തോടെ
ജീവിക്കാം…”
അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ
എന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു കുളിരു ഓടിപ്പോയി…
രാജ്യവും, ഭടന്മാരും,ആയുധങ്ങളും എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു രാജാവിന്—
പെട്ടെന്ന് അതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന
ആ ആശ്വാസം പോലെ…
എല്ലാ കുറ്റവും സ്വന്തം തോളിലേറ്റി,
എന്നോട് പഴയതിലുമധികം
സ്നേഹത്തോടെയും
ബഹുമാനത്തോടെയും
അവൾ മാപ്പ് പറഞ്ഞപ്പോൾ— അവളുടെ സ്ഥാനം എന്റെ മനസ്സിൽ
എത്രയോ ഉയരത്തിലേക്ക് പോയെന്ന്
എനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുതമായി.
ഞാനും ‘ഞാൻ’ കാണിക്കേണ്ട മര്യാദ
വാക്കുകളിലൂടെ തന്നെ കാണിച്ചു…
“തെറ്റ് മുഴുവനും നിന്റെ ഭാഗത്തല്ല…”
ഞാൻ പറഞ്ഞു…
“എല്ലാം തുടങ്ങിവച്ചത് ഞാനാണ്…
നീ എല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞിരുന്നു…
എന്നെ വിലക്കിയിരുന്നു…”
“എന്നിട്ടും എന്തോ ഒരു ഭ്രാന്തിന്റെ പുറത്ത് ഞാൻ എടുത്ത തെറ്റായ
ഒരു തീരുമാനം…”
“നീ എനിക്കും പൊറുത്തുതരണം…”
“നീ പറഞ്ഞതുപോലെ നമുക്ക ഇതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമായി മറക്കാം…
ഇനി ഈ കാര്യത്തെപ്പറ്റി ഒരു ചർച്ചയും
വേണ്ട…”
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ
നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു…
ഞാനും അവൾക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി മടക്കിനൽകി…
അതിനുശേഷം നമ്മുക്കിടയിൽ
കൂടുതൽ സംസാരങ്ങളൊന്നും
ഉണ്ടായില്ല…
ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം— സമാധാനത്തോടെയും
സന്തോഷത്തോടെയും
നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഞങ്ങൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നുറങ്ങി…
അവളുടെ മനസ്സിലെ അടങ്ങാത്ത സന്തോഷം അറിയിക്കാൻ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അവൾ എന്റെ മുഖം ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടി…
സ്വന്തം ഭാര്യയാണെങ്കിലും— ഒരു ആഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു പെണ്ണിന്റെ
ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ചുംബനങ്ങളുടെ നനവും അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ശരീരം
എന്തിനൊക്കെയോ വേണ്ടി തിടുക്കം കൂട്ടി…
എങ്കിലും ഞാൻ സംയമനം പാലിച്ചു…
അന്ന് നമ്മൾ തമ്മിൽ കളി ഒന്നും നടന്നില്ല…
ഷബീന ഒരുപാട് ചുംബനങ്ങൾ
നൽകിയെങ്കിലും— ഒരെണ്ണം പോലും
ഞാൻ തിരിച്ചു നൽകിയില്ല…
എന്തോ എല്ലാം പറഞ്ഞുതീർത്തിട്ടും,
ആ നിമിഷം തന്നെ പഴയതുപോലെ
ആകാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല…
ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും— നമ്മൾ ആണുങ്ങൾക്ക് ഒരു വിലയുണ്ടല്ലോ…?
അത് ഞാനായിട്ട് കളഞ്ഞു കുളിക്കണ്ട
എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു…
രണ്ടുദിവസം കഴിയട്ടെ… എന്നിട്ട് നോക്കാം.
(തുടരും)
കുറച്ചുകൂടി പേജുകൾ കൂട്ടി ചേർത്താലേ ഈ അധ്യായത്തിന് പൂർണ്ണത ലഭിക്കുകയുള്ളൂ… പക്ഷേ ജോലി തിരക്ക് കാരണം ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരുപാട് വൈകി,, അതുകൊണ്ട് എഴുതി തീർത്തത് അത്രയും നിങ്ങൾക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു!
ഓരോ അധ്യായത്തിലും ഓരോ കളിവീതം തരുന്ന രീതിയിൽ എഴുതാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല…
രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് എഴുതി തീർക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ഒരു കഥയാണ്,, പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം,, എനിക്കാണെങ്കിൽ മനസ്സിൽ തോന്നുന്നതൊക്കെ എഴുതിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഒരു സമാധാനം കിട്ടില്ല 🙂
ഷബീന ഒരു കരച്ചിലിലൂടെ നടത്തിയ ഏറ്റു പറച്ചിൽ…
ഞാൻ ഒരു മൂളലിലൂടെ അവൾക്ക് നൽകിയ പൂർണ സമ്മതം…
അതിലൂടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായ താളപ്പിഴികൾ…
ഇപ്പോൾ ഷബീന നടത്തിയ മാപ്പുപറച്ചിൽ ആത്മാർത്ഥമായിട്ട് ആയിരുന്നോ?? അതോ പഴശ്ശിയുടെ മറ്റൊരു യുദ്ധതന്ത്രം ആണോ??
ഇനിയും ഡോക്ടർ അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വരുമോ??
വരാതെ കഥ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോകും അല്ലേ??
അപ്പോൾ ഡോക്ടറുടെ മടങ്ങിവരവ് ഭർത്താവിന്റെ സമ്മതത്തോടെ ആകുമോ അതോ ഷബീന വീണ്ടും ചതിയിൽ വഞ്ചന കാണിക്കുമോ??
ഉടനെ മടങ്ങി വരാം 🙏🙏
Your email address will not be published.