അന്ന് അൽവിഷിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും മാത്യു തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ ലോകം അയാൾക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി.

കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അകത്തിരുന്നിട്ടും സ്റ്റിയറിംഗിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അയാളുടെ കൈകൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

പുറത്ത് പെയ്യാൻ നിൽക്കുന്ന മഴയുടെ കാർമേഘങ്ങൾ മാത്യുവിന്റെ മനസ്സിനേക്കാൾ ഇരുണ്ടതായിരുന്നു.

​അൽവിഷ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ മാത്യുവിന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു ഭീകരസ്വപ്നം പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​”മാത്യു… അതൊരു സർപ്രൈസ് ആണെന്നാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്,”

അൽവിഷിന്റെ തളർന്ന ശബ്ദം മാത്യുവിന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു.

“ഞങ്ങളുടെ പത്താം വിവാഹ വാർഷികം. അവൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ കെട്ടി എന്നെ ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒരു കളി ചിരിയോടെ അവൾ എന്നെ കസേരയിൽ ബന്ധിച്ചു. ഞാൻ കരുതി അതൊക്കെ ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന്. പക്ഷേ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ കണ്ടത്…”

​അൽവിഷിന്റെ വാക്കുകൾ അവിടെ മുറിഞ്ഞു.

മാത്യുവിന് അത് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

സ്വന്തം ഭാര്യ, താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ചവൾ, മറ്റൊരുവന്റെ കൂടെ അതും ആ സാമിന്റെ കൂടെ തന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച്…

അതും യാതൊരു ലജ്ജയുമില്ലാതെ.

സാം അവളെ വശീകരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അൽവിഷിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സാം അവളെ കീഴടക്കുമ്പോൾ, അവൾ സാമിനോട് കാണിച്ച ആ ആവേശം അൽവിഷിനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

അവൾക്ക് അയാളോട് ഉണ്ടായിരുന്നത് സ്നേഹമായിരുന്നോ അതോ സാമിനോടുള്ള ഒരുതരം ലഹരിയോ?

​”സാം അവൾക്ക് കൈവിഷം കൊടുത്തോ മാത്യു?
അല്ലാതെ ഒരു പെണ്ണും ഇത്ര ക്രൂരയാകില്ല,”

അൽവിഷ് അന്ന് ചോദിച്ച ചോദ്യം മാത്യുവിന്റെ ഉള്ളിലും ഉയർന്നു.

പക്ഷേ അതൊരു മരുന്നല്ല, മറിച്ച് സാമിന്റെ വാക്കുകളിലും പ്രവർത്തികളിലും ഉള്ള ഏതോ ഒരു ‘മനോവിഷം’ ആണെന്ന് മാത്യു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സ്ത്രീകളുടെ ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും തന്റെ വരുതിയിലാക്കാൻ സാമിന് ഒരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്.

​ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അൽവിഷിന്റെ ഭാര്യ പൂർണ്ണമായും മാറിപ്പോയി.

സാം അവളെ ഉപയോഗിച്ച് വലിച്ചെറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ തകർന്നുപോയി.

അൽവിഷിനോടുള്ള സ്നേഹം അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഒടുവിൽ അവർ വേർപിരിഞ്ഞു.

പക്ഷേ മാത്യുവിനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത് അൽവിഷ് പറഞ്ഞ മറ്റൊരു കാര്യമായിരുന്നു….

ഡിവോഴ്സിന് ശേഷം അവൾ ഒരു ‘സെക്സ് അഡിക്റ്റനേ ‘ പോലെ മാറി.

ഓരോരുത്തരുടെ കൂടെയായി അവളുടെ ജീവിതം.

സാമെന്ന വിഷപ്പാമ്പ് അവളിലെ പാവം പെണ്ണിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞിരുന്നു.

​അൽവിഷ് അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മാത്യുവിന്റെ കാതുകളിൽ തറച്ചു നിന്നു:

​”സാം പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം എന്തിനാണ് തിരിച്ചുവന്നത്? പ്രതികാരം ചെയ്യണമെങ്കിൽ അയാൾക്ക് നേരത്തെ ചെയ്യാമായിരുന്നില്ലേ? ഇതിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു ചതിയുണ്ട് മാത്യു… എന്റെ ഭാര്യയെ എനിക്ക് രക്ഷിക്കാനായില്ല, പക്ഷേ താൻ ശ്രമിക്കണം.താൻ ഇതുവരെ വന്നു എന്നെ കണ്ടത് വെറുതെ ആണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല.. താൻ രക്ഷിക്കണം..തന്റെ ഭാര്യ നാതാഷയെ…”

​
ഏറെ നേരത്തിനുശേഷം​ മാത്യു വണ്ടി ഓടിച്ചു തന്റെ വീടിനടുത്തെത്തി. ദൂരെ തന്റെ വീടിന്റെ ജനാലയ്ക്കൽ നതാഷ നിൽക്കുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ഒരു നിമിഷം അയാൾക്ക് അവളോട് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. “അവൾ എന്നെ ചതിച്ചതല്ലേ? അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് സാമിന് കീഴടങ്ങിയതല്ലേ?”

​പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. അൽവിഷിന്റെ ഭാര്യയെ പോലെ നതാഷയും ആ ചതിയിൽ പെട്ടുപോയതാകാം.

സാം അവളെ ഒരു പാവയെപ്പോലെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുകയാണ്.

അവൾ ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് പോലും മനസ്സിലാകാത്ത വിധം സാം അവളെ മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

​”നതാഷയെ എനിക്ക് രക്ഷിക്കണം,” മാത്യു സ്വയം പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എങ്ങനെ? സാം എന്ന ഈ ശത്രുവിനെ എങ്ങനെ തോൽപ്പിക്കും?”

ദിവസങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു..മാത്യു വിന്റെ ഏകാഗ്രത നഷ്ടമായി..അയാൾ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിപ്പായി..

അതേ സമയം നഗരത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നും മാറി, വനത്തിന്റെ നിഗൂഢതകൾക്കിടയിലുള്ള ആ മലഞ്ചേരിവിലെ വീട്ടിൽ സാം നതാഷയെ പൂർണ്ണമായും തന്റെ അധീനതയിലാക്കിയിരുന്നു.

അവിടെ കാടിന്റെ ഇരമ്പലും പക്ഷികളുടെ കരച്ചിലും അല്ലാതെ മറ്റാരും അവരെ ശല്യം ചെയ്യാനില്ലായിരുന്നു.

ഔട്ട്ഡോർ ടെന്റിലെ തണുപ്പിൽ, നക്ഷത്രങ്ങൾ നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ സാം അവളെ തന്റെ വാക്കുകളും ശരീരവും കൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും വലയിലാക്കി.

നതാഷയ്ക്ക് സാം നൽകിയത് ഒരു ലഹരിയായിരുന്നു.. അതേ സമയം അമലയുടെ ഓർമ്മകളാൽ അയാളുടെ മനസ്സിനെ പ്രണയം കൊണ്ട് മൂടി..

​അതേസമയം, നഗരത്തിലെ തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് മാത്യു ഭ്രാന്തമായി ഫോൺ ഡയൽ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.നാതാഷാ യെ അറിയിക്കണം എല്ലാം…

ഓരോ തവണയും ‘നോട്ട് റീച്ചബിൾ’ എന്നോ അല്ലെങ്കിൽ മറുപടിയില്ലാതെ കട്ടാകുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ അയാൾക്ക് വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നി.

അൽവിഷ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അയാളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.

നതാഷയെ സാം ഒരു ‘സെക്സ് അഡിക്റ്റ്’ ആക്കി മാറ്റുകയാണോ?

അവളുടെ പവിത്രമായ സ്നേഹം സാം ഇങ്ങനെയാണോ നശിപ്പിക്കുന്നത്?

​നതാഷ ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ മാത്യു ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.

അവൾക്ക് ഒരു സന്ദേശം അയക്കണം. അത് കണ്ടിട്ടെങ്കിലും അവൾ തിരികെ വരുമെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുമെന്നോ അയാൾ വിശ്വസിച്ചു.

അൽവിഷിന് സംഭവിച്ചത് തനിക്ക് സംഭവിക്കാൻ പാടില്ല. നതാഷയെ ആ ചെളിക്കുണ്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കാൻ അയാൾ ആവുന്നത്ര ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

​അയാൾ തന്റെ ഫോണിൽ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ നതാഷയ്ക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്തു:

​”നതാഷാ… നീ എവിടെയാണെങ്കിലും ഇതൊന്ന് വായിക്കുക. നിന്നെ ദ്രോഹിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല ഞാൻ ഇത് പറയുന്നത്.

സാം നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരാളല്ല.

നീ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത് സ്നേഹമല്ല, അതൊരു വലിയ ചതിയുടെ തുടക്കമാണ്.
എന്റെ കയ്യാൽ സംഭവിച്ച ഒരു തെറ്റ്.. ഒരു കൈപ്പിഴ..
അമല.
ഞങ്ങളുടെ കയ്യാൽ ഇല്ലാതായ സാമിന്റെ പ്രിയതമ..

അൽവിഷിന് സംഭവിച്ചത് നീ അറിയണം.

പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഞങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റിന് ഇരയായത് അൽവിഷിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു. ഇന്ന് നീയും ആ വഴിയിലാണ്. ദയവായി തിരികെ വരിക. എനിക്ക് നിന്നെ രക്ഷിക്കണം.”

​മെസ്സേജ് അയച്ച ശേഷം മാത്യു ജനാലയ്ക്കൽ വന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

സാമിന്റെ കയ്യിലകപ്പെട്ട ഒരു പാവയെപ്പോലെ നതാഷ ആ വനത്തിനുള്ളിൽ അലയുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

പക്ഷെ മാത്യു വിന്റെ ഫോൺ നമ്പർ എന്നോ നാതാഷാ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്ത കാര്യം അയാൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..

ദിവസങ്ങൾ കഴിയും തോറും മാത്യുവിന്റെ ജീവിതം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു..

നതാഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലതകളും സാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയവും അയാളെ മാറ്റിച്ചിന്തിപ്പിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

​

തന്റെ വീട്ടിൽ തനിക്കൊപ്പം കഴിഞ്ഞിരുന്ന ലില്ലിക്ക് ഇനി അവിടെ സ്ഥാനമില്ലെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അത് അവളോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സാം എന്ന വിഷപ്പാമ്പ് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഈ വീടിന്റെ പടികടന്നു വരാമെന്നും, അപ്പോൾ ലില്ലിയും ഒരു ഇരയാകാൻ പാടില്ലെന്നും അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

അന്ന് രാവിലെ ​ഹാളിലെ സോഫയിൽ തലയ്ക്ക് കൈകൊടുത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു മാത്യു.

അരികിൽ വന്ന ലില്ലിയുടെ സാമീപ്യം പോലും അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

അയാൾ സാവധാനം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

​”ലില്ലി… സോറി. എനിക്ക് ഇത് തുടരാനാവില്ല.

നീ ഇവിടെ നിന്ന് പോകണം.

എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല.

നിന്നെ ചതിക്കാൻ എനിക്ക് ആവില്ല, എന്റെ നിഴൽ പറ്റി നിന്റെ ജീവിതം കൂടി തകരാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”

​പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഈ മാറ്റം ലില്ലിയെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും ഈ വലിയ വീടിന്റെ ആഡംബരത്തിലേക്ക് വന്ന അവൾക്ക്, ഒരു നിമിഷം ആ വീട് ഒരു തടവറയായി തോന്നി.

മാത്യുവിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും അവൾ കണ്ടു.

അവൾ ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ തന്റെ ഉള്ളിലെ വലിയൊരു ആഗ്രഹം അയാളോട് വെളിപ്പെടുത്തി.

​”ഓക്കേ സാർ… നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ഞാൻ അനുസരിക്കാം.

പക്ഷേ എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യ.

എനിക്ക് യൂറോപ്പിലേക്ക് പോകണം.

അതെന്റെ വലിയൊരു സ്വപ്നമാണ്. സാമ്പത്തികമായി സാർ എന്നെ സഹായിക്കണം.”

​ലില്ലിയുടെ ആവശ്യത്തിന് മുന്നിൽ മാത്യുവിന് എതിർപ്പില്ലായിരുന്നു.

പണം അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല. നതാഷയെ വീണ്ടെടുക്കുക എന്ന ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രമേ അയാളുടെ മുന്നിലുള്ളൂ.

​”സമ്മതം ലില്ലി… എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് നിന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് ആവില്ല.

പക്ഷേ നീ ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഞാൻ ചെയ്തുതരും.

എത്ര പണം വേണമെങ്കിലും തരാം, നിന്റെ യാത്രയ്ക്കുള്ള എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഞാൻ ഒരുക്കാം. നീ എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇവിടം വിടണം.”

​അയാൾ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ അക്കൗണ്ടന്റും ഏജന്റുമായി സംസാരിച്ചു. ലില്ലിക്ക് വേണ്ട വിസയും ടിക്കറ്റും പണവും ഉറപ്പുവരുത്തി.

അവളെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് സുരക്ഷിതമായി ഒഴിവാക്കി നിർത്തുമ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി…

ദിവസങ്ങൾ കഴിയുംതോറും മാത്യുവിന്റെ മനസ്സ്  ഒരു കൊടുംകാറ്റുപോലെ പ്രക്ഷുബ്ധമാവുകയായിരുന്നു..

പ്രണയം പകയായും, നിസ്സഹായാവസ്ഥ ക്രൂരതയായും മാറുന്ന ഭീകരമായ ഒരു നിമിഷം.

തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് അവളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതാണെന്ന വികലമായ ചിന്ത അയാളെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു.

ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ്,

​മലഞ്ചെരിവിലെ ആ വിജനമായ വീട്. ചുറ്റും മരങ്ങളും കാട്ടുചെടികളും പടർന്നുനിൽക്കുന്നു.

ലില്ലിയിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയ വഴിയിലൂടെ മാത്യു അവിടെ എത്തുമ്പോൾ നേരം രാവിലെ ഒമ്പത് മണിയോട് അടുക്കുന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ശത്രുവിന്റെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ഒളിച്ചുകടക്കുന്ന ഒരു വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ അയാൾ കാർ കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് മാറ്റി ആ വീടിന് അല്പം മാറി പതിയിരുന്നു.

​കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നതാഷ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ആ നിഷ്കളങ്കതയില്ല, പകരം ഏതോ ഒരു ലഹരിയിൽ ആണ്ടുപോയതുപോലെയുള്ള ഒരു ഭാവം.

അവൾ തന്റെ പുതിയ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് കാറിൽ പുറപ്പെട്ടു. തൊട്ടുപിന്നാലെ സാമും തന്റെ ബൈക്കിൽ എവിടേക്കോ പോയി.

​വീട് ഇപ്പോൾ വിജനമാണ്.
​മാത്യു സാവധാനം വീടിന്റെ പിൻഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി.

പിന്നിലെ ഗ്രിൽ ലോക്ക് പൊട്ടിച്ചു അതുവഴി അയാൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു.

ആ വീടിനുള്ളിൽ നതാഷയുടെയും സാമിന്റെയും സാന്നിധ്യം മണംകൊണ്ട് അയാൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. കിച്ചണിലേക്ക് നടന്ന മാത്യുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം ഉടക്കിയത് അവിടുത്തെ ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറിലായിരുന്നു.

​അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിശാച് ഉണർന്നു.

​”നതാഷാ… നിന്നെ എനിക്ക് രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, നിന്നെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. അൽവിഷിന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെ നീയൊരു ഭ്രാന്തിയായി മാറുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ. അതിലും നല്ലത് ഈ മരണം തന്നെയാണ്.”

​അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറിന്റെ നോബ് സാവധാനം തിരിച്ചു.

ഗ്യാസിന്റെ ആ രൂക്ഷമായ ഗന്ധം അടുക്കളയിൽ പടരാൻ തുടങ്ങി.

ജനാലകളും വാതിലുകളും അയാൾ ഒന്നൊന്നായി അടച്ചു.

നതാഷ തിരിച്ചെത്തി ലൈറ്റ് സ്വിച്ച് ഇടുമ്പോൾ ഈ വീട് ഒരു അഗ്നിഗോളമായി മാറും. അവൾക്കൊപ്പം സാമും ഉണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാം അവസാനിക്കും.

പക്ഷേ, വായു ശ്വസിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ഞാൻ ഇത് എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? നതാഷയെ കൊന്നാൽ എനിക്ക് അവളെ തിരിച്ചു കിട്ടുമോ? അതോ സാമിന് വേണ്ടതും ഇതുതന്നെയാണോ?”

മാത്യുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.

ഗ്യാസ് തുറന്നുവിട്ട് ആ വീട് ഒന്നാകെ ചാരമാക്കാൻ ഉറപ്പിച്ച അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.

ആ കിച്ചൻ കാബിനറ്റിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ വളരെ ഭദ്രമായി വെച്ചിരുന്ന ആ മരപ്പെട്ടിയാണ് അയാളുടെ ശ്രദ്ധ കവർന്നത്.

വെറുതെയൊന്നു ലോക്ക് പൊട്ടിച്ചു തുറന്നു നോക്കിയ അയാൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മരവിച്ചുപോയി.

​അതിലൊന്ന് അമലയുടെ മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രം (Portrait) ആയിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്റെ കൈകളാൽ ഇല്ലാതായ, സാമിന്റെ പ്രിയതമയായ അമല.

അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകൾ തന്നെ തുളച്ചുനോക്കുന്നതായി മാത്യുവിന് തോന്നി.

എന്നാൽ ആ ചിത്രത്തിനടിയിൽ മടക്കിവെച്ചിരുന്ന ആ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് കണ്ടപ്പോഴാണ് മാത്യുവിന്റെ തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നിയത്.

​സാം എന്ന വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടായിരുന്നു അത്.

ഗ്യാസിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറുമ്പോഴും മാത്യുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റിൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അമലയുടെ ചിത്രത്തിനടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആ രേഖകൾ സാമിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യമായിരുന്നു.

​അതൊരു ‘അഡ്വാൻസ്ഡ് സ്റ്റേജ് പാൻക്രിയാറ്റിക് കാൻസർ’ (Advanced Stage Pancreatic Cancer) റിപ്പോർട്ടായിരുന്നു.

​ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പ് വ്യക്തമായിരുന്നു:

“അർബുദം ശരീരമാകെ പടർന്നിരിക്കുന്നു. കീമോതെറാപ്പിയോ ശസ്ത്രക്രിയയോ  ഫലിക്കില്ല. പരമാവധി ഒരു വർഷം… അതിനപ്പുറം സാം ഈ ഭൂമിയിലുണ്ടാകില്ല.”

​മാത്യുവിന്റെ തലയിൽ ഒരു ഇടിമിഴക്കം പോലെ ആ സത്യം പതിച്ചു. താൻ ഇത്രയും കാലം ഭയന്ന വേട്ടക്കാരൻ, മരണത്തിന് കീഴടങ്ങാൻ പോകുന്ന വെറുമൊരു രോഗിയാണെന്ന അറിവ് അയാളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

മാത്യു ആ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ട് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ കണ്ണുകൾ കിച്ചൻ കാബിനറ്റിന്റെ മറ്റൊരു വശത്തേക്ക് നീങ്ങി.

അവിടെ അമലയുടെ ചിത്രത്തിന് തൊട്ടടുത്തായി ചിട്ടയോടെ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന കുറേ മരുന്നു കുപ്പികൾ അയാൾ കണ്ടു.

വളരെ ശക്തമായ വേദനസംഹാരികളും മോർഫിൻ അടക്കമുള്ള മരുന്നുകളുമായിരുന്നു അവ.

​അപ്പോഴാണ് മാത്യുവിന് കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെട്ടത്.

സാം പുറമെ കാണിക്കുന്ന ആ കരുത്ത് വെറും അഭിനയമായിരുന്നു.

തന്റെ ശരീരം തളരുമ്പോഴും പകയുടെ ലഹരിയിൽ അയാൾ ആ വേദനയെ താൽക്കാലികമായി പിടിച്ചുനിർത്തുകയായിരുന്നു.

പുറമേക്ക് ശാന്തനായി കാണപ്പെടുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ ആ അർബുദം ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ അയാളെ ദഹിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

​മാത്യു മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു:

“പകയേക്കാൾ വലിയൊരു വേദനസംഹാരി ഈ ലോകത്തില്ല. സ്വന്തം ശരീരം നശിക്കുന്നത് പോലും അറിയാതെ അയാൾ ഈ പ്രതികാരം ആഘോഷിക്കുകയാണ്.”

​ഇപ്പോൾ മാത്യുവിന് കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.

സാം എന്തിനാണ് ഇത്രയും നാൾ കാത്തിരുന്നത്?

താൻ മരിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ,

തന്റെ ശേഷിക്കുന്ന മാസങ്ങൾ മാത്യുവിന്റെ ജീവിതം തകർക്കാൻ അയാൾ മാറ്റിവെച്ചു.

താൻ മരിക്കുമ്പോൾ തനിച്ചാകരുത്,

മാത്യുവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെക്കൂടി മാനസികമായി തകർത്ത് തന്റെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകണം എന്ന വാശിയായിരുന്നു സാമിന്.

​നതാഷയെ അയാൾ സ്നേഹിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മരണയാത്രയിലെ ഒരു ഇരയാക്കുകയാണ്.

അൽവിഷിന്റെ ഭാര്യയെ ചെയ്തതുപോലെ നതാഷയെ ഒരു ലൈംഗിക അടിമയാക്കി മാറ്റി, അവളുടെ മനോനില തെറ്റിച്ച ശേഷം മരിക്കാനാണ് സാം പദ്ധതിയിടുന്നത് എന്നയാൾക്ക് തോന്നി.

​
​മാത്യുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറിന്റെ നോബിലേക്ക് അയാൾ നോക്കി.

നതാഷയെ കൊല്ലാൻ അയാൾ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ റിപ്പോർട്ട് കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സ് മാറി.

“സാം എങ്ങനെയോ മരിക്കും… പക്ഷേ നതാഷ? അവൾ അറിയുന്നില്ലല്ലോ താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ ഒരു ശവമാണെന്ന്. അവൾ ചതിക്കപ്പെടുകയാണ്!”

​പെട്ടെന്നാണ് പുറത്ത് ഒരു ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്. സാം തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു!

​നതാഷ ക്ലിനിക്കിൽ നിന്ന് വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. പക്ഷേ സാം ഇപ്പോൾ അകത്തേക്ക് കയറി ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിക്കുകയോ ലൈറ്റ് ഇടുകയോ ചെയ്താൽ എല്ലാം അവസാനിക്കും.

സാം മരിക്കുന്നത് മാത്യുവിന് പ്രശ്നമല്ല, പക്ഷേ ആ സ്ഫോടനത്തിൽ താനും ഇല്ലാതാകും.

​മാത്യുവിന് ഒളിക്കാൻ ഇടമില്ലായിരുന്നു.

ഗ്യാസിന്റെ മണം കാരണം ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. സാമിന്റെ കാലൊച്ചകൾ സിറ്റൗട്ടിൽ കേട്ടുതുടങ്ങി.

അയാൾ തന്റെ കീച്ചെയിൻ കയ്യിൽ ചുഴറ്റുന്ന ശബ്ദം വാതിലിനപ്പുറം കേൾക്കാം. മാത്യു അടുക്കളയുടെ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ ഒരുങ്ങി.

​പക്ഷേ സാം വാതിൽ തുറന്നില്ല.

പകരം അടഞ്ഞ വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്ന് അയാൾ ശാന്തമായി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:

​”മാത്യു… നീ അകത്തുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ ഗ്യാസ് നോബ് ഒന്ന് തിരിച്ചു വെച്ചേക്ക്.ഭയങ്കര മണം.. എനിക്ക് മരിക്കാൻ ഇപ്പൊ താല്പര്യമില്ല. എന്റെ കൂടെ വരാൻ നതാഷാ കൂടി വേണ്ടേ? അത് കണ്ടിട്ട് പോയാൽ പോരെ നിനക്ക്?”

​മാത്യു സ്തബ്ധനായി നിന്നുപോയി. സാം എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നു! മാത്യു അവിടെ വരുമെന്നും ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുമെന്നും സാം നേരത്തെ കണക്കുകൂട്ടിയിരുന്നു. ഒരു മാരകരോഗിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല എന്ന സത്യം മാത്യുവിനെ ഭയപ്പെടുത്തി.

​മാത്യു ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറിന്റെ നോബ് പതുക്കെ അടച്ചു. സ്ഫോടനം കൊണ്ട് ഒന്നിനും പരിഹാരമാകില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

മാത്യു മുൻവാതിൽ തുറന്നു..

വാതിലിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നിൽക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ. ഒരാൾ മരണത്തെ മുന്നിൽ കാണുന്ന വേട്ടക്കാരനും, മറ്റൊരാൾ സ്വന്തം പാപബോധത്തിൽ നീറുന്ന ഇരയും.

ആ വിജനമായ മലഞ്ചെരിവിലെ വീടിനുള്ളിൽ ഗ്യാസിന്റെ ഗന്ധം പടരുമ്പോഴും അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ കനലായി കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​മാത്യുവിന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ആ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് കയ്യിലിരിക്കെ അയാൾക്ക് അവിടെനിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ തോന്നിയില്ല. അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു:

​”എന്തിനായിരുന്നു സാം ഇതൊക്കെ?

നീ മരിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഇത്രയും ഭീകരമായ ഒരു പ്രതികാരം എന്തിനായിരുന്നു?

അമലയുടെ കാര്യം… അതൊരു കൈപ്പിഴയായിരുന്നു സാം.
ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ.

അതിൽ ഈ മാത്യു ഇന്നും നീറുന്നുണ്ട്. ഓരോ രാത്രിയും ആ മുഖം എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ വരാറുണ്ട്…”

​പുറത്ത് സാമിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരു ചെറിയ ചിരി കേട്ടു.

അത് പരിഹാസത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ ഭീകരമായ ചിരിയായിരുന്നു.

​”എന്താ മാത്യു… താൻ വേദനിക്കണം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞോ?”

സാമിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരു മരവിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

“തനിക്ക് അറിയാമോ… ഞാനും അമലയും ജീവിതം ഒന്ന് തുടങ്ങുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്ന രണ്ട് പേർ.

പക്ഷേ എല്ലാം… നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കി.എല്ലാം നിങ്ങളുടെ എടുത്തുചാട്ടം.. ദേഷ്യം..കാരണം..

എനിക്ക് ഈ കാൻസർ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ഡോക്ടർ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഒന്നേയുള്ളൂ….

“ചെയ്യാനുള്ളതൊക്കെ ചെയ്തോളൂ, കാണാനുള്ളവരെയൊക്കെ കണ്ടോളൂ എന്ന്.”

​സാം ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.

ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിന് ശേഷം അയാൾ തുടർന്നു:

​”പക്ഷേ എനിക്ക് കാണാനും ചെയ്യാനും ഇതൊക്കെയല്ലേ ഉള്ളൂ മാത്യു?

എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ജീവിതം തിരിച്ചുതരാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ?

ഇല്ല.

അതുകൊണ്ട് നീ ഏറ്റവും സ്നേഹിക്കുന്നതിനെ എനിക്ക് തകർക്കണം. നതാഷ… അവൾ നിന്റെ പ്രാണനല്ലേ? അവളെ നീ നോക്കിനിൽക്കെ ഞാൻ മാറ്റിയെടുത്തു.

നിന്റെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ സാമീപ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അത് കാണുമ്പോൾ നിനക്കുണ്ടാകുന്ന ആ വേദനയുണ്ടല്ലോ… അതാണ് എന്റെ മരുന്ന്.”

​”സാം… നീ അവളെ ചതിക്കുകയാണ്.

അൽവിഷിന്റെ ഭാര്യയെ ചെയ്തതുപോലെ അവളെയും നീ ഒരു ഭീരുവാക്കി മാറ്റുകയാണ്.

നീ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അവൾ എങ്ങോട്ട് പോകും?

പക തീർക്കാൻ അവൾ ബാക്കി ജീവിതം മുഴുവൻ നീറണമെന്നാണോ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?”

​”അവൾ നീറില്ല മാത്യു,”

സാം പുറത്തുനിന്ന് പറഞ്ഞു.

“അവൾ എന്നെ ഓർത്ത് ജീവിക്കും. നിനക്ക് അവളെ ഇനി ഒരിക്കലും പഴയ നതാഷയായി കിട്ടില്ല.  നതാഷയെ നിനക്ക് രക്ഷിക്കാനാവില്ല. കാരണം, അവൾ ഇപ്പോൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.നിന്നെ ഇതുവരെ സ്നേഹിച്ചതിനേക്കാൾ ഏറെ…”

​
​പെട്ടെന്ന് ദൂരെ നതാഷയുടെ കാർ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മലഞ്ചെരിവിലൂടെ വെളിച്ചം അടിച്ചുകയറുന്നു.

​”ദാ… അവൾ വന്നു കഴിഞ്ഞു. നീ ഇവിടെ വന്ന കാര്യം ഞാൻ  നേരത്തേ അറിയിച്ചു..”

സാം പറഞ്ഞു.

“ഇനി നീ തീരുമാനിക്ക്. ഈ ഗ്യാസ് തുറന്നുവിട്ട് നമ്മളെ എല്ലാവരെയും കൂടി ചാരമാക്കണോ, അതോ നതാഷ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെക്കുന്നത് കണ്ട് നീയിവിടെ നിൽക്കണോ എന്ന്?”

ആ മലഞ്ചെരിവിലെ വീടിനുള്ളിൽ ഗ്യാസിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം അപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നതാഷ അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് പരസ്പരം ശത്രുക്കളെപ്പോലെ, എന്നാൽ തളർന്ന രണ്ടു മനുഷ്യരെയാണ്.

മാത്യുവിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടും അമലയുടെ ചിത്രവും മാത്യു അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.

​നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.

അമലയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം…

തന്റെ സാദൃശ്യമില്ലാത്ത എന്നാൽ താൻ മുന്നേ കണ്ട സാം വരച്ച ഫോട്ടോ,ആ രൂപം കണ്ട് അവൾ അമ്പരന്നു.

പിന്നാലെ ആ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടിലെ ‘അഡ്വാൻസ്ഡ് സ്റ്റേജ് കാൻസർ’ എന്ന വാക്കുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.

​മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു:

“എന്നെ കേൾക്കണ്ട നതാഷാ… ഇയാൾ തന്നെ പറയും. പ്രതികാരത്തിന്റെ കഥയും സത്യങ്ങളും എല്ലാം.

നിന്നെ സ്നേഹിക്കാനല്ല, എന്നെ തകർക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഇയാൾ നിന്നെ കൂടെക്കൂട്ടിയത്.

ഇയാൾ മരിക്കാൻ പോവുകയാണ് നതാഷാ… ഒരു വർഷം! അതിൽ പാതിയിൽ കൂടുതൽ സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…അതിനുള്ളിൽ നിന്നെക്കൂടി നശിപ്പിക്കാനാണ് ഇയാളുടെ നീക്കം.”

​നതാഷ സാമിനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു. പക്ഷേ സാം ഒട്ടും പതറിയില്ല. അയാൾ ചുമരിൽ ചാരിനിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.

മാത്യുവിന്റെ വാക്കുകൾ ആ മുറിയിൽ ശൂന്യത പടർത്തി.

താൻ ഇത്രയും കാലം അറിഞ്ഞ സത്യങ്ങളെല്ലാം നതാഷയ്ക്ക് മുന്നിൽ അടിയറവ് വെച്ച്, ഒരു തോറ്റവനെപ്പോലെ മാത്യു പടിയിറങ്ങി.

“വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ വിശ്വസിക്ക് നതാഷാ…”

എന്ന അയാളുടെ അവസാന വാചകം ആ മലഞ്ചെരിവിലെ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

​മാത്യു ഇറങ്ങിയതോടെ ആ വീട് ഒരു ശ്മശാനതുല്യമായി.

നതാഷയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് ആ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടും അമലയുടെ ചിത്രവും നിലത്തു വീണു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പ്രളയം പോലെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

​നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ സാമിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു:

“സാം… അപ്പോൾ എന്നോട് കാണിച്ച സ്നേഹമൊക്കെ…

അതൊക്കെ ആ പ്രതികാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നോ?

എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴും നീ കണ്ടിരുന്നത് മാത്യുവിനോടുള്ള പക മാത്രമായിരുന്നോ?

ഈ ഫോട്ടോ… എന്നെ നോക്കി നീ വരച്ചത് അമലയെ മനസ്സിൽ കണ്ടുകൊണ്ടായിരുന്നോ സാം?”

​സാം ഒരു നിമിഷം തകർന്നുപോയി.

അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ തീക്ഷ്ണത മാറി, അവിടെ വല്ലാത്തൊരു വേദന നിറഞ്ഞു. അയാൾ പതുക്കെ നതാഷയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

​”നതാഷാ…”

സാം കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“പ്രതികാരം എന്ന രൂപത്തിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ നിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്.

മാത്യുവിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ തകർക്കുക എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ലക്ഷ്യം.

പക്ഷേ… എന്തോ എനിക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

നിന്നോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ച ഓരോ നിമിഷവും എന്നിൽ പ്രണയം നിറയുകയായിരുന്നു.

അമല പോയതോടെ എന്നിൽ മരിച്ചുപോയ ആ പഴയ സാം നിന്നിലൂടെ തിരിച്ചു വരികയായിരുന്നു. അറിയില്ല നതാഷാ…

എന്റെ പ്രതികാരമൊക്കെ എപ്പോഴാണ് ആവിയായി പോയതെന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ല. ഞാൻ നിന്നെ ശരിക്കും സ്നേഹിച്ചു പോയി…”

​നതാഷ ആകെ തകർന്നുപോയി.

ജീവിതം അവളെ ഒരു വലിയ കെണിയിൽ പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു വശത്ത്, താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച ഭർത്താവ് മാത്യു.

അയാളെ താൻ വഞ്ചിച്ചു എന്ന കുറ്റബോധം അവളെ വേട്ടയാടുന്നു.

പക്ഷേ ആ ചതിക്ക് പിന്നിൽ സാമിന്റെ തന്ത്രമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് ആരോടാണ് ദേഷ്യം തോന്നേണ്ടത് എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.

​മറുവശത്ത് സാം… മരണം തൊട്ടുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ.

കാൻസർ അയാളുടെ ശരീരത്തെ കാർന്നുതിന്നുമ്പോഴും, അയാൾ തന്നോട് കാണിച്ച ആ സ്നേഹത്തിൽ മായം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ വന്നവൻ പ്രണയിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ പ്രണയത്തിന് ആയുസ്സില്ല എന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.

​”എന്താ സാം നമ്മൾ ഈ ചെയ്തത്?”

അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​ആ വീടിനുള്ളിൽ ഗ്യാസിന്റെ ഗന്ധം അപ്പോഴും നേർത്ത രീതിയിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. മരണവും പ്രണയവും ചതിയും ഒരേപോലെ നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നതാഷ ഒറ്റപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ നിന്നു. മാത്യു അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു, സാം അടുത്തുതന്നെ മരണത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.

സാമിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ആ മലഞ്ചെരിവിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.

പ്രതികാരത്തിന്റെ കനലുകൾ അണഞ്ഞ്, പകരം പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയും തിരിച്ചറിവിന്റെയും ഒരു ഭാവം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു.

​സാം തന്റെ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കിതപ്പും വേദനയും അയാളെ തളർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരുതരം ശാന്തത വന്നിരിക്കുന്നു.

​”ഞാൻ പോകുന്നതാണ് നല്ലത് നതാഷാ…

എനിക്ക് ഇനി അധികം നാളുകൾ ഇല്ല.

നീ ആ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടിൽ കണ്ടത് സത്യമാണ്.

എന്റെ പ്രതികാരം ഒക്കെ മണ്ണിൽ അടിയാറായി.

അമലയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യണം എന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു…

പകരം ഞാൻ നിന്നെപ്പോലൊരു പാവത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു.

എനിക്ക് ആശ്വാസം കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തുകൂട്ടി.

പക്ഷേ അവസാനം എനിക്ക് മനസ്സിലായി, പകയല്ല സ്നേഹമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമെന്ന്.”

​നതാഷ ഓടിച്ചെന്ന് അയാളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“സാം… എങ്ങോട്ടാ ഈ അവസ്ഥയിൽ?”

​സാം മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പഴയ ആ വേട്ടക്കാരന്റെ നിഴൽ പോലുമില്ലായിരുന്നു.

“ഹിമാലയത്തിലേക്ക്…!!”

​”അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് ബാക്കിയുള്ള ഈ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തണം.

അമലയുടെ ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പം, പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ എനിക്ക് മടങ്ങണം.

നീ മാത്യുവിനെ തിരിച്ചുപിടിക്കണം നതാഷാ…

അയാൾ നിന്നെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ശാപം പോലെ നിന്റെ ജീവിതം തീരരുത്.”

​സാം ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. നതാഷ നോക്കിനിൽക്കെ അയാൾ ആ വളവുകൾ കടന്നു മറഞ്ഞു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ധീരമായ യാത്രയായിരുന്നു അത്.

​മാത്യു ദൂരെ തന്റെ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു ആ കാഴ്ച കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അയാളുടെ ഉള്ളിലെ പകയും പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോയി. സാം എന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നുപോയ ഒരു പേമാരി പോലെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

​നതാഷ തളർന്ന് റോഡരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളായിരുന്നു:

​ഒന്ന്, മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്ന സാമിനെ ഓർത്തുള്ള വിലാപം.

​രണ്ട്, താൻ വഞ്ചിച്ചുവെങ്കിലും തന്നെ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്ന മാത്യുവിലേക്കുള്ള മടക്കം.

​കാടിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വീട് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. സാം പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നതാഷ മന്ത്രിച്ചു,

“യാത്ര പറയുന്നില്ല സാം… എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് നീ നിന്റെ അമലയെ കണ്ടെത്തട്ടെ.”

​സാം തന്റെ യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മാത്യുവിനും നതാഷയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു അത് തിരിച്ചു വരവില്ലാത്ത ഒരു പോക്കാണെന്ന്.

എങ്കിലും ഹിമാലയത്തിന്റെ മഞ്ഞുമലകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ അയാൾ ശാന്തി കണ്ടെത്തുമെന്ന് അവർ പ്രത്യാശിച്ചു.

ആ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം ​ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ പത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ പേജുകളിൽ ആ വാർത്ത പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമത്തിനടുത്ത്, വഴിയോരത്തെ ചെറിയൊരു സത്രത്തിൽ ഒരാൾ മരിച്ച നിലയിൽ കാണപ്പെട്ടു.

രേഖകൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അത് സാം ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പാതിവഴിയിൽ എവിടെയോ വെച്ച് കാൻസർ എന്ന വില്ലൻ അയാളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു.

പക്ഷേ, അയാളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നതായി അവിടെയുള്ളവർ പറഞ്ഞു.

​വാർത്തയറിഞ്ഞ മാത്യുവും നതാഷയും ഒട്ടും വൈകിയില്ല.

സാമിനോടുള്ള എല്ലാ പകയും മാത്യുവിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് നേരത്തെ തന്നെ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

തന്റെ കൈപ്പിഴ കൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ട അമലയോടുള്ള പ്രായശ്ചിത്തമായി അയാൾ സാമിനോട് അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു.

​സാമിന്റെ അവസാന ആഗ്രഹം പോലെ തന്നെ, അമലയുടെ അന്ത്യവിശ്രമസ്ഥലമായ ആ ഹൈറൈഞ്ചിലെ മനോഹരമായ മലഞ്ചെരിവിൽ സാമിനെയും അവർ കിടത്തി.

നിയമപരമായി വേണ്ട എല്ലാ സഹായങ്ങളും മാത്യുവും നാതാഷായും മുൻകൈ എടുത്ത് ചെയ്തു കൊടുത്തു.

സാമും അമലയും നിത്യനിദ്രയിലാണ്ട ആ മലഞ്ചെരിവിൽ കാറ്റ് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആ കല്ലറകൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ മനസ്സിൽ കഴിഞ്ഞുപോയ കാലം ഒരു സിനിമാചിത്രം പോലെ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

​മാത്യു സാവധാനം നതാഷയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ തിളക്കമില്ലായിരുന്നു, പകരം ആഴമേറിയ ഒരു ശൂന്യതയായിരുന്നു.

​”ഓർമ്മയുണ്ടോ നതാഷാ… നമ്മൾ അവസാനം ഒപ്പം കണ്ട ആ സിനിമ?”

മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം ആ വിജനതയിൽ മുഴങ്ങി.

​നതാഷ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു. അവരുടെ ഒപ്പമുള്ള കാലത്തെ ഏതോ ഒരു മനോഹരമായ വൈകുന്നേരം അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.

​”അതിന്റെ ക്ലൈമാക്സിൽ, തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ തെറ്റുകൾ മറന്ന്, പരസ്പരം ക്ഷമിച്ച്, വീണ്ടും ഒരേ പാതയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുന്ന നായകനും നായികയും… നീ അന്ന് അത് കണ്ട് കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു,”

മാത്യു തുടർന്നു.

​നതാഷ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ആ കല്ലറകളിലേക്ക് നോക്കി.

“ഓർമ്മയുണ്ട് മാത്യു. അന്ന് ഞാൻ കരുതിയത് സിനിമയിലെ പോലെ എല്ലാ മുറിവുകളും സ്നേഹം കൊണ്ട് ഉണക്കാൻ കഴിയുമെന്നാണ്. പക്ഷേ…”

അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, എന്നിട്ട് മാത്യുവിനെ നേരിട്ട് നോക്കി പറഞ്ഞു,

“പക്ഷേ എല്ലാ കഥയ്ക്കും ഒരു ഹാപ്പി എൻഡിങ് പ്രതീക്ഷിക്കരുതല്ലോ മാത്യു. ചില കഥകൾ പാതിവഴിയിൽ അവസാനിക്കാനോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇതുപോലെ മുറിവേറ്റ അടയാളങ്ങളുമായി ബാക്കിയാവാനോ ഉള്ളതാണ്.”

​അവർ രണ്ടുപേരും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്നു.

ആ നോട്ടത്തിൽ ആയിരം വാചകങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് കണ്ട സിനിമയിലെ നായകനും നായികയും ഒന്നിച്ചതുപോലെ അവർക്ക് ഇനി ഒന്നിക്കാൻ കഴിയുമോ?

​

ആ കല്ലറകൾക്ക് മുകളിൽ വീണ പൂക്കൾ കാറ്റിൽ ആടുകയായിരുന്നു.

മാത്യുവും നതാഷയും പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറം എന്തോ ഒന്ന് അവരെ അകറ്റുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി.

​നതാഷ പറഞ്ഞതുപോലെ, എല്ലാ കഥകളും ശുഭാന്ത്യത്തിൽ അവസാനിക്കാറില്ല.

ചിലത് അവസാനിക്കുന്നത് നിശബ്ദതയിലാണ്.

മാത്യു സാവധാനം അവിടുന്ന് നടന്നു നീങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി.

പക്ഷേ, തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും നതാഷയോടുള്ള പ്രണയവും അതേസമയം അവൾ വരുത്തിയ മുറിവുകളും ഒരേപോലെ നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അയാൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവളെ നോക്കി അവസാനമായി പറഞ്ഞു:

​”നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ ഒരേ വികാരങ്ങളുടെ തടവുകാരാണ് നതാഷാ…

പുറമെ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് നമ്മൾ സ്വതന്ത്രരാണെന്ന് തോന്നാം, പക്ഷേ നാം നെയ്തെടുത്ത ഈ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ചുറ്റും ഒരു ‘സുതാര്യമായ തടവറ’ തീർത്തിരിക്കുകയാണ്.”

​അതായിരുന്നു സത്യം. കാണാൻ കഴിയാത്ത, എന്നാൽ തകർക്കാൻ പറ്റാത്ത ആ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് അവർക്ക് ഇനി പഴയതുപോലെ പുറത്തുകടക്കാനാവില്ല.

സാം മരിച്ചെങ്കിലും, അയാൾ അവർക്കിടയിൽ തീർത്ത ആ സുതാര്യമായ മതിൽ എന്നും അവിടെയുണ്ടാകും.

​അവർ രണ്ടുപേരും രണ്ടു ദിശകളിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.

ഹൈറേഞ്ചിലെ ആ മലഞ്ചെരിവിൽ സാമും അമലയും ശാന്തരായി ഉറങ്ങുമ്പോൾ, മാത്യുവും നതാഷയും തങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ സുതാര്യമായ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ തളയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

(തീർത്തു.)