സാറയുടെ ജീവിതത്തിൽ മനു കൊളുത്തിവിട്ട ആ തീ ഇപ്പോൾ രാജപ്പനിലൂടെ ഒരു വന്യമായ കാട്ടുതീയായി പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ ‘സാറാമ്മാമ്മ’ എന്ന മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി അണിയുമ്പോഴും, ഉള്ളിൽ അവൾ ഒരൊറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് ഒരു വന്യമൃഗമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.

രാജപ്പൻ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയാണ്—പകൽ നേരങ്ങളിൽ അവൻ തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാരനാണെങ്കിൽ, രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവൻ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വിശപ്പടക്കുന്ന ഇരയാണ്.

ഒരു ശനിയാഴ്ച ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, കോന്നിയിലെ മഴക്കാറുള്ള ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ സാറയുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് ഒരു ചുവന്ന കാർ മുറ്റത്തെത്തി നിന്നു. ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന സാറ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആളെ കണ്ടതും സാറയുടെ മുഖത്ത് ഒരു അമ്പരപ്പും ഒപ്പം ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിയും വിരിഞ്ഞു.

അത് ശോഭയായിരുന്നു. സാറയുടെ കൂടെ കോളേജിൽ പഠിച്ച പഴയ കൂട്ടുകാരി. അമ്പത് വയസ്സായെങ്കിലും ശോഭ ഇപ്പോഴും നഗരത്തിന്റെ പകിട്ടിലായിരുന്നു. മുട്ടറ്റം നിൽക്കുന്ന വസ്ത്രധാരണം, മിനുക്കിയ ചർമ്മം, പിന്നെ നഗരത്തിലെ ആഡംബര ജീവിതം നൽകിയ ഒരു പ്രത്യേക ചടുലത. സാറയെക്കാൾ ഒരല്പം കൂടി ‘മോഡേൺ’ എന്ന് വിളിക്കാവുന്നവൾ.

കോന്നിയിലെ ആ പഴയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ശോഭയുടെ ചുവന്ന കാർ വന്നു നിന്നപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ നഗരത്തിന്റെ ആധുനികമായ ഒരു ഗന്ധം കലർന്നതുപോലെ തോന്നി. സാറ ഹാളിലെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ശോഭയെ കണ്ടപ്പോൾ സാറയ്ക്ക് പഴയ കാലം ഓർമ്മ വന്നു. അമ്പതാം വയസ്സിലും ശോഭ തന്റെ ശരീരം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെയാണ്. മുട്ടറ്റം നിൽക്കുന്ന കറുത്ത വസ്ത്രം, കഴുത്തിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ഒരു മാല, ചായം തേച്ചു മിനുക്കിയ നഖങ്ങൾ. സാറയുടെ ആറടി പൊക്കമുള്ള വമ്പിച്ച ശരീരത്തെ അപേക്ഷിച്ച് ശോഭ അല്പം കൂടി ഒതുങ്ങിയതും എന്നാൽ വടിവൊത്തതുമായ ശരീരപ്രകൃതിയായിരുന്നു.

“സാറേ…” ശോഭ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്ന് സാറയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം സാറയുടെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി.

“നീയിതെവിടെ ഒളിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ശോഭേ? എത്ര കാലമായി നമ്മൾ കണ്ടിട്ട്!” സാറ അവളെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു.

രണ്ടുപേരും ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. പുറത്ത് നേർത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശോഭ തന്റെ ബാഗ് വശത്ത് വെച്ച് ഹാളിലെ ഓരോ കോണിലും കണ്ണോടിച്ചു. ആ പഴയ ഫോട്ടോകൾ, മരത്തിന്റെ മണം, പിന്നെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ആ നിശബ്ദത.

“നീയിപ്പോഴും ഈ പഴയ തറവാട്ടിൽ തന്നെയാണല്ലേ? എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ദുബായിലും ചെന്നൈയിലും ഒക്കെ പോയിട്ടും നിനക്ക് ഈ നാടിനോടുള്ള പ്രേമം മാറിയില്ലല്ലേ?” ശോഭ ഒരു പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
സാറ പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയിൽ അല്പം നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു.

“നാടിനോടുള്ള പ്രേമമല്ല ശോഭേ… ഈ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമുണ്ട്.
നഗരത്തിലെ തിരക്കിൽ നീ അനുഭവിക്കാത്ത ചില സുഖങ്ങൾ.”

ശോഭ തന്റെ കാലുകൾ ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നായി കയറ്റി വെച്ചു. അവളുടെ മുട്ടറ്റം നിൽക്കുന്ന വസ്ത്രം അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി. “സുഖമോ? എന്ത് സുഖമാടി ഇവിടെയുള്ളത്? ഒരു ആണിന്റെ മണമോ, ഒരു പാർട്ടിയോ ഒന്നുമില്ലാതെ നീ എങ്ങനെ കഴിയുന്നു? ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവുമായി പിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം എത്രത്തോളം ലൈഫ് എൻജോയ് ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നോ!”

സാറ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ ശോഭയുടെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ സംസാരം കേട്ടിരുന്നു. ശോഭ തന്റെ നഗരത്തിലെ സാഹസികതകളെക്കുറിച്ചും, തന്നേക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ കാമുകന്മാരെക്കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു. ശോഭയുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും അടങ്ങാത്ത ഒരു വാശിയുണ്ടെന്ന് സാറയ്ക്ക് മനസ്സിലായി—എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ മുന്നിൽ നിൽക്കണമെന്ന വാശി.

പെട്ടെന്ന്, മുറ്റത്ത് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. രാജപ്പൻ പണി കഴിഞ്ഞ് വരികയാണ്. അവൻ വരാന്തയുടെ പടികൾക്കടുത്ത് വന്ന് നിന്നു. വിയർപ്പിൽ കുളിച്ച അവന്റെ കരിങ്കല്ല് പോലുള്ള ശരീരം, വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ, കറുത്ത പേശികൾ. അവൻ തോർത്ത് കൊണ്ട് തന്റെ മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു മാറ്റി.

“സാറാമ്മാമ്മേ… പണി തീർന്നു. ഞാൻ പൊക്കോളാം.” രാജപ്പന്റെ ആ പരുക്കൻ ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി.

ശോഭയുടെ സംസാരം പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ രാജപ്പന്റെ ആ വന്യമായ രൂപത്തിൽ ഉടക്കി. നഗരത്തിലെ ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത, സെന്റടിച്ച പുരുഷന്മാരെ മാത്രം കണ്ടു ശീലിച്ച ശോഭയ്ക്ക്, വിയർപ്പിന്റെയും മണ്ണിന്റെയും ഗന്ധമുള്ള ഈ കറുത്ത മനുഷ്യൻ ഒരു വിസ്മയമായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കണ്ണട പതുക്കെ താഴ്ത്തി അവനെ അടിമുടി നോക്കി.

സാറ ശോഭയുടെ ആ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു. ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന ആ ആകാംക്ഷ സാറയ്ക്ക് സുപരിചിതമായിരുന്നു. മനുവിനെ കണ്ടപ്പോഴും, രാജപ്പനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോഴും തന്റെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയ അതേ വിശപ്പ് ഇപ്പോൾ ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിലും അവൾ കണ്ടു.

“രാജപ്പാ… ഒന്ന് നിന്നേ. എന്റെ കൂട്ടുകാരി വന്നതാ. ഒന്ന് പരിചയപ്പെട്ടേ.” സാറ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
രാജപ്പൻ അല്പം മടിയോടെ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. അവന്റെ ആ വലിയ രൂപം ഹാളിലെ സ്ഥലപരിമിതിയിൽ ശോഭയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി. അവൻ ശോഭയെ നോക്കി ഒന്ന് തലയാട്ടി. രാജപ്പന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വന്യമായ പുരുഷഗന്ധം ശോഭയുടെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ നഖങ്ങൾ സോഫയിൽ ആഴ്ത്തി.

“ശോഭേ… ഇത് രാജപ്പൻ. എന്റെ തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാരനാ. ഈ വീടിന്റെ കാവൽക്കാരനും ഇവൻ തന്നെയാ.” സാറ രാജപ്പന്റെ പേശികളിലേക്ക് നോക്കി അല്പം അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ശോഭ ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി. “ഹാ… കൊള്ളാം. നിനക്ക് നല്ലൊരു ബോഡിഗാർഡിനെ തന്നെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടല്ലോ സാറേ.” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.

രാജപ്പൻ അവിടെ നിന്ന് മാറിപ്പോകുമ്പോൾ ശോഭ അവന്റെ പുറകിലെ ആ ഉറച്ച പേശികളിലേക്ക് നോക്കി തന്നെ ഇരുന്നു. സാറ പതുക്കെ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ‘സാറാമ്മാമ്മ’ എന്ന ബഹുമാനത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് അവൾ ശോഭയുടെ മനസ്സിലെ പുതിയ തീ പതുക്കെ കൊളുത്തി വിടുകയായിരുന്നു.

രാജപ്പൻ ഹാളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നുപോയപ്പോൾ, അവന്റെ വലിയ നിഴൽ തറയിലൂടെ നീങ്ങുന്നത് ശോഭ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി നിന്നു. അവൻ വരാന്തയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി മുറ്റത്തെ മണ്ണിൽ ചവിട്ടിയ ആ ശബ്ദം കേട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടും, ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ ആ വാതിൽക്കൽ തന്നെ തറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ഹാളിൽ ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം മാത്രം. സാറ തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസിലെ വെള്ളം പതുക്കെ കുടിച്ചു. അവൾക്ക് ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രമം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“എടി സാറേ…” ശോഭ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സ്മാർട്ട് ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് സാറയുടെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി ആഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. “ഇവനാണോ നിന്റെ പറമ്പ് നോക്കുന്നത്? ഞാൻ സത്യം പറയാല്ലോ, ഇവന്റെ ഈ ആകാരം കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന് ഇത്രയും കരുത്ത് ഉണ്ടാകുമോ?”

സാറ പതുക്കെ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ തോളിൽ വീണു കിടന്ന മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി. അവൾ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ശോഭയെ നോക്കി. “ഇവൻ പണിക്കാരൻ മാത്രമല്ല ശോഭേ… ഈ വീടിന്റെ ഓരോ തൂണും ഇവന്റെ കൈക്കരുത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. പറമ്പ് നോക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ഇവനെ കഴിഞ്ഞേ വേറെ ആരുമുള്ളൂ.”

“അതല്ലടി ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്…” ശോഭ ഒന്ന് തൊണ്ടയനക്കി. “ഇവന്റെ ആ നോട്ടം കണ്ടോ? പണിക്കാരന്റെ വിനയമൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ വലിയൊരു വന്യമൃഗത്തെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചതുപോലെയുണ്ട്. ഇവനെപ്പോലെ ഒരാൾ ഈ വീട്ടിൽ ഉള്ളപ്പോൾ നിനക്ക് പിന്നെ എന്തിനാടി പേടി? സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ഇവനെ ഒന്ന് നോക്കാൻ പോലും പേടി തോന്നുന്നു.”

സാറ പതുക്കെ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു. അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ റബ്ബർ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ രാജപ്പൻ തന്റെ പണിയായുധങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കുന്നത് അവ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“ശോഭേ… പുറമെ കാണുന്ന ഈ കരുത്തേക്കാൾ ഇവന് മറ്റൊരു വലിയ ഗുണമുണ്ട്,” സാറ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇവൻ പറഞ്ഞാൽ അനുസരിക്കും. ഒരക്ഷരം എതിർത്തു പറയില്ല. ഞാൻ എന്ത് ആജ്ഞാപിച്ചാലും അത് അതേപടി ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്വഭാവമാണ് ഇവന്റേത്.”

ശോഭയുടെ പുരികങ്ങൾ അല്പം ഉയർന്നു. അവൾ തന്റെ നഖങ്ങൾ പതുക്കെ കടിച്ചു. “പറഞ്ഞാൽ അനുസരിക്കുമെന്നോ? അതെന്താ നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”

“അതൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല ശോഭേ,” സാറ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നിന്നു. “നഗരത്തിലെ ആ പിള്ളേരെപ്പോലെയല്ല ഇവൻ. അവർക്ക് അഹങ്കാരമാണ്. പക്ഷേ രാജപ്പന് ഒരുതരം സമർപ്പണമുണ്ട്. തന്റെ ഉടമസ്ഥയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യാനും അവൻ തയ്യാറാണ്. ആ ഒരു ഭാവമാണ് ഇവനെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്.”

ശോഭ എഴുന്നേറ്റു സാറയുടെ പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളും ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി. രാജപ്പൻ തന്റെ ബനിയൻ ഊരി തോപ്പിലെ കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി തലയിലൂടെ ഒഴിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ നഗ്നമായ പുറത്തെ പേശികൾ വെള്ളത്തിൽ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ശോഭ അറിയാതെ ഒന്ന് ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു.
“സത്യമായിട്ടും സാറേ… നീ വലിയൊരു ഭാഗ്യവതിയാണ്,” ശോഭ മന്ത്രിച്ചു. “നിനക്ക് ഇവനെ എങ്ങനെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നത്? എനിക്ക് ഇവന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരുതരം വിറയൽ വരുന്നു.”

സാറ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “അതിനാണ് ശോഭേ പക്വത എന്ന് പറയുന്നത്. ഇവനെപ്പോലെയുള്ള പരുക്കൻ പുരുഷന്മാരെ എങ്ങനെ മെരുക്കണം എന്ന് നമുക്ക് അറിയണം. ബഹുമാനത്തിന്റെ ഒരു മതിൽക്കെട്ട് മുന്നിൽ നിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ അവരെ നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ചലിപ്പിക്കാൻ പറ്റും. നീ ഇന്ന് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നില്ലേ? നമുക്ക് ഇവനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാം.”

ശോഭ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ സഭ്യതയ്ക്കും ആഡംബരത്തിനും ഇടയിൽ അവൾ ഒരിക്കലും കാണാത്ത ഒരു പുതിയ ലോകം സാറ തന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. രാജപ്പന്റെ ആ പരുക്കൻ സാന്നിധ്യം ആ വീടിനുള്ളിൽ ഒരു വന്യമായ ലഹരി പടർത്തുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങി.

പുറത്ത് മഴ കനക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ തറവാടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം ആ വലിയ ഹാളിനുള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഏകാന്തത സൃഷ്ടിച്ചു. സാറ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് പതുക്കെ മാറി നടന്ന് ശോഭയുടെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ സാറയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു വന്യമായ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

“ശോഭേ…” സാറ ശബ്ദം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു. അവളുടെ സ്വരം പതുക്കെയായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരുതരം ലഹരി കലർന്നിരുന്നു. “നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല രാജപ്പൻ. അവൻ വെറുമൊരു പണിക്കാരനല്ല.”
ശോഭ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുഷ്യൻ മുറുകെ പിടിച്ചു. സാറയുടെ ആ മാറ്റം അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. “എന്താ നീ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് സാറേ? നീയും അവനും തമ്മിൽ…”

സാറ പതുക്കെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. “ആദ്യമൊക്കെ എനിക്കും ഒരു പേടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ പരുക്കൻ പുരുഷത്വം നമ്മെ കീഴടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ അറിയാതെ അതിലേക്ക് അലിഞ്ഞുപോകും. ഒരു രാത്രി… അവൻ പണി കഴിഞ്ഞ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ആ വിയർപ്പിന്റെ മണം എന്നെ വല്ലാതെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. ഞാൻ അവനെ എന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു.”

ശോഭയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കാലുകൾ മുറുക്കി. “നീ… നീ അവനെ നിന്റെ ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് വിളിച്ചെന്നോ? അവൻ എന്ത് ചെയ്തു?”

സാറ വളരെ സാവധാനം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ വാക്കും അവൾ കരുതിക്കൂട്ടിയാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. “അവൻ അവിടെ വന്നു വിറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ‘സാറാമ്മാമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ച് ആ വിനീതമായ നിൽപ്പ്. പക്ഷേ ഞാൻ അവന്റെ ഷർട്ട് പതുക്കെ ഊരി മാറ്റിയപ്പോൾ… ശോഭേ, ആറടി പൊക്കമുള്ള അവന്റെ ആ ശരീരം, കരിങ്കല്ല് പോലെ ഉറച്ച അവന്റെ ആ പേശികൾ… അത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ സകല മാന്യതയും ഒലിച്ചുപോയി. ഞാൻ അവന്റെ വായ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് പൊത്തി പിടിച്ചു, എന്നിട്ട് അവന്റെ പരുക്കൻ നെഞ്ചിലേക്ക് എന്റെ മുഖം അമർത്തി.”

ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ ശോഭയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ആളിപ്പടരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. സാറ വിവരിക്കുന്ന ആ രംഗങ്ങൾ ശോഭയുടെ മനസ്സിന്റെ സ്ക്രീനിൽ ഓരോന്നായി തെളിഞ്ഞു വന്നു. രാജപ്പന്റെ ആ വലിയ കൈകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ അമരുന്നതായി അവൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു പോയി.

“പിന്നീട് നടന്നത് ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു ശോഭേ,” സാറ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ അറ്റം പതുക്കെ നീക്കി അവളുടെ തുടയിലെ ഒരു നഖപ്പാട് ശോഭയെ കാണിച്ചു. “ഇത് അവന്റെ കൈകൾ തന്നതാ. അവൻ എന്നെ ആ കട്ടിലിലേക്ക് മലർത്തി അടിച്ചു. അമ്പത് വയസ്സുള്ള ഈ സാറാമ്മാമ്മയെയല്ല അവൻ കണ്ടത്, മറിച്ച് തന്റെ മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രമാണ്. അവൻ എന്റെ മുലകൾ തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ കൊണ്ട് ആഞ്ഞു ഞെരിച്ചു. എനിക്ക് വേദനിച്ചു, പക്ഷേ ആ വേദനയിൽ ഒരു വലിയ സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ആ കുളമ്പ് പോലുള്ള കൈകൾ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചത് എന്റെ ശരീരം പൊട്ടിപ്പോകുമെന്നാണ്.”

ശോഭയുടെ ഇരിപ്പ് അസ്വസ്ഥമായി. അവൾ സോഫയിൽ അല്പം കൂടി ഇടുങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. സാറയുടെ ഓരോ വാക്കും ഒരു ചമ്മട്ടി പ്രഹരം പോലെ ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെ ഉണർത്തി. സാറ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ശോഭയുടെ തുടകൾ വിറയ്ക്കുന്നതും, അവൾ അറിയാതെ തന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ കൈ അമർത്തുന്നതും സാറ അതീവ രസത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു.

“നീ വിശ്വസിക്കില്ല ശോഭേ,” സാറ പതുക്കെ ശോഭയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ശോഭ ഒന്ന് ഞെട്ടി. “അവൻ എന്നെ എടുത്തുകൊണ്ട് ആ മുറിയിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവന്റെ കൈകളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയി. അവന്റെ ആ വലിയ അവയവം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ അലറിപ്പോയി. ‘സാറാമ്മാമ്മേ’ എന്ന് അവൻ അപ്പോഴും വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ വിളിക്കൊപ്പം അവൻ എന്നെ തകർക്കുകയായിരുന്നു.”

ശോഭയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ സാറയോടുള്ള ബഹുമാനമല്ല, മറിച്ച് അസൂയയും ഒപ്പം വന്യമായ ഒരു ആഗ്രഹവുമാണ് തോന്നിയത്. സാറയുടെ ഓരോ വിവരണവും ശോഭയെ ഒരു ഘട്ടം കൂടി ഉന്മത്തയാക്കി. ശോഭയുടെ നോട്ടം ഇപ്പോൾ സാറയുടെ കണ്ണുകളിലല്ല, മറിച്ച് സാറ വിവരിക്കുന്ന ആ പരുക്കൻ ലോകത്തിലാണ്.

“ശോഭേ… നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? നീ വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നു,” സാറ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

ശോഭ പെട്ടെന്ന് തന്റെ മുഖം താഴ്ത്തി. “ഇല്ല… ഒന്നുമില്ല. നീ പറയുന്നത് കേട്ട് ഞാൻ അമ്പരന്നു പോയി. നീ ഇത്രയും… ഇത്രയും വന്യമാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”

സാറ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ശോഭയ്ക്ക് പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവൾ ശോഭയുടെ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ കോതി ഒതുക്കി. “ഇതൊന്നും ഞാൻ തുടങ്ങിയതല്ല ശോഭേ… പ്രകൃതിയുടെ ആ ഒരു കരുത്തിന് മുന്നിൽ നമ്മൾ വെറും നിസ്സാരന്മാരാണ്. രാജപ്പനെപ്പോലെ ഒരാൾ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ നഗരത്തിലെ നിന്റെ സഭ്യതയൊക്കെ എവിടെപ്പോകുമെന്ന് എനിക്ക് കാണണം.”

ശോഭ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം ഒരു ഷോക്ക് ഏറ്റതുപോലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാറയുടെ ആ രഹസ്യങ്ങൾ ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു വന്യമൃഗത്തെ അഴിച്ചുവിട്ടിരുന്നു. രാജപ്പൻ പുറത്ത് മഴയത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഓർത്തപ്പോൾ ശോഭയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ലഹരി പടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പ് ഒന്നുകൂടി അയച്ചുവിട്ടു.

ഹാളിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ ചൂടുപിടിച്ചിരുന്നു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന തണുത്ത മഴയുടെ ശബ്ദം ആ മുറിയിലെ വന്യമായ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കി. സാറയുടെ വിവരണങ്ങൾ കേട്ട് ശോഭയുടെ ശരീരം വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. അവൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് സോഫയുടെ അറ്റത്ത് വല്ലാതെ നഖം അമർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ശോഭ പതുക്കെ തലയുയർത്തി സാറയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേകതരം തിളക്കം—അതിലൊരു അപേക്ഷയും ഒപ്പം ഒരു പുതിയ ദാഹവും കലർന്നിരുന്നു.

“സാറേ…” ശോഭയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെയായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ സാറയുടെ കൈവെള്ളയിൽ തന്റെ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു. ശോഭയുടെ കൈകൾ വല്ലാതെ തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“എനിക്ക്… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പക്ഷേ നീ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ വലിയൊരു തീ കോരിയിട്ടതുപോലെ തോന്നുന്നു.”

സാറ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു ഉടമസ്ഥന്റെ ഗർവ്വുണ്ടായിരുന്നു. “തീ പിടിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ് ശോഭേ. ആ കരുത്ത് ഒന്ന് അനുഭവിച്ചാൽ പിന്നെ നിനക്ക് നഗരത്തിലെ ആ മെലിഞ്ഞ പുരുഷന്മാരെ നോക്കാൻ പോലും തോന്നില്ല.”

ശോഭ അല്പം കൂടി സാറയിലേക്ക് ആഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ നോട്ടം ജനാലയിലൂടെ ദൂരെ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ പണിക്കാരന്റെ നിഴൽ തേടി പോയി. “സാറേ… എനിക്കൊരു സഹായം വേണം. നീ എന്നെ കളിയാക്കരുത്.” അവൾ ശബ്ദം വല്ലാതെ താഴ്ത്തി, സാറയുടെ ചെവിയോട് ചേർന്ന് മന്ത്രിച്ചു. “കൊച്ചിയിലെ എന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ കുറച്ച് പണികളുണ്ട്. പ്ലംബിംഗും വയറിംഗും ഒക്കെയായി കുറെ കാര്യങ്ങൾ. അവിടെ വിശ്വസ്തരായ ആരെയും കിട്ടുന്നില്ല. നീ… നീ രാജപ്പനെ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് എന്റെ കൂടെ വിടുമോ?”

സാറ പെട്ടെന്ന് മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ കോളർ അല്പം ശരിയാക്കി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു മുറിക്കുള്ളിലൂടെ നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ശോഭയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നത് അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ശോഭയുടെ ഈ മാറ്റം അവൾ നേരത്തെ തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചതാണ്.

“കൊച്ചിയിലേക്കോ?” സാറ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “ശോഭേ, രാജപ്പൻ ഈ ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തേക്ക് അധികം പോയിട്ടില്ലാത്തവനാണ്. അവൻ അവിടെ വന്ന് ആ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ എന്ത് ചെയ്യാനാണ്?”

“തിരക്കിന്റെ കാര്യമല്ല സാറേ…” ശോഭയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്ക് അവനെ വേണം. പണിക്കല്ല… നീ അനുഭവിച്ച ആ ഒരു കരുത്ത്… അത് എനിക്കും ഒന്ന് അറിയണം. എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല സാറേ. നീ പറഞ്ഞ ആ കാര്യങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വിറയലാണ്. നീ അവനെ സമ്മതിപ്പിക്കണം. ഞാൻ അവന് വേണ്ടതിലധികം പണം നൽകാം. അവനെ എന്റെ കൂടെ കുറച്ചു ദിവസം കൊച്ചിയിൽ നിർത്താൻ നീ ഒന്ന് സഹായിക്കണം.”

സാറ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ശോഭയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. അവൾ ശോഭയുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു. ശോഭയുടെ കവിളുകൾ കത്തുന്നത് പോലെ ചൂടുള്ളതായിരുന്നു.

“അവൻ വരാൻ മടിക്കും ശോഭേ… അവന് എന്നെ വിട്ടു നിൽക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും,”

സാറ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ… നിന്റെ ആഗ്രഹം ഇത്രത്തോളം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്താം. അവനോട് ഞാൻ പറയാം കൊച്ചിയിലെ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ വലിയ ചില റിപ്പയറിംഗ് പണികളുണ്ടെന്ന്. മറ്റാരെയും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ തന്നെ പോകണമെന്ന് ഞാൻ അവനെ നിർബന്ധിക്കാം. ‘സാറാമ്മാമ്മ’ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ അവൻ അത് ലംഘിക്കില്ല.”

ശോഭയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശ്വാസവും ഒപ്പം ആവേശവും നിറഞ്ഞു. അവൾ സാറയെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “സത്യമാണോ സാറേ? നീ അവനെ സമ്മതിപ്പിക്കുമോ? എങ്കിൽ നാളെ തന്നെ നമുക്ക് അവനെ കൊണ്ടുപോകണം.”

“നാളെ വേണ്ട ശോഭേ…” സാറ പതുക്കെ ശോഭയുടെ മുടിയിൽ തലോടി. “നമുക്ക് ഈ കാര്യങ്ങൾ അതീവ രഹസ്യമായി ചെയ്യണം. ഞാൻ ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ അവനോട് സംസാരിക്കാം. അവനെ പതുക്കെ പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കാം. നിന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ അവൻ എത്തുമ്പോൾ അവൻ പൂർണ്ണമായും നിനക്ക് കീഴ്പ്പെടണം. അവന്റെ ആ പരുക്കൻ കൈകൾ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ അമരുമ്പോൾ നീ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്ന ആ ഒരു സുഖമുണ്ടല്ലോ ശോഭേ… അത് ഞാൻ നിനക്ക് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറഞ്ഞു തരാൻ പറ്റില്ല.”

ശോഭയുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. രാജപ്പന്റെ വിയർപ്പുള്ള ശരീരവും അവന്റെ വലിയ കൈകളും തന്റെ കൊച്ചിയിലെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത മുറിയിൽ വെച്ച് തന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നത് അവൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു. നഗരത്തിലെ സഭ്യതയുടെ എല്ലാ വേലിക്കെട്ടുകളും തകർത്ത് ആ പണിക്കാരന്റെ വന്യതയിലേക്ക് വീഴാൻ അവൾ തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു.

“നീ വിശ്വസിക്കണം സാറേ… എനിക്ക് അവനെ ഇപ്പോൾ തന്നെ കാണാൻ തോന്നുന്നു,” ശോഭ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
സാറയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. രാജപ്പനെ ശോഭയ്ക്ക് കൈമാറുന്നതിലൂടെ സാറ തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ മറ്റൊരു തലമാണ് പരീക്ഷിക്കുന്നത്. തന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ആ ‘വന്യമൃഗത്തെ’ തന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് കടം നൽകുന്ന ഒരു പുതിയ കളി.

“സമാധാനമായിട്ടിരിക്ക് ശോഭേ… ഞാൻ എല്ലാം ശരിയാക്കാം. നാളെ രാവിലെ അവൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ നീ അവനെ നേരിട്ട് കാണണ്ട. ഞാൻ അവനോട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച് റെഡിയാക്കി വെക്കാം. വൈകുന്നേരം അവൻ നിന്റെ കാറിൽ കൊച്ചിയിലേക്ക് വരും. ആ യാത്രയിൽ… ആ യാത്രയിൽ തുടങ്ങാം നിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ.”

സാറയുടെ ഓരോ വാക്കുകളും ശോഭയുടെ ഉള്ളിൽ ലാവയായി പടരുകയായിരുന്നു. ഈ തറവാടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ വെച്ച് അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് രാജപ്പന്റെ വിധി എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു.

സാറയും ശോഭയും തമ്മിലുള്ള ആ രഹസ്യധാരണയ്ക്ക് ശേഷം, പുറത്ത് ഇരുട്ട് കൂടുതൽ കനത്തു. മഴയുടെ താളം ഒരു മന്ദഗതിയിലുള്ള സംഗീതം പോലെ ആ തറവാടിനെ പൊതിഞ്ഞു. ശോഭയെ അകത്തെ മുറിയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ ഇരുത്തിയ ശേഷം, സാറ പതുക്കെ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, മങ്ങിയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ രാജപ്പൻ തന്റെ പണിയായുധങ്ങൾ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി മടങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ നഗ്നമായ പുറം വിയർപ്പിലും മഴത്തുള്ളികളിലും കുതിർന്ന് തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. സാറ കുറച്ചുനേരം ആ തൂണിൽ ചാരിനിന്ന് ആ കാഴ്ച ആസ്വദിച്ചു. രാജപ്പന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരുതരം വന്യമായ താളമുണ്ടായിരുന്നു.

“രാജപ്പാ…” സാറ വളരെ മൃദുവായി വിളിച്ചു.

രാജപ്പൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സാറാമ്മാമ്മയുടെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ആ പഴയ വിനയവും ഒപ്പം കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ ഓർമ്മകൾ നൽകിയ ഒരു ചെറിയ തിളക്കവും മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൻ തോളിലെ തോർത്തെടുത്ത് നെഞ്ചിലെ വെള്ളം പതുക്കെ തുടച്ചു.

“സാറാമ്മാമ്മേ… ഞാൻ എല്ലാം ഒതുക്കി വെച്ചു. ഇനി നാളെ വരാം.”

സാറ പതുക്കെ അവനിലേക്ക് നടന്നു. വരാന്തയുടെ അറ്റത്തെ നിഴലിൽ, ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത് അവൾ അവന് മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ നൈറ്റിയിൽ നിന്നുള്ള സുഗന്ധം രാജപ്പന്റെ മൂക്കിലേക്ക് പടർന്നു.

“രാജപ്പാ… നിനക്കറിയാമല്ലോ അകത്തിരിക്കുന്നത് എന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരി ശോഭയാണ്. കൊച്ചിയിൽ അവൾക്ക് വലിയൊരു ഫ്ലാറ്റുണ്ട്. അവിടെ ചില പണികൾ നടക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ വിശ്വസ്തനായ ഒരാളെ കിട്ടാതെ അവൾ വിഷമിക്കുകയാ.” സാറ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി സംസാരിച്ചു. അവൾ തന്റെ ശബ്ദം അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി.

“മറ്റാരെയും എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല രാജപ്പാ. നീ പോയി ആ പണികൾ ഒന്ന് തീർത്തു കൊടുക്കണം. എനിക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് കരുതി നീ ഇത് ചെയ്യണം.”

രാജപ്പൻ അല്പം പതറി. “അവിടെയോ… സാറാമ്മാമ്മേ, എനിക്ക് ഈ സിറ്റിയൊക്കെ പേടിയാ. പിന്നെ… നിങ്ങളെ വിട്ട് നിൽക്കാൻ എനിക്ക്…” അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈയ്യിൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷേ അകത്ത് ശോഭ ഉണ്ടെന്ന ബോധത്തിൽ കൈ പിൻവലിച്ചു.

സാറ അവന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ തലോടി.

“എനിക്കറിയാം രാജപ്പാ… നിനക്ക് എന്നെ വിട്ടുനിൽക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്ന്. എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ. പക്ഷേ, ശോഭയോട് ഞാൻ നിന്റെ കാര്യങ്ങൾ വല്ലാതെ പുകഴ്ത്തി പറഞ്ഞുപോയി. നീ വരാതിരുന്നാൽ എന്റെ വാക്കിന് വിലയുണ്ടാവില്ല. ഏതാനും ദിവസത്തെ കാര്യമല്ലേ? നീ പോയി വായോ.”

അവൾ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ അമർത്തി. അതൊരു രഹസ്യമായ ഉറപ്പായിരുന്നു.

ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. വെറുമൊരു വീട്ടുപണിക്കാരന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മാത്രമാണ് അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്ന രീതിയിലാണ് അവൾ സംസാരിച്ചത്.

“ശരി സാറാമ്മാമ്മേ… നിങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ എനിക്ക് മറുവാക്കില്ല. ഞാൻ പൊക്കോളാം.” രാജപ്പൻ സമ്മതിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ സാറയോടുള്ള ആ അന്ധമായ അനുസരണയുണ്ടായിരുന്നു.

രാജപ്പൻ മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറയുന്നത് നോക്കി സാറ കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നു. അവൾ പതുക്കെ അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ശോഭ കിടക്കയിൽ മറിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉറക്കം അവളിൽ നിന്ന് കുറെ അകലെയായിരുന്നു.

ആ രാത്രി ശോഭയ്ക്ക് ഒരു വലിയ യുദ്ധമായിരുന്നു. കട്ടിലിലെ വിരിയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ രാജപ്പന്റെ ആ വിയർപ്പുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ഗന്ധം പടർന്നു. സാറ വിവരിച്ച ആ ഓരോ നിമിഷങ്ങളും അവളുടെ സിരകളിൽ തീയുണ്ടാക്കി. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോൾ രാജപ്പന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ തന്റെ ഉടലിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നത് അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന മഴക്കാറ്റിൽ അവൾക്ക് രാജപ്പന്റെ സാമീപ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്റെ നൈറ്റിയുടെ ബട്ടണുകൾ അറിയാതെ തുറന്നു പോകുന്നതും, ആ തണുപ്പിൽ തന്റെ മുലക്കണ്ണുകൾ തഴമ്പിച്ച വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആരെങ്കിലും സ്പർശിക്കുന്നത് പോലെയും അവൾക്ക് തോന്നി. അവൾ കിടക്കയിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു.

തന്റെ കൊച്ചിയിലെ ആഡംബര മുറിയിൽ, എയർ കണ്ടീഷന്റെ തണുപ്പിൽ, ഈ പച്ചമനുഷ്യന്റെ ചൂട് താൻ എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കുമെന്ന് ആലോചിച്ച് ശോഭയുടെ രാത്രി നീണ്ടുപോയി. ഒരു വശത്ത് സാറയുടെ നിഗൂഢമായ ചിരിയും, മറുവശത്ത് രാജപ്പന്റെ വന്യമായ കരുത്തും—ശോഭ ആ രാത്രിയിൽ തന്നെ അവന് കീഴ്പ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പുലർച്ചെ കോഴികൾ കൂവിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് ചിമ്മിയത്. പക്ഷേ ആ ചെറിയ മയക്കത്തിലും അവൾ കണ്ടത്, ചുവന്ന കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ തനിക്കരികിലിരുന്ന് വിയർക്കുന്ന രാജപ്പനെയായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ. കോന്നിയിലെ മലനിരകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി വന്ന മൂടൽമഞ്ഞ് സാറയുടെ വീടിനെ ഒരു വെള്ള പുതപ്പിനാൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഇലകളിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.

സാറ നേരത്തെ തന്നെ ഉണർന്നു വരാന്തയിൽ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നോട്ടം മുറ്റത്തെ ആ ഇടവഴിയിലേക്കായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി രാജപ്പൻ നടന്നു വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. പതിവിലും വൃത്തിയുള്ള ഒരു വെള്ള മുണ്ടും നീല ഷർട്ടുമാണ് അവൻ ധരിച്ചിരുന്നത്. ഒപ്പം അവന്റെ തുണികൾ അടങ്ങിയ ഒരു ചെറിയ സഞ്ചി കയ്യിലുണ്ട്.

രാജപ്പൻ വരാന്തയുടെ പടികൾ കയറി സാറയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. കുളിച്ചു വന്ന അവന്റെ തലമുടിയിലെ നനവ് ആ തണുപ്പിൽ ഒരു തിളക്കം നൽകി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം സങ്കടം സാറ കണ്ടു—തന്റെ സാറാമ്മാമ്മയെ വിട്ടുപോകുന്നതിന്റെ ആ വിഷമം.

“സാറാമ്മാമ്മേ… ഞാൻ റെഡിയായി,” അവൻ വിനീതനായി പറഞ്ഞു.
സാറ പതുക്കെ അവനിലേക്ക് അടുത്തു. അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പതുക്കെ ശരിയാക്കി കൊടുത്തു.

“നന്നായി പണിയെടുക്കണം രാജപ്പാ. ശോഭയ്ക്ക് പരാതിയൊന്നും ഉണ്ടാവരുത്. പണിയൊക്കെ തീർത്ത് വേഗം ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ പോന്നോളണം.” അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി നൽകി. ‘

പണിയെടുക്കണം’ എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം രാജപ്പൻ മനസ്സിലാക്കിയത് വെറുമൊരു വീട്ടുപണി എന്നാണ്, പക്ഷേ സാറയുടെ മനസ്സിൽ അതൊരു വലിയ കളിയായിരുന്നു.

അതേസമയം, അകത്തെ മുറിയിൽ ശോഭ പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. തലേദിവസം കണ്ട ആ പഴയ ശോഭയല്ല ഇപ്പോൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. രാജപ്പനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട് ഉറക്കമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞ ആ രാത്രി അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക കാന്തികത നിറച്ചിരുന്നു. അവൾ അല്പം കൂടി ഗാഢമായ ഒരു പെർഫ്യൂം തിരഞ്ഞെടുത്തു. തന്റെ സിൽക്ക് ടോപ്പിന്റെ ബട്ടണുകൾ ശരിയായിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾ ഉറപ്പുവരുത്തി.

ശോഭ സാവധാനം ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ബാഗ് കയ്യിലുണ്ട്. രാജപ്പൻ വരാന്തയിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് ആഞ്ഞു പിടച്ചു. വെളിച്ചത്തിൽ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ പേശികളുടെ വടിവ് കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

“സാറേ… എങ്കിൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ,” ശോഭ പറഞ്ഞു. അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു.

സാറ രാജപ്പനെ ശോഭയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി നിർത്തി. “ഇതാ രാജപ്പൻ. ഇവനെ ഞാൻ നിന്നെ ഏൽപ്പിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനാ ഇവൻ, അതുകൊണ്ട് നീ നല്ലപോലെ നോക്കിക്കോണം.”

ശോഭ രാജപ്പന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. രാജപ്പൻ വസ്ത്രം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ മനസ്സിൽ തലേദിവസം സാറ വിവരിച്ച ആ നഗ്നമായ രൂപമായിരുന്നു തെളിഞ്ഞു വന്നത്. അവൾക്ക് ചുറ്റും രാജപ്പന്റെ ആ വന്യമായ ഗന്ധം പടരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.

“വാ രാജപ്പാ… നമുക്ക് പോകാം. ഒത്തിരി ദൂരം ഡ്രൈവ് ചെയ്യാനുള്ളതാ,” ശോഭ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

രാജപ്പൻ തന്റെ സഞ്ചി എടുത്ത് ശോഭയുടെ ചുവന്ന കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ ബൂട്ട് തുറന്ന് സഞ്ചി അകത്ത് വെച്ചു. സാറ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. ശോഭ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. രാജപ്പൻ അല്പം മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം മുൻസീറ്റിൽ അവൾക്ക് തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്നു.

കാറിനുള്ളിലെ ആ അടഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ശോഭയുടെ വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിനോട് രാജപ്പന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും പച്ചമണ്ണിന്റെയും മണം കലർന്നു. ശോഭ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇടാനായി ആഞ്ഞു പിടിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കൈ അറിയാതെ രാജപ്പന്റെ തോളിൽ ഉരസി. ആ ചെറിയ സ്പർശത്തിൽ രാജപ്പൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി.

“സാറേ… അപ്പൊ ശരി!” ശോഭ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

സാറ കൈവീശി അവരെ യാത്രയാക്കി. കാർ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുമ്പോൾ സാറയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ ചുവന്ന കാറിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ശോഭയും രാജപ്പനും മാത്രമാണ്. നഗരത്തിലേക്കുള്ള ആ നീണ്ട യാത്രയിൽ, ഓരോ കിലോമീറ്റർ കഴിയുമ്പോഴും ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ സഭ്യതയുടെ മതിലുകൾ തകർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങുമെന്ന് സാറയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.

കൊച്ചിയിലേക്കുള്ള ആ യാത്രയിൽ കാറിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം ഒരു മൗനനൊമ്പരത്താൽ ഭാരപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളലല്ലാതെ മറ്റൊരു ശബ്ദവുമില്ല. പുറത്ത് റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളും ഗ്രാമീണ പാതകളും പതുക്കെ പതുക്കെ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് വഴിമാറുകയാണ്.
കാറിനുള്ളിലെ ആ ചെറിയ സ്ഥലത്ത് രാജപ്പന്റെ സാന്നിധ്യം ശോഭയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. അവൻ തന്റെ കരുത്തുറ്റ തുടകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച്, ഒതുങ്ങിയിരിക്കുകയാണെങ്കിലും, അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടാമായിരുന്നു.

കാറിനുള്ളിലെ എയർകണ്ടീഷണർ നേർത്ത ശബ്ദത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ ഗ്രാമീണ പാതകൾ മാറി, ഹൈവേയുടെ തിരക്കുകൾ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ റോഡിലാണെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ആ പരുക്കൻ പുരുഷരൂപത്തിലായിരുന്നു.

രാജപ്പൻ സീറ്റിൽ വല്ലാതെ ഒതുങ്ങിയാണ് ഇരിക്കുന്നത്. അവന്റെ ഓരോ ശ്വാസവും കാറിനുള്ളിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. തണുപ്പ് കൂടുന്തോറും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വന്യമായ ഗന്ധം—മണ്ണിന്റെയും പച്ചപ്പുകളുടെയും, ഒപ്പം കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ആവേശത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം അവന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും ഒരു മിശ്രിതം—അവളിലേക്ക് പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ശോഭ എയർകണ്ടീഷന്റെ നോബ് പതുക്കെ തിരിച്ചു തണുപ്പ് അല്പം കൂടി കൂട്ടി. “നല്ല തണുപ്പല്ലേ രാജപ്പാ…” അവൾ വളരെ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

രാജപ്പൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. “ഇല്ല… കുഴപ്പമില്ല ശോഭമ്മേ…” അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി.

ശോഭ തന്റെ പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഒരു ടിഷ്യു പേപ്പർ എടുത്തു. അവൾ തന്റെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പ് (അത് ചൂട് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിലെ ആവേശം കൊണ്ട് ഉണ്ടായതായിരുന്നു) പതുക്കെ തുടച്ചു. അവളുടെ ബ്ലൗസിന്റെ അരികിലൂടെ അവൾ ടിഷ്യു പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു. രാജപ്പൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയാണെങ്കിലും, കൺകോണിലൂടെ ശോഭയുടെ ഓരോ ചലനവും അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിയർക്കുന്നത് രാജപ്പാ? ഇത്രയും തണുപ്പുള്ളപ്പോൾ…” ശോഭ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.

അവൾ മറ്റൊരു ടിഷ്യു പേപ്പർ എടുത്ത് രാജപ്പന് നേരെ നീട്ടി. “ഇതാ… നെറ്റിയിലെ ആ വിയർപ്പ് ഒന്ന് തുടയ്ക്ക്.”

രാജപ്പൻ മടിച്ചുമടിച്ച് കൈ നീട്ടി. അവൻ ടിഷ്യു വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ശോഭ മനപ്പൂർവ്വം കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. അവളുടെ മൃദുവായ, വിലകൂടിയ ക്രീമുകളുടെ ഗന്ധമുള്ള വിരലുകൾ അവന്റെ തഴമ്പിച്ച പരുക്കൻ വിരലുകളിൽ കോർത്തു. ഒരു നിമിഷം കാറിനുള്ളിലെ സമയം നിശ്ചലമായി. ശോഭയുടെ തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ ചൂടുള്ള ചർമ്മത്തിൽ അമർന്നു. രാജപ്പന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് ശോഭ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞു.

അവൻ ടിഷ്യു വാങ്ങി തന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി. ശോഭയുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ആ മണം ഇപ്പോൾ അവന്റെ സിരകളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുകയാണ്.

“രാജപ്പാ…” ശോഭ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ സ്വരം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ പതുക്കെയും ആഴമുള്ളതുമായിരുന്നു. “കൊച്ചിയിലെ എന്റെ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. എനിക്ക് അവിടെ നിന്നെപ്പോലെ വിശ്വസ്തനായ ഒരാളുടെ സഹായം ആവശ്യമുണ്ട്. സാറ പറഞ്ഞതുപോലെ നീ എന്നെ സഹായിക്കില്ലേ?”

രാജപ്പൻ പതുക്കെ തലയാട്ടി. “സാറാമ്മാമ്മ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ എന്ത് പണിയും ചെയ്യും ശോഭമ്മേ…”

‘ശോഭമ്മേ’ എന്ന ആ വിളി ശോഭയിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഹാസം നിറച്ചു. സാറയെ ‘സാറാമ്മാമ്മ’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ വിനയത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ വന്യതയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ശോഭയുടെ ശ്വാസം കനത്തു.

“എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കണമെന്നില്ല രാജപ്പാ…” അവൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് താളം പിടിച്ചു. “നമ്മൾ കൊച്ചിയിൽ എത്തുമ്പോൾ നീ അറിയും, അവിടുത്തെ ലോകം വേറെയാണെന്ന്. അവിടെ നിനക്ക് എന്നെ വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥയായി കാണേണ്ടി വരില്ല.”

അവൾ തന്റെ സീറ്റ് അല്പം കൂടി പുറകിലേക്ക് നീക്കി. അവളുടെ തുടകൾക്കിടയിലെ സിൽക്ക് ടോപ്പിന്റെ അറ്റം അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് കയറി. രാജപ്പൻ ആ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റാൻ പാടുപെട്ടു. കാറിന്റെ ആ അടഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ശോഭയുടെ വശ്യതയും രാജപ്പന്റെ അടക്കിപ്പിടിച്ച കരുത്തും തമ്മിൽ ഒരു വലിയ സംഘർഷം നടക്കുകയായിരുന്നു.
യാത്ര തുടരുകയാണ്. എറണാകുളം നഗരത്തിന്റെ ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ ദൂരെ തെളിഞ്ഞു കാണാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ ആവേശം ഓരോ കിലോമീറ്റർ കഴിയുമ്പോഴും വർദ്ധിച്ചു വന്നു. ആ ചുവന്ന കാറിനുള്ളിൽ, ആരും കാണാതെ, അവൾ തന്റെ ആദ്യത്തെ വല വിരിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾ പിന്നിട്ട് ശോഭയുടെ ചുവന്ന കാർ കൊച്ചിയിലെ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയത്തിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു. ഉയരത്തിൽ ആകാശത്തോളം മുട്ടി നിൽക്കുന്ന ആ കെട്ടിടം കണ്ടപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമം തോന്നി.

യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ശോഭയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൻ അവളെ ‘ശോഭ ചേച്ചി’ എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ‘ശോഭമ്മേ ‘ എന്ന വിളിയിലെ അകലം മാറി, ‘ചേച്ചി’ എന്ന വിളിയിൽ ഒരു പുതിയ അടുപ്പം തങ്ങൾക്കിടയിൽ രൂപപ്പെടുന്നത് രാജപ്പൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

കാർ ബേസ്‌മെന്റിലെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ ശോഭ വളരെ കൃത്യതയോടെ പാർക്ക് ചെയ്തു. എൻജിൻ നിലച്ചപ്പോൾ അവിടെ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത പടർന്നു.

രാജപ്പൻ പതുക്കെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. കോന്നിയിലെ ആ പച്ചമണ്ണിന്റെ ഗന്ധമില്ലാത്ത, സിമന്റിന്റെയും യന്ത്രങ്ങളുടെയും ഗന്ധമുള്ള ആ വലിയ ഹാളിൽ അവൻ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ നിന്നു.

ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവിടെ സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ് എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് സല്യൂട്ട് അടിച്ചു. രാജപ്പന്റെ വേഷവും അവന്റെ പരുക്കൻ ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾ ആ ഗാർഡിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം ഉയർന്നു.

ശോഭ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇത് എന്റെ അനിയനാണ്, പത്തനംതിട്ടയിൽ നിന്നുള്ള എന്റെ ഒരു കസിൻ ബ്രദർ. കുറച്ചു ദിവസം ഇവിടെ കാണും.”

രാജപ്പൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. തന്നെ വെറുമൊരു പണിക്കാരനായി കാണാതെ, ഒരു ബന്ധുവായി ശോഭ ചേച്ചി പരിചയപ്പെടുത്തിയത് അവന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു അത്ഭുതമുണ്ടാക്കി. ‘സാറാമ്മാമ്മ’ പോലും ചെയ്യാത്ത ഒരു അംഗീകാരം ശോഭയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഉള്ളിൽ അവളോടുള്ള ബഹുമാനം ഒരു പുതിയ തലത്തിലേക്ക് മാറി.
ലിഫ്റ്റിനുള്ളിലെ ആ ചില്ലു വാതിലുകൾ അടഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി. ലിഫ്റ്റ് മുകളിലേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ രാജപ്പന്റെ വയറ്റിൽ ഒരു വിറയൽ തോന്നി. ചില്ലിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ശോഭയുടെ രൂപം അവൻ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കമുണ്ട്. താൻ ഒരു പുതിയ ലോകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ശോഭ അവനെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു.
“വാ രാജപ്പാ… അകത്തേക്ക് കയറൂ.”

രാജപ്പൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. അവന്റെ നഗ്നമായ പാദങ്ങൾ ആ തണുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് കോരിത്തരിച്ചു. അത്രയും ഭംഗിയുള്ള ഒരു വീട് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല. ഭിത്തിയിലെ വലിയ പെയിന്റിംഗുകൾ, ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ജനാലകൾ, അവയ്ക്കപ്പുറം കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ മനോഹരമായ കാഴ്ച.

ആ മുറിയിലെ വിലകൂടിയ സോഫകളും ക്രിസ്റ്റൽ വിളക്കുകളും കണ്ടപ്പോൾ രാജപ്പൻ തന്റെ സഞ്ചി മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
“രാജപ്പാ, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ ഇനി നിനക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ലേ?” ശോഭ തന്റെ തോളിലെ ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് കൊണ്ട് അവനിലേക്ക് അടുത്തു.

രാജപ്പന്റെ പരുക്കൻ ശരീരവും ആ വലിയ ഹാളിലെ ആഡംബരവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം അവളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ലഹരി നിറച്ചു. നഗരത്തിലെ ഈ വെളുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ, മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഈ കറുത്ത പുരുഷൻ നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ കാമം ഒരു പുത്തൻ ഊർജ്ജത്തോടെ ഉണരുകയായിരുന്നു.

“നീ പോയി ആ മുറിയിൽ നിന്റെ സാധനങ്ങൾ വെയ്ക്ക്. എന്നിട്ട് നമുക്ക് പതുക്കെ സംസാരിക്കാം.”

രാജപ്പൻ അവൾ കാണിച്ചു കൊടുത്ത മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ശോഭ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ നോക്കി നിന്നു. സാറ പറഞ്ഞ ആ ‘വന്യമൃഗം’ ഇപ്പോൾ തന്റെ കൂടിനുള്ളിലാണ്. ഈ ആഡംബരത്തിന്റെ ഇടയിൽ വെച്ച് അവനെ എങ്ങനെ മെരുക്കണമെന്ന് ശോഭ മനസ്സാ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

ആ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കാഴ്ചയും രാജപ്പനെ അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കോന്നിയിലെ മണ്ണും മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് നിന്ന്, ചില്ലും മാർബിളും സ്വിച്ചുകളും നിറഞ്ഞ ഈ യന്ത്രലോകത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ പതറിപ്പോയി. ശോഭ അത് അതീവ രസത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

“രാജപ്പാ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ അന്തംവിട്ടു നിൽക്കുന്നത്? ഇങ്ങോട്ട് വാ,” ശോഭ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ റിമോട്ട് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് അവനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.

രാജപ്പൻ പതുക്കെ നടന്നു ഹാളിന്റെ നടുവിൽ ചെന്ന് നിന്നു. അവിടെ ഭിത്തിയിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന, തിളങ്ങുന്ന ചില്ലു ഫലകങ്ങൾ പോലെയുള്ള സ്വിച്ച് ബോർഡുകൾ കണ്ട് അവൻ അമ്പരന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് സ്വിച്ചുകൾ പോലെയല്ല ഇത്. സ്പർശിച്ചാൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്ന സെൻസർ സ്വിച്ചുകളായിരുന്നു അവ.

“ചേച്ചി… ഇതിൽ എവിടെയാ ഞെക്കേണ്ടത്?” രാജപ്പൻ തന്റെ തഴമ്പിച്ച വിരലുകൾ ആ സ്വിച്ച് ബോർഡിന് അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

ശോഭ പതുക്കെ അവന്റെ പുറകിലായി വന്നു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വശ്യമായ പെർഫ്യൂം മണം അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. “ഇതിൽ ഞെക്കണ്ട രാജപ്പാ… ജസ്റ്റ് ഒന്ന് ടച്ച് ചെയ്താൽ മതി,” അവൾ അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ നിന്ന് മന്ത്രിച്ചു.

രാജപ്പൻ പേടിയോടെ തന്റെ തടിച്ച വിരൽ ഒരു നീല വെളിച്ചത്തിന് നേരെ നീട്ടി. പക്ഷേ വിരൽ വിറയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവന് കൃത്യമായി തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ശോഭ പതുക്കെ അടുത്തു വന്നു. അവൾ തന്റെ കൈ ഉയർത്തി രാജപ്പന്റെ വലിയ കൈപ്പത്തിക്ക് മുകളിൽ വെച്ചു.
അവളുടെ മൃദുവായ, തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ പരുക്കൻ കൈകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.

“ഇതാ… ഇങ്ങനെ…” ശോഭ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അവൾ അവന്റെ വിരൽ പതുക്കെ ആ സെൻസറിൽ അമർത്തി. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഹാളിന്റെ മുകളിലെ വലിയ ഷാൻഡിലിയർ തെളിഞ്ഞു. മഞ്ഞ വെളിച്ചം ആ മുറിയിലാകെ പരന്നു. രാജപ്പന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

“കണ്ടോ? വിദ്യയൊക്കെ മാറി രാജപ്പാ…” ശോഭ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് തന്റെ കൈ മാറ്റാൻ തയ്യാറായില്ല. പകരം അവൾ അവന്റെ കൈ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ തന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ കോർത്തു.

അവൾ അവനെ അടുത്തുള്ള വലിയ ഗ്ലാസ് വാതിലിന് അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ എയർ കണ്ടീഷന്റെ നിയന്ത്രണ പാനൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. “ഈ നഗരത്തിലെ ചൂട് നിനക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇത് എപ്പോഴും ഓൺ ചെയ്തു വെക്കണം,” ശോഭ അവന്റെ കൈ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി ആ പാനലിൽ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു.

രാജപ്പൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. ശോഭയുടെ ശരീരം അവന്റെ തോളുകളിൽ പതുക്കെ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നൈറ്റിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവൻ അറിഞ്ഞു.

“ചേച്ചി… എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇതൊന്നും ശീലമില്ല,” രാജപ്പൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങിയിരുന്നു.

ശോഭ പതുക്കെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ ദാഹം അവന് കാണാമായിരുന്നു. “ശീലമില്ലാത്തതൊക്കെ ശീലിപ്പിക്കാനല്ലേ ഞാൻ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത് രാജപ്പാ?” അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിന്ന ഒരു ചെറിയ നരച്ച മുടിനാര് പതുക്കെ മാറ്റി.

അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പ് അവന്റെ താടിയിലെ പരുക്കൻ രോമങ്ങളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ രാജപ്പൻ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ താളം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. യന്ത്രങ്ങളെക്കാൾ വേഗത്തിൽ രാജപ്പന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ മിടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ശോഭയ്ക്ക് അവന്റെ കൈകളിലൂടെ അറിയാമായിരുന്നു.

“നീ പോയി ആ മുറിയിൽ ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആവൂ… എന്നിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം,” ശോഭ അവന്റെ കൈ വിട്ടുകൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

രാജപ്പൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. സെൻസർ സ്വിച്ചുകളെക്കാൾ വലിയൊരു വൈദ്യുതി തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ പ്രവഹിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. ശോഭ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ നോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. കാടിന്റെ വന്യതയെ നഗരത്തിന്റെ ശീതളതയിൽ എങ്ങനെ മെരുക്കാം എന്നവൾ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ ആഡംബര ഫ്ലാറ്റിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, രാജപ്പൻ ഒരു വലിയ വിസ്മയത്തിന് നടുവിലെന്നപോലെ നിന്നു. ശോഭ പതുക്കെ ഹാളിന് നടുവിലെ ആ വിലകൂടിയ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കാലുകൾ ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നായി വെച്ചു, അവളുടെ സിൽക്ക് വസ്ത്രം അല്പം കൂടി മുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയത് രാജപ്പൻ അറിയാതെ നോക്കിപ്പോയി.

“രാജപ്പാ… ഇവിടെ നിനക്ക് ചെയ്യാനുള്ള പണികൾ ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം,” ശോഭ ഗൗരവത്തോടെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. “ഈ വീട് എപ്പോഴും വൃത്തിയായിരിക്കണം. ഈ മാർബിൾ തറയിൽ ഒരു പൊടി പോലും ഉണ്ടാകരുത്. പിന്നെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ നീ പഠിക്കണം. എറണാകുളത്തെ ഈ വലിയ മീൻ മാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് മീൻ മേടിക്കാനും അത് കറി വെക്കാനും ഒക്കെ ഞാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാം.”

രാജപ്പൻ ഭക്തിപൂർവ്വം തലയാട്ടി. “ശരി ശോഭേച്ചി… നിങ്ങൾ പറയുന്നതുപോലെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം.”

ശോഭ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവനിലേക്ക് അടുത്തു. അവൾ അവനെ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ആകാശത്തോളം വലിയ ജനാലകളും, വമ്പിച്ച ഒരു കട്ടിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ തണുപ്പ് രാജപ്പനെ ഒന്ന് വിറപ്പിച്ചു.

“പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി രാജപ്പാ…” ശോഭ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതും ഒപ്പം വശ്യവുമാണ്. “നിനക്ക് ഇവിടെ തങ്ങാൻ പ്രത്യേകം മുറിയൊന്നുമില്ല. നീ എപ്പോഴും എന്റെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാവണം. രാത്രി നീ ഈ മുറിയിൽ തന്നെയാവും ഉണ്ടാവുക.”

രാജപ്പൻ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. അവൻ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ശോഭയെ നോക്കി. “ചേച്ചി… അത്… അത് എങ്ങനെയാ? ഞാൻ പണിക്കാരനല്ലേ? ഞാൻ വരാന്തയിലോ അല്ലെങ്കിൽ താഴെ എവിടെയെങ്കിലും…”

ശോഭ ഒന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഇത് കോന്നിയിലെ നിന്റെ തറവാടല്ല രാജപ്പാ. ഇത് കൊച്ചിയാണ്. ഇവിടെ പണിക്കാരനും ഉടമസ്ഥനും തമ്മിൽ അത്രയും ദൂരമില്ല. പിന്നെ എനിക്ക് രാത്രിയിൽ തനിയെ പേടിയാണ്. നീ ഇവിടെ എന്റെ കൺവെട്ടത്ത് ഉണ്ടാവണം.”

രാജപ്പൻ കുഴങ്ങിപ്പോയി. ‘സാറാമ്മാമ്മ’ തന്നെ പണിക്കാരനായി കണ്ട് തോട്ടത്തിലെ മുറിയിലാണ് താമസിപ്പിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ ശോഭേച്ചി തന്നെ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ തന്നെ താമസിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത് അവനെ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു. ചേച്ചി കട്ടിലിൽ കിടക്കുമായിരിക്കും, ഞാൻ ഒരു പായയോ മറ്റോ വിരിച്ച് താഴെ കിടന്നോളാം, അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. എങ്കിലും ഒരു പെണ്ണിന്റെ മുറിയിൽ രാത്രി മുഴുവൻ കഴിയുക എന്നത് അവനെ സംബന്ധിച്ച് അചിന്തനീയമായിരുന്നു.

ആ പകൽ മുഴുവൻ രാജപ്പൻ പണികളിൽ മുഴുകി. മാർബിൾ തറകൾ അവൻ തുടച്ചു മിനുക്കി. ശോഭയുടെ ആധുനികമായ അടുക്കളയിൽ അവൻ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കറികൾ വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശോഭ ഹാൾ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ടിവി കാണുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ടിവിയിലല്ല, മറിച്ച് മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി വിയർപ്പൊഴുക്കി പണിയെടുക്കുന്ന രാജപ്പന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ തോളുകളിലായിരുന്നു.

ഓരോ തവണ അവൻ അവളുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്നു പോകുമ്പോഴും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ പരുക്കൻ പുരുഷഗന്ധം ശോഭയെ ഉന്മത്തയാക്കി. അവൻ കുനിഞ്ഞു തറ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പുറത്തെ പേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നത് അവൾ ആർത്തിയോടെ നോക്കി നിന്നു. രാജപ്പൻ വിയർപ്പ് തുടയ്ക്കാൻ തോർത്തെടുക്കുമ്പോൾ ശോഭ പതുക്കെ റിമോട്ട് ഉപയോഗിച്ച് ടിവിയുടെ ശബ്ദം കുറച്ചു.

അവൾ ഒരു തീയുണ്ടയെപ്പോലെ അവനെ തന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
“രാജപ്പാ… ഈ കോണിൽ അല്പം പൊടിയുണ്ട്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൻ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായി അവളുടെ കാലുകൾക്കടുത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്ന് തറ തുടച്ചു. ശോഭയുടെ പാദങ്ങൾ അവന്റെ കൈകൾക്ക് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു. അവളുടെ കാലിലെ ആ വെളുത്ത ചർമ്മവും നഖങ്ങളിലെ ചുവന്ന ചായവും കണ്ടപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ വേഗം പണി തീർത്ത് അവിടെ നിന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.

സന്ധ്യയായി. കൊച്ചി നഗരം അനേകം വെളിച്ചങ്ങളാൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ശോഭ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വൈൻ ഗ്ലാസുമായി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. “രാജപ്പാ… പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനി പോയി ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വാ. രാത്രിയാവാറായി.”

രാജപ്പൻ ആലോചിച്ചു—രാത്രി! ഈ ആഡംബരത്തിന്റെ നടുവിൽ, ശോഭേച്ചിയുടെ ആ വലിയ കിടപ്പുമുറിയിൽ താൻ എങ്ങനെ ആ രാത്രി ചിലവഴിക്കും?

പാത്രങ്ങളെല്ലാം കഴുകി അടുക്കള വൃത്തിയാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം കിതപ്പായിരുന്നു. അത് പണിയെടുത്തത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലത കൊണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ കൈകൾ തുടച്ച്, തല താഴ്ത്തി ശോഭയുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കടന്നു.

മുറിക്കുള്ളിലെ വെളിച്ചം വല്ലാതെ കുറഞ്ഞിരുന്നു. നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു മങ്ങിയ പ്രകാശം ആ വലിയ മുറിയിലാകെ പടർന്നുനിൽക്കുന്നു. എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പ് അവന്റെ പരുക്കൻ ചർമ്മത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. ശോഭ കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്ന് ഒരു പുസ്തകം നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വേഷം മാറിയിരുന്നു; കനം കുറഞ്ഞ, വെളുത്ത സിൽക്ക് നൈറ്റിയിൽ അവൾ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

രാജപ്പൻ വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്നു. അവൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. മുറിക്കുള്ളിലെ ആ തണുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ എവിടെയെങ്കിലും കിടക്കാമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ വിചാരം. അവൻ തന്റെ തോളിലിരുന്ന തോർത്ത് മടക്കി താഴെ വിരിക്കാനായി കുനിഞ്ഞു.

“നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത് രാജപ്പാ?” ശോഭയുടെ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങി.

രാജപ്പൻ പരുങ്ങലോടെ എഴുന്നേറ്റു. “അത്… ചേച്ചി… ഞാൻ ഇവിടെ താഴെ കിടന്നോളാം. എനിക്ക് ഈ കട്ടിലൊന്നും ശീലമില്ല.”

ശോഭ പുസ്തകം അടച്ചുവെച്ച് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവൾ ഒരല്പം പോലും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ പാദങ്ങൾ മാർബിളിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം പോലും രാജപ്പന് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൾ അവന് തൊട്ടുപിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വശ്യമായ ഗന്ധം അവനെ പൊതിഞ്ഞു.

“താഴെയല്ല രാജപ്പാ നീ കിടക്കേണ്ടത്,” അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. “നീ ഈ കട്ടിലിൽ എന്റെ കൂടെയാണ് കിടക്കേണ്ടത്.”

രാജപ്പൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവന്റെ ശരീരം ഒരു നിമിഷം മരവിച്ചു. “ചേച്ചി… അത്… അത് പാപമല്ലേ? ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പണിക്കാരനല്ലേ? സാറാമ്മാമ്മ എന്നെ അയച്ചത് പണിക്കല്ലേ…”

ശോഭ പതുക്കെ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. അവൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലെ പരുക്കൻ പേശികളിൽ പതുക്കെ തലോടി. “പകൽ നീ എന്റെ പണിക്കാരനാണ് രാജപ്പാ… പക്ഷേ രാത്രിയിൽ എനിക്ക് വേണ്ടത് കേവലം ഒരു വേലക്കാരനെയല്ല. എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയിൽ എനിക്ക് കൂട്ടിന് വേണ്ടത് നിന്നെപ്പോലെ കരുത്തനായ ഒരു പുരുഷനെയാണ്.”

അവൾ പതുക്കെ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദാഹം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “സാറയുടെ പറമ്പിൽ വെച്ച് നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിറയലായിരുന്നു. നിന്റെ ഈ കരിങ്കല്ല് പോലുള്ള തോളുകളും, വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന ഈ ഉടലും… നഗരത്തിലെ ഒരു ആണിനും ഇല്ലാത്ത ഒരു വന്യത നിനക്കുണ്ട്. നിന്റെ ആ കരുത്ത് ഒന്ന് അനുഭവിക്കാൻ എന്റെ ശരീരം എത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?”

സാറ അവനെക്കുറിച്ച് തന്നോട് പറഞ്ഞ രഹസ്യങ്ങളൊന്നും അവൾ പുറത്തുവിട്ടില്ല. പകരം, സ്വന്തം താല്പര്യപ്രകാരം അവനിൽ ആകൃഷ്ടയായ ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ അവൾ അവനോട് സംസാരിച്ചു.

“ഭയപ്പെടണ്ട രാജപ്പാ…” അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് നയിച്ചു. “ഈ മുറിക്കുള്ളിലെ നിയമങ്ങൾ വേറെയാണ്. ഇവിടെ നിന്റെ ശോഭേച്ചിക്ക് വേണ്ടത് നിന്റെ ഈ പരുക്കൻ കൈകളുടെ ചൂടാണ്.”

രാജപ്പൻ ആ വലിയ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അവന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ ആ വിലകൂടിയ വിരിപ്പിൽ അമർന്നു. ശോഭ അവന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അവൾ തന്റെ തല അവന്റെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ ചായ്ച്ചു. ആ തണുത്ത മുറിയിൽ, കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ഒരു പുതിയ ഉടമ്പടി എഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ആ ആഡംബര കിടപ്പുമുറിയിലെ നീല വെളിച്ചം വല്ലാത്തൊരു മാസ്മരികത സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. പുറത്ത് കൊച്ചി നഗരം ഉറക്കത്തിലേക്ക് നഴുങ്ങുമ്പോഴും, ഇരുപതാം നിലയിലെ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ വായുവിന് കനം കൂടുന്നതുപോലെ രാജപ്പന് തോന്നി. ശോഭ അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു നിന്നപ്പോൾ, അവളുടെ സിൽക്ക് നൈറ്റിക്കുള്ളിലെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവന്റെ പരുക്കൻ കൈകളിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു.

രാജപ്പൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു ഇരുന്നു. അവന്റെ വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ ഒരു യന്ത്രം പോലെ കടുത്തിരുന്നു. ശോഭ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ഭ്രാന്ത്—കാമത്തിന്റെ വന്യമായൊരു ആവേശം മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“രാജപ്പാ…” അവൾ വളരെ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ മെല്ലെ ഇഴഞ്ഞു. “നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? നിന്റെ ഈ കരുത്താണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.”

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഒന്നൊന്നായി അഴിച്ചു മാറ്റി. രാജപ്പൻ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഷർട്ട് പൂർണ്ണമായും നീങ്ങിയപ്പോൾ, ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ കരിങ്കല്ല് പോലുള്ള നെഞ്ച് തെളിഞ്ഞു വന്നു. വിയർപ്പിന്റെ നേർത്ത നനവും ആ വിരിഞ്ഞ പേശികളും കണ്ടപ്പോൾ ശോഭയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ചുണ്ടുകൾ നനച്ചു.

അവൾ തന്റെ ഇരു കൈകളും അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പരത്തി വെച്ചു. “ദൈവമേ… നിനക്ക് ഇത്രയും കരുത്തോ?” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ പരുക്കൻ മുടിയിഴകളിൽ തന്റെ മുഖം അമർത്തി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ പച്ചമണ്ണിന്റെയും പുരുഷത്വത്തിന്റെയും വന്യമായ ഗന്ധം അവളെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.

രാജപ്പൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവന്റെ വലിയ കൈകൾ കട്ടിലിലെ ഷീറ്റിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. ശോഭ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി. അവൾ അവന്റെ താടിയിലെ പരുക്കൻ രോമങ്ങളിൽ തന്റെ കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി. എന്നിട്ട്, അതീവ സാവധാനം അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് അടുത്തു.

ആദ്യത്തെ ചുംബനം ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി വീഴുന്നതുപോലെ മൃദുവായിരുന്നു. പക്ഷേ ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ വിശപ്പ് പെട്ടെന്ന് അത് മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. അവൾ അവനെ ആർത്തിയോടെ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ നാവുകൾ അവന്റെ വായിലേക്ക് തുളച്ചു കയറിയപ്പോൾ രാജപ്പൻ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി. പക്ഷേ, ശോഭയുടെ ആവേശവും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വശ്യതയും അവനിലെ പുരുഷനെ പതുക്കെ ഉണർത്താൻ തുടങ്ങി. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“അആഹ്… രാജപ്പാ…” അവൾ ചുംബനത്തിനിടയിൽ മൂളി.

അവൾ അവനെ കട്ടിലിലേക്ക് പതുക്കെ മലർത്തി കിടത്തി. ശോഭ അവന്റെ മുകളിലേക്ക് പടർന്നു കയറി. അവളുടെ വസ്ത്രം ഇതിനകം തറയിലേക്ക് വീണിരുന്നു. പൂർണ്ണ നഗ്നയായി, ആ വെളുത്ത മാർബിൾ പ്രതിമയെപ്പോലെയുള്ള അവളുടെ ശരീരം അവന്റെ കറുത്ത ഉടലിന് മുകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ വമ്പിച്ച മുലകൾ വാരിപ്പിടിച്ചു. നഗരത്തിലെ ആ സുഖലോലുപതയിൽ വളർന്ന അവളുടെ മുലകൾ പഞ്ഞിപോലെ മൃദുവാണെങ്കിലും നല്ല ഭാരമുള്ളവയായിരുന്നു. രാജപ്പൻ അവ ആഞ്ഞു ഞെരിച്ചു.

“ഓഹ്… രാജപ്പാ… എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു… പക്ഷേ നിർത്തല്ലേടാ… നിന്റെ ഈ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് എന്നെ കൊന്നു കളയടാ!” ശോഭയുടെ അലർച്ച മുറിക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങി.
രാജപ്പൻ പതുക്കെ അവളെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി അവൾക്ക് മുകളിലേക്ക് വന്നു. അവൻ അവളുടെ ശരീരമാകെ മസാജ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ തഴമ്പിച്ച വിരലുകൾ അവളുടെ മൃദുവായ ചർമ്മത്തിൽ ഉരസിയപ്പോൾ ശോഭ സുഖം കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ മുലക്കണ്ണുകൾ തന്റെ വായയ്ക്കുള്ളിലാക്കി ആഞ്ഞു വലിച്ചു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കാലുകൾ കട്ടിലിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചു.

അല്പം കഴിഞ്ഞ് ശോഭ പതുക്കെ താഴേക്ക് നീങ്ങി. രാജപ്പന്റെ മുണ്ടിന്റെ കെട്ടുകൾ അവൾ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് അഴിച്ചു മാറ്റി. അവന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ലിംഗം പുറത്തായപ്പോൾ ശോഭ ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. സാറ പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ വലിയൊരു വന്യത അവൾക്ക് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു.

ആദ്യം അവളുടെ നാവുകൊണ്ട് അത് മെല്ലെ തലോടി. രാജപ്പൻ കട്ടിലിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. ശോഭ അത് പൂർണ്ണമായും തന്റെ വായയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് എടുത്തു. ഒരു ലഹരി പിടിച്ചവളെപ്പോലെ അവൾ അത് ഊമ്പി കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി (Sucking). ഓരോ തവണ അവൾ ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കുമ്പോഴും രാജപ്പന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് നേർത്ത മൂളലുകൾ പുറത്തുവന്നു. ശോഭയുടെ വായുടെ ചൂടും അവളുടെ ആ വന്യമായ രീതിയും അവനെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി.

ശോഭ തന്റെ മുഖം ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖമാകെ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നിരുന്നു. “ഇനി എനിക്ക് പറ്റില്ല രാജപ്പാ… എന്നെ തകർക്കെടാ…”
അവൾ അവനെ തന്റെ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചു. രാജപ്പൻ തന്റെ സകല കരുത്തും സംഭരിച്ചു കൊണ്ട് അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നു ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ആ ആഡംബര മുറിയിലെ തണുപ്പിൽ ഇപ്പോൾ കാമത്തിന്റെ വന്യമായ ചൂട് മാത്രം ബാക്കിയായി.

ആ ആഡംബര മുറിയിലെ നീല വെളിച്ചം ഇപ്പോൾ ഒരു യുദ്ധക്കളത്തിലെന്നപോലെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുകയായിരുന്നു. രാജപ്പന്റെ കരിമ്പാറ പോലുള്ള ഉടൽ ശോഭയുടെ വെളുത്ത ശരീരത്തിന് മുകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ, ആധുനികമായ ആ എയർ കണ്ടീഷൻ മുറിയിലെ തണുപ്പ് പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയി. പകരം അവിടെ വിയർപ്പിന്റെയും വന്യമായ കാമത്തിന്റെയും ചൂട് മാത്രം നിറഞ്ഞു.
ശോഭ തന്റെ കാലുകൾ രാജപ്പന്റെ അരക്കെട്ടിന് ചുറ്റും മുറുകെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.

അവളുടെ നഖങ്ങൾ അവന്റെ പുറത്തെ പേശികളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. “രാജപ്പാ… കേറ്റടാ… നിന്റെ ഈ സാറാമ്മാമ്മ പുകഴ്ത്തിയ ആ കരുത്ത് എനിക്ക് കാണിച്ചു തരാടാ പുന്നാര മോനെ!” അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അലറി.

രാജപ്പൻ തന്റെ സകല വീര്യവും സംഭരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ ആഞ്ഞുതള്ളലിൽ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.

“അആഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്!”

ശോഭയുടെ നിലവിളി ആ മുറിയുടെ ചില്ലു ഭിത്തികളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ആഡംബരങ്ങളൊന്നും അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് രാജപ്പന്റെ ആ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് പോലെയുള്ള അവയവം തുളച്ചു കയറിയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. ആ വേദനയും സുഖവും കലർന്ന അവസ്ഥയിൽ അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പച്ചത്തെറികൾ വിളിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി.

രാജപ്പൻ ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെപ്പോലെ ചലിച്ചു തുടങ്ങി. അവന്റെ ഓരോ ചലനവും വന്യവും കൃത്യവുമായിരുന്നു. ഓരോ തവണ അവൻ പുറത്തേക്ക് വലിക്കുമ്പോഴും ശോഭ അവനെ വിടാതെ തന്റെ ഉടലുകൊണ്ട് അവനെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. മാംസം തമ്മിൽ അടിക്കുന്ന ‘പടപടാ’ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ ഒരു താളം പോലെ മുഴങ്ങി. രാജപ്പന്റെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ശോഭയുടെ മുലകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു.

അവൻ അവളുടെ രണ്ടു കാലുകളും ഉയർത്തി തന്റെ തോളുകളിൽ വെച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ശോഭയുടെ വമ്പിച്ച ഇടുപ്പുകൾ കട്ടിലിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. അവളുടെ മുലകൾ മുകളിലേക്കും താഴേക്കും വന്യമായി തുള്ളിക്കളിച്ചു. രാജപ്പൻ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവ രണ്ടും ആഞ്ഞു ഞെരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“രാജപ്പാ… നീ എന്നെ കീറുന്നുടാ…
നിന്റെ ഈ വലുപ്പം… അആഹ്… മരിക്കുകയാടാ ഞാൻ… എന്നെ കൊന്നു കളയെടാ!” ശോഭ അലറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവൾ പതുക്കെ അവനെ തിരിച്ചും മറിച്ചും തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ തീർത്തു. രാജപ്പൻ അവളെ കട്ടിലിന്റെ അരികിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി പുറകിൽ നിന്ന് ആഞ്ഞു തകർത്തു. അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഓരോ തവണയും ആഞ്ഞു തള്ളുമ്പോൾ ശോഭയുടെ തല കട്ടിലിന്റെ ഹെഡ്‌ബോർഡിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ സ്വയം മറന്ന് കാമത്തിന്റെ പരകോടിയിലേക്ക് കുതിക്കുകയായിരുന്നു.

അവസാന നിമിഷം അടുത്തപ്പോൾ രാജപ്പന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം കനത്തു. അവന്റെ ഓരോ പേശിയും കമ്പി പോലെ മുറുകി. ശോഭ തന്റെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളച്ച് അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി.

“ഒഴിക്കടാ… നിന്റെ ആ ചൂടുള്ള പാല് മുഴുവൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒഴിച്ച് എന്നെ നനയ്ക്കടാ രാജപ്പാ!” അവൾ ഭ്രാന്തമായി അലറി.

ഒരു വലിയ ഗർജ്ജനത്തോടെ രാജപ്പൻ തന്റെ സകല വീര്യവും അവളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചു. ശോഭയുടെ ശരീരം ഒരു വലിയ ഷോക്ക് ഏറ്റതുപോലെ വിറച്ചു. അവൾ അവന്റെ പുറത്ത് നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് വരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു ദീർഘമായ നിലവിളിയോടെ തളർന്നു വീണു.

രണ്ടുപേരും വിയർപ്പിൽ കുളിച്ച്, ശ്വാസം കിട്ടാതെ ആ വലിയ കട്ടിലിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു. ആധുനികമായ ആ കൊച്ചി ഫ്ലാറ്റിൽ, ഗ്രാമത്തിന്റെ ആ വന്യമായ കരുത്ത് ശോഭയുടെ ആഡംബരങ്ങളെ മുഴുവൻ തകർത്തെറിഞ്ഞിരുന്നു.