തെക്കൻ കേരളത്തിലെ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ ഒരു സമ്പന്ന ഗ്രാമത്തിലെ വലിയൊരു തറവാട്. അവിടെ, ബിസിനസ്സ് തിരക്കുകൾക്കിടയിലും മകന്റെ ഭാവി സ്വപ്നം കാണുന്ന അപ്പന്റെയും, സ്നേഹം വിളമ്പി അവനെ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിക്കുന്ന അമ്മയുടെയും ഏക ലോകമായിരുന്നു ജോ. എന്നാൽ, ആ വലിയ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ ജോ അനുഭവിച്ചിരുന്നത് വല്ലാത്തൊരു ഏകാന്തതയായിരുന്നു. ആ ഇരുപത്തിയഞ്ചുകാരൻ തന്റെ ഡിഗ്രി പഠനകാലം വിരസതയോടെ തള്ളിനീക്കുമ്പോഴാണ്, അപ്രതീക്ഷിതമായി അവന്റെ സ്മാർട്ട്ഫോണിലേക്ക് ആ സന്ദേശം എത്തിയത്.

ബാംഗ്ലൂരിന്റെ തിരക്കുകളിൽ ഒരു ഡോക്ടറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന വിജി. മുറിവേറ്റ ഒരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും മോചിതയാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൾ. മെലിഞ്ഞ ശരീരം, ഇരുനിറത്തിന്റെ വശ്യത, കണ്ണുകളിൽ മലയാളിത്തം തുളുമ്പുന്ന ആ 35-കാരി ഒരുനാൾ യാദൃച്ഛികമായി ജോയുടെ വാട്സാപ്പ് നമ്പറിലേക്ക് ഒരു ഹലോ അയച്ചു. ആ ചെറിയ തുടക്കം അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കി.

പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ ഡോക്ടറുടെ ഏപ്രണിനുള്ളിൽ ഗൗരവക്കാരിയായിരുന്ന വിജി, രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയിൽ ജോയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പക്വതയില്ലാത്ത ഒരു കൗമാരക്കാരിയായി മാറി. അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ മെല്ലെ മെല്ലെ സൗഹൃദത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ ഭേദിച്ച് പ്രണയത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ ഇടനാഴികളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പ്രായവ്യത്യാസവും സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളും അവർ മറന്നു.

ഒരു രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തിലോ അതോ അവനോടുള്ള വിശ്വാസത്തിലോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം, തന്റെ ഉടലിന്റെ വശ്യത വെളിവാക്കുന്ന ഒരു അർദ്ധനഗ്ന ചിത്രം അവൾ ജോയ്ക്ക് അയച്ചു നൽകി. ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ ചിത്രം ജോയുടെ ചിന്തകളെ പിടിച്ചുലച്ചു. അതുവരെ ചേച്ചിയായും കാമുകിയായും അവൾ നൽകിയ സ്നേഹം, നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അവനിൽ ഒരു വന്യമായ മോഹമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. തനിക്ക് നിഷിദ്ധമായ ഒന്ന് തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ എത്തിയെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ വല്ലാത്തൊരു ചുഴിയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു.

ആ രാത്രികളുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവർക്കിടയിൽ കൈമാറപ്പെട്ട സന്ദേശങ്ങൾ വെറും വാക്കുകളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് രണ്ട് ഏകാന്തതകളുടെ സംഗമമായിരുന്നു. ആ ചാറ്റുകളുടെ ഏകദേശ രൂപം താഴെ വിവരിക്കുന്നു:

തുടക്കത്തിൽ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചും നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുമായിരുന്നു ചാറ്റുകൾ. “ജോ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?” എന്ന വിജിയുടെ കരുതൽ നിറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് “വിജി ചേച്ചി അവിടെ തിരക്കിലാണോ?” എന്ന ജോയുടെ സ്നേഹാന്വേഷണങ്ങൾ മറുപടിയായി. പതിയെ അത് നീണ്ട രാത്രികളിലെ സംഭാഷണങ്ങളായി മാറി. പ്രണയവും ഏകാന്തതയും വിരഹവുമെല്ലാം അവർക്കിടയിൽ ചർച്ചയായി.

ഒരു രാത്രി, ബാംഗ്ലൂരിലെ തന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ കുളികഴിഞ്ഞ് ഈറൻ മാറുന്നതിനിടയിൽ എടുത്ത ഫോട്ടോകൾ വിജി ജോയ്ക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഭംഗിയുള്ള ചിത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ, അവൾ പോലുമറിയാതെ അവളുടെ അർദ്ധനഗ്നമായ ഒരു ചിത്രം കൂടി പോയി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ജോ അത് കണ്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

വിജി: “അയ്യോ ജോ… സോറി. അത് മാറി വന്നതാ. ഒന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തേക്കണേ. പ്ലീസ്…” (അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ടൈപ്പ് ചെയ്തു).

ജോ: “സാരമില്ല വിജി… ഞാൻ കണ്ടു. വിജി വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല, അത് വളരെ മനോഹരമാണ്. ശരിക്കും ഒരു ശില്പം പോലെ.”

വിജി: “ജോ കളിയാക്കാതെ. എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടി തോന്നുന്നു. ഞാൻ അറിയാതെ പറ്റിയതാ.”

ജോ: “പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല. പക്ഷേ വിജിയുടെ ആ രൂപം എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ല. വിജി ശരിക്കും സുന്ദരിയാണ്.”

അവൾക്കത് ഒരു അബദ്ധം മാത്രമായിരുന്നു, എന്നാൽ ജോയ്ക്ക് അതൊരു പുതിയ വാതിലായിരുന്നു. വിജിയുടെ പരിഭ്രമം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ജോയുടെ വാക്കുകളിൽ കൂടുതൽ വന്യത കലർന്നു തുടങ്ങി. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകളെക്കുറിച്ചും ഇരുനിറത്തിന്റെ ആഴത്തെക്കുറിച്ചും അവൻ പരോക്ഷമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
വിജി കരുതിയത് അവൻ തന്നെ പുകഴ്ത്തുകയാണെന്നാണ്.

എന്നാൽ ആ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ വളരുന്ന മോഹത്തെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. തന്റെ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ ഒരു ചിത്രം ജോയുടെ മനസ്സിൽ വിജിയെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പങ്ങളെ പാടേ മാറ്റിമറിച്ചു. ചേച്ചിയെന്ന സ്ഥാനത്തുനിന്നും അവൾ അവന് അപ്രാപ്യമായ, എന്നാൽ ആവേശകരമായ ഒരു ലഹരിയായി മാറി. ആ ചാറ്റുകൾ പിന്നെ നിഗൂഢമായ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആ ബന്ധം പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് വളരുകയായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളോട് സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു അകലം വിജി പാലിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ജോയുമായുള്ള ചാറ്റിംഗ് വിജിയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമായി മാറി. ആശുപത്രിയിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ജോയുടെ ഒരു മെസ്സേജിനായി അവൾ കാത്തിരുന്നു.

വിജിക്ക് ജോയോടുള്ള അടുപ്പം വർദ്ധിച്ചു. അവൾ അവനോട് തമാശകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും അവളവനുമായി പങ്കുവെച്ചു. “ജോ, നീ ഇന്ന് എന്ത് കഴിച്ചു?”, “നാട്ടിലെ മഴ എങ്ങനെയുണ്ട്?”, “നിനക്കറിയാമോ ഇന്ന് ക്ലിനിക്കിൽ ഒരു തമാശ നടന്നു…” എന്നിങ്ങനെ അവൾ നിരന്തരം വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജോയുടെ സാമീപ്യം തനിക്ക് ഒരു ആശ്വാസമാണെന്ന് അവൾ പതുക്കെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അബദ്ധത്തിൽ അയച്ചുപോയ ആ ചിത്രത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ പിന്നീട് ചിന്തിച്ചില്ല. ജോ അത് മറന്നുകാണുമെന്ന് അവൾ കരുതി. അവനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഊർജ്ജം ലഭിച്ചിരുന്നു. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ അവൾ അവനോട് പിണങ്ങുകയും ഇണങ്ങുകയും ചെയ്തു. “നീ എന്താ ജോ മറുപടി തരാത്തത്? എനിക്ക് നിന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല,” എന്ന് അവൾ തുറന്നു പറഞ്ഞു. തന്റെ ഏകാന്തമായ ബാംഗ്ലൂർ ജീവിതത്തിൽ ജോ ഒരു വെളിച്ചമായി മാറുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.

എന്നാൽ വിജി അവനെ ഒരു ആത്മമിത്രമായോ അതിലുപരിയായ സ്നേഹമായോ കണ്ടപ്പോൾ, ജോയുടെ ഉള്ളിൽ ആ ചിത്രം സൃഷ്ടിച്ച വികാരം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ഓരോ തമാശയ്ക്കും പിന്നിൽ ആ അർദ്ധനഗ്ന ചിത്രം അവനിൽ വന്യമായ ചിന്തകൾ ഉണർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ അയക്കുന്ന ഓരോ വോയിസ് മെസ്സേജിലും ആ ശരീരത്തിന്റെ വശ്യത അവൻ ഭാവനയിൽ കണ്ടു. വിജിയുടെ ഇഷ്ടം കൂടുന്തോറും ജോയുടെ ഉള്ളിലെ മോഹം അവനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

ഈ നിഷിദ്ധമായ പ്രണയം എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. നാട്ടിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ കൂടെയിരുന്ന് ചാറ്റ് ചെയ്യുമ്പോഴും ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ബാംഗ്ലൂർ ഡോക്ടറുടെ രൂപം മാത്രമായിരുന്നു.

കാലം മാറിമറിഞ്ഞു. ലോകമെങ്ങും കോവിഡിന്റെ നിശബ്ദമായ ഭീതി പടർന്ന നാളുകൾ. നിയന്ത്രണങ്ങളും ലോക്ക്ഡൗണുകളും വന്നതോടെ ബാംഗ്ലൂരിലെ ആശുപത്രി തിരക്കുകളിൽ നിന്നും വിജിക്ക് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. നാട്ടിലെ വലിയ തറവാട് വീട്ടിൽ ക്വാറന്റൈനിൽ കഴിയാനായിരുന്നു അവളുടെ തീരുമാനം.

വിജിയുടെ വരവ് ജോയുടെ വീട്ടിൽ വലിയ ചർച്ചയായി. സഭ്യമായ ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബമായതുകൊണ്ട് തന്നെ, വിവാഹമോചിതയായ ഒരു സ്ത്രീ വീട്ടിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ച് ചാച്ചനും അമ്മയും ചിന്തിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു തീരുമാനമായി. പ്രായമായ ചാച്ചനും അമ്മയും വിജിയുടെ സുരക്ഷയും സ്വന്തം ആരോഗ്യവും മുൻനിർത്തി തൊട്ടടുത്തുള്ള സഹോദരന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മാറി നിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

എന്നാൽ ആ വലിയ വീട് കാവൽക്കാരില്ലാതെ വിടാൻ അവർക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു. മകൻ ജോ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടല്ലോ എന്ന ധൈര്യത്തിൽ അവർ അവനെ അവിടെ നിർത്തി. “വിജിക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ നോക്കിക്കോണം, അവൾക്ക് ഭക്ഷണം കൃത്യമായി എത്തിക്കണം” എന്ന അമ്മയുടെ കർശന നിർദ്ദേശത്തോടെ അവർ പടിയിറങ്ങി.
ആ വലിയ തറവാട് വീട് പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദമായി.

അവിടെ ഇപ്പോൾ ജോയും വിജിയും മാത്രം.
വിജി മുകളിലത്തെ നിലയിലെ മുറിയിൽ ക്വാറന്റൈനിലാണ്. ജോ താഴെയും. പുറമെ അവർ തമ്മിൽ അകലം പാലിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവരുടെ സ്മാർട്ട്ഫോണുകൾ വഴി ആ വീടിനുള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ ഒരു വല നെയ്യപ്പെട്ടു. ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ വാതിലിനു പുറത്തു വെക്കുമ്പോൾ വിജി വാതിൽ തുറക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി ജോ കാത്തുനിന്നു. ഇടനാഴിയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവനെ ഉന്മാദത്തിലാക്കി.

ഫോണിലൂടെ അവൾ തമാശയായി പറഞ്ഞു: “ജോ… നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഒരു സിനിമയിലെ പോലെയായി അല്ലേ? ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ, പക്ഷേ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ ജോയിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർത്തിയെങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിൽ അന്നത്തെ ആ ചിത്രം വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഇടനാഴിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ, മുറിക്കുള്ളിൽ ഒറ്റയ്ക്കായ വിജിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അവനിൽ കാമനയുടെ പുതിയ തരംഗങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഒരു രാത്രി, താഴത്തെ നിലയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന ജോയ്ക്ക് വിജിയുടെ സന്ദേശം വന്നു: “ജോ, എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല. വല്ലാത്ത ഏകാന്തത. നീ ഒന്ന് മുകളിലേക്ക് വരുമോ? നമുക്ക് വാതിലിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇരുന്ന് സംസാരിക്കാം.”

ആ വിളി അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത ആ രാത്രിയിൽ, വിജിയുടെ സാമീപ്യം തേടി അവൻ പടികൾ കയറി. നിഷിദ്ധമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം ആ പടവുകളിൽ നിന്നായിരുന്നു.

ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ഇടനാഴിയിൽ, മുറിയിലെ അടഞ്ഞ വാതിലിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസതാളം പോലും പരസ്പരം കേൾക്കാമായിരുന്നു. കൈയ്യിലുള്ള ഫോണുകൾ മാറ്റിവെച്ച്, തടസ്സമില്ലാതെ സംസാരിക്കാൻ അവർ ആ നിമിഷം തിരഞ്ഞെടുത്തു.

ജോ: “വിജി… ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഈ ഏകാന്തതയിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടോ?”

വിജി: (ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ) “ആദ്യം അല്പം പ്രയാസം തോന്നി ജോ. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഈ നിശബ്ദത എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, നീ അടുത്തുള്ളതുകൊണ്ടാവാം.”
ജോയുടെ മറുപടികൾ പഴയതുപോലെ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടേതായിരുന്നില്ല. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ആത്മവിശ്വാസവും, പക്വതയുള്ള പുരുഷന്റെ കരുത്തും വിജി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ ‘ചേച്ചി’ എന്ന ഭാവം മെല്ലെ അലിഞ്ഞുപോയി.

ജോ: “വിജിക്ക് ഇനി ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല. പഴയതൊക്കെ മറന്നേക്കൂ. ഇവിടെ ഈ വീട്ടിൽ, എന്റെ ഈ സാമീപ്യത്തിൽ വിജി സുരക്ഷിതയാണ്. വിജിക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും എന്നോട് ചോദിക്കാം, അത് പാതിരാത്രിയാണെങ്കിൽ പോലും.”

അവൻ നൽകുന്ന ഈ കരുതൽ വിജിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ പതിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ആരിൽ നിന്നും ലഭിക്കാത്ത സുരക്ഷിതബോധം അവനിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നത് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അറിഞ്ഞു. താൻ ഇതുവരെ കണ്ടിരുന്ന ഡിഗ്രിക്കാരൻ പയ്യനല്ല ജോ എന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി.

വിജി: (തമാശ കലർത്തി) “നീ ഇത്രയ്ക്ക് മുതിർന്നോ ജോ? നിന്റെ ഈ ഗൗരവം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കൗതുകം തോന്നുന്നു. എവിടെപ്പോയി ആ പഴയ കുട്ടി?”
ജോ: “കാലം മാറില്ലേ വിജി? ചില കാഴ്ചകളും ചില അടുപ്പങ്ങളും നമ്മളെ വേഗത്തിൽ വളർത്തും. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ സങ്കടം മായ്ക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ, ഞാൻ ഏത് അതിരും ലംഘിക്കാൻ തയ്യാറാണ്.”

ജോയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിജി ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി. നിഷിദ്ധമായ ഒന്നിലേക്ക് തങ്ങൾ നടന്നു കയറുന്നുണ്ടോ എന്നവൾ ശങ്കിച്ചു. പക്ഷേ, മുറിവേറ്റ അവളുടെ മനസ്സിന് ആ വാക്കുകൾ ഒരു ഔഷധമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ വാതിലിന് അപ്പുറത്തെ ഭിത്തിയിൽ ചാരിയിരുന്നു. ജോയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ചിരിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് വിജി അവനെ കളിയാക്കി. പക്ഷേ ഓരോ തമാശയ്ക്കും ഒടുവിൽ ജോ നൽകുന്ന മറുപടികളിൽ അവൾ പ്രണയത്തിന്റെ വശ്യമായ ഗന്ധം അനുഭവിച്ചു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സംഭാഷണം നിലച്ചു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ കാര്യം ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു.

വിജി: “ജോ… നീ എന്തിനാ എനിക്ക് ഇത്രയധികം കരുതൽ നൽകുന്നത്?”
ജോ: (താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “കാരണം, വിജിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഞാൻ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. വിജിക്കും അങ്ങനെ തോന്നിത്തുടങ്ങിയില്ലേ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ വിജിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആ നിശബ്ദമായ വാതിൽ തുറന്നാൽ താൻ എത്തുന്നത് ജോയുടെ നെഞ്ചിലേക്കാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ശൂന്യത നികത്താൻ വന്ന പുരുഷൻ ജോ ആണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായവും നിയമങ്ങളും തടസ്സമാകാത്ത ഒരു ലോകത്തേക്ക് തങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുകയാണെന്ന് ആ രാത്രിയുടെ യാമത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും മൗനമായി സമ്മതിച്ചു.

ആ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങൾ പിന്നിടുന്തോറും ആ ഇടനാഴിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് കനം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അടഞ്ഞ വാതിലിനിപ്പുറം ജോയും അപ്പുറം വിജിയും ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവർക്കിടയിൽ വെറും ഒരു തടിവാതിലല്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി സമൂഹം തീർത്ത വലിയൊരു മതിലായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എങ്കിലും, ആ മതിലുകളെല്ലാം ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഉരുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

വിജി: (തളർന്ന സ്വരത്തിൽ) “ജോ… നമുക്കിടയിലെ ഈ ദൂരം വെറും ഈ വാതിലിന്റേതാണോ? അതോ നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ആ പത്തു വർഷത്തിന്റേതാണോ? ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി തോന്നുന്നു… ഇതൊരു തെറ്റാണോ എന്ന്.”
ജോ: “തെറ്റും ശരിയും തീരുമാനിക്കുന്നത് നമ്മളല്ലേ വിജി? ലോകം എന്ത് കരുതും എന്നാലോചിച്ച് സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ തളച്ചിടുന്നത് എന്തിനാണ്? എന്നെ സംബന്ധിച്ച്, ഈ ലോകത്ത് ഇപ്പോൾ ഈ വാതിലിനപ്പുറമുള്ള നിന്റെ ശ്വാസം മാത്രമാണ് സത്യം.”

ജോയുടെ വാക്കുകൾ വിജിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രകമ്പനം സൃഷ്ടിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ തന്റെ കൈപ്പത്തി ആ വാതിലിന്മേൽ അമർത്തി വെച്ചു. അപ്പുറത്ത്, അവളുടെ കൈ ഇരിക്കുന്ന അതേ ഭാഗത്ത് ജോയും തന്റെ കൈ വെച്ചു. മരത്തിന്റെ തണുപ്പിനപ്പുറം അവർ പരസ്പരം ആ ചൂട് അറിഞ്ഞു.

വിജി: “എന്റെ ജീവിതം ഒരു പാഴ്മരുഭൂമി പോലെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു ജോ. ആരും കടന്നു വരാത്ത, ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരിടം. പക്ഷേ… പക്ഷേ നീ… നീ എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ പ്രണയിക്കുന്നത്? നിനക്ക് നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള എത്രയോ പെൺകുട്ടികളെ കിട്ടുമായിരുന്നു.”

ജോ: “അതിനൊന്നും ഉത്തരമില്ല വിജി. എന്റെ ഉള്ളിൽ നീ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ആദ്യമൊരു കൗതുകമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് എന്റെ ശ്വാസം പോലെയായി. നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനും നിന്റെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാനും ഞാൻ മാത്രമേ കാണൂ എന്ന ഉറപ്പ് നിനക്ക് നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിയും.”

വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. തന്റെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആ 25 വയസ്സുകാരൻ ഒരു പക്വതയുള്ള പുരുഷനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവളിലെ സ്ത്രീ അവനിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുചേരാൻ കൊതിച്ചു. താൻ ഇത്രയും കാലം തേടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും ഈ പയ്യനിലാണോ ഒളിഞ്ഞിരുന്നതെന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ രണ്ടുപേർക്കും ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ അവരുടെ ഉള്ളം തുടിച്ചു. എങ്കിലും, ആ ബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രത കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ എന്നവണ്ണം അവർ ആ വാതിൽ തുറന്നില്ല. സ്നേഹം വന്യമായ മോഹമായി മാറുമ്പോഴും, പരസ്പരം നൽകുന്ന ആദരവ് അവരെ ആ അതിർവരമ്പിനുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടു.

വിജി: “ജോ… നീ അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കുമോ? എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ.”
ജോ: “ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും വിജി. നിന്റെ കാവലായി… നിന്റെ മാത്രം ജോ ആയി.”

ആ രാത്രിയിൽ, വാക്കുകൾക്കും നിശബ്ദതയ്ക്കും ഇടയിൽ അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മാവുകളെ പരസ്പരം കൈമാറി. ഉടലുകൾ അകന്നു നിന്നെങ്കിലും, മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ വേർപിരിയാനാവാത്ത വിധം ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ജോ അല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനില്ലെന്ന് വിജി അന്ന് ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

ആ തറവാട് വീട്ടിലെ നിശബ്ദമായ പകലുകൾക്കൊടുവിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നിമിഷം വന്നണഞ്ഞു. പുറത്ത് മഴ ചാറുന്ന ഒരു ഉച്ചസമയം. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു നിലവിളിയും പിന്നാലെ എന്തോ വീഴുന്ന ശബ്ദവും കേട്ട് ജോ പരിഭ്രമിച്ച് മുകളിലേക്ക് ഓടി.

“വിജി… വിജി… എന്താ പറ്റിയത്?” അവൻ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
ബാത്റൂമിൽ തെന്നിവീണ വിജി വേദനകൊണ്ട് പുളയുകയായിരുന്നു. “ജോ… എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… കാലിന് നല്ല വേദന,” അകത്തുനിന്ന് കരച്ചിലോടെയുള്ള വിജിയുടെ മറുപടി വന്നു. ക്വാറന്റൈൻ നിയമങ്ങളും സാമൂഹിക അകലവും ആ നിമിഷം ജോയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി. തന്റെ പ്രാണൻ വേദനിക്കുമ്പോൾ കാവൽക്കാരനായി നോക്കിനിൽക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ആ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ഈർപ്പമുള്ള തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്ന വിജിയെ കണ്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൻ അവളെ മെല്ലെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. വിജി ജോയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആദ്യമായി അവരുടെ ഉടലുകൾ തമ്മിൽ സ്പർശിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെ പ്രണയവും കരുണയും ഒരേപോലെ പടർന്നു. അവളെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി കാലിലെ മുറിവിൽ മരുന്ന് വെച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നീ വരരുതായിരുന്നു ജോ… നിനക്ക് അസുഖം പടരുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്,” വിജി അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“എന്റെ ജീവനേക്കാൾ വലുതല്ല വിജി എനിക്ക് നിന്റെ വേദന,” അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ തീക്ഷ്ണതയും ഒരു മകന്റെ കരുതലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആ വീട് മറ്റൊരു പ്രണയകാവ്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ക്വാറന്റൈൻ ലംഘിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ പുതിയൊരു ലോകം തുറക്കപ്പെട്ടു. ജോ അവൾക്ക് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു, അവളുടെ മുടി കോതി ഒതുക്കി, അവളുടെ ഏകാന്തതയിൽ പാട്ടുകൾ പാടിക്കൊടുത്തു. അവരുടെ പ്രണയം ഓരോ നിമിഷവും വന്യമായ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. പരസ്പരം നോക്കിയിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, വാക്കുകൾക്കപ്പുറം ഉടലുകൾ തമ്മിലുള്ള കാന്തികശക്തി അവർ അനുഭവിച്ചു.

എങ്കിലും, ജോയുടെ ഉള്ളിലെ ‘അനുജൻ’ മരിച്ചിരുന്നില്ല. വിജിക്ക് അവൻ ഒരേസമയം കാമുകനും സംരക്ഷകനുമായിരുന്നു. അവളിലെ സ്ത്രീ അവനെ മോഹിക്കുമ്പോഴും, അവളിലെ ചേച്ചി അവനോടുള്ള ആ പഴയ വാത്സല്യം മുറുകെ പിടിച്ചു. അവരുടെ പ്രണയരംഗങ്ങളിൽ പോലും ഒരു പവിത്രതയുണ്ടായിരുന്നു. ചുംബനങ്ങളിലും ആലിംഗനങ്ങളിലും കാമത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

“നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് ജോ?” ഒരു വൈകുന്നേരം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ വിജി ചോദിച്ചു.

“നമ്മൾ പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ഇടത്തിലാണ് വിജി. ഇവിടെ നിയമങ്ങളില്ല, പ്രായമില്ല. ഇവിടെ നീയും ഞാനും മാത്രം,” ജോ അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ബാഹ്യലോകം അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയേക്കാം, പക്ഷേ ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർ പരസ്പരം കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രായവ്യത്യാസത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾ തകർത്തെറിഞ്ഞെങ്കിലും, പരസ്പരം നൽകുന്ന ആദരവും സഹോദരതുല്യമായ ആ പഴയ സ്നേഹവും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ അവർ ആ നിഷിദ്ധ പ്രണയത്തെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു

ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവർക്കിടയിലെ ലജ്ജയുടെയും അകലത്തിന്റെയും അവസാന മതിലുകളും തകർന്നു വീഴുകയായിരുന്നു. ഒരു ഉച്ചനേരം, വിജി തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കാൻ ജോയെ മുകളിലേക്ക് വിളിച്ചു. സ്നേഹത്തോടെയും അധികാരത്തോടെയും അവൾ നൽകുന്ന ഓരോ നിർദ്ദേശങ്ങളും ജോ സന്തോഷത്തോടെ അനുസരിച്ചു.

അടുക്കിവെച്ച വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അവിചാരിതമായാണ് ജോ ആ കറുത്ത ലേസ് ലിംഗറി (lingerie) കണ്ടത്. അത് കണ്ടതും അവൻ്റെ കൈകൾ ഒന്ന് വിറച്ചു, മുഖത്ത് അമ്പരപ്പും ആകാംക്ഷയും കലർന്ന ഒരു ഭാവം വിരിഞ്ഞു. അവൻ്റെ ആ പതർച്ച കണ്ട് വിജി പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പക്വമതിയായ സ്ത്രീയുടെ കുസൃതിയുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താ ജോ, ഇത്ര അത്ഭുതപ്പെടാൻ? ഇത് കണ്ടിട്ടില്ലേ?” അവൾ തമാശയായി ചോദിച്ചു.
ജോ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നാണത്തോടെ തല താഴ്ത്തി.

“ഇത് ഇട്ടാൽ എങ്ങനെയുണ്ടാകുമെന്ന് കാണണോ നിനക്ക്?” അവളുടെ ചോദ്യം ജോയെ ഞെട്ടിച്ചു. അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷൻ ആവേശത്തോടെ തുടിച്ചെങ്കിലും പുറമേക്ക് ഒരു വിറയലോടെ അവൻ “അതെ” എന്ന് മാത്രം മന്ത്രിച്ചു.

വിജി ആ വസ്ത്രവുമായി ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയി. ജോയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ആ മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ജോ ശരിക്കും ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നുപോയി.

അവളുടെ ആ ശരീരം ഒരു ശില്പം പോലെ അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. മെലിഞ്ഞതെങ്കിലും വടിവൊത്ത ഉടൽ, ഇരുനിറത്തിന്റെ വശ്യതയിൽ ആ കറുത്ത വസ്ത്രം അവളുടെ ചർമ്മത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം നൽകി. അരക്കെട്ടിലെ മിനുസവും, വശ്യമായ ഉടൽവടിവും, അവളുടെ മലയാളിത്തം തുളുമ്പുന്ന ആകാരവും ചേർന്നപ്പോൾ അതൊരു ജീവനുള്ള കാമകവിത പോലെ തോന്നി. അവളുടെ മാറിടങ്ങളുടെ വശ്യതയും ഉദരത്തിലെ നേരിയ വടിവുകളും ജോയുടെ കണ്ണുകളെ മരവിപ്പിച്ചു.

ജോയുടെ നോട്ടം അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ, ആദ്യമായി വിജി ഒന്ന് ചൂളിപ്പോയി. തന്റെ ശരീരം ഒരു പുരുഷന്റെ കണ്ണുകളെ ഇത്രമാത്രം ഉന്മാദത്തിലാക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ജോയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ വന്യമായ ആരാധന കണ്ട് അവൾ വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് തന്നെ ഓടി മറഞ്ഞു.

തിരികെ വസ്ത്രം മാറി വന്ന വിജി, ബെഡിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന ജോയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു. രണ്ടുപേരിലും ഒരുതരം നിശബ്ദത പടർന്നു.

“നീ… നീ എന്തിനാ ജോ അങ്ങനെ നോക്കിയത്? എനിക്ക് പേടി തോന്നി,” വിജി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ജോ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “വിജി… ഞാൻ കണ്ടത് വെറുമൊരു ശരീരമല്ല. പ്രകൃതി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ സൗന്ദര്യമാണ്. എനിക്ക് നിന്നോട് തോന്നുന്ന ഇഷ്ടം വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്. നിന്റെ ആ രൂപം എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്നും ഉണ്ടാകും.”
വിജി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പ്രണയവും വിശ്വാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വെറും ശാരീരികമല്ലെന്നും, അത് പരസ്പരമുള്ള ആരാധനയും സ്നേഹവുമാണെന്നും ആ സംഭാഷണത്തിലൂടെ അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായത്തിന്റെ അതിരുകൾ അവിടെ വീണ്ടും അപ്രസക്തമായി.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ആ വലിയ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദതയും എന്നാൽ അതിലേറെ ഗാഭീര്യവും കൈവന്നു. ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നായി കൊഴിഞ്ഞുപോയി.

പുറംലോകം കോവിഡിന്റെ ഭീതിയിലും ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളിലും സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ തറവാടിനുള്ളിൽ കാലം അവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം മെല്ലെ ചലിച്ചു.
പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയ സംഭവങ്ങളൊന്നും നടന്നില്ലെങ്കിലും അവർക്കിടയിലെ ആത്മബന്ധം ഓരോ നിമിഷവും ദൃഢമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

രാവിലെ ജോ എഴുന്നേറ്റ് വിജിക്കുള്ള ചായയുമായി മുകളിലേക്ക് ചെല്ലും. അവൾ ഉണർന്നു വരുന്ന ആ നിമിഷം, അലസമായി കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ, ഉറക്കം തൂങ്ങിയ കണ്ണുകൾ… ഇതെല്ലാം ജോയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പരിചിതമായ മനോഹര കാഴ്ചകളായി മാറി.

പകൽ നേരങ്ങളിൽ അവർ ഒരേ ഹാളിൽ ഇരുന്നു സംസാരിക്കും. വിജി അവളുടെ ജോലി സംബന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ ജോ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരിക്കും. ഇടയ്ക്ക് പഴയ പാട്ടുകൾ കേട്ടും, ജനലിലൂടെ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കിയും അവർ മണിക്കൂറുകൾ ചിലവഴിച്ചു. ആ കറുത്ത വസ്ത്രം അണിഞ്ഞു വന്ന രാത്രിയെക്കുറിച്ച് അവർ പിന്നീട് സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിലും, ആ ഓർമ്മ അവരുടെ നോട്ടങ്ങളിൽ എപ്പോഴും തിളങ്ങിനിന്നു.

ഭക്ഷണസമയങ്ങളിൽ ജോ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വിജി അവനെ പാചകത്തിൽ സഹായിക്കുകയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കുസൃതിയോടെ അവനെ കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു. പുറമെ അവർ ശാന്തരായിരുന്നു, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു വൻകടൽ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചാച്ചനും അമ്മയും ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ അവർ സാധാരണ പോലെ സംസാരിക്കുമെങ്കിലും, ഫോൺ വെച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ ആ നിശബ്ദമായ ഉച്ചനേരത്ത്, വീടാകെ മയക്കത്തിലായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നേർത്ത വെളിച്ചം ഇടനാഴിയിൽ നിഴലുകൾ തീർത്തു. വിജിക്ക് നൽകാൻ ഒരു ഗ്ലാസ് ജ്യൂസുമായി ജോ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പടികൾ കയറി. അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അല്പം തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി അവിടെ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു.

​ജോ അറിയാതെ തന്നെ ആ തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ പാതി ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തിരികെ പോകണമെന്ന് മനസ്സു പറഞ്ഞെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ വന്യമായ ആകാംക്ഷ അവനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. അവൻ നിശബ്ദനായി ആ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.

​അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ജോയുടെ ശ്വാസം നിലപ്പിച്ചു. വിജി ഏതോ ഒരു സ്വപ്നലോകത്തെന്നപോലെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ ഉടൽ വെള്ളത്തുള്ളികളാൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഏകാന്തതയിൽ, ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന ഉറപ്പിൽ, അവൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമനകളെ തൊട്ടുണർത്തുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ വിരലുകൾ ആ യോനി സ്ഥാനത്തിന്റെ വശ്യതയിൽ താളമിട്ടപ്പോൾ, ആ ഇരുനിറമുള്ള ഉടൽ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. ആ മനോഹരമായ ഉടലിന്റെ മടക്കുകളും വടിവുകളും ജോയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വിരുന്നായി.

​അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. താൻ ഇതുവരെ കണ്ട വിജിയല്ലിതെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്കപ്പുറം, ഒരു സ്ത്രീയുടെ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവിടെ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകളുടെ ഓരോ ചലനവും ആ യോനി സംഗമസ്ഥാനത്തിന്റെ നിഗൂഢതകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. അവളുടെ അധരങ്ങൾ അറിയാതെ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ജോ ആ കാഴ്ചയിൽ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞു. താൻ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൾ അറിയുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം ലഹരിയുണ്ടാക്കി. അവളുടെ ആത്മാവും ഉടലും ഒരേപോലെ തുടിക്കുന്ന ആ നിമിഷം, ആ വലിയ വീട്ടിലെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിഗൂഢമായൊരു രഹസ്യമായി മാറി. ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ വിജിയെ പൂർണ്ണമായും തന്റേതാക്കാൻ ജോയുടെ മനസ്സ് വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും ആ ദൃശ്യം ശ്വാസമടക്കി നോക്കിനിൽക്കാനേ അവന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ആ നിമിഷം ആ ബാത്റൂമിലെ വായുവിന് പോലും കനമേറി. തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളുടെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിനിൽക്കെ, വിജി യാദൃച്ഛികമായി വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ജോയുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം അവൾ മരവിച്ചുപോയി. രതിമൂർച്ഛയുടെ വക്കിലായിരുന്ന അവളുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു. പരിഭ്രമവും ലജ്ജയും കലർന്ന ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിവലിച്ചിട്ടു.

ജോ ഭയന്നുപോയി. തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൻ വിറയലോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. മുറിയിലേക്ക് വന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ജോ: “വിജി… വിജി… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ… എനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പൊയ്ക്കോളാം.” (അവൻ തല താഴ്ത്തി ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു).

വിജി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കിതപ്പ് മാറിയിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ ജോയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.
വിജി: “ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കൂ ജോ. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?”

ജോ പേടിയോടെ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. വിജി അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. അവളുടെ സ്പർശനത്തിന് അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ചൂടായിരുന്നു.
വിജി: “നീ കണ്ടത് ഒരു സത്യമാണ് ജോ. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഏകാന്തതയും അവളുടെ ആവശ്യങ്ങളും. ഇതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, നീ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയത് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. നിനക്ക് എന്നോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

ജോ: “എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു വിജി. വിജി എന്നെ എങ്ങനെ കാണുമെന്ന് ഓർത്ത്…”
വിജി: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി) “നീ എന്നെ ഒരു ഡോക്ടറായും ചേച്ചിയായും മാത്രമാണോ കാണുന്നത് ജോ? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ആഗ്രഹം എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് കരുതിയോ? ഈ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, നീ എന്തിനാണ് നിന്റെ വികാരങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടുന്നത്?”
വിജിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ജോയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അവളുടെ പക്വതയാർന്ന സംസാരം അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.

വിജി: “എനിക്കും ഒരു തുണ വേണം ജോ. നിന്റെ ഈ കരുത്തുള്ള കൈകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾക്കിടയിൽ മറകളൊന്നും വേണ്ട.”

അവൾ പതുക്കെ ജോയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുത്തു. ജോയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവൻ വിജിയുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഉടലിന്റെയും ഗന്ധം അവനെ ഉന്മത്തനാക്കി. വിജി അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, ലോകം മറന്നുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം കെട്ടുപുണർന്നു കിടന്നു. പ്രായവും ബന്ധങ്ങളും നിയമങ്ങളും ആ ആലിംഗനത്തിൽ അപ്രസക്തമായി.

രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ തരംഗങ്ങൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ നിഷിദ്ധമായ എല്ലാ അതിരുകളും മാഞ്ഞുപോയി.

ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർപ്പണമായി മാറി. വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ ബന്ധമെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ വിജിയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോ. ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് വിജിയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി… എനിക്കിനി നിന്നെ പിരിഞ്ഞു കഴിയാൻ കഴിയില്ല. ലോക്ക്ഡൗൺ തീരാറായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചുവരും. നീ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകും. അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് വയ്യ.”

വിജി അവനെ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. അവൾക്കും ആ വേർപിരിയൽ അസാധ്യമായിരുന്നു. “ജോ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം, സമൂഹം, വീട്ടുകാർ… ഇതെല്ലാം നിനക്കറിയാമല്ലോ?”

ജോ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജോ: “വിജി, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിന്നെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും നേരിടാൻ എനിക്ക് കരുത്തുണ്ട്. നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെ? ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം.”

വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ നിന്ന് തളർന്നു പോയ തനിക്ക്, ഈ 25-കാരൻ നൽകുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ അവനെ മെല്ലെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

വിജി: “ജോ… നീ ശരിക്കും ആലോചിച്ചിട്ടാണോ ഇത് പറയുന്നത്? നിന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് തന്നാൽ നിനക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടി വരും.”

ജോ: “നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നഷ്ടം എനിക്ക് വരാനില്ല വിജി. നീ എനിക്ക് സമ്മതം തരുക മാത്രം ചെയ്താൽ മതി.”

വിജി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ അവളുടെ സമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ കണക്കുകൾക്കും സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, പ്രണയം അവിടെ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു.

ലോക്ക്ഡൗൺ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ ഇളവുകൾ വന്നുതുടങ്ങിയതോടെ, വിജിയുടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള സമയമായി. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വേർപിരിയലിന്റെ കനം തൂങ്ങിനിന്നു. എന്നാൽ ആ സങ്കടത്തിനിടയിലും അവർക്കിടയിൽ രഹസ്യമായൊരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രാത്രിയിൽ, അവർ അവസാനമായി ആ മുറിയിൽ ഒത്തുകൂടി. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വാക്കുകളിൽ ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യം നിഴലിച്ചു.

വിജി: “ജോ, ഞാൻ നാളെ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ ഇതൊരു വേർപിരിയലല്ല. നാട്ടിൽ വെച്ച് നമ്മൾ ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. നിന്റെ പഠനം കഴിയട്ടെ. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ എല്ലാം റെഡിയാക്കാം. നിനക്ക് അവിടെ ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരും.”

ജോ അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖമമർത്തി സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
വിജി: “നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ആരുമറിയാതെ വിവാഹം കഴിക്കാം ജോ. അവിടെ നമ്മളെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യില്ല. നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് അവിടെ ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. നീ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം, അതുവരെ നീ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന്.”
ജോ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. “വാക്ക് വിജി… നിനക്കല്ലാതെ ഈ ജീവിതം ഞാൻ ആർക്കും നൽകില്ല.”

വിജി പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചെത്തി. ജോ പഴയതുപോലെ പഠനത്തിലും വീട്ടുകാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പക്ഷേ പുറമെ ശാന്തനായിരുന്ന ജോയുടെ ഉള്ളിൽ വിജിയുടെ ഓരോ സ്പർശനവും അവൾ നൽകിയ വാക്കും ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

വീണ്ടും അവരുടെ പ്രണയം പഴയതുപോലെ വാട്സാപ്പ് ചാറ്റുകളിലേക്കും വീഡിയോ കോളുകളിലേക്കും ചുരുങ്ങി. പക്ഷേ അന്നത്തെ പോലെയായിരുന്നില്ല അത്. ഇപ്പോൾ അതിൽ ദൃഢമായൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവർ ബാംഗ്ലൂരിലെ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. വിജി അയക്കുന്ന ഓരോ സന്ദേശവും ജോയ്ക്ക് തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമായിരുന്നു.

നാട്ടുകാർക്കും വീട്ടുകാർക്കും ജോ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ‘കുട്ടി’ തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ പ്രണയിനിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുന്ന ഒരു കരുത്തുറ്റ പുരുഷൻ അവനുള്ളിൽ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ജോയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ആ സുരക്ഷിത കൂടൊരുക്കാൻ തുടങ്ങി. വിരഹത്തിന്റെ ആ നാളുകൾ അവർക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടി.

കാത്തിരിപ്പിന്റെ മാസങ്ങൾക്കൊടുവിൽ വിജിയുടെ വാക്ക് യാഥാർത്ഥ്യമായി. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ജോയ്ക്ക് ജോബ് ഓഫർ ലെറ്റർ ലഭിച്ചു. വിജി തന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് വഴിതെളിച്ചതാണെങ്കിലും, ജോയുടെ യോഗ്യതയും അതിന് തുണയായി. ആ കത്ത് കൈയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, വീട്ടുകാരെ സമ്മതിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ കടമ്പ. ഒരു രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ജോ ആ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.

ജോ: “ചാച്ചാ, എനിക്ക് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ജോലിക്ക് വിളി വന്നിട്ടുണ്ട്. നല്ലൊരു സാലറിയും കരിയർ ഗ്രോത്തുമുണ്ട്. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോകാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”

ആദ്യം ചാച്ചനും അമ്മയും ഒന്ന് മടിച്ചു. ഏക മകൻ ദൂരെ പോകുന്നത് അവർക്ക് ആലോചിക്കാനായില്ല.

അമ്മ: “എന്തിനാ മോനേ അത്രയും ദൂരെ പോകുന്നത്? ഇവിടെ ചാച്ചന്റെ ബിസിനസ് നോക്കി നടന്നാൽ പോരേ?”

ജോ: “എനിക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം അമ്മേ. കുറച്ചു കാലം പുറത്തെ ലോകം കണ്ട് പഠിക്കട്ടെ. ബാംഗ്ലൂർ അത്ര ദൂരെയൊന്നുമല്ലല്ലോ, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വരാമല്ലോ.”
വിജി ബാംഗ്ലൂരിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ചാച്ചന് ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. “മോൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ…

അവിടെ ഡോക്ടർ വിജി ഉണ്ടല്ലോ, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ നോക്കിക്കോളും,” ചാച്ചന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. താൻ പോകുന്നത് തന്നെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ജോ വേഗത്തിലാക്കി. തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഓരോന്നിലും വിജിയുടെ ഗന്ധം തിരഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്വാറന്റൈൻ കാലത്തെ ആ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം അമ്മ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ചാച്ചൻ കൈയ്യിൽ കുറച്ച് പണം വെച്ച് നൽകി. അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു.

ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലിരുന്ന് അവൻ വിജിക്ക് സന്ദേശമയച്ചു: “ഞാൻ വരികയാണ് വിജി… ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത വിധം. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്…”
മറുപടിയായി വിജി ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം അയച്ചു: “നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു ജോ. ഈ നഗരം ഇനി നമ്മുടേതാണ്.”

ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ തിരക്കുകളിലേക്ക് ജോ വന്നിറങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് കൈവീശിക്കാണിക്കുന്ന വിജിയെ അവൻ കണ്ടു.
നാട്ടിൽ കണ്ട ആ മലയാളിത്തനിമയുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഇപ്പോൾ. മുട്ടിന് താഴെ വരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റൈലിഷ് വൺപീസ് ഡ്രസ്സും, അഴിച്ചിട്ട മുടിയും, കണ്ണിന് ഇണങ്ങുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച വിജി ഒരു യഥാർത്ഥ ബാംഗ്ലൂർ ഡോക്ടറെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അവളുടെ ആ പുതിയ ലുക്ക് കണ്ട് ജോ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു നിന്നുപോയി.

അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ വിജി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മറന്ന് അവനെ ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. മാസങ്ങളായുള്ള വിരഹത്തിന്റെ ചൂട് ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“സ്വാഗതം ജോ… നിന്റെ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക്,” അവൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു.
സ്റ്റേഷന് പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന അവളുടെ സ്കൂട്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് അവർ നടന്നു. ബാഗുകൾ സ്കൂട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഒതുക്കി വെച്ച് വിജി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു. ജോ പുറകിലും.

“പിടിച്ചിരുന്നോ… ഇവിടുത്തെ ട്രാഫിക് നാട്ടിലെ പോലെയല്ല,” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിജി പറഞ്ഞു.
ജോ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. സ്കൂട്ടി ബാംഗ്ലൂരിലെ ഫ്ലൈഓവറുകളിലൂടെയും തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലൂടെയും പാഞ്ഞു. താൻ സ്വപ്നം കണ്ട ആ സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്കും പ്രണയത്തിലേക്കുമാണ് ഈ യാത്രയെന്ന് ജോയ്ക്ക് തോന്നി. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വിജിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന സമാധാനമുള്ള ഒരിടം. ലിഫ്റ്റിൽ കയറുമ്പോഴും അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും വിജി വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു. ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇനി ഒളിച്ചുനോക്കലുകളോ ഭയമോ വേണ്ട. ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർക്ക് അവരുടേതായ ഒരു ലോകമുണ്ട്.
വിജി തന്റെ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് ജോയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഇനി പറ ജോ… ചാച്ചനും അമ്മയും അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും? നമ്മൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു കഴിയുന്നത്?”

ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ മനോഹരമായ ഫ്ലാറ്റിൽ വിജിയുടെ സാമീപ്യത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും ചാച്ചന്റെ വിളി വന്നത്. ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ചാച്ചന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോ വിജിയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.

ജോ: “ഹലോ ചാച്ചാ, ഞാൻ എത്തി. വിജി ചേച്ചി സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലാണ് ഉള്ളത്.”

ചാച്ചൻ: “അവിടെ എത്തിയോ മോനേ? താമസം എവിടെയാ ശരിയാക്കിയത്? വല്ല ഹോസ്റ്റലിലും നോക്കിയോ?”

ജോ: “ചാച്ചാ, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നല്ല റൂമുകൾ ഒന്നും കിട്ടാനില്ല. എല്ലാം വലിയ അഡ്വാൻസ് ചോദിക്കുന്നു. തൽക്കാലം വിജി ചേച്ചി പറഞ്ഞു ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നോളാൻ. ഇവിടെ ഒരു അധികം റൂമുണ്ട്. ജോലിയിൽ ഒന്ന് സെറ്റിൽ ആകുന്നത് വരെ ഇവിടെ നിൽക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”

ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നീട് ചാച്ചന്റെ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.

ചാച്ചൻ: “അത് നല്ല കാര്യമായി മോനേ. വിജി അവിടെ ഉള്ളത് നമുക്ക് ഒരു ധൈര്യമാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോയി നിൽക്കുന്നതിലും നല്ലത് പരിചിതമായ ഒരിടത്ത് നിൽക്കുന്നതാണ്. അമ്മയ്ക്കും ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി. വിജി മോളോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണോ?”

ജോ ഫോൺ വിജിക്ക് നൽകി. അവൾ വളരെ പക്വതയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും അവരോട് സംസാരിച്ചു.

വിജി: “പേടിക്കേണ്ട ചാച്ചാ, ജോ ഇവിടെ സുരക്ഷിതനാണ്. അവന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഇവിടുന്ന് എളുപ്പമാണ്. ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എല്ലാം.”

ഫോൺ വെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. വലിയൊരു കള്ളം പറഞ്ഞതിന്റെ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ പ്രണയം സംരക്ഷിക്കാൻ അത് ആവശ്യമാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.

“ചാച്ചനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ എത്ര വിശ്വാസമാണല്ലേ?” വിജി ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അവർക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ് വിജി, ആ വിശ്വാസം നമ്മൾ തകർക്കില്ല. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് അവരെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. വൈകാതെ തന്നെ നമ്മൾ സത്യം അവരോട് പറയും.”

ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ച് അവർ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു.

വിജി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കായി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ജോ ഫ്രഷ് ആകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ജോ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഭക്ഷണമുണ്ട്, ചൂടാക്കി കഴിക്കണം. പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ രാത്രി വരാം.”

ബാത്റൂമിലെ ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കോണും വിജിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റ് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വിജിയുടെ അഭാവം അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

നാട്ടിൽ തന്റെ വലിയ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജോയ്ക്ക്, ഈ പുതിയ നഗരത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം ആദ്യമൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ ഓരോ മുറിയിലൂടെയും വെറുതെ നടന്നു. അവളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പെർഫ്യൂം കുപ്പികൾ, ലിപ്സ്റ്റിക്, അവളുടെ ഏപ്രൺ… എല്ലാറ്റിലും വിജിയുടെ മണമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

വിജി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഫ്ലാറ്റ് മുഴുവൻ ജോയുടേത് മാത്രമായി മാറി. അവളുടെ ഓരോ മുറിയിലും പടർന്നുനിൽക്കുന്ന അവളുടെ ഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ ആകാൻക്ഷാഭരിതനാക്കി. അറിയാതെ തന്നെ അവൻ അവളുടെ കിടപ്പറയിലേക്ക് നടന്നു. നാട്ടിലെ തറവാട് വീട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ട വിജിയല്ല, മറിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ ആധുനിക നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ലോകമായിരുന്നു ആ മുറി.

ജിജ്ഞാസയോടെ അവൻ അവളുടെ അലമാര പതുക്കെ തുറന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയ

ൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെ ചില പുസ്തകങ്ങൾ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവ എടുത്തു നോക്കിയ ജോ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. ഉടൽ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും, പുരുഷ-സ്ത്രീ ബന്ധങ്ങളിലെ നിഗൂഢമായ വൈകാരികതയെക്കുറിച്ചും വിവരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു അവ. നാട്ടിലെ ഭക്തിയും അച്ചടക്കവുമുള്ള ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്.

അലമാരയുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു ചെറിയ അറ തുറന്നപ്പോൾ ജോ ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. സ്ത്രീകളുടെ ഏകാന്തതകളിൽ തുണയാകുന്ന പലതരം കൃത്രിമ ഉപകരണങ്ങളും ആ കൗതുകം ജോയെ കൂടുതൽ നിഗൂഢമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു. മുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുവും വിജിയുടെ മറ്റൊരു മുഖം അവന് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആകസ്മികമായാണ് കട്ടിലിനടിയിൽ അല്പം നീക്കി വെച്ചിരുന്ന മനോഹരമായ ഒരു തുകൽപ്പെട്ടി അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. അത് പുറത്തെടുത്ത് തുറന്ന ജോ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അമ്പരന്നുപോയി.

അതിൽ പലതരം വിചിത്രമായ ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ കണ്ടുപരിചയിച്ച രൂപങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, അഗ്രം ഉരുണ്ടതും താഴേക്ക് വരുന്തോറും വീതി കുറഞ്ഞതുമായ ഒരു ചെറിയ ഉപകരണം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. പുരുഷലിംഗത്തിന്റെ ആകൃതിയല്ല അതിനുണ്ടായിരുന്നത്, മറിച്ച് വളരെ ചെറുതും എന്നാൽ സവിശേഷമായ രൂപകൽപ്പനയുമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു അത്. ഇതിന്റെ ഉപയോഗം എന്താണെന്ന് ചിന്തിച്ച് ജോയുടെ തല പുകഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ, തന്റെ ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ അവൻ ആ ഉപകരണത്തിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്ത് ഗൂഗിൾ ലെൻസിൽ സെർച്ച് ചെയ്തു. സെർച്ച് റിസൾട്ടുകൾ ഓരോന്നായി സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അതൊരു ‘Anal Plug’ ആയിരുന്നു. സാധാരണ ലൈംഗിക സുഖത്തിനപ്പുറം, ഗുദത്തിലൂടെയുള്ള ഉത്തേജനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒന്നാണതെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ ജോ അന്തംവിട്ടുപോയി. തന്റെ നാട്ടിലെ വീടിന്റെ അച്ചടക്കത്തിനുള്ളിൽ വളർന്ന അവന്, വിജി ഇത്രമാത്രം സാഹസികമായ ലൈംഗിക താല്പര്യങ്ങളുള്ള (Experimental/Kinky) ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. തന്റെ മുൻപിൽ ശാന്തയായി നിൽക്കുന്ന ആ ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിൽ ഇത്രമാത്രം തീവ്രമായ കാമനകൾ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

ആ ഉപകരണത്തിന്റെ ഓരോ അറ്റവും നോക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ അത് വിജിയുടെ ശരീരത്തിൽ എവിടെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന ഭാവന ഉണർന്നു. അവൾ ഒരു ‘കാമപിശാച്’ ആണെന്ന അവന്റെ നേരത്തെയുള്ള സംശയം അതോടെ ഉറച്ചു. ആ ചെറിയ ഉപകരണം ജോയുടെ ഉള്ളിലെ പുരുഷനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ നിഗൂഢമായ ഈ ലൈംഗിക ലോകം തന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടുവെന്നും, അവളുടെ ഈ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ തനിക്ക് കഴിയുമെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ദാമ്പത്യം തകർന്നതിന് ശേഷം, ഏകാന്തതയുടെ നീണ്ട രാത്രികളിൽ അവൾ തന്റെ കാമനകളെ ശമിപ്പിക്കാൻ ഈ വഴികളാണ് തേടിയിരുന്നതെന്ന് ജോയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ വെറുമൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണയുള്ള, അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത ഒരു ‘കാമപിശാച്’ തന്നെയാണെന്ന് ആ കാഴ്ചകൾ അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി

പുലർച്ചെ ആറുമണിയോടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങി. ജോ അക്ഷമനായി ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. യൂണിഫോമും ഏപ്രണും ഒക്കെയായി ക്ഷീണിച്ചു വരികയായിരുന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് ജോയെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എങ്കിലും രാത്രിയിലെ നീണ്ട ഡ്യൂട്ടിയുടെ തളർച്ച അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

വിജി: “ജോ… നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ? നീ എന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കുന്നത്?” അവൾ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് അവനെ ഒന്ന് അമർത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ജോ: “നിനക്കില്ലാത്ത എന്ത് ഉറക്കമാണ് വിജി എനിക്ക്? ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്ത് ഇവിടെയിരിക്കുകയായിരുന്നു.” ജോയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പുതിയ ഗൗരവവും കൗതുകവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിൽ വെച്ച് താൻ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും തിരതല്ലുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ രണ്ടുപേരും അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ജോ അവൾക്കായി തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്ന ചൂട് കാപ്പി നൽകി. അത് കുടിക്കുമ്പോൾ വിജി രാത്രിയിലെ ഹോസ്പിറ്റൽ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. എന്നാൽ ജോയുടെ മനസ്സ് ആ തുകൽപ്പെട്ടിയിലെ വിചിത്രമായ ഉപകരണങ്ങളിലായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ ഉടലിലൂടെ ആവേശത്തോടെ പടരുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിജി: “എന്താ ജോ… നീ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഞാൻ കുളിക്കാതെ വന്നതുകൊണ്ടാണോ?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

ജോ: “ഒന്നുമില്ല വിജി… നീ വല്ലാത്തൊരു വിസ്മയമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും നിന്നെ എനിക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമാവുകയാണ്.”
കാപ്പി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിജിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നി. “ജോ… എനിക്ക് വല്ലാതെ ഉറക്കം വരുന്നു. ഞാൻ ഒന്ന് കിടക്കട്ടെ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

അവൾ തന്റെ യൂണിഫോം മാറ്റി അയഞ്ഞ ഒരു നൈറ്റ് ഡ്രസ്സിലേക്ക് മാറി. കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടന്ന വിജിയുടെ അരികിലേക്ക് ജോയും ചെന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ തലയിണയിൽ ചിതറിക്കിടന്നു. ക്ഷീണത്താൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

അവളുടെ ഉറങ്ങുന്ന രൂപം നോക്കി ജോ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അല്പം മുൻപ് താൻ കണ്ട ആ ‘രഹസ്യങ്ങൾ’ ഈ ഉടലിന്റെ ഏതോ കോണുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചവയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവന് പ്രയാസമായിരുന്നു. ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ആ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ആ ‘കാമപിശാചിന്റെ’ യാതൊരു ലക്ഷണമവുമില്ല. പക്ഷേ, അവൾ ഉണരുമ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിരത്താൻ ജോ ഉറപ്പിച്ചു.

ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ ആ നിശബ്ദമായ ഉച്ചനേരത്ത്, വീടാകെ മയക്കത്തിലായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നേർത്ത വെളിച്ചം ഇടനാഴിയിൽ നിഴലുകൾ തീർത്തു. വിജിക്ക് നൽകാൻ ഒരു ഗ്ലാസ് ജ്യൂസുമായി ജോ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പടികൾ കയറി. അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അല്പം തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി അവിടെ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു.

​ജോ അറിയാതെ തന്നെ ആ തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ പാതി ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തിരികെ പോകണമെന്ന് മനസ്സു പറഞ്ഞെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ വന്യമായ ആകാംക്ഷ അവനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. അവൻ നിശബ്ദനായി ആ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.

​അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ജോയുടെ ശ്വാസം നിലപ്പിച്ചു. വിജി ഏതോ ഒരു സ്വപ്നലോകത്തെന്നപോലെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ ഉടൽ വെള്ളത്തുള്ളികളാൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഏകാന്തതയിൽ, ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന ഉറപ്പിൽ, അവൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമനകളെ തൊട്ടുണർത്തുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ വിരലുകൾ ആ യോനി സ്ഥാനത്തിന്റെ വശ്യതയിൽ താളമിട്ടപ്പോൾ, ആ ഇരുനിറമുള്ള ഉടൽ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. ആ മനോഹരമായ ഉടലിന്റെ മടക്കുകളും വടിവുകളും ജോയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വിരുന്നായി.

​അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. താൻ ഇതുവരെ കണ്ട വിജിയല്ലിതെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്കപ്പുറം, ഒരു സ്ത്രീയുടെ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവിടെ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകളുടെ ഓരോ ചലനവും ആ യോനി സംഗമസ്ഥാനത്തിന്റെ നിഗൂഢതകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. അവളുടെ അധരങ്ങൾ അറിയാതെ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ജോ ആ കാഴ്ചയിൽ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞു. താൻ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൾ അറിയുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം ലഹരിയുണ്ടാക്കി. അവളുടെ ആത്മാവും ഉടലും ഒരേപോലെ തുടിക്കുന്ന ആ നിമിഷം, ആ വലിയ വീട്ടിലെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിഗൂഢമായൊരു രഹസ്യമായി മാറി. ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ വിജിയെ പൂർണ്ണമായും തന്റേതാക്കാൻ ജോയുടെ മനസ്സ് വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും ആ ദൃശ്യം ശ്വാസമടക്കി നോക്കിനിൽക്കാനേ അവന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ആ നിമിഷം ആ ബാത്റൂമിലെ വായുവിന് പോലും കനമേറി. തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളുടെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിനിൽക്കെ, വിജി യാദൃച്ഛികമായി വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ജോയുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം അവൾ മരവിച്ചുപോയി. രതിമൂർച്ഛയുടെ വക്കിലായിരുന്ന അവളുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു. പരിഭ്രമവും ലജ്ജയും കലർന്ന ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിവലിച്ചിട്ടു.

ജോ ഭയന്നുപോയി. തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൻ വിറയലോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. മുറിയിലേക്ക് വന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ജോ: “വിജി… വിജി… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ… എനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പൊയ്ക്കോളാം.” (അവൻ തല താഴ്ത്തി ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു).

വിജി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കിതപ്പ് മാറിയിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ ജോയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

വിജി: “ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കൂ ജോ. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?”
ജോ പേടിയോടെ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. വിജി അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. അവളുടെ സ്പർശനത്തിന് അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ചൂടായിരുന്നു.
വിജി: “നീ കണ്ടത് ഒരു സത്യമാണ് ജോ. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഏകാന്തതയും അവളുടെ ആവശ്യങ്ങളും. ഇതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, നീ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയത് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. നിനക്ക് എന്നോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

ജോ: “എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു വിജി. വിജി എന്നെ എങ്ങനെ കാണുമെന്ന് ഓർത്ത്…”
വിജി: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി) “നീ എന്നെ ഒരു ഡോക്ടറായും ചേച്ചിയായും മാത്രമാണോ കാണുന്നത് ജോ? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ആഗ്രഹം എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് കരുതിയോ? ഈ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, നീ എന്തിനാണ് നിന്റെ വികാരങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടുന്നത്?”

വിജിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ജോയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അവളുടെ പക്വതയാർന്ന സംസാരം അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.

വിജി: “എനിക്കും ഒരു തുണ വേണം ജോ. നിന്റെ ഈ കരുത്തുള്ള കൈകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾക്കിടയിൽ മറകളൊന്നും വേണ്ട.”

അവൾ പതുക്കെ ജോയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുത്തു. ജോയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവൻ വിജിയുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഉടലിന്റെയും ഗന്ധം അവനെ ഉന്മത്തനാക്കി. വിജി അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, ലോകം മറന്നുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം കെട്ടുപുണർന്നു കിടന്നു. പ്രായവും ബന്ധങ്ങളും നിയമങ്ങളും ആ ആലിംഗനത്തിൽ അപ്രസക്തമായി.

രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ തരംഗങ്ങൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ നിഷിദ്ധമായ എല്ലാ അതിരുകളും മാഞ്ഞുപോയി.

ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർപ്പണമായി മാറി. വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ ബന്ധമെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ വിജിയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോ. ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് വിജിയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി… എനിക്കിനി നിന്നെ പിരിഞ്ഞു കഴിയാൻ കഴിയില്ല. ലോക്ക്ഡൗൺ തീരാറായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചുവരും. നീ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകും. അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് വയ്യ.”

വിജി അവനെ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. അവൾക്കും ആ വേർപിരിയൽ അസാധ്യമായിരുന്നു. “ജോ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം, സമൂഹം, വീട്ടുകാർ… ഇതെല്ലാം നിനക്കറിയാമല്ലോ?”

ജോ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജോ: “വിജി, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിന്നെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും നേരിടാൻ എനിക്ക് കരുത്തുണ്ട്. നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെ? ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം.”

വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ നിന്ന് തളർന്നു പോയ തനിക്ക്, ഈ 25-കാരൻ നൽകുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ അവനെ മെല്ലെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

വിജി: “ജോ… നീ ശരിക്കും ആലോചിച്ചിട്ടാണോ ഇത് പറയുന്നത്? നിന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് തന്നാൽ നിനക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടി വരും.”

ജോ: “നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നഷ്ടം എനിക്ക് വരാനില്ല വിജി. നീ എനിക്ക് സമ്മതം തരുക മാത്രം ചെയ്താൽ മതി.”

വിജി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ അവളുടെ സമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ കണക്കുകൾക്കും സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, പ്രണയം അവിടെ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു.

ലോക്ക്ഡൗൺ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ ഇളവുകൾ വന്നുതുടങ്ങിയതോടെ, വിജിയുടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള സമയമായി. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വേർപിരിയലിന്റെ കനം തൂങ്ങിനിന്നു. എന്നാൽ ആ സങ്കടത്തിനിടയിലും അവർക്കിടയിൽ രഹസ്യമായൊരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രാത്രിയിൽ, അവർ അവസാനമായി ആ മുറിയിൽ ഒത്തുകൂടി. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വാക്കുകളിൽ ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യം നിഴലിച്ചു.

വിജി: “ജോ, ഞാൻ നാളെ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ ഇതൊരു വേർപിരിയലല്ല. നാട്ടിൽ വെച്ച് നമ്മൾ ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. നിന്റെ പഠനം കഴിയട്ടെ. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ എല്ലാം റെഡിയാക്കാം. നിനക്ക് അവിടെ ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരും.”

ജോ അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖമമർത്തി സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
വിജി: “നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ആരുമറിയാതെ വിവാഹം കഴിക്കാം ജോ. അവിടെ നമ്മളെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യില്ല. നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് അവിടെ ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. നീ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം, അതുവരെ നീ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന്.”
ജോ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. “വാക്ക് വിജി… നിനക്കല്ലാതെ ഈ ജീവിതം ഞാൻ ആർക്കും നൽകില്ല.”

വിജി പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചെത്തി. ജോ പഴയതുപോലെ പഠനത്തിലും വീട്ടുകാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പക്ഷേ പുറമെ ശാന്തനായിരുന്ന ജോയുടെ ഉള്ളിൽ വിജിയുടെ ഓരോ സ്പർശനവും അവൾ നൽകിയ വാക്കും ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

വീണ്ടും അവരുടെ പ്രണയം പഴയതുപോലെ വാട്സാപ്പ് ചാറ്റുകളിലേക്കും വീഡിയോ കോളുകളിലേക്കും ചുരുങ്ങി. പക്ഷേ അന്നത്തെ പോലെയായിരുന്നില്ല അത്. ഇപ്പോൾ അതിൽ ദൃഢമായൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവർ ബാംഗ്ലൂരിലെ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. വിജി അയക്കുന്ന ഓരോ സന്ദേശവും ജോയ്ക്ക് തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമായിരുന്നു.

നാട്ടുകാർക്കും വീട്ടുകാർക്കും ജോ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ‘കുട്ടി’ തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ പ്രണയിനിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുന്ന ഒരു കരുത്തുറ്റ പുരുഷൻ അവനുള്ളിൽ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ജോയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ആ സുരക്ഷിത കൂടൊരുക്കാൻ തുടങ്ങി. വിരഹത്തിന്റെ ആ നാളുകൾ അവർക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടി.

കാത്തിരിപ്പിന്റെ മാസങ്ങൾക്കൊടുവിൽ വിജിയുടെ വാക്ക് യാഥാർത്ഥ്യമായി. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ജോയ്ക്ക് ജോബ് ഓഫർ ലെറ്റർ ലഭിച്ചു. വിജി തന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് വഴിതെളിച്ചതാണെങ്കിലും, ജോയുടെ യോഗ്യതയും അതിന് തുണയായി. ആ കത്ത് കൈയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, വീട്ടുകാരെ സമ്മതിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ കടമ്പ. ഒരു രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ജോ ആ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.

ജോ: “ചാച്ചാ, എനിക്ക് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ജോലിക്ക് വിളി വന്നിട്ടുണ്ട്. നല്ലൊരു സാലറിയും കരിയർ ഗ്രോത്തുമുണ്ട്. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോകാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”

ആദ്യം ചാച്ചനും അമ്മയും ഒന്ന് മടിച്ചു. ഏക മകൻ ദൂരെ പോകുന്നത് അവർക്ക് ആലോചിക്കാനായില്ല.

അമ്മ: “എന്തിനാ മോനേ അത്രയും ദൂരെ പോകുന്നത്? ഇവിടെ ചാച്ചന്റെ ബിസിനസ് നോക്കി നടന്നാൽ പോരേ?”

ജോ: “എനിക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം അമ്മേ. കുറച്ചു കാലം പുറത്തെ ലോകം കണ്ട് പഠിക്കട്ടെ. ബാംഗ്ലൂർ അത്ര ദൂരെയൊന്നുമല്ലല്ലോ, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വരാമല്ലോ.”
വിജി ബാംഗ്ലൂരിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ചാച്ചന് ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. “മോൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ… അവിടെ ഡോക്ടർ വിജി ഉണ്ടല്ലോ, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ നോക്കിക്കോളും,” ചാച്ചന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു.

താൻ പോകുന്നത് തന്നെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ജോ വേഗത്തിലാക്കി. തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഓരോന്നിലും വിജിയുടെ ഗന്ധം തിരഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്വാറന്റൈൻ കാലത്തെ ആ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം അമ്മ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ചാച്ചൻ കൈയ്യിൽ കുറച്ച് പണം വെച്ച് നൽകി. അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു.

ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലിരുന്ന് അവൻ വിജിക്ക് സന്ദേശമയച്ചു: “ഞാൻ വരികയാണ് വിജി… ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത വിധം. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്…”
മറുപടിയായി വിജി ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം അയച്ചു: “നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു ജോ. ഈ നഗരം ഇനി നമ്മുടേതാണ്.”

ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ തിരക്കുകളിലേക്ക് ജോ വന്നിറങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് കൈവീശിക്കാണിക്കുന്ന വിജിയെ അവൻ കണ്ടു.
നാട്ടിൽ കണ്ട ആ മലയാളിത്തനിമയുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഇപ്പോൾ. മുട്ടിന് താഴെ വരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റൈലിഷ് വൺപീസ് ഡ്രസ്സും, അഴിച്ചിട്ട മുടിയും, കണ്ണിന് ഇണങ്ങുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച വിജി ഒരു യഥാർത്ഥ ബാംഗ്ലൂർ ഡോക്ടറെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അവളുടെ ആ പുതിയ ലുക്ക് കണ്ട് ജോ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു നിന്നുപോയി.

അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ വിജി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മറന്ന് അവനെ ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. മാസങ്ങളായുള്ള വിരഹത്തിന്റെ ചൂട് ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“സ്വാഗതം ജോ… നിന്റെ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക്,” അവൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു.
സ്റ്റേഷന് പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന അവളുടെ സ്കൂട്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് അവർ നടന്നു. ബാഗുകൾ സ്കൂട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഒതുക്കി വെച്ച് വിജി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു. ജോ പുറകിലും.

“പിടിച്ചിരുന്നോ… ഇവിടുത്തെ ട്രാഫിക് നാട്ടിലെ പോലെയല്ല,” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിജി പറഞ്ഞു.
ജോ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. സ്കൂട്ടി ബാംഗ്ലൂരിലെ ഫ്ലൈഓവറുകളിലൂടെയും തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലൂടെയും പാഞ്ഞു. താൻ സ്വപ്നം കണ്ട ആ സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്കും പ്രണയത്തിലേക്കുമാണ് ഈ യാത്രയെന്ന് ജോയ്ക്ക് തോന്നി. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വിജിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന സമാധാനമുള്ള ഒരിടം. ലിഫ്റ്റിൽ കയറുമ്പോഴും അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും വിജി വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു. ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇനി ഒളിച്ചുനോക്കലുകളോ ഭയമോ വേണ്ട. ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർക്ക് അവരുടേതായ ഒരു ലോകമുണ്ട്.
വിജി തന്റെ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് ജോയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഇനി പറ ജോ… ചാച്ചനും അമ്മയും അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും? നമ്മൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു കഴിയുന്നത്?”

ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ മനോഹരമായ ഫ്ലാറ്റിൽ വിജിയുടെ സാമീപ്യത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും ചാച്ചന്റെ വിളി വന്നത്. ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ചാച്ചന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോ വിജിയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.

ജോ: “ഹലോ ചാച്ചാ, ഞാൻ എത്തി. വിജി ചേച്ചി സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലാണ് ഉള്ളത്.”

ചാച്ചൻ: “അവിടെ എത്തിയോ മോനേ? താമസം എവിടെയാ ശരിയാക്കിയത്? വല്ല ഹോസ്റ്റലിലും നോക്കിയോ?”

ജോ: “ചാച്ചാ, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നല്ല റൂമുകൾ ഒന്നും കിട്ടാനില്ല. എല്ലാം വലിയ അഡ്വാൻസ് ചോദിക്കുന്നു. തൽക്കാലം വിജി ചേച്ചി പറഞ്ഞു ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നോളാൻ. ഇവിടെ ഒരു അധികം റൂമുണ്ട്. ജോലിയിൽ ഒന്ന് സെറ്റിൽ ആകുന്നത് വരെ ഇവിടെ നിൽക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”

ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നീട് ചാച്ചന്റെ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.

ചാച്ചൻ: “അത് നല്ല കാര്യമായി മോനേ. വിജി അവിടെ ഉള്ളത് നമുക്ക് ഒരു ധൈര്യമാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോയി നിൽക്കുന്നതിലും നല്ലത് പരിചിതമായ ഒരിടത്ത് നിൽക്കുന്നതാണ്. അമ്മയ്ക്കും ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി. വിജി മോളോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണോ?”

ജോ ഫോൺ വിജിക്ക് നൽകി. അവൾ വളരെ പക്വതയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും അവരോട് സംസാരിച്ചു.

വിജി: “പേടിക്കേണ്ട ചാച്ചാ, ജോ ഇവിടെ സുരക്ഷിതനാണ്. അവന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഇവിടുന്ന് എളുപ്പമാണ്. ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എല്ലാം.”

ഫോൺ വെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. വലിയൊരു കള്ളം പറഞ്ഞതിന്റെ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ പ്രണയം സംരക്ഷിക്കാൻ അത് ആവശ്യമാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.

“ചാച്ചനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ എത്ര വിശ്വാസമാണല്ലേ?” വിജി ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അവർക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ് വിജി, ആ വിശ്വാസം നമ്മൾ തകർക്കില്ല. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് അവരെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. വൈകാതെ തന്നെ നമ്മൾ സത്യം അവരോട് പറയും.”

ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ച് അവർ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു.

വിജി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കായി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ജോ ഫ്രഷ് ആകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ജോ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഭക്ഷണമുണ്ട്, ചൂടാക്കി കഴിക്കണം. പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ രാത്രി വരാം.”

ബാത്റൂമിലെ ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കോണും വിജിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റ് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വിജിയുടെ അഭാവം അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

നാട്ടിൽ തന്റെ വലിയ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജോയ്ക്ക്, ഈ പുതിയ നഗരത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം ആദ്യമൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ ഓരോ മുറിയിലൂടെയും വെറുതെ നടന്നു. അവളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പെർഫ്യൂം കുപ്പികൾ, ലിപ്സ്റ്റിക്, അവളുടെ ഏപ്രൺ… എല്ലാറ്റിലും വിജിയുടെ മണമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

വിജി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഫ്ലാറ്റ് മുഴുവൻ ജോയുടേത് മാത്രമായി മാറി. അവളുടെ ഓരോ മുറിയിലും പടർന്നുനിൽക്കുന്ന അവളുടെ ഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ ആകാൻക്ഷാഭരിതനാക്കി. അറിയാതെ തന്നെ അവൻ അവളുടെ കിടപ്പറയിലേക്ക് നടന്നു. നാട്ടിലെ തറവാട് വീട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ട വിജിയല്ല, മറിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ ആധുനിക നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ലോകമായിരുന്നു ആ മുറി.

ജിജ്ഞാസയോടെ അവൻ അവളുടെ അലമാര പതുക്കെ തുറന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെ ചില പുസ്തകങ്ങൾ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവ എടുത്തു നോക്കിയ ജോ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി.

ഉടൽ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും, പുരുഷ-സ്ത്രീ ബന്ധങ്ങളിലെ നിഗൂഢമായ വൈകാരികതയെക്കുറിച്ചും വിവരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു അവ. നാട്ടിലെ ഭക്തിയും അച്ചടക്കവുമുള്ള ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്.

അലമാരയുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു ചെറിയ അറ തുറന്നപ്പോൾ ജോ ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. സ്ത്രീകളുടെ ഏകാന്തതകളിൽ തുണയാകുന്ന പലതരം കൃത്രിമ ഉപകരണങ്ങളും ആ കൗതുകം ജോയെ കൂടുതൽ നിഗൂഢമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു. മുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുവും വിജിയുടെ മറ്റൊരു മുഖം അവന് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആകസ്മികമായാണ് കട്ടിലിനടിയിൽ അല്പം നീക്കി വെച്ചിരുന്ന മനോഹരമായ ഒരു തുകൽപ്പെട്ടി അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. അത് പുറത്തെടുത്ത് തുറന്ന ജോ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അമ്പരന്നുപോയി.

അതിൽ പലതരം വിചിത്രമായ ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ കണ്ടുപരിചയിച്ച രൂപങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, അഗ്രം ഉരുണ്ടതും താഴേക്ക് വരുന്തോറും വീതി കുറഞ്ഞതുമായ ഒരു ചെറിയ ഉപകരണം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. പുരുഷലിംഗത്തിന്റെ ആകൃതിയല്ല അതിനുണ്ടായിരുന്നത്, മറിച്ച് വളരെ ചെറുതും എന്നാൽ സവിശേഷമായ രൂപകൽപ്പനയുമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു അത്. ഇതിന്റെ ഉപയോഗം എന്താണെന്ന് ചിന്തിച്ച് ജോയുടെ തല പുകഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ, തന്റെ ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ അവൻ ആ ഉപകരണത്തിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്ത് ഗൂഗിൾ ലെൻസിൽ സെർച്ച് ചെയ്തു. സെർച്ച് റിസൾട്ടുകൾ ഓരോന്നായി സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അതൊരു ‘Anal Plug’ ആയിരുന്നു. സാധാരണ ലൈംഗിക സുഖത്തിനപ്പുറം, ഗുദത്തിലൂടെയുള്ള ഉത്തേജനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒന്നാണതെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ ജോ അന്തംവിട്ടുപോയി. തന്റെ നാട്ടിലെ വീടിന്റെ അച്ചടക്കത്തിനുള്ളിൽ വളർന്ന അവന്, വിജി ഇത്രമാത്രം സാഹസികമായ ലൈംഗിക താല്പര്യങ്ങളുള്ള (Experimental/Kinky) ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. തന്റെ മുൻപിൽ ശാന്തയായി നിൽക്കുന്ന ആ ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിൽ ഇത്രമാത്രം തീവ്രമായ കാമനകൾ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

ആ ഉപകരണത്തിന്റെ ഓരോ അറ്റവും നോക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ അത് വിജിയുടെ ശരീരത്തിൽ എവിടെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന ഭാവന ഉണർന്നു. അവൾ ഒരു ‘കാമപിശാച്’ ആണെന്ന അവന്റെ നേരത്തെയുള്ള സംശയം അതോടെ ഉറച്ചു. ആ ചെറിയ ഉപകരണം ജോയുടെ ഉള്ളിലെ പുരുഷനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ നിഗൂഢമായ ഈ ലൈംഗിക ലോകം തന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടുവെന്നും, അവളുടെ ഈ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ തനിക്ക് കഴിയുമെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ദാമ്പത്യം തകർന്നതിന് ശേഷം, ഏകാന്തതയുടെ നീണ്ട രാത്രികളിൽ അവൾ തന്റെ കാമനകളെ ശമിപ്പിക്കാൻ ഈ വഴികളാണ് തേടിയിരുന്നതെന്ന് ജോയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ വെറുമൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണയുള്ള, അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത ഒരു ‘കാമപിശാച്’ തന്നെയാണെന്ന് ആ കാഴ്ചകൾ അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി

പുലർച്ചെ ആറുമണിയോടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങി. ജോ അക്ഷമനായി ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. യൂണിഫോമും ഏപ്രണും ഒക്കെയായി ക്ഷീണിച്ചു വരികയായിരുന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് ജോയെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എങ്കിലും രാത്രിയിലെ നീണ്ട ഡ്യൂട്ടിയുടെ തളർച്ച അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

വിജി: “ജോ… നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ? നീ എന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കുന്നത്?” അവൾ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് അവനെ ഒന്ന് അമർത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ജോ: “നിനക്കില്ലാത്ത എന്ത് ഉറക്കമാണ് വിജി എനിക്ക്? ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്ത് ഇവിടെയിരിക്കുകയായിരുന്നു.” ജോയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പുതിയ ഗൗരവവും കൗതുകവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിൽ വെച്ച് താൻ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും തിരതല്ലുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ രണ്ടുപേരും അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ജോ അവൾക്കായി തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്ന ചൂട് കാപ്പി നൽകി. അത് കുടിക്കുമ്പോൾ വിജി രാത്രിയിലെ ഹോസ്പിറ്റൽ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. എന്നാൽ ജോയുടെ മനസ്സ് ആ തുകൽപ്പെട്ടിയിലെ വിചിത്രമായ ഉപകരണങ്ങളിലായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ ഉടലിലൂടെ ആവേശത്തോടെ പടരുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിജി: “എന്താ ജോ… നീ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഞാൻ കുളിക്കാതെ വന്നതുകൊണ്ടാണോ?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

ജോ: “ഒന്നുമില്ല വിജി… നീ വല്ലാത്തൊരു വിസ്മയമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും നിന്നെ എനിക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമാവുകയാണ്.”
കാപ്പി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിജിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നി. “ജോ… എനിക്ക് വല്ലാതെ ഉറക്കം വരുന്നു. ഞാൻ ഒന്ന് കിടക്കട്ടെ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

അവൾ തന്റെ യൂണിഫോം മാറ്റി അയഞ്ഞ ഒരു നൈറ്റ് ഡ്രസ്സിലേക്ക് മാറി. കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടന്ന വിജിയുടെ അരികിലേക്ക് ജോയും ചെന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ തലയിണയിൽ ചിതറിക്കിടന്നു. ക്ഷീണത്താൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

അവളുടെ ഉറങ്ങുന്ന രൂപം നോക്കി ജോ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അല്പം മുൻപ് താൻ കണ്ട ആ ‘രഹസ്യങ്ങൾ’ ഈ ഉടലിന്റെ ഏതോ കോണുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചവയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവന് പ്രയാസമായിരുന്നു. ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ആ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ആ ‘കാമപിശാചിന്റെ’ യാതൊരു ലക്ഷണമവുമില്ല. പക്ഷേ, അവൾ ഉണരുമ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിരത്താൻ ജോ ഉറപ്പിച്ചു.

ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ ആ നിശബ്ദമായ ഉച്ചനേരത്ത്, വീടാകെ മയക്കത്തിലായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നേർത്ത വെളിച്ചം ഇടനാഴിയിൽ നിഴലുകൾ തീർത്തു. വിജിക്ക് നൽകാൻ ഒരു ഗ്ലാസ് ജ്യൂസുമായി ജോ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പടികൾ കയറി. അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അല്പം തുറന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി അവിടെ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ബാത്റൂമിൽ നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു.

​ജോ അറിയാതെ തന്നെ ആ തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ബാത്റൂമിന്റെ വാതിൽ പാതി ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തിരികെ പോകണമെന്ന് മനസ്സു പറഞ്ഞെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ വന്യമായ ആകാംക്ഷ അവനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. അവൻ നിശബ്ദനായി ആ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.

​അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ജോയുടെ ശ്വാസം നിലപ്പിച്ചു. വിജി ഏതോ ഒരു സ്വപ്നലോകത്തെന്നപോലെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ ഉടൽ വെള്ളത്തുള്ളികളാൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഏകാന്തതയിൽ, ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന ഉറപ്പിൽ, അവൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമനകളെ തൊട്ടുണർത്തുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ വിരലുകൾ ആ യോനി സ്ഥാനത്തിന്റെ വശ്യതയിൽ താളമിട്ടപ്പോൾ, ആ ഇരുനിറമുള്ള ഉടൽ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. ആ മനോഹരമായ ഉടലിന്റെ മടക്കുകളും വടിവുകളും ജോയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വിരുന്നായി.

​അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. താൻ ഇതുവരെ കണ്ട വിജിയല്ലിതെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രണയത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്കപ്പുറം, ഒരു സ്ത്രീയുടെ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവിടെ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകളുടെ ഓരോ ചലനവും ആ യോനി സംഗമസ്ഥാനത്തിന്റെ നിഗൂഢതകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി. അവളുടെ അധരങ്ങൾ അറിയാതെ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ജോ ആ കാഴ്ചയിൽ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞു. താൻ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൾ അറിയുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം ലഹരിയുണ്ടാക്കി.

അവളുടെ ആത്മാവും ഉടലും ഒരേപോലെ തുടിക്കുന്ന ആ നിമിഷം, ആ വലിയ വീട്ടിലെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിഗൂഢമായൊരു രഹസ്യമായി മാറി. ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ വിജിയെ പൂർണ്ണമായും തന്റേതാക്കാൻ ജോയുടെ മനസ്സ് വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും ആ ദൃശ്യം ശ്വാസമടക്കി നോക്കിനിൽക്കാനേ അവന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ആ നിമിഷം ആ ബാത്റൂമിലെ വായുവിന് പോലും കനമേറി. തന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളുടെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിനിൽക്കെ, വിജി യാദൃച്ഛികമായി വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ജോയുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം അവൾ മരവിച്ചുപോയി. രതിമൂർച്ഛയുടെ വക്കിലായിരുന്ന അവളുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു. പരിഭ്രമവും ലജ്ജയും കലർന്ന ഒരു ശബ്ദത്തോടെ അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിവലിച്ചിട്ടു.

ജോ ഭയന്നുപോയി. തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൻ വിറയലോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. മുറിയിലേക്ക് വന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ജോ: “വിജി… വിജി… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ… എനിക്ക് എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പൊയ്ക്കോളാം.” (അവൻ തല താഴ്ത്തി ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു).

വിജി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കിതപ്പ് മാറിയിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ ജോയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

വിജി: “ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കൂ ജോ. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?”
ജോ പേടിയോടെ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. വിജി അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. അവളുടെ സ്പർശനത്തിന് അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക ചൂടായിരുന്നു.
വിജി: “നീ കണ്ടത് ഒരു സത്യമാണ് ജോ. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഏകാന്തതയും അവളുടെ ആവശ്യങ്ങളും. ഇതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. പക്ഷേ, നീ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയത് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. നിനക്ക് എന്നോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

ജോ: “എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു വിജി. വിജി എന്നെ എങ്ങനെ കാണുമെന്ന് ഓർത്ത്…”
വിജി: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി) “നീ എന്നെ ഒരു ഡോക്ടറായും ചേച്ചിയായും മാത്രമാണോ കാണുന്നത് ജോ? നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ആഗ്രഹം എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് കരുതിയോ?

ഈ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട വീട്ടിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ളപ്പോൾ, നീ എന്തിനാണ് നിന്റെ വികാരങ്ങളെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടുന്നത്?”
വിജിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ജോയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി. അവളുടെ പക്വതയാർന്ന സംസാരം അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.

വിജി: “എനിക്കും ഒരു തുണ വേണം ജോ. നിന്റെ ഈ കരുത്തുള്ള കൈകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി നമ്മൾക്കിടയിൽ മറകളൊന്നും വേണ്ട.”

അവൾ പതുക്കെ ജോയെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുത്തു. ജോയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവൻ വിജിയുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഉടലിന്റെയും ഗന്ധം അവനെ ഉന്മത്തനാക്കി. വിജി അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ, ലോകം മറന്നുകൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം കെട്ടുപുണർന്നു കിടന്നു. പ്രായവും ബന്ധങ്ങളും നിയമങ്ങളും ആ ആലിംഗനത്തിൽ അപ്രസക്തമായി.

രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ തരംഗങ്ങൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവർക്കിടയിലെ നിഷിദ്ധമായ എല്ലാ അതിരുകളും മാഞ്ഞുപോയി.

ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കേവലം വൈകാരികതയ്ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർപ്പണമായി മാറി. വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ പതിഞ്ഞു. ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകേണ്ട ഒന്നാണ് ഈ ബന്ധമെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, തറവാടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബാൽക്കണിയിൽ വിജിയുടെ തോളിൽ കൈചേർത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ജോ. ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പ് വിജിയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജോ: “വിജി… എനിക്കിനി നിന്നെ പിരിഞ്ഞു കഴിയാൻ കഴിയില്ല. ലോക്ക്ഡൗൺ തീരാറായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചുവരും. നീ തിരികെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോകും. അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് വയ്യ.”

വിജി അവനെ സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. അവൾക്കും ആ വേർപിരിയൽ അസാധ്യമായിരുന്നു. “ജോ… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം, സമൂഹം, വീട്ടുകാർ… ഇതെല്ലാം നിനക്കറിയാമല്ലോ?”

ജോ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജോ: “വിജി, നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിന്നെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും നേരിടാൻ എനിക്ക് കരുത്തുണ്ട്. നമുക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെ? ലോകം എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ ഭാര്യയായി, ഈ വീട്ടിൽ എന്നും ഉണ്ടാകണം.”

വിജിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഒരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ നിന്ന് തളർന്നു പോയ തനിക്ക്, ഈ 25-കാരൻ നൽകുന്ന സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ അവനെ മെല്ലെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

വിജി: “ജോ… നീ ശരിക്കും ആലോചിച്ചിട്ടാണോ ഇത് പറയുന്നത്? നിന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് തന്നാൽ നിനക്ക് ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ടി വരും.”

ജോ: “നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നഷ്ടം എനിക്ക് വരാനില്ല വിജി. നീ എനിക്ക് സമ്മതം തരുക മാത്രം ചെയ്താൽ മതി.”

വിജി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവനെ മുറുകെ പുണർന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ അവളുടെ സമ്മതം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ കണക്കുകൾക്കും സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, പ്രണയം അവിടെ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു.

ലോക്ക്ഡൗൺ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ ഇളവുകൾ വന്നുതുടങ്ങിയതോടെ, വിജിയുടെ മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള സമയമായി. ആ വലിയ തറവാട് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വേർപിരിയലിന്റെ കനം തൂങ്ങിനിന്നു. എന്നാൽ ആ സങ്കടത്തിനിടയിലും അവർക്കിടയിൽ രഹസ്യമായൊരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

യാത്ര തിരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രാത്രിയിൽ, അവർ അവസാനമായി ആ മുറിയിൽ ഒത്തുകൂടി. വിജിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വാക്കുകളിൽ ഒരു നിശ്ചയദാർഢ്യം നിഴലിച്ചു.

വിജി: “ജോ, ഞാൻ നാളെ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ ഇതൊരു വേർപിരിയലല്ല. നാട്ടിൽ വെച്ച് നമ്മൾ ഈ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. നിന്റെ പഠനം കഴിയട്ടെ. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ എല്ലാം റെഡിയാക്കാം. നിനക്ക് അവിടെ ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരും.”

ജോ അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖമമർത്തി സങ്കടപ്പെട്ടു. അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
വിജി: “നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ആരുമറിയാതെ വിവാഹം കഴിക്കാം ജോ. അവിടെ നമ്മളെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യില്ല. നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് അവിടെ ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. നീ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം, അതുവരെ നീ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന്.”
ജോ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി തലയാട്ടി. “വാക്ക് വിജി… നിനക്കല്ലാതെ ഈ ജീവിതം ഞാൻ ആർക്കും നൽകില്ല.”

വിജി പോയതോടെ ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും ശൂന്യമായി. ചാച്ചനും അമ്മയും തിരിച്ചെത്തി. ജോ പഴയതുപോലെ പഠനത്തിലും വീട്ടുകാര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. പക്ഷേ പുറമെ ശാന്തനായിരുന്ന ജോയുടെ ഉള്ളിൽ വിജിയുടെ ഓരോ സ്പർശനവും അവൾ നൽകിയ വാക്കും ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

വീണ്ടും അവരുടെ പ്രണയം പഴയതുപോലെ വാട്സാപ്പ് ചാറ്റുകളിലേക്കും വീഡിയോ കോളുകളിലേക്കും ചുരുങ്ങി. പക്ഷേ അന്നത്തെ പോലെയായിരുന്നില്ല അത്. ഇപ്പോൾ അതിൽ ദൃഢമായൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അവർ ബാംഗ്ലൂരിലെ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. വിജി അയക്കുന്ന ഓരോ സന്ദേശവും ജോയ്ക്ക് തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ദൂരമായിരുന്നു.

നാട്ടുകാർക്കും വീട്ടുകാർക്കും ജോ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ‘കുട്ടി’ തന്നെയായിരുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ പ്രണയിനിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുന്ന ഒരു കരുത്തുറ്റ പുരുഷൻ അവനുള്ളിൽ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിജി ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ജോയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ആ സുരക്ഷിത കൂടൊരുക്കാൻ തുടങ്ങി. വിരഹത്തിന്റെ ആ നാളുകൾ അവർക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടി.

കാത്തിരിപ്പിന്റെ മാസങ്ങൾക്കൊടുവിൽ വിജിയുടെ വാക്ക് യാഥാർത്ഥ്യമായി. ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ജോയ്ക്ക് ജോബ് ഓഫർ ലെറ്റർ ലഭിച്ചു. വിജി തന്റെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് വഴിതെളിച്ചതാണെങ്കിലും, ജോയുടെ യോഗ്യതയും അതിന് തുണയായി. ആ കത്ത് കൈയ്യിൽ കിട്ടുമ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ വേലിയേറ്റമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, വീട്ടുകാരെ സമ്മതിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ കടമ്പ. ഒരു രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ജോ ആ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.

ജോ: “ചാച്ചാ, എനിക്ക് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ജോലിക്ക് വിളി വന്നിട്ടുണ്ട്. നല്ലൊരു സാലറിയും കരിയർ ഗ്രോത്തുമുണ്ട്. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോകാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”

ആദ്യം ചാച്ചനും അമ്മയും ഒന്ന് മടിച്ചു. ഏക മകൻ ദൂരെ പോകുന്നത് അവർക്ക് ആലോചിക്കാനായില്ല.

അമ്മ: “എന്തിനാ മോനേ അത്രയും ദൂരെ പോകുന്നത്? ഇവിടെ ചാച്ചന്റെ ബിസിനസ് നോക്കി നടന്നാൽ പോരേ?”

ജോ: “എനിക്ക് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം അമ്മേ. കുറച്ചു കാലം പുറത്തെ ലോകം കണ്ട് പഠിക്കട്ടെ. ബാംഗ്ലൂർ അത്ര ദൂരെയൊന്നുമല്ലല്ലോ, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വരാമല്ലോ.”
വിജി ബാംഗ്ലൂരിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ചാച്ചന് ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. “മോൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ…

അവിടെ ഡോക്ടർ വിജി ഉണ്ടല്ലോ, എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ നോക്കിക്കോളും,” ചാച്ചന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജോയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. താൻ പോകുന്നത് തന്നെ അവൾക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ ജോ വേഗത്തിലാക്കി.

തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ഓരോന്നിലും വിജിയുടെ ഗന്ധം തിരഞ്ഞു. പഴയതുപോലെ തറവാടിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ക്വാറന്റൈൻ കാലത്തെ ആ രഹസ്യ നിമിഷങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

യാത്ര പുറപ്പെടുന്ന ദിവസം അമ്മ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. ചാച്ചൻ കൈയ്യിൽ കുറച്ച് പണം വെച്ച് നൽകി. അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിലായിരുന്നു.

ട്രെയിൻ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലിരുന്ന് അവൻ വിജിക്ക് സന്ദേശമയച്ചു: “ഞാൻ വരികയാണ് വിജി… ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ വിട്ടുപോകാത്ത വിധം. നമ്മുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക്…”
മറുപടിയായി വിജി ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ചിഹ്നത്തോടൊപ്പം അയച്ചു: “നിനക്കായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു ജോ. ഈ നഗരം ഇനി നമ്മുടേതാണ്.”

ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ തിരക്കുകളിലേക്ക് ജോ വന്നിറങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു മുഖമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് കൈവീശിക്കാണിക്കുന്ന വിജിയെ അവൻ കണ്ടു.
നാട്ടിൽ കണ്ട ആ മലയാളിത്തനിമയുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഇപ്പോൾ.

മുട്ടിന് താഴെ വരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്റ്റൈലിഷ് വൺപീസ് ഡ്രസ്സും, അഴിച്ചിട്ട മുടിയും, കണ്ണിന് ഇണങ്ങുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും ധരിച്ച വിജി ഒരു യഥാർത്ഥ ബാംഗ്ലൂർ ഡോക്ടറെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അവളുടെ ആ പുതിയ ലുക്ക് കണ്ട് ജോ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു നിന്നുപോയി.

അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ വിജി, ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മറന്ന് അവനെ ഗാഢമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. മാസങ്ങളായുള്ള വിരഹത്തിന്റെ ചൂട് ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“സ്വാഗതം ജോ… നിന്റെ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക്,” അവൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ മന്ത്രിച്ചു.
സ്റ്റേഷന് പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന അവളുടെ സ്കൂട്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് അവർ നടന്നു. ബാഗുകൾ സ്കൂട്ടിയുടെ മുന്നിൽ ഒതുക്കി വെച്ച് വിജി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്നു. ജോ പുറകിലും.

“പിടിച്ചിരുന്നോ… ഇവിടുത്തെ ട്രാഫിക് നാട്ടിലെ പോലെയല്ല,” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിജി പറഞ്ഞു.
ജോ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. സ്കൂട്ടി ബാംഗ്ലൂരിലെ ഫ്ലൈഓവറുകളിലൂടെയും തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലൂടെയും പാഞ്ഞു. താൻ സ്വപ്നം കണ്ട ആ സുരക്ഷിതത്വത്തിലേക്കും പ്രണയത്തിലേക്കുമാണ് ഈ യാത്രയെന്ന് ജോയ്ക്ക് തോന്നി. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ വിജിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന സമാധാനമുള്ള ഒരിടം. ലിഫ്റ്റിൽ കയറുമ്പോഴും അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും വിജി വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു. ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ഇനി ഒളിച്ചുനോക്കലുകളോ ഭയമോ വേണ്ട. ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവർക്ക് അവരുടേതായ ഒരു ലോകമുണ്ട്.
വിജി തന്റെ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് ജോയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഇനി പറ ജോ… ചാച്ചനും അമ്മയും അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും? നമ്മൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു കഴിയുന്നത്?”

ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ മനോഹരമായ ഫ്ലാറ്റിൽ വിജിയുടെ സാമീപ്യത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് നാട്ടിൽ നിന്നും ചാച്ചന്റെ വിളി വന്നത്. ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ ചാച്ചന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോ വിജിയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.
ജോ: “ഹലോ ചാച്ചാ, ഞാൻ എത്തി. വിജി ചേച്ചി സ്റ്റേഷനിൽ വന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലാണ് ഉള്ളത്.”

ചാച്ചൻ: “അവിടെ എത്തിയോ മോനേ? താമസം എവിടെയാ ശരിയാക്കിയത്? വല്ല ഹോസ്റ്റലിലും നോക്കിയോ?”

ജോ: “ചാച്ചാ, ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നല്ല റൂമുകൾ ഒന്നും കിട്ടാനില്ല. എല്ലാം വലിയ അഡ്വാൻസ് ചോദിക്കുന്നു. തൽക്കാലം വിജി ചേച്ചി പറഞ്ഞു ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നോളാൻ. ഇവിടെ ഒരു അധികം റൂമുണ്ട്. ജോലിയിൽ ഒന്ന് സെറ്റിൽ ആകുന്നത് വരെ ഇവിടെ നിൽക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.”

ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നീട് ചാച്ചന്റെ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു.

ചാച്ചൻ: “അത് നല്ല കാര്യമായി മോനേ. വിജി അവിടെ ഉള്ളത് നമുക്ക് ഒരു ധൈര്യമാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോയി നിൽക്കുന്നതിലും നല്ലത് പരിചിതമായ ഒരിടത്ത് നിൽക്കുന്നതാണ്. അമ്മയ്ക്കും ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി. വിജി മോളോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണോ?”

ജോ ഫോൺ വിജിക്ക് നൽകി. അവൾ വളരെ പക്വതയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും അവരോട് സംസാരിച്ചു.

വിജി: “പേടിക്കേണ്ട ചാച്ചാ, ജോ ഇവിടെ സുരക്ഷിതനാണ്. അവന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഇവിടുന്ന് എളുപ്പമാണ്. ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം എല്ലാം.”

ഫോൺ വെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി. വലിയൊരു കള്ളം പറഞ്ഞതിന്റെ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടായെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ പ്രണയം സംരക്ഷിക്കാൻ അത് ആവശ്യമാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.

“ചാച്ചനും അമ്മയ്ക്കും എന്നെ എത്ര വിശ്വാസമാണല്ലേ?” വിജി ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.
ജോ അവളെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അവർക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ് വിജി, ആ വിശ്വാസം നമ്മൾ തകർക്കില്ല. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് അവരെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. വൈകാതെ തന്നെ നമ്മൾ സത്യം അവരോട് പറയും.”

ആ രാത്രി ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ മനോഹാരിത ആസ്വദിച്ച് അവർ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു.

വിജി ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കായി ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ജോ ഫ്രഷ് ആകാനായി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, അവൾ പുറത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ജോ, ഞാൻ പോവുകയാണ്. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഭക്ഷണമുണ്ട്, ചൂടാക്കി കഴിക്കണം. പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ രാത്രി വരാം.”

ബാത്റൂമിലെ ഷവറിന് താഴെ നിൽക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ ആ ഫ്ലാറ്റിലെ ഓരോ കോണും വിജിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റ് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾ പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വിജിയുടെ അഭാവം അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

നാട്ടിൽ തന്റെ വലിയ വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ജോയ്ക്ക്, ഈ പുതിയ നഗരത്തിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതം ആദ്യമൊന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ ഓരോ മുറിയിലൂടെയും വെറുതെ നടന്നു. അവളുടെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പെർഫ്യൂം കുപ്പികൾ, ലിപ്സ്റ്റിക്, അവളുടെ ഏപ്രൺ… എല്ലാറ്റിലും വിജിയുടെ മണമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

വിജി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഫ്ലാറ്റ് മുഴുവൻ ജോയുടേത് മാത്രമായി മാറി. അവളുടെ ഓരോ മുറിയിലും പടർന്നുനിൽക്കുന്ന അവളുടെ ഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ ആകാൻക്ഷാഭരിതനാക്കി. അറിയാതെ തന്നെ അവൻ അവളുടെ കിടപ്പറയിലേക്ക് നടന്നു.

നാട്ടിലെ തറവാട് വീട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ട വിജിയല്ല, മറിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ ആധുനിക നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ലോകമായിരുന്നു ആ മുറി.
ജിജ്ഞാസയോടെ അവൻ അവളുടെ അലമാര പതുക്കെ തുറന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെ ചില പുസ്തകങ്ങൾ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവ എടുത്തു നോക്കിയ ജോ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി.

ഉടൽ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചും, പുരുഷ-സ്ത്രീ ബന്ധങ്ങളിലെ നിഗൂഢമായ വൈകാരികതയെക്കുറിച്ചും വിവരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു അവ. നാട്ടിലെ ഭക്തിയും അച്ചടക്കവുമുള്ള ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്.

അലമാരയുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു ചെറിയ അറ തുറന്നപ്പോൾ ജോ ശരിക്കും സ്തംഭിച്ചുപോയി. സ്ത്രീകളുടെ ഏകാന്തതകളിൽ തുണയാകുന്ന പലതരം കൃത്രിമ ഉപകരണങ്ങളും ആ കൗതുകം ജോയെ കൂടുതൽ നിഗൂഢമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു. മുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുവും വിജിയുടെ മറ്റൊരു മുഖം അവന് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആകസ്മികമായാണ് കട്ടിലിനടിയിൽ അല്പം നീക്കി വെച്ചിരുന്ന മനോഹരമായ ഒരു തുകൽപ്പെട്ടി അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. അത് പുറത്തെടുത്ത് തുറന്ന ജോ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അമ്പരന്നുപോയി.

അതിൽ പലതരം വിചിത്രമായ ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ കണ്ടുപരിചയിച്ച രൂപങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, അഗ്രം ഉരുണ്ടതും താഴേക്ക് വരുന്തോറും വീതി കുറഞ്ഞതുമായ ഒരു ചെറിയ ഉപകരണം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. പുരുഷലിംഗത്തിന്റെ ആകൃതിയല്ല അതിനുണ്ടായിരുന്നത്, മറിച്ച് വളരെ ചെറുതും എന്നാൽ സവിശേഷമായ രൂപകൽപ്പനയുമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു അത്. ഇതിന്റെ ഉപയോഗം എന്താണെന്ന് ചിന്തിച്ച് ജോയുടെ തല പുകഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ, തന്റെ ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ അവൻ ആ ഉപകരണത്തിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്ത് ഗൂഗിൾ ലെൻസിൽ സെർച്ച് ചെയ്തു. സെർച്ച് റിസൾട്ടുകൾ ഓരോന്നായി സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ജോയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. അതൊരു ‘Anal Plug’ ആയിരുന്നു. സാധാരണ ലൈംഗിക സുഖത്തിനപ്പുറം, ഗുദത്തിലൂടെയുള്ള ഉത്തേജനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒന്നാണതെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ ജോ അന്തംവിട്ടുപോയി. തന്റെ നാട്ടിലെ വീടിന്റെ അച്ചടക്കത്തിനുള്ളിൽ വളർന്ന അവന്, വിജി ഇത്രമാത്രം സാഹസികമായ ലൈംഗിക താല്പര്യങ്ങളുള്ള (Experimental/Kinky) ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. തന്റെ മുൻപിൽ ശാന്തയായി നിൽക്കുന്ന ആ ഡോക്ടറുടെ ഉള്ളിൽ ഇത്രമാത്രം തീവ്രമായ കാമനകൾ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

ആ ഉപകരണത്തിന്റെ ഓരോ അറ്റവും നോക്കുമ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സിൽ അത് വിജിയുടെ ശരീരത്തിൽ എവിടെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന ഭാവന ഉണർന്നു. അവൾ ഒരു ‘കാമപിശാച്’ ആണെന്ന അവന്റെ നേരത്തെയുള്ള സംശയം അതോടെ ഉറച്ചു. ആ ചെറിയ ഉപകരണം ജോയുടെ ഉള്ളിലെ പുരുഷനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ നിഗൂഢമായ ഈ ലൈംഗിക ലോകം തന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അനാവരണം ചെയ്യപ്പെട്ടുവെന്നും, അവളുടെ ഈ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ തനിക്ക് കഴിയുമെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.

അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ദാമ്പത്യം തകർന്നതിന് ശേഷം, ഏകാന്തതയുടെ നീണ്ട രാത്രികളിൽ അവൾ തന്റെ കാമനകളെ ശമിപ്പിക്കാൻ ഈ വഴികളാണ് തേടിയിരുന്നതെന്ന് ജോയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ വെറുമൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണയുള്ള, അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത ഒരു ‘കാമപിശാച്’ തന്നെയാണെന്ന് ആ കാഴ്ചകൾ അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി

പുലർച്ചെ ആറുമണിയോടെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങി. ജോ അക്ഷമനായി ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. യൂണിഫോമും ഏപ്രണും ഒക്കെയായി ക്ഷീണിച്ചു വരികയായിരുന്ന വിജിയുടെ മുഖത്ത് ജോയെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എങ്കിലും രാത്രിയിലെ നീണ്ട ഡ്യൂട്ടിയുടെ തളർച്ച അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

വിജി: “ജോ… നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ? നീ എന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനെ കാത്തിരിക്കുന്നത്?” അവൾ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് അവനെ ഒന്ന് അമർത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ജോ: “നിനക്കില്ലാത്ത എന്ത് ഉറക്കമാണ് വിജി എനിക്ക്? ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്ത് ഇവിടെയിരിക്കുകയായിരുന്നു.” ജോയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പുതിയ ഗൗരവവും കൗതുകവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുറിയിൽ വെച്ച് താൻ കണ്ട കാഴ്ചകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും തിരതല്ലുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ രണ്ടുപേരും അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ജോ അവൾക്കായി തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്ന ചൂട് കാപ്പി നൽകി. അത് കുടിക്കുമ്പോൾ വിജി രാത്രിയിലെ ഹോസ്പിറ്റൽ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. എന്നാൽ ജോയുടെ മനസ്സ് ആ തുകൽപ്പെട്ടിയിലെ വിചിത്രമായ ഉപകരണങ്ങളിലായിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ ഉടലിലൂടെ ആവേശത്തോടെ പടരുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിജി: “എന്താ ജോ… നീ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഞാൻ കുളിക്കാതെ വന്നതുകൊണ്ടാണോ?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

ജോ: “ഒന്നുമില്ല വിജി… നീ വല്ലാത്തൊരു വിസ്മയമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും നിന്നെ എനിക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമാവുകയാണ്.”
കാപ്പി കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിജിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നി. “ജോ… എനിക്ക് വല്ലാതെ ഉറക്കം വരുന്നു. ഞാൻ ഒന്ന് കിടക്കട്ടെ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് നമുക്ക് സംസാരിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

അവൾ തന്റെ യൂണിഫോം മാറ്റി അയഞ്ഞ ഒരു നൈറ്റ് ഡ്രസ്സിലേക്ക് മാറി. കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടന്ന വിജിയുടെ അരികിലേക്ക് ജോയും ചെന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ തലയിണയിൽ ചിതറിക്കിടന്നു. ക്ഷീണത്താൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

അവളുടെ ഉറങ്ങുന്ന രൂപം നോക്കി ജോ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. അല്പം മുൻപ് താൻ കണ്ട ആ ‘രഹസ്യങ്ങൾ’ ഈ ഉടലിന്റെ ഏതോ കോണുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചവയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവന് പ്രയാസമായിരുന്നു.

ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ആ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ആ ‘കാമപിശാചിന്റെ’ യാതൊരു ലക്ഷണമവുമില്ല. പക്ഷേ, അവൾ ഉണരുമ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ നിരത്താൻ ജോ ഉറപ്പിച്ചു.
തുടരും….