ഈ സൈറ്റിൽ ആദ്യമായിയാണ് ഒരു കഥയെഴുതുന്നത് തെറ്റുകളോ മറ്റു കഥ അഭിപ്രായങ്ങളോ കമെന്റിലൂടെ അറിയിക്കണം എന്ന് പ്രേത്യേകം ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു 🥰. കമ്പി സൈറ്റ് ആന്നെന്നു അറിയാം, പക്ഷെ ഇത് ഒരു ലവ് സ്റ്റോറിയാണ് ❤️.

കമ്പി ഒന്നും ആദ്യമേ ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.  ഈ പാർട്ട്‌ കഥയുടെ ജസ്റ്റ്‌ ഇൻട്രോ മാത്രമാണ്. ഒരു സാങ്കൽപ്പിക ലോജിക് നോക്കാതെ വായിക്കാം 🥰.

 

ആദ്യം തന്നെ നമുക്ക് പരിചയപ്പെടാം. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നീട് ഞാനും മറന്ന് പോകും 🙂.

 

എന്റെ പേര് ‘ആദിദേവ്’ ഇപ്പൊ 24 വയസ്സ്. ഒരു കുഞ്ഞി ഡോക്ടർ ആണ്. സിറ്റിയിൽ തന്നെയുള്ള മൾട്ടി സ്പെഷ്യലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ വർക്ക്‌ ചെയ്യുകയാണ്.

 

അച്ഛൻ ‘ദേവ്കൃഷ്ണ’ നാട്ടിൽ തന്നെ ഒരു പലചരക്കു കട നടത്തുന്നു.

അമ്മ ‘കാർത്തിക ദേവ് ‘ ഒരു പാവം വീട്ടമ്മ. എന്താന്നറിയില്ല രണ്ടുപേർക്കും പ്രായം അധികം  തോന്നിക്കില്ല  അത്രയും ഐശ്വര്യം എടുത്തു കാണിക്കുന്ന സൗന്ദര്യമാണ്.      അതുകൊണ്ട് തന്നെ സൗന്ദ്യര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ എനിക്കും അനിയത്തിക്ക് യാതൊരുവിധ കുറവും ഇല്ല 😌.

 

പിന്നെ ഉള്ളത് എന്റെ ഒരേ ഒരു അനിയത്തി ചിഞ്ചു എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള ഞങ്ങളുടെ ‘ദുർഗ്ഗ’.  + 2 എക്സാം കഴിഞ്ഞു റിസൾട്ടിനു വേണ്ടി കാത്തു നിൽക്കുന്നു .

……………….. ………………… ………………………….

 

രാവിലെ മുതലുള്ള വീട്ടിലെ ആൾകൂട്ട തിരക്കുകൾ ഓരോരുത്തരായി കുറഞ്ഞു വന്നു.

 

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു തുടങ്ങി നേരം നല്ലോണം ഇരുട്ടി തുടങ്ങി.

ആ രണ്ട് നില വീട്ടിൽ…………

 

“മോനെ ചോറും കുറച്ച് കറിയും ടേബിളിന്റെ മേലെ എടുത്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട് കഴിക്കണേ… രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ ആ പെണ്ണും ഒരു വറ്റുപോലും കഴിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഒരേ കിടപ്പാണ് മോൻ വിളിച്ചാൽ അവള് കഴിക്കും ”

 

വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള രാധിക ചേച്ചി ആണ്, കൂടെ അവരുടെ ഭർത്താവ് അനീഷേട്ടനും ഉണ്ട്.

 

“മംമ്മ് ”  ഞാൻ മറുപടിയായി ഒന്ന് മൂളി.

 

“ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ കിടക്കണോടാ ”

അനീഷേട്ടൻ എന്നോടായി ചോദിച്ചു.

 

“ഏയ് വേണ്ട ഇനി എന്നും ഒറ്റക്കാണല്ലോ, മാത്രമല്ല കിച്ചു നിങ്ങളെയും നോക്കി ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും.”

 

“എന്ന ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുവാണേ ”

എന്നും പറഞ്ഞ് അവര് രണ്ടാളും സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

 

“എടാ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മറക്കല്ലേ”

ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ എന്നോണം ഒന്നുടെ ചേച്ചി അത് പറഞ്ഞു അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

 

ചുറ്റും നല്ലോണം ഇരുട്ടായി ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി മുൻവാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു.

 

സമയം ഏകദേശം രാത്രി 8:00 മണിയാകാറായി, മൊത്തത്തിൽ നിശബ്ദമായ അന്തരീക്ഷം. ഞാൻ പതിയെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ബെഡ്‌റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

 

അവിടെ ബെഡിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയാണ് അവൾ എന്റെ അനിയത്തി.

 

“ചിഞ്ചു, മോളെ എണീറ്റേ കുറച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കാം, വാ എഴുനേൽക്ക്.”

ഞാൻ ശബ്ദം കുറച്ച് ചിഞ്ചുവിനെ തട്ടി വിളിച്ചു.

 

മ്മ്ഹ്, ഒരു ഞരുക്കത്തോടെ അവൾ എണീറ്റു.

നല്ലോണം കരഞ്ഞതിന്റ ഫലമായി കണ്ണെല്ലാം ചുവന്ന് മുഖം ക്ഷീണിച്ച അവസ്ഥയായിരുന്നു.

 

“എനിക്ക് വേണ്ട ഏട്ടാ, വിശപ്പില്ല.”

 

“രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ, നീ കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഏട്ടനും വേണ്ട എന്നുവെക്കും, വാ മോളെ എണീക്ക്.”

 

ഞാൻ അവളോടായി പറഞ്ഞു. പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടോ ചിഞ്ചുവും വാശി പിടിച്ചില്ല. കുറച്ചു നേരം അവിടെ ഇരുന്നു പതിയെ എഴുന്നേറ്റു ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.

 

അവിടെ ടേബിളിൽ രണ്ട്പേർക്കും ഉള്ള ചോറും സാമ്പാറും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവിടെ ഭക്ഷണം പൊത്തിവെച്ച ഒരു പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് കുറച്ചു ചോറും കറിയും വിളമ്പി ചിഞ്ചു ഇരിക്കുന്നിടത്തു വെച്ചു.

 

കിച്ചണിൽ പോയി ഞാനും ഒരു പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് കൊണ്ടു വന്നു, നോക്കുമ്പോൾ ചോറിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി അതിൽ  വിരൾ ഇളക്കി മൂകമായി ഇരിക്കുകയാണ് ചിഞ്ചു.

 

പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും നോക്കിയില്ല അവളുടെ പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് ചോറ് ഓരോ ഉരുളയായി അവൾക്ക് വാരികൊടുത്തു,

 

ചിഞ്ചു ഒന്നും പറയാതെ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. ചിഞ്ചുവിന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി വരുന്നുണ്ട്. ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല രണ്ട് പേർക്കും.

 

ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം ഞാൻ പാത്രങ്ങളും കഴുകി വെച്ചു ഹാളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ടു അവിടെയും ചടഞ്ഞുകൂടി ഇരിക്കുന്നത്.

 

“ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കേണ്ട വാ എന്റെ റൂമിൽ പോയി ഇരിക്കാം വാ.”

ഞാൻ ചിഞ്ചുവിനോടായി പറഞ്ഞു.

 

അവൾ എന്റെ കൂടെ രണ്ടാനിലയിലെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

ബാത്‌റൂമിൽ കേറി ഒന്ന് മുഖമൊക്കെ കഴുകി ഞാൻ ബെഡിൽ ചാരി കിടന്നു.

എന്റെ നെഞ്ചിലായി അവളും.

 

” ഏട്ടാ ഇനി നമ്മൾക്ക് ആരാ ഉള്ളത് നമ്മൾ ഇനി എന്നും ഒറ്റക്കായി അല്ലെ.”

ചിഞ്ചു എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

“ഏയ്, ആരാ പറഞ്ഞെ നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്കാവുമെന്ന് മോൾക്ക് ഞാനില്ലേ എനിക്ക് എന്റെ കൂടപ്പിറപ്പായ നീയുമുണ്ട്, എനിക്ക് എന്നും നീ മോള് തന്നെയാണ്.”

 

ഒഴുകി വരുന്ന കണ്ണീര് അവള് കാണാതെ തുടച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

ചിഞ്ചു എന്നെ ഒന്നുടെ മുറുക്കെ ഇറുക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ടു ഉറക്കത്തിലേക്ക് മയങ്ങി വീണു.

ഞാൻ അവളുടെ തലമുടിയിൽ കൂടെ പതിയെ തലോടി കൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്.

 

എത്ര നല്ല സന്തോഷത്തോടെ ആയിരുന്നു അച്ഛനും, അമ്മയും, ഞാനും എന്റെ അനിയത്തിയും അടങ്ങുന്ന ഈ കൊച്ചു കുടുംബം ജീവിച്ചത്. ഉള്ളത് വെച്ച് സന്തോഷിക്കാൻ പഠിച്ചവർ.

എല്ലാം ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് മാറി മറിഞ്ഞു.

 

അതെ ചിഞ്ചു പറഞ്ഞത് പോലെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി അർഥമുണ്ടാകുമോ, സന്തോഷമുണ്ടാകുമോ അറിയില്ല. കാരണം ഞാനും നേടിയത് മുഴുവനും അവരുടെ സന്തോഷത്തിനായിരുന്നു. ഇന്ന് അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടേയും ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തിയത് മുതൽ ഇന്ന് അവർ ഒരു ഓർമ്മയുടെ നിഴലായി മാറിയിരിക്കുന്നു 🥺. എന്റെ കണ്ണിൽ കൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി………….

 

ഓർമവെച്ച കാലം മുതൽ ബന്ധുക്കൾ എന്ന് പറയാൻ ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.  കാരണം അച്ഛനും അമ്മയും വേറെ ഒരു നാട്ടിൽ നിന്നും സ്നേഹിച്ചു ഒളിച്ചോടി കല്യാണം കഴിച്ചവരാണ്. അച്ഛന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും പണ്ടേ മരിച്ചവരാണ്. ഒറ്റമോനായിരുന്നു അച്ഛൻ.

അമ്മ ആണെങ്കിൽ പേരുകേട്ട തറവാട്ടിലെ ആയിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനും, അമ്മയും രണ്ട് ഏട്ടന്മാരും ആണ് ഉള്ളതെന്ന് പണ്ട് പറയുമായിരുന്നു.

കൂടുതലൊന്നും അവരെക്കുറിച് പറയില്ലായിരുന്നു. അത് അമ്മയ്ക്ക് വിഷമം ആകുമെന്ന് കരുതി ഞങ്ങളും കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കാറില്ല. ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് തന്നെ പറയത്തക്ക ബന്ധുക്കൾ ഒന്നും ഞങ്ങൾക്കില്ല. ആകെ ഉള്ളത് തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള രാധിക ചേച്ചിയും കുടുംബവും ആണ്. അവർക്ക് 8 വയസ്സുള്ള ഒരു മോനും ഉണ്ട് ‘കിച്ചു’………!

 

നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ജീവിതത്തിന്റെ മോശം ഘട്ടത്തിൽ സ്വയം ചോദിക്കുന്ന ഒന്നാണ്,

“നമ്മളെ മാത്രമെന്താ ദൈവമേ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത് ” എന്ന്.

അല്ല ദൈവം ഉണ്ടോ ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്ത് ക്രൂരനാണ് അല്ലെ.

 

ഞാൻ മാത്രമല്ല ഭൂരിഭാഗം മിഡിൽ ക്ലാസ്സ്‌ കുടുംബത്തിലുള്ള മൂത്ത മോനായിട്ട് ജനിച്ച എല്ലാവരുടെയും ആഗ്രഹം ആണ്, അല്ല ലക്ഷ്യമാണ് കുടുംബത്തെ നല്ലനിലയിൽ കൈ പിടിച്ചുയർത്തുക എന്നത്. അതും പഠിക്കുന്നവർ പഠിച്ചും അല്ലാത്തവർ അധ്വാന വിയർപ്പു കൊണ്ടും ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

ഞാനും ഇതുപോലെതന്നെ ആണ്, പഠിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്ന്

, എന്ന് വെച്ച് ബുജ്ജി ടൈപ് ഒന്നുമല്ല ഒരു മിഡിൽ ബെഞ്ച്ക്കാരൻ, അത്യാവിശ്യം പഠിപ്പും ഒഴപ്പും ആയി കഴിഞ്ഞു കൂടിയവൻ.

 

ചെറുപ്പം മുതലേ ടീച്ചർമ്മാര് നമ്മളോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്  “വലുതാകുമ്പോൾ എന്താകാനാണ് ആഗ്രഹം ” എന്ന് എല്ലാവരും ഡോക്ടർ, എൻജിനിയർ, ആർമി, പോലീസ് എന്നിങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ അന്ന് ഞാനും ഒരു വെയ്റ്റിന്   ” എനിക്ക് ഡോക്ടർ ആകാനാണ് ഇഷ്ട്ടം “എന്ന് പറഞ്ഞു.

 

+2ന് ശേഷം എല്ലാവരും അവരവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ തേടി പോയപ്പോൾ ഞാനും ഒരു ശ്രമം നടത്തി.

 

ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ആയി തീരണം എന്നോ അതോ കുടുംബത്തെ നല്ല നിലയിൽ എത്തിക്കണം എന്നോ എന്തെന്നറിയില്ല ഒരു തരം വാശിയോടെ NEET എന്ന എൻട്രൻസ് എക്സാം ആദ്യ ശ്രമത്തിൽ തന്നെ പാസ്സായി. കേരളത്തിൽ MBBS പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ ഇഷ്ട്ട സ്ഥലമായ കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ തന്നെ അഡ്മിഷനും കിട്ടി.

 

ഇതാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പണത്തെക്കാൾ പുറമെ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും കൊടുക്കാൻ സാധിച്ച വിലപിടിപ്പുള്ള സമ്മാനം. തിരിച്ചു എനിക്ക് കിട്ടിയത് ഏതൊരു മിഡിൽ ക്ലാസ്സ്‌ ബോയ് ഉം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോലെ എന്തോ വെട്ടിപിടിച്ചെടുത്ത ഒരു അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും സന്തോഷ ദിനമായിരുന്നു.

“ഈ നിമിഷത്തിൽ ദൈവം എത്ര നല്ലവനാണ് അല്ലെ”. 🙂

 

അങ്ങനെ ജീവിതത്തിന്റെ സമാധാനയത്തിന്റെയും അന്തരീക്ഷം ദിവസങ്ങളും വർഷങ്ങളും ആയി കൊഴിഞ്ഞു പോയി. 4 വർഷത്തിനു ശേഷം ഡോക്ടർ എന്ന പദവിലേക്കും ഞാൻ എത്തിപ്പെട്ടു. അതിനു ശേഷം എന്ത് നല്ല ദിവസങ്ങളായിരുന്നു.

 

സിറ്റിയിൽ തന്നെയുള്ള വലിയ മൾട്ടി സ്പെഷ്യലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ നീണ്ട 2 വർഷമായി ജോലി ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ  ഡോ.ആദിദേവ് എന്ന പേര് ഉയരാൻ വലിയ താമസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും ഇഷ്ട്ടപെടുന്ന, ഡിമാൻറ്റുള്ള ഒരു ഹൗസ് സർജൻ ആയി ഞാനും മാറി.

 

ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഓരോന്നായി തുടച്ചു മാറ്റികൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്ന് അത്യാവശ്യം സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള കുടുംബം ആയി ഞങ്ങളും മാറി.

അങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോഴാണ്. ഇന്നത്തെ ദിവസം.!

 

“എന്ന നീ ചിഞ്ചുവിന്റെ കൂടെ അവളുടെ പ്രോഗ്രാമിന് അമ്പലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോ, ഞാനും കാർത്തുവും കൂടെ കല്യാണത്തിന് പോയി പെട്ടന്ന് അമ്പലത്തിലേക്ക് എത്തിക്കോളാം എന്താ. ”

 

” ഓഹോ, ആയിക്കോട്ടെ, രണ്ടുപേരും പോയി പെട്ടന്ന് വന്നാൽ മതി, അല്ലെങ്കിൽ ഇവള് വീട് തലകുത്തി മറിക്കും. ”

ഞാൻ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

 

“പോടാ തെണ്ടി” ചിഞ്ചു അതും പറഞ്ഞു ഓടി. ഇല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ നടുപ്പുറം ഇന്ന് പിളർത്തും ഞാൻ 😅.

 

ഞാൻ അവിടെയുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് ഡബ്ബി എടുത്ത് ഒരേറ് കൊടുത്ത് കൃത്യം ഉന്നമായതുകൊണ്ട് അവളുടെ ഏഴയലത്തു വരെ എത്തിയില്ല. അവള് വീണ്ടും കളിയാക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

 

“ആഹ്, അതുപിന്നെ നീ പ്രേത്യേകം പറയണണോ കണ്ണാ. ഇവളുടെ പ്രോഗ്രാമിന് മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടാകും നീ അല്ലെ ഓരോ ഒഴിവ് പറയുന്നത് അല്ലെ മോളെ ”

 

“അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊടുക്ക് അമ്മേ ”

ചിഞ്ചു എനിക്കിട്ട് വീണ്ടും ഒന്ന് താങ്ങി

 

വേറൊന്നും അല്ല അമ്പലത്തിൽ ഉത്സവം സമാപനം ആണ് ഇന്ന്. ചിഞ്ചുവിന്റെ ക്ലാസിക്കൽ ഡാൻസ് ആയ ഭരതനാട്യം ഉണ്ട് ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്.  മാത്രമല്ല അച്ഛന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ മോളെ കല്യാണവും ഉണ്ട്.

ചിന്നുവിന്റെ പ്രോഗ്രാം ഉള്ളതു കൊണ്ട് ഞാനും അവളും പോകുന്നില്ല മാത്രമല്ല അവളുടെ പ്രോഗ്രാം തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് നമ്മൾ എല്ലാവരും സ്റ്റേജിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടാകണം, അഥവാ ഇല്ലെങ്കിൽ അവള് പേര് പോലെ തന്നെ തനി ദുർഗ്ഗയാകും.

 

കഴിഞ്ഞ പ്രോഗ്രാമിന്  ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഇന്ന് എത്താൻ വൈകിയതിന് ഇവള് കാണിച്ചു കൂട്ടിയ ഷോ എന്റമ്മോ നാഗവല്ലി ആണെന്നാ വിചാരം. ലാസ്റ്റ് ഒരു ഡയറി മിൽക്ക് ഒതുക്കേണ്ടി വന്നു എനിക്ക് ആ കേസ് 😼.

 

രാവിലെ തന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും ഞാൻ അവർക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങി കൊടുത്ത മാരുതി സ്വിഫ്റ്റ് dzire ൽ യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി.

 

“കണ്ണാ അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും കിച്ചണിൽ ഉണ്ട്, രണ്ടുപേരും തല്ല് കൂടാതെ എടുത്ത് കഴിച്ചോണം കേട്ടോ.”

 

അമ്മ ഞങ്ങളോടായി പറഞ്ഞു. ഞാനും ചിഞ്ചുവും ഭയങ്കര ഒത്തൊരുമയാ അതാ അമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെ 😁.

 

“ഇന്ന് എന്താണ് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു സ്പെഷ്യലായിട്ട് ഒക്കെ, അല്ലെങ്കിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഉണക്ക പുട്ടും കടലക്കറിയും ”

 

ചിഞ്ചു ഒരു കളിയായി അത് പറഞ്ഞപ്പോ അമ്മയും അച്ഛനും പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിയും തന്ന് കൈവീശി താറ്റയും തന്നിട്ട് പോയതാണ്. ആ നിമിഷം അറിയില്ലായിരുന്നു അവർ ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടാൾക്കും നൽകിയ അവസാന യാത്ര പറച്ചിലാണെന്ന്………………………..!

 

ഞാനും ചിഞ്ചുവും ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു, അമ്പലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ എത്തി ഒന്ന് തൊഴുതു ഇറങ്ങിഎപ്പോഴാണ്,  എന്റെ ചങ്ക് കൂട്ടുകാരനായ അഭി വരുന്നത്.

 

“നീ എവിടെപ്പോയി പെറ്റ് കിടക്കുവാരുന്നാടാ, നേരെത്തെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ”

ഞാൻ അവനോടായി പറഞ്ഞു. സാധാരണ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞാൽ തിരിച്ചു ഒരു തെറിയെങ്കിലും പറയുന്നവനാണ് ഇപ്പൊ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്.

 

“എന്തെടാ എന്ത് പറ്റി, അടുത്ത വള്ളി പിടിച്ചോ ”

 

“ഏയ്‌ നീയും ചിഞ്ചുവും കൂടി പെട്ടന്ന് വാ നമ്മുക്ക് ഒരിടം വരെ അത്യാവശ്യമായി  പോകണം”

അവൻ എന്നോടും ചിഞ്ചുവിനോടും പറഞ്ഞു.

 

“അപ്പൊ എന്റെ പ്രോഗ്രാമോ ”

 

“നമ്മുക്ക് പെട്ടന്ന് വരാം നിങ്ങള് വേഗം വാ എന്റെ കാറിൽ പോകാം ”

 

അവന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് എന്തോ എനിക്ക് പന്തികേട് തോന്നി. എന്നാലും ഞാൻ മറിച്ചൊന്നും ചോദിച്ചിക്കാൻ നിന്നില്ല. ഞാനും ചിഞ്ചുവും അവന്റെ കൂടെ കാർ പാർക്ക്‌ ചെയ്ത സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു.

 

കാർ അവൻ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റൽ റോഡിലേക്ക് കയറ്റി. എനിക്ക് പതിയെ ടെൻഷൻ വരാൻ തുടങ്ങി. അഭിയാണെങ്കിൽ കാറിൽ കയറിയത് മുതൽ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നതും ഇല്ല.

അവൻ കാർ ഹോസ്പിറ്റൽ പാർക്കിങ്ങിൽ നിർത്തി എന്നെയും ചിഞ്ചുവിനെയും കൂട്ടി ICU ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

 

“എന്താടാ എന്താ പറ്റിയെ പറയടാ ”

 

“എന്താ അഭിയേട്ട, ഒന്ന് പറ ”

ഞാനും ചിഞ്ചുവും മാറിമാറി ചോദിച്ചിട്ടും അഭി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

ICU മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും കണ്ടു എന്റെ കൂടെ  വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ഡോ.കിരണും മറ്റു നേഴ്സ് മാരും കൂടി രണ്ട് സ്ട്രക്ചർ ട്രോളിയിൽ വെള്ള പുതപ്പിച്ച രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് . മുഖം വ്യക്തമായതോടെ എനിക്കും ചിഞ്ചുവിനും  പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ആയില്ല ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ ഞങ്ങൾ അവരെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

അപ്പോഴേക്കും എന്റെ മറ്റു രണ്ട് കൂട്ടുകാരും എത്തി.

 

അഭിയും വിവേകും കൂടെ ഞങ്ങളെ മാറ്റി നിർത്തി കൊണ്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

 

“ഇതിനായിരുന്നോടാ അവര് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയത്. ഞങ്ങ…, ഞങ്ങള് എങ്ങനെ സഹിക്കുമെടാ,.. ഇനി… ഇനി ഞങ്ങൾക്കാരാടാ ഉള്ളത് 😭. അവരോട് ഒന്ന് എണീക്കാൻ പറയടാ.”

 

കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാൻ അഭിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. കരച്ചിലിന്റെ ഇടയിലും എന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

“ബസ്സും കാറും ആയി കൂട്ടിയിടിച്ചതാടാ”

അഭി വിവേകിനോടായി പറയുന്നതായി കേട്ടു.

ചിഞ്ചു എന്നെയും കെട്ടിപ്പിടിച് കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിന്നു.

 

പിന്നെ എല്ലാം ഒരു മരവിപ്പ് ആയിരുന്നു അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുന്നത് വരെ… ആരെക്കയോ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു അതൊക്കെ ഏതൊരു ലോകത്തെന്ന പോലെ യന്ത്രികമായി ചെയ്തു… ഒന്ന് മാത്രമറിയാം അവര് ഞങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്കാകിയിട്ട് പോയി. അച്ഛൻ , അമ്മ എന്നത് ഓർമ്മയുടെ നിഴലായി മാറിയിരിക്കുന്നു 🥺……

 

ഞാൻ ഒന്നുടെ ഉറങ്ങുന്ന ചിന്നുവിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ഇല്ല മനസ്സ് തകരാൻ പാടില്ല. ഇനി മുതൽ ഇവൾക്ക് വിഷമം വന്നാലും സന്തോഷം വന്നാലും ചേർത്തു പിടിക്കാൻ ഞാൻ മാത്രമേ ഉള്ളൂ… ആ ഞാനും കൂടെ വിഷമിച്ചിരുന്നാൽ അവളുടെ ജീവിതം തകരും. അങ്ങനെ ഒരിക്കലും ഞാൻ കാരണം അവളുടെ ജീവിതം തകരാൻ പാടില്ല.. ഇനിയും ജീവിക്കണം ഇവൾക്ക് വേണ്ടിയെങ്കിലും…..

 

ചിലതൊക്കെ മനസ്സിൽ കണക്കു കൂട്ടി ഞാനും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.!!!!

 

 

ഹായ് എത്രത്തോളം നന്നായി എന്നറിയില്ല. ഇത് കഥയുടെ ജസ്റ്റ്‌ ഇൻട്രോ മാത്രമാണ്. അടുത്ത പാർട്ട്‌ മുതൽ ശെരിക്കും  അങ്ങ് തുടങ്ങാം 😅…

 

ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ പറയണം കേട്ടോ വെറുതെ എന്റെ സമയവും നിങ്ങളുടെ സമയവും കളയണ്ടല്ലോ 😅.

തുടരണോ ?