“കണ്ടപ്പം തന്നെ എനിക്ക് കൊതിയായിപ്പോയി മോനെ. എന്റെ നല്ല കാലത്ത് ഇതുപോലെ ഒരെണ്ണത്തെപ്പോലും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇടിവെട്ട് ഐറ്റം! ആ വെള്ള ചുരിദാറിനുള്ളിൽ തുടുത്തു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ശരീരം കണ്ടപ്പോൾ ആരും ഒന്ന് കൈവെച്ചു പോകും.”

 

​അയാൾ ആ അരഞ്ഞാണം കയ്യിലെടുത്തു. അതിൽ ഇപ്പോഴും താരയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധവും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

 

​”ടീച്ചറാണെന്നാ പിള്ളേർ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ ആ കണ്ട്രോൾ പോകുന്ന ആകാരവടിവ്… അത് ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ കൈകൾ തരിക്കുന്നു

 

.” ചാച്ചാജി ആ സ്വർണ്ണ ലിങ്കുകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

 

 

​ചിട്ടു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കട്ടൻ ബീഡി ആഞ്ഞുവലിച്ച് പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടു.

 

​”ശോ… ഞാൻ അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആശാന് വേണ്ടി അവളെ ഈ കട്ടിലിൽ കിടത്തി പല മോഡലിൽ പണ്ണിയേനെ!”

 

ചിട്ടു തന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

 

​അത് കേട്ടതും ചാച്ചാജി ഗ്ലാസ്സിലെ മിച്ചമുള്ള വാറ്റ് അണ്ണാക്കിലേക്ക് കമിഴ്ത്തി ഒന്നു പരിഹസിച്ചു.

 

“പോടാ മൈരേ… അതൊന്നും നിന്റെ കയ്യിൽ നിൽക്കില്ല. ആറ്റം ചരക്കാണ് അവൾ! നിന്റെ ആ ചെറിയ കുണ്ണ ഒന്നും അതിന് പോരാതെ വരും.”

 

​ചിട്ടുവിന് അത് കേട്ടപ്പോൾ ഒരല്പം വിഷമം തോന്നി. അവൻ മുഖം കറുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു:

 

“ദേ ആശാനേ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ആ നേപ്പാളി പെണ്ണിനെ നിങ്ങളുടെ മുന്നിലിട്ട് ഞാൻ പണ്ണിയപ്പോൾ നിങ്ങൾ നോക്കി ഇരുന്ന് സുഖിച്ചതല്ലേ? അപ്പോഴില്ലാത്ത കുഴപ്പം ഇപ്പോഴെന്താ? ഇപ്പോൾ എന്നെ വേണ്ടാതായി, എന്റെ കുണ്ണ ചെറുതുമായി!”

 

​ചാച്ചാജി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി.

 

“എടാ തിരുമണ്ടാ… നിന്റെ കുണ്ണക്ക് പറ്റിയ ചരക്കല്ല അവളെന്ന് പറഞ്ഞാൽ നീ മനസ്സിലാക്ക്. കുറച്ച് വലുത് തന്നെ വേണം. കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയില്ലേ നല്ല ഞെരിപ്പൻ ഐറ്റമാണെന്ന്! ആ തടിപ്പും വിരിവും ഒക്കെ കണ്ടാൽ മതിയല്ലോ ഒന്നൊന്നര സാധനമാണ്.”

 

​”അതിന് ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ!”

 

ചിട്ടു പരാതിയെന്നോണം പറഞ്ഞു.

 

​”അവളെ ഞാൻ ഇവിടെ വരുത്തും,”

 

ചാച്ചാജി ആ അരഞ്ഞാണം കയ്യിലെടുത്ത് ആർത്തിയോടെ നോക്കി.

 

“അതിനല്ലേടാ ഇത് കിട്ടിയിട്ടും ഞാൻ തിരിച്ചു കൊടുക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്? ഇതിന് പിന്നാലെ അവൾ വരുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ഹി… ഹി…”

 

​”പിന്നെ! അവൾ ഈ രാത്രി എന്ത് കോപ്പിനാ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നത്?”

 

ചിട്ടു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

 

​”വരും… പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് സ്വർണ്ണം ജീവനാണ്. പോരാത്തതിന് ഇത് മൂന്ന് പവനില്ലേ? അവൾ ഇതിനുവേണ്ടി ഏത് നരകത്തിലും വരും. വന്നാൽ പിന്നെ അവളെ ഈ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല.”

 

ചാച്ചാജി ആ സ്വർണ്ണ ലിങ്കുകളിൽ നഖം കൊണ്ട് തട്ടി ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി ചിരിച്ചു.

 

………………..

 

​രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ബൈക്കിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് വെളിച്ചം വയലിലെ പുല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ നീണ്ടുപോയി. ബലൂൺ ഉയർന്നുപൊങ്ങിയ ആ വിജനമായ സ്ഥലത്ത് ജോജോ ബൈക്ക് നിർത്തി.

 

എൻജിൻ അണഞ്ഞതോടെ കാടിന്റെയും വയലിന്റെയും വന്യമായ നിശബ്ദത അവരെ പൊതിഞ്ഞു.

 

​താര വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു. അവർ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി കൈകൾ കൂപ്പി കണ്ണടച്ച് ഒരു നിമിഷം പ്രാർത്ഥിച്ചു.

 

“ഈശ്വരാ… അത് ഇവിടെത്തന്നെ കാണണേ!”

 

അവളു ടെ അഴിച്ചിട്ട നീളൻ മുടിയിഴകൾ വയലിലെ കാറ്റിൽ പറന്ന് കാതിലെ ചെറിയ കുടം കമ്മലുകളിൽ തട്ടി തലോടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ജോജോ ബൈക്കിൽ തന്നെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ആ കാഴ്ച ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിനുള്ളിൽ കിതപ്പുകാരണം ഉയർന്നുതാഴുന്ന അവരുടെ ഭാരമേറിയ മാറിടങ്ങളും, തടിച്ച തുടകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ ചാരനിറത്തിലുള്ള ട്രാക്ക് പാന്റും വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. അവൻ ചുണ്ടൊന്നു കടിച്ചുപിടിച്ച് അവളെ ആപാദചൂഡം ഉഴിഞ്ഞുനോക്കി.

 

​”ടീച്ചറേ… സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ വേഷം ടീച്ചർക്ക് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ. ആരും ഒന്ന് നോക്കിപ്പോകും!”

 

ജോജോ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

​താര ദേഷ്യം കൊണ്ട് കലിതുള്ളി അവനെ നോക്കി.

 

“എടാ ജോജോ! അതാണോടാ ഇപ്പോഴത്തെ വിഷയം? ഞാൻ ഇവിടെ വട്ടായി നിൽക്കുകയാ, അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ഒരു സുഖിപ്പിക്കൽ വർത്തമാനം. നീ ഒന്ന് നോക്കിക്കേ !”

 

​അവളുടെ ആ കലിപ്പൻ നോട്ടം കണ്ടതും ജോജോ പതുക്കെ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി.

 

“ശരി ടീച്ചറേ, ദാ നോക്കുന്നു…”

 

​അവൻ അവളുടെ കൂടെ ചേർന്ന് പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ തപ്പാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, അവന്റെ കൈകൾ പുല്ലിലായിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകൾ താരയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലുമായിരുന്നു. താര കുനിഞ്ഞു തിരയുമ്പോൾ ട്രാക്ക് പാന്റ് പിന്നിൽ മുറുകുന്നതും, ടി-ഷർട്ടിന്റെ വിടവിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന വടിവുകളും അവൻ ആർത്തിയോടെ നോക്കി.

 

 

ടിച്ചറെ”

 

“എന്താടാ”

 

“ദേ ഒരു വിട് അവിടെ വെട്ടവുമുണ്ട് പോയി ചോദിച്ചാലോ ചിലപ്പോൾ അവിടെ ആരേലും എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടാങ്കിലോ”

 

“നേരാ നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് അവിടെ പോയി ഒന്ന് ചോദിച്ചു നോക്ക് ഞാൻ ഇവിടെയൊക്കെയെന്നു മൊത്തം തപ്പട്ടെ”

 

“മ്മ് ഓക്കേ ”

 

 

​ജോജോ ആ തടിവീടിന് നേരെ നടക്കുമ്പോൾ താര വയലിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ തിരച്ചിൽ തുടർന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തെത്തി ജോജോ വാതിലിൽ ശക്തിയായി മുട്ടി. മരവാതിൽ സാവധാനം തുറന്നതും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് അവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. ബലൂൺ ക്യാപ്റ്റൻ!

 

 

​”സാർ… ഇത് നിങ്ങളുടെ വീടായിരുന്നോ?”

 

ജോജോ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

 

​”അതെ, എന്താ ഈ പാതിരാത്രി?”

 

ക്യാപ്റ്റന്റെ കയ്യിൽ അപ്പോഴും ആ വാറ്റ് ഗ്ലാസ്സുണ്ടായിരുന്നു. റാന്തൽ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ ചുളിവു വീണ മുഖം കൂടുതൽ ഭീകരമായി തോന്നി.

 

​”സാർ, ഇവിടെ വെച്ച് ഒരു സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം കളഞ്ഞുപോയി. അത് തിരക്കി വന്നതാ… സാറിന് അത് കിട്ടിയിട്ടുണ്ടോ?”

 

ജോജോ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

 

​”ആരുടെ അരഞ്ഞാണമാ?”

 

ക്യാപ്റ്റൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ കണ്ണിറുക്കി.

 

​”ഞങ്ങളുടെ താര ടീച്ചറുടെ.”

 

​”ഓഹോ… അപ്പോൾ താര എന്നാണോ ആ ചരക്കിന്റെ പേര്? കൊള്ളാം, പേരിന് ചേർന്ന ചേല് തന്നെയുണ്ട് അവൾക്ക്!”

 

ക്യാപ്റ്റൻ ലഹരിയുടെ പുറത്ത് നാക്ക് കുഴഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​അതുകേട്ടതും ജോജോയുടെ രക്തം തിളച്ചു. താൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന, തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ രതിദേവതയായ താരയെ ആ കിളവൻ ‘ചരക്ക്’ എന്ന് വിളിച്ചത് അവന് സഹിച്ചില്ല. അവൻ അയാളുടെ ഷർട്ടിൽ പിടിക്കാനെന്ന വണ്ണം അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

 

​”സാർ… സൂക്ഷിച്ചു സംസാരിക്കണം! എന്റെ ടീച്ചറെക്കുറിച്ച് മോശമായി പറഞ്ഞാൽ വിവരം അറിയും!”

 

ജോജോ ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് താക്കീത് നൽകി.

 

​”അടങ്ങടാ ചെറുക്കാ നീ! നിന്റെ നോട്ടവും ഭാവവും കണ്ടാലറിയാം, അവളെ ഇപ്പോൾ കിട്ടിയാൽ അങ്ങ് വിഴുങ്ങുമല്ലോ എന്ന മട്ടിലാണല്ലോ നീ നിൽക്കുന്നത്. എന്നിട്ടാണോ നീ എന്നോട് ചൂടാകുന്നത്?”

 

​ചാച്ചാജിയുടെ ആ തുറന്നടിച്ചുള്ള ചോദ്യം കേട്ടതും ജോജോ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഈ പടു കിളവൻ എങ്ങനെ ഇത്ര കൃത്യമായി വായിച്ചെടുത്തു എന്ന ചിന്തയിൽ അവൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ വിക്കി.

 

“സാർ… അത്… പിന്നെ…”

 

അവൻ പതറിപ്പോയി.

 

​ചാച്ചാജി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം ഒന്നുകൂടി റാന്തൽ വെളിച്ചത്തിൽ ആട്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വളിച്ച ചിരി പാസാക്കി.

 

“സംഗതി എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. പക്ഷേ ഇത് വേണമെങ്കിൽ ടീച്ചർ നേരിട്ട് വന്ന് വാങ്ങണം. ആ അരയിൽ ഇതങ്ങനെ പറ്റിചേർന്നു കിടക്കുന്നത് എനിക്കൊന്ന് നേരിട്ട് കാണണം. ഹി… ഹി…”

 

ആ കിളവന്റെ കണ്ണിലെ വന്യമായ തിളക്കം ജോജോയ്ക്ക് ഒട്ടും പിടിച്ചില്ല.

 

​”നിങ്ങൾ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വല്ലതും മേടിക്കും!”

 

ജോജോ ദേഷ്യത്തോടെ പല്ലു ഞെരിച്ചു.

 

​”ഓ… പിന്നെ! നീ അങ്ങ് കൊണയ്ക്കും!”

 

ചാച്ചാജി അവനെ പുച്ഛിച്ചു.

 

“എന്തായാലും ഞാൻ ഇത് നിനക്ക് തരില്ല. ആ താര ചരക്ക് തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരട്ടെ. മര്യാദയ്ക്കാണെങ്കിൽ ചാച്ചാജി മര്യാദക്കാരനാണ്. അവളെ ഒന്ന് കാണുകയെങ്കിലും വേണ്ടേ എനിക്ക്?”

 

​ജോജോ ആലോചിച്ചു. താര ടീച്ചർ വന്നാലല്ലാതെ ആ കിളവൻ സാധനം തരില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി. മൂന്ന് പവന്റെ കാര്യമാണ്. അവൻ പതുക്കെ ഒന്ന് അയഞ്ഞു.

 

“ടീച്ചർ വന്നാൽ ഇത് തരുമെന്നത് ഉറപ്പല്ലേ?”

 

​”ഉറപ്പ്!”

 

ചാച്ചാജി ഗ്ലാസ്സിലെ ബാക്കി മദ്യം കൂടി അകത്താക്കി പറഞ്ഞു.

 

​”എങ്കിൽ ടീച്ചർ വന്നിട്ടുണ്ട്. താഴെ വയലിലുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഇത്രയും നേരം അവിടെ മൊത്തം തപ്പുകയായിരുന്നു.” ജോജോ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ കാര്യം പറഞ്ഞു തീർത്തു.

 

‘ഓഹോ അവിടെയുണ്ടോ എന്നാൽ നീ അകത്തേക്ക് കയറിവാ നിന്നോട് ചിലത് സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്”

 

ചാച്ചാജി അവനെ അകത്തേക്ക് കയറ്റി…

 

 

 

​ചാച്ചാജിയുടെ ആ പെരുമാറ്റം ജോജോയെ ശരിക്കും വിയർപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. തടിവീടിനുള്ളിലെ ആ ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ, ചാച്ചാജി നടത്തുന്ന നാടകം കണ്ടു നിന്ന ചിട്ടു പോലും അമ്പരന്നു പോയി. തന്റെ ആശാൻ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് കാര്യങ്ങൾ കൈപ്പിടിയിലാക്കുമെന്ന് അവൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.

 

​”മോനെ… ഇതാണ് ആ സാധനം.”

 

ചാച്ചാജി അരഞ്ഞാണം ഒന്നുകൂടി ഉയർത്തിക്കാട്ടി.

 

“പക്ഷേ നിന്റെ ആ ചരക്ക് ടീച്ചർക്ക് ഇത് വെറുതെ ഇങ്ങനെ അങ്ങ് കൊടുത്താൽ എന്ത് സുഖമാ കിട്ടുക? അതിനൽപ്പം എരിവും പുളിയുമൊക്കെ വേണ്ടേ? ഒരു മിഡ് നൈറ്റ് മസാല! എന്നാലല്ലേ ഒരു ത്രിൽ ഉള്ളൂ.”

 

​ഒരു കുടിലബുദ്ധിയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചാച്ചാജി പെട്ടെന്ന് കൈനീട്ടി ജോജോയുടെ പാന്റിന് മുകളിലൂടെ അവന്റെ കുണ്ണയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി തട്ടി. ആ അപ്രതീക്ഷിത നീക്കത്തിൽ ജോജോ ആകെ പകച്ചുപോയി.

 

​”ച്ചീ!”

 

അവൻ അറപ്പോടെ പിന്നോട്ട് മാറി.

 

“നിങ്ങൾ ഇതെന്താ കാണിക്കുന്നത്?”

 

​”ആഹാ… ചക്കര പിണങ്ങല്ലേ. ഒന്ന് മുഴുത്തതാണോ എന്ന് നോക്കിയതല്ലേടാ!”

 

ചാച്ചാജി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ കണ്ണിറുക്കി.

 

​”സോറി, ഞാൻ അത്തരക്കാരൻ അല്ല.

 

​”ഞാനും അത്തരക്കാരനല്ലടാ ചെറുക്കാ. പക്ഷേ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ഒന്ന് നോക്കണ്ടേ? നീ പേടിക്കണ്ട, ഇത് നിനക്കും കൂടി ഉപകാരമുള്ള കാര്യമാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ. അവൾ ഈ പടികൾ കയറി ഇങ്ങോട്ട് വരും. വന്നാൽ പിന്നെ ചിലരൊക്കെ പറയുന്നതൊക്കെ അവൾക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വരും. നിനക്കും കൊതിയില്ലേ അവളെ നുണയാൻ?”

 

​ചാച്ചാജിയുടെ വാക്കുകൾ ജോജോയുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെ ഒന്നുകൂടി ആളിക്കത്തിച്ചു. ഒരു വശത്ത് ഈ കിളവന്റെ വൃത്തികെട്ട സ്വഭാവത്തിലുള്ള പേടി, മറുവശത്ത് താരയെ ഒന്ന് തൊടാനുള്ള ആഗ്രഹം. അവൻ നിശബ്ദനായി.

 

 

​തടിവീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് മാറുകയായിരുന്നു. ചാച്ചാജി ആ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം കയ്യിലെടുത്ത് അതിന്റെ കൊളുത്ത് സാവധാനം വേർപെടുത്തി. പിന്നീട് അയാൾ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അതിലെ ലോക്കുകൾ ഓരോന്നായി മാറ്റുകയും, വശങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ മുത്തുകൾ ഊരി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ മൂന്ന് പവന്റെ ആഭരണം അയാൾ രണ്ടായി മുറിച്ചു!

​ഊരി മാറ്റിയ ഭാഗങ്ങളും മുറിച്ച അരഞ്ഞാണവും അയാൾ അടുത്ത നിന്നിരുന്ന ചിട്ടുവിന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് അവന്റെ ചെവിയിൽ അതീവ രഹസ്യമായി എന്തോ മന്ത്രിച്ചു.

 

​”നിങ്ങൾ ഇതെന്തൊക്കെയാ കാണിക്കുന്നത്? അത് നശിപ്പിക്കുകയാണോ?”

 

​തന്റെ കണ്മുന്നിൽ സ്വർണ്ണം നശിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ജോജോയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പാഞ്ഞടുത്ത് ചിട്ടുവിന്റെ കൈകൾ ബലമായി പിടിച്ചു. ആ അരഞ്ഞാണം വാങ്ങി ഓടിയാലോ എന്ന് പോലും ഒരു നിമിഷം അവൻ ചിന്തിച്ചു.

 

​”നിന്നേ… ഞാൻ പറയാം മോനെ, നീ അവനെ വിട്ടേര്.”

 

ചാച്ചാജി ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.

​ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ ചാച്ചാജി ജോജോയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് തന്റെ പ്ലാൻ അവന് വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. ആ പദ്ധതി കേട്ടതും ജോജോയുടെ വിറച്ചിരുന്ന മുഖം മാറി. ദേഷ്യത്തിന് പകരം അവിടെ അത്ഭുതവും ഒരുതരം വന്യമായ ആവേശവും വിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

 

​”എപ്പടി?”

 

ചാച്ചാജി കണ്ണിറുക്കി ചോദിച്ചു.

 

​”കൊള്ളാം! ഇത് കൊള്ളാം!”

 

ജോജോ തന്റെ സമ്മതം അറിയിച്ചു. ആ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും ഇറുകിയ ട്രാക്ക് പാന്റും ധരിച്ച തന്റെ ടീച്ചറെ വരുതിയിലാക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു വഴിയില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.

 

​”അതാണെന്റെ ആശാൻ! ഹി… ഹി…” ചിട്ടു ആശാനെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു. അയാൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യാൻ ചിട്ടു വേഗം തടിവീടിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

 

………..

 

​”ടീച്ചർ ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരാമോ?” ജോജോ മുകൾഭാഗത്തുനിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

 

​”എന്താടാ? സാധനം കിട്ടിയോ?”

 

ആകാംക്ഷയോടെ താര താഴെ തപ്പുന്നത് നിർത്തി. പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ തന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിത്തട്ടി പുല്ലും പൊടിയും കളഞ്ഞു. ഒരു കിതപ്പോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.

 

​”അതല്ല ടീച്ചറേ, അയാൾക്ക് എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന്.”

 

​”ആർക്ക്?”

 

താര നെറ്റി ചുളിച്ചു.

 

​”രാവിലെ കണ്ടില്ലേ, ആ ക്യാപ്റ്റന്.”

 

​അതുകേട്ടതും താരയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു.

 

“എന്ത് പറയാനാ? ഞാൻ വരുന്നില്ല. അയാളെ കണ്ടാലേ അറിയാം വെറും ഉടായിപ്പാണെന്ന്. ബലൂണിൽ വെച്ച് അയാളുടെ നോട്ടം ഒട്ടും ശരിയല്ലായിരുന്നു.”

 

​”എന്റെ പൊന്നു ടീച്ചറേ, സാധനം പോയത് നമുക്കല്ലേ? ഒന്ന് പോയി നോക്കാം. കാര്യം കാണാൻ കഴുതക്കാലും പിടിക്കണമെന്നാണല്ലോ!”

 

ജോജോതന്റെ അഭിനയം തുടർന്നു.

 

​”മ്മ്… എന്റെ വിധി, അല്ലാതെന്ത്!”

 

താര ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.

 

​മറ്റു വഴികളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ ഭയത്തോടെയും അസംതൃപ്തിയോടെയും ജോജോയുടെ കൂടെ ആ തടിവീടിന്റെ പടികൾ കയറി.

 

ഉള്ളിൽ റാന്തൽ വെളിച്ചം മങ്ങിക്കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ നാടൻ ചാരായത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം പടർന്നുനിൽക്കുന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ ആ പടു കിളവൻ കട്ടിലിനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ സ്റ്റൂളിൽ കാലിന്മേൽ കാൽ വെച്ച് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​താര അകത്തേക്ക് കയറിയതും അയാളുടെ നരച്ച കണ്ണുകൾ ആ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ മാറിടങ്ങളിലേക്കും ട്രാക്ക് പാന്റിനുള്ളിൽ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന തുടകളിലേക്കും ആർത്തിയോടെ പായുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.

ആ നോട്ടം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.

 

​”കൊച്ച് ഇരിക്ക്…”

 

ചാച്ചാജി കട്ടിലിന് നേരെ കൈ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

 

​താര ഒന്ന് മടിച്ചു. എബിൻ അവളുടെ പിന്നിലായി വാതിലിനടുത്ത് നിലയുറപ്പിച്ചു. ആ മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയും ആ കിളവന്റെ നോട്ടവും ചേർന്ന് ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തത പോലെ താരയ്ക്ക് തോന്നി.

 

 

​താര വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയോടെ ആ കട്ടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിലായി ഇരുന്നു. ജോജോ കുറച്ചകലെ മാറി നിന്ന് ഈ നാടകമെല്ലാം വീക്ഷിക്കുകയാണ്. റാന്തൽ വെളിച്ചത്തിൽ ചാച്ചാജിയുടെ കണ്ണുകൾ തന്റെ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ താരയ്ക്ക് അറപ്പും ഭയവും തോന്നി. അവൾ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ടി-ഷർട്ടിന്റെ മുൻഭാഗം അല്പം താഴ്ത്തിയിടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം അവളുടെ ശരീരവടിവിനെ കൂടുതൽ പ്രകടമാക്കുകയേ ചെയ്തുള്ളൂ.

 

​”ഈ കാട്ടിൽ ഇത് എവിടെ പോയെന്നാണ് താരയ്ക്ക് തോന്നുന്നത്?”

 

തന്റെ നോട്ടം പതുക്കെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് മാറ്റി ചാച്ചാജി ഗൗരവം നടിച്ചു ചോദിച്ചു.

 

​”എനിക്കറിയില്ല ക്യാപ്റ്റൻ… ആ ബലൂണിൽ വെച്ചാണോ അതോ ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലുമാണോ എന്ന് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ല. ഇനിയിപ്പോൾ ആർക്കെങ്കിലും കിട്ടിക്കാണുമോ ആവോ?”

 

താരയുടെ ശബ്ദം സങ്കടം കൊണ്ട് ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​”എല്ലാത്തിനും ഒരു വഴിയുണ്ടാക്കാം കൊച്ച് വിഷമിക്കണ്ട. പോയ സാധനം തിരിച്ചു വരാൻ ചില പ്രത്യേക വഴികളുണ്ട്.”

 

അയാൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

 

​”മ്മ്…”

 

താര ഒന്ന് മൂളി.

 

​”താരേ… ഇനി ആ അരഞ്ഞാണം കിട്ടാൻ എന്റെ അറിവിൽ ഒറ്റ വഴിയേ ഉള്ളൂ. അത് നമുക്കൊന്ന് നോക്കിയാലോ?”

 

ചാച്ചാജി മുന്നിലേക്ക് അല്പം ആഞ്ഞുനിന്നു.

 

​”എങ്ങനെ?”

 

അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

 

​”താരയ്ക്ക് ഈ ‘ഓജോ ബോർഡിൽ’ വിശ്വാസമുണ്ടോ? ആത്മാക്കളെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചാൽ പോയ സാധനം എവിടെയുണ്ടെന്ന് അവർ പറഞ്ഞുതരും.”

 

​അതുകേട്ടതും താരയ്ക്ക് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്.

 

“ശോ! ഈ പാതിരാത്രിയിൽ ഇമ്മാതിരി മണ്ടത്തരം പറയല്ലേ ക്യാപ്റ്റൻ! എനിക്ക് അങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളിലൊന്നും ഒരു വിശ്വാസവുമില്ല.”

 

​”മണ്ടത്തരമല്ല ടീച്ചറെ,”

 

ജോജോ പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടു.

 

“ഈ കാട്ടിലൊക്കെ ഇത്തരം സംഗതികൾ ഫലിക്കാറുണ്ട്. ഈ ചാച്ചാജിക്ക് അതൊക്കെ വശമുള്ള കാര്യമാ. ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്? ചിലപ്പോൾ ആ അരഞ്ഞാണം എവിടെയാണെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റിയാലോ?”

 

​താര ജോജോയെ സംശയത്തോടെ നോക്കി. ജോജോയും ക്യാപ്റ്റനും കൂടി തന്നെ എന്തോ ചതിക്കുഴിയിൽ പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും ആ മൂന്ന് പവന്റെ നഷ്ടം അവളെക്കൊണ്ട് എന്തിനും സമ്മതിപ്പിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

 

​”ഇത് മണ്ടത്തരമല്ല കൊച്ചേ, സത്യമാണ്. ഇടയ്ക്ക് നേരംപോക്കിന് ഞാൻ ഇത് ചെയ്യാറുണ്ട്. സംശയിക്കണ്ട,”

 

ചാച്ചാജി ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

 

​”പിന്നെ! നിങ്ങൾ ചുമ്മാ ഓരോന്ന് പറയുകയാണ്. ജോജോ, നമുക്ക് പോകാം. ഇതൊന്നും നടപ്പുള്ള കാര്യമല്ല,”

 

താര അവിശ്വാസത്തോടെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​”അല്ല താരേ, വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം. ഒന്ന് നിൽക്ക്,”

 

കിളവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മേശയുടെ ഡ്രോയർ തുറന്നു. അതിൽ നിന്നും അക്ഷരങ്ങളും അക്കങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഓജോ ബോർഡ് അയാൾ പുറത്തെടുത്തു. എന്നിട്ടത് കട്ടിലിന് മുന്നിലെ ചെറിയ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു.

 

​”നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആത്മാവും സത്യം തന്നെയാണ് കൊച്ചേ, അത് വിശ്വസിച്ചേ പറ്റൂ. പോരാത്തതിന് ഈ കാണുന്നതൊക്കെ അത്ര നല്ല കാടൊന്നുമല്ല. ഈ കാട്ടിൽ ഒരു അരഞ്ഞാണം പോയാൽ അത് കണ്ടുപിടിക്കാൻ മനുഷ്യസാധ്യമായ വഴികൾ കുറവാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരു ശക്തി സഹായിച്ചാലേ അത് നടക്കൂ,”

 

അയാൾ ഒരു മന്ത്രവാദി എന്ന വണ്ണം സംസാരിച്ചു.

 

​”ജോജോ, വേണ്ടടാ… നമുക്ക് പോകാം. ഇതൊന്നും ശരിയാകാൻ ചാൻസില്ല,”

 

താര വീണ്ടും ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ അരഞ്ഞാണം കണ്ടെത്താനുള്ള മോഹവും ഈ കിളവനോടുള്ള ഭയവും തമ്മിൽ മല്ലിടുകയായിരുന്നു.

 

​”ടീച്ചറെ… ഒന്ന് ഇരിക്ക്. ഒന്ന് നോക്കാം. കുറച്ച് സമയമല്ലേ വേണ്ടൂ? പോയ സാധനം കിട്ടാൻ ഇതിലും വലിയ റിസ്ക് നമ്മൾ എടുത്തതല്ലേ?”

 

ജോജോ താരയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനം താരയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയാണ് നൽകിയത്. അവൻ അവളെ ബലം പ്രയോഗിച്ചെന്ന വണ്ണം വീണ്ടും ബെഡിലേക്ക് ഇരുത്തി.

 

​താര ഇരുന്നതും അവളുടെ മുറുകിയ ട്രാക്ക് പാന്റ് കട്ടിലിൽ ഒന്നുകൂടി വലിഞ്ഞു മുറുകി. ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ചാച്ചാജി മേശ ഒന്നുകൂടി അടുപ്പിച്ചു. അയാൾ ഒരു സ്റ്റൂൾ എടുത്ത് അവർക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരുന്നു.

 

 

​”ശരി, നമുക്ക് തുടങ്ങാം. എല്ലാവരും ബോർഡിന് ചുറ്റും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുക,”

 

ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിഗൂഢമായ ഒരു ഇരുട്ട് പടർന്നു. താരയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഇപ്പോൾ ജോജോയ്ക്ക് പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

 

 

​ആ മരവീടിനുള്ളിൽ തണുപ്പടിച്ച കാറ്റ് വിടവുകളിലൂടെ ചൂഴ്ന്നിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് കാട്ടിലെ മരങ്ങളുടെ മർമ്മരങ്ങളും ചീവീടുകളുടെ നിർത്താതെയുള്ള കരച്ചിലും മാത്രം. പുറത്ത് തന്റേടം നടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും താരയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയം ഒരു പാമ്പായി പതുങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്നെ ചുമരിലെ പഴയ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി—കൃത്യം രാത്രി 12 മണി!

 

​പെട്ടെന്ന് ചാച്ചാജി എഴുന്നേറ്റ് റാന്തൽ വിളക്കുകൾ ഓരോന്നായി അണച്ചു.

 

മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ട് പടർന്നു. പിന്നീട് അയാൾ ഓജോ ബോർഡിന് ചുറ്റും നാല് മെഴുകുതിരികൾ കത്തിച്ചു വെച്ചു. ആ മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ ചാച്ചാജിയുടെ മുഖം ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെ തോപ്പിച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആകാംക്ഷയും ഭയവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.

 

​“സത്യം പറയണം താരപ്പെണ്ണേ… നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോ?”

 

– ചാച്ചാജി ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ, ഉള്ളിലെ ചതി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച് ചോദിച്ചു.

 

​“എനിക്കോ? ഇല്ലേയില്ല! ഇതൊക്കെ വെറും തട്ടിപ്പാണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായറിയാം. കുറെ കണ്ടതാ ഇതൊക്കെ,”

 

താര ചുണ്ടു കോട്ടി പറഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിറയൽ കലർന്നിരുന്നു.

 

​ആ തിരിവെളിച്ചത്തിൽ താരയുടെ ആകാരം വല്ലാതെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിൽ വെളിച്ചം വീഴുമ്പോൾ അവളുടെ വിയർത്ത ശരീരം വെട്ടിത്തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ആ ടി-ഷർട്ടിനുള്ളിലെ വിരിഞ്ഞ ഭാഗങ്ങൾ ഉയർന്നുതാഴുന്നത് ചാച്ചാജി കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.

 

​“പിന്നെ! ടീച്ചർ എങ്ങാനും പേടിച്ച് ബോധം കെടുകയാണെങ്കിൽ, പിടിച്ചോണം കേട്ടോ ക്യാപ്റ്റൻ!” –

 

ജോജോ ഒരു പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ താരയുടെ അരികിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു.

 

​“മിണ്ടാതിരിക്കെടാ ജോജോ!”

 

താര അവനെ ഒന്ന് കടുപ്പിച്ചു നോക്കി.

 

​“ശരി, നമുക്ക് തുടങ്ങാം. എല്ലാവരും കൈകൾ കോർത്ത് പിടിക്കൂ. ആത്മാക്കളുടെ ലോകത്തേക്ക് നമുക്ക് പ്രവേശിക്കാം,”

 

ചാച്ചാജി തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് നീട്ടി.

​താര തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന വലതു കൈ ജോജോയുടെ കയ്യിലേക്കും, ഇടതു കൈ ചാച്ചാജിയുടെ കയ്യിലേക്കും പതുക്കെ വെച്ചു.

 

ചാച്ചാജിയുടെ നരച്ച വിരലുകൾ താരയുടെ മൃദുവായ കൈകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി.

 

 

​“എന്നാൽ കൈ വെക്ക്,”

 

ചാച്ചാജി ആജ്ഞാപിച്ചു.

 

​അവർ മൂന്നുപേരും വിരലുകൾ ആ ചെറിയ പ്ലാൻചെറ്റിന് മുകളിൽ വെച്ചു.

 

റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ബോർഡിലെ അക്ഷരങ്ങൾ നിഗൂഢമായി തിളങ്ങി. താരയുടെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ ജോജോയുടെയും ചാച്ചാജിയുടെയും വിരലുകളോട് ചേർന്നുനിന്നു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പേടിയുടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ പാഞ്ഞു.

​ചാച്ചാജി കണ്ണുകളടച്ച്, തന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി:

 

​“ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി ഈ ബോർഡിലൂടെ പ്രതികരിക്കുക… ഞങ്ങളെ കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് അറിയിക്കുക…”

 

​മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വണ്ണം പ്ലാൻചെറ്റ് ചെറുതായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. താരയുടെ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിലൂടെ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ വേഗത പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

 

​“നിങ്ങൾ എന്റെ വിരൽ തള്ളുകയാണോ, ക്യാപ്റ്റൻ?”

 

​താരയുടെ ശബ്ദം പാതിയും തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​“അല്ല, ഞാനൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല!”

 

– ചാച്ചാജി പാവത്തെപ്പോലെ മറുപടി നൽകി.

 

​“ഞാനും തൊടുന്നു പോലുമില്ല ടീച്ചറെ!”

 

ജോജോയും തലയാട്ടി.

 

​താര കാണാതെ അവർ രണ്ടുപേരും ആ ഇരുട്ടിൽ പരസ്പരം നോക്കി ഒരു വിജയച്ചിരി കൈമാറി.

 

പ്ലാൻചെറ്റ് സാവധാനം ബോർഡിന് മുകളിലൂടെ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അത് ‘YES’ എന്ന വാക്കിന് നേരെയാണ് നീങ്ങുന്നത്.

 

​“ദൈവമേ… ഇത് അനങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ!”

 

താരയുടെ ശരീരം വിറച്ചു. ഭയം കൊണ്ട് അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ശരീരം ജോജോയുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ ഇരിക്കപ്പിൽ അവളുടെ തടിച്ച തുടകൾ ജോജോയുടെ തുടയോട് ഉരസി. ജോജോ ആ നിമിഷം ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

 

​“ശാന്തയാകൂ കൊച്ചേ… ആത്മാവ് ഇവിടെയുണ്ട്. നമുക്ക് ചോദിക്കാം,”

 

ചാച്ചാജി തന്റെ കണ്ഠമിടറി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അയാൾ ചോദ്യം തൊടുത്തു:

 

​“നീ ആരാണ്? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?”

​പ്ലാൻചെറ്റ് പതുക്കെ ഓരോ അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. താര കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

 

​

​മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് വഴുതിവീണു. ആ പഴയ തടിവീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കിടയിൽ കാറ്റ് മൂളുന്ന ശബ്ദം പോലും ഒരു നിലവിളി പോലെ താരയ്ക്ക് തോന്നി. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്ന പ്ലാൻചെറ്റിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.

 

​”നീ ആരാണ്?”

 

ചാച്ചാജി ഒന്നുകൂടി ചോദിച്ചു. ഇത്തവണ ശബ്ദം മുറിയിലെ ഇരുളടഞ്ഞ മൂലകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.

​താരയുടെ വിരൽത്തുമ്പുകൾക്ക് താഴെ ആ പലക വീണ്ടും ചലിച്ചു. ഇത്തവണ അതിന്റെ വേഗത താരയെ ശരിക്കും ഭയപ്പെടുത്തി. അവളുടെ വിരലുകളെ അത് വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ അത് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞു: “വീ… മ… ൽ”

 

​”ദൈവമേ… ആരാണ് ഈ വിമൽ?”

 

താരയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വരണ്ടുണങ്ങി. പേടി കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്നെ ജോജോയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

 

​ജോജോ തന്റെ ഉള്ളിലെ കള്ളച്ചിരി അടക്കിപ്പിടിച്ച് ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു:

 

“വിമൽ… ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ഹെൽപ്പ് ചെയ്യുമോ? ഈ ടീച്ചറുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട അരഞ്ഞാണം എവിടെയാണെന്ന് ഒന്ന് പറഞ്ഞുതരുമോ?”

 

​അല്പനേരം ആ പലക നിശ്ചലമായി നിന്നു. താര ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അത് അതിവേഗം ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം അത് ” NO എന്നതിലേക്ക് പാഞ്ഞു. താരയുടെ നെഞ്ച് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൾ വിരലുകൾ പിൻവലിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും പ്ലാൻചെറ്റ് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് YESഎന്നതിലേക്ക് വന്നു നിന്നു.

 

​താര ആശ്വാസത്തോടെ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ ആ ആശ്വാസം നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ നീണ്ടുനിന്നുള്ളൂ.

 

​”നിനക്ക് എന്താണ് പകരം വേണ്ടത്?”

 

ചാച്ചാജി ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.

​പെട്ടെന്ന്, മുറിയിലെ നാല് മെഴുകുതിരികളും ഒരേസമയം അണഞ്ഞു! കാറ്റടിക്കാതെ തന്നെ മുറിയിൽ കനത്ത ഇരുട്ട് പരന്നു. താര പേടിച്ചു നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അവളുടെ പിന്നിൽ ഒരു കനത്ത കാൽപ്പെരുമാറ്റം അവൾ കേട്ടു. ആരോ തന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു! ആ രൂപത്തിന്റെ തണുത്ത ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ തട്ടി.

​താര പ്ലാൻചെറ്റിൽ നിന്ന് കൈ വലിച്ചെടുത്ത് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഇരുട്ടിൽ ആരുടെയോ പരുക്കൻ കൈകൾ അവളുടെ തോളിൽ അമർന്നു.

 

​”ടീച്ചറേ… അനങ്ങരുത്… അയാൾക്ക് ദേഷ്യം വരും!”

 

ജോജോയുടെ ശബ്ദം തൊട്ടടുത്ത് കേട്ടു. പക്ഷേ ആ തോളിൽ അമർന്നിരിക്കുന്നത് ജോജോയുടെ കൈകളല്ലെന്ന് താരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.

 

 

​“ഇത് നിർത്താം! എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു!” –

 

താരയുടെ ശബ്ദം നിലവിളിക്കായി പതറി. അവളുടെ ശരീരം വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു, ആ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ട് വിയർപ്പിൽ ദേഹത്തോട് വല്ലാതെ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.

 

​“പാടില്ല താരേ! കളി പൂർത്തിയാക്കാതെ നിർത്തിയാൽ… അത് അപകടമാണ്!

ആത്മാവിനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചാൽ പിന്നെ ഈ വീട് വിട്ട് പുറത്തിറങ്ങാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല,”

 

ചാച്ചാജി ഗൗരവത്തോടെ താക്കീത് നൽകി.

​അതേ നിമിഷം, തന്റെ പുറകിലെ രൂപം അവിടുന്ന് മാറി തടിവീടിന്റെ ചുവരുകൾക്ക് പുറത്ത് സാവധാനം നടക്കുന്നത് പോലെ കനത്ത കാൽപ്പെരുമാറ്റം അവൾ കേട്ടു.

 

തടികളിൽ ആരുടെയോ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മാന്തുന്ന ശബ്ദം കൂടി കേട്ടതോടെ താര ശരിക്കും വിറച്ചുപോയി. രക്ഷയ്ക്കായി അവൾ ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് ജോജോയുടെ അടുത്തേക്ക് ആഞ്ഞു ചേർന്നു.

​

ജോജോ ഇതൊരു അവസരമായി എടുത്തു. അവൻ തന്റെ ഇടതുകൈ താരയുടെ ആ മാംസളമായ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവളെ തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തി. ട്രാക്ക് പാന്റിന് മുകളിലൂടെയുള്ള അവന്റെ കൈകളുടെ ആ സ്പർശനം താര അറിഞ്ഞെങ്കിലും, ഭയം കാരണം അവൾ അതിനെ തടഞ്ഞില്ല.

 

​“എന്റെ ടീച്ചറുടെ അരഞ്ഞാണം കണ്ടെത്താൻ നിങ്ങൾ സഹായിക്കുമോ വിമൽ?”

 

ജോജോ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

 

​പ്ലാൻചെറ്റ് ബോർഡിലൂടെ അതിവേഗം പാഞ്ഞു… “Y… E… S”

 

​അടുത്ത നിമിഷം, മുറിയുടെ ജനലുകൾക്ക് പുറത്തുനിന്ന് കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. സത്യത്തിൽ പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ ഒളിഞ്ഞുനിന്ന് ചിട്ടു തന്റെ ശബ്ദം മാറ്റി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

​“തന്നാൽ… എനിക്ക് എന്ത് നൽകും?”

 

​ആ അശരീരി കേട്ടതും താരയുടെ സകല നിയന്ത്രണവും പോയി. അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് ജോജോയുടെ മാറിലേക്ക് മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു. പേടിച്ച് ബോധം മറയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അവൾ. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചറുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആവേശവും ആ ഇരുട്ടിൽ ജോജോ ശരിക്കും അനുഭവിച്ചു.

 

​“എന്തും നൽകും!”

 

ചാച്ചാജി ഇരുട്ടിൽ ആക്രോശിച്ചു.

 

“അരഞ്ഞാണം തിരിച്ചു കിട്ടാൻ താര കൊച്ച് എന്തിനും തയ്യാറാണ്, അല്ലേ താരേ?”

 

 

 

 

​“എങ്കിൽ അവളോട് മുന്നിലെ വാതിൽ പടിയിൽ എന്താണെന്നു നോക്കാൻ പറ!”

 

​പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ചിട്ടുവിന്റെ ആ ഗൗരവത്തിലുള്ള ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങിയതും താരയുടെ നെഞ്ച് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. ചാച്ചാജി പതുക്കെ ഒരു റാന്തൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ചു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ താരയുടെ വിളറിയ മുഖവും ഭയം കൊണ്ട് വിയർത്തൊട്ടിയ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

 

​താര തനിയെ പോകാൻ മടിച്ചപ്പോൾ ജോജോ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വാതിൽക്കലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ വാതിൽ പടിയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ, റാന്തൽ വെളിച്ചത്തിൽ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ അരഞ്ഞാണത്തിന്റെ കൊളുത്ത് ഇരിക്കുന്നു!

​അതുകണ്ടതും താരയ്ക്ക് സന്തോഷത്തിന് പകരം വല്ലാത്തൊരു ഉൾഭയമാണ് തോന്നിയത്.

 

“ദൈവമേ… ഇത് എങ്ങനെ ഇവിടെ വന്നു? നമ്മൾ നേരത്തെ നോക്കിയപ്പോൾ ഇവിടെ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ!”

 

​ഒരു അദൃശ്യശക്തി തനിക്ക് ചുറ്റുമുണ്ടെന്ന ബോധം അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തി. അവൾ വേഗം ആ സ്വർണ്ണക്കൊളുത്ത് കൈക്കലാക്കി മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഓടി ജോജോയുടെ അരികിലേക്ക് ഒട്ടിയിരുന്നു. ഭയം കൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

 

​“ഇപ്പോൾ വിശ്വാസമായോ കൊച്ചേ?” ചാച്ചാജി ഒരു നിഗൂഢമായ ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

 

​“മ്മ്…”

 

​ഒരു പുളിയിഞ്ചി കടിച്ച ഭാവത്തിൽ അവൾ ഒന്ന് മൂളി. പേടി കാരണം അവളുടെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയിരുന്നു. ആ വലിയ കമ്മലുകൾക്കിടയിലൂടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ താഴേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​“ഇത് വെറും തുടക്കം മാത്രമാണ് താരേ. കൊളുത്ത് കിട്ടി, പക്ഷേ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇനിയും വിമലിന്റെ കയ്യിലാണ്. അത് തിരിച്ചു കിട്ടണമെങ്കിൽ . അയാൾ പറയുന്നത് നീ അനുസരിക്കണം ?”

 

ചാച്ചാജി പറഞ്ഞു..

 

​താര നിസ്സഹായയായി ജോജോയെ നോക്കി. ജോജോ തന്റെ കൈകൾ അവളുടെ തോളിലൂടെ ഇട്ട് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് ചാച്ചാജിയെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി.