ഇടുക്കിയിലെ വാഗമൺ മലനിരകൾക്ക് താഴെ, കിലോമീറ്ററുകളോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന ഏലത്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ഭീകരരൂപിയെപ്പോലെ ‘കരിമ്പനക്കൽ’ ബംഗ്ലാവ് തലയുയർത്തി നിന്നു. കറുത്ത കരിങ്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് പണിത ആ വലിയ വീടിന് ചുറ്റും കർക്കിടകത്തിലെ കനത്ത മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ആകാശത്ത് ഇടിമിന്നൽ വെട്ടുമ്പോൾ മാത്രം ബംഗ്ലാവിലെ വെളുത്ത പെയിന്റ് അടർന്ന ചുവരുകൾ ഒരു നിമിഷം തെളിയും, പിന്നെ വീണ്ടും കറുത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് ആണ്ടുപോകും.
ബംഗ്ലാവിലെ പ്രധാന ഹാളിൽ ഭിത്തിയിലെ വലിയ ക്ലോക്ക് പന്ത്രണ്ട് തവണ മുഴങ്ങി. ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് താഴത്തെ നിലയിലുള്ള വലിയ ഇരുമ്പുവാതിൽ ആരോ തള്ളിത്തുറന്നു.
ബംഗ്ലാവിലെ തറയിൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത കല്ലുകൾക്ക് ഐസ് പോലെയുള്ള തണുപ്പായിരുന്നു. ആ തണുപ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പാദങ്ങളിൽ നിന്ന് നട്ടെല്ലിലേക്ക് ഒരു വിറയൽ അരിച്ചുകയറും. ഓരോ മുറിയും ഓരോ രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച അറകൾ പോലെയായിരുന്നു. ഹാളിന്റെ മധ്യത്തിലായി പഴയകാലത്തെ ഒരു വലിയ ഗ്രാമഫോൺ ഇരിപ്പുണ്ട്. അതിന്റെ വശങ്ങളിലായി തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന കരിങ്കൽ വിളക്കുകളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന പുകയ്ക്ക് കസ്തൂരിയുടെയും ഉണങ്ങിയ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും ഗന്ധമായിരുന്നു.
ചുമരുകളിൽ മുൻഗാമികളുടെ എണ്ണച്ചായചിത്രങ്ങൾ. അവരുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും നിരീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്കുള്ള മരത്തിന്റെ ഗോവണികൾക്ക് ഓരോ ചുവടിലും ഒരു പ്രത്യേക ഞെരക്കമുണ്ട്—അതൊരു നിലവിളി പോലെ ഹാളിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ജനൽ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന മഞ്ഞ് കണങ്ങൾ മുറിക്കുള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത പുകമറ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ തറവാട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് എപ്പോഴും ഒരുതരം ലൈംഗിക വന്യതയുണ്ട്, അത് അവിടുത്തെ വായുവിൽ പോലും കലർന്നിരിക്കുന്നു.
താഴത്തെ നിലയിലെ പൂജാമുറിയിൽ ഇട്ടിയവിര കാരണവർ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. എഴുപത് വയസ്സിന്റെ തഴമ്പുള്ള ശരീരം. നെറ്റിയിൽ ഭസ്മക്കുറി. അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു കരിങ്കൽ പീഠത്തിൽ മങ്ങിയ വെളിച്ചം നൽകുന്ന ഒരു നിലവിളക്ക്. കത്തുന്ന കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ പുകയ്ക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു:
”കാമകിങ്കരാ… പ്രതൃക്ഷപ്പെടു… നിന്റെ ഉടമസ്ഥർ കാത്തിരിക്കുന്നു…”
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം മെല്ലെ തെളി
ഞ്ഞു വന്നു. അത് വെറുമൊരു നിഴലായിരുന്നില്ല. മാംസവും രക്തവും ചേർന്ന ഒരു വന്യരൂപമായിരുന്നു അത്.
കാമകിങ്കരൻ. നല്ല കറുത്ത നിറം, വെണ്ണക്കല്ല് കൊത്തിയെടുത്തത് പോലെയുള്ള ഉറച്ച പേശികൾ. അവന്റെ ശരീരത്തിന് ഒരു അസാധാരണ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു—നനഞ്ഞ കറുത്ത പട്ടുപോലെ. വയറിലെ പേശികൾ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും താളാത്മകമായി വിറകൊള്ളുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞ നിറത്തിലായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിയാൽ ആരും അറിയാതെ കീഴടങ്ങിപ്പോകും. അവന് ചുറ്റും പടരുന്നത് കാട്ടുപൂക്കളുടെയും, നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും, തീവ്രമായ പുരുഷഗന്ധത്തിന്റെയും ഒരു മിശ്രിതമാണ്.
അവൻ സംസാരിക്കാറില്ല. പകരം ഒരു നേർത്ത മർമ്മരം പോലെ അവൻ തന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കും. കാമകിങ്കരന്റെ നഖങ്ങൾ നീളമുള്ളതും കറുത്തതുമായിരുന്നു. അവൻ ഓരോ തവണ സ്പർശിക്കുമ്പോഴും ശരീരത്തിൽ വൈദ്യുതി പ്രവഹിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. വസ്ത്രങ്ങളില്ലാത്ത അവന്റെ നഗ്നമായ രൂപം ഒരു വന്യമായ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു.
അലീനയുടെ നിഗൂഢമായ അനുഭവം
മുകളിലത്തെ നിലയിൽ തന്റെ മുറിയിൽ ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു അലീന. നഗരത്തിലെ ആഡംബരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഹൈറേഞ്ചിലെ ഈ പഴയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് മരുമകളായി വന്നവൾ. അവളുടെ ഭർത്താവ് ജോസഫ് ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കായി യാത്രയിലാണ്.
പുറത്തെ തണുപ്പ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. പെട്ടെന്ന്, മുറിക്കുള്ളിലെ ഗന്ധം മാറി. ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയുള്ള ഗന്ധം. അലീനയുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. വാതിലിൽ കണ്ട കരിനിഴൽ രൂപം കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആദ്യം തോന്നിയത് കടുത്ത ഭയമായിരുന്നു. നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.
ഒരു തണുത്ത കൈ അലീനയുടെ കാലിൽ തൊട്ടു. ആ തണുപ്പ് അവളുടെ രക്തത്തെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു. കാമകിങ്കരൻ കട്ടിലിനരികിൽ നിന്നു. ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകൾ അലീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ കോർത്തു. ആ നിമിഷം അവളുടെ ഭയം മാഞ്ഞുപോയി. പകരം ഒരു വിചിത്രമായ മരവിപ്പും, അതിനുപിന്നാലെ ഒരു തരം ആനന്ദവും അവളെ പൊതിഞ്ഞു.
അവൾ മൂടിയിരുന്ന കമ്പിളിപ്പുതപ്പ് മെല്ലെ വശത്തേക്ക് നീങ്ങി. കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അലീനയുടെ ശരീരത്തിൽ പുതിയ വികാരങ്ങൾ ഉണർത്തി. അവൾ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരു വന്യമായ സുഖം. അത് ജോസഫിന്റെ സ്പർശനത്തിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ജോസഫ് എപ്പോഴും മൃദുവായ, ചിലപ്പോൾ യാന്ത്രികമായ പ്രണയമാണ് നൽകിയിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇത്… ഇത് അസംസ്കൃതമായ, മൃഗീയമായ, ഒരു അടിമയെപ്പോലെ കീഴടങ്ങുന്ന അനുഭൂതിയായിരുന്നു.
അലീനയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി നീങ്ങുന്നതറിഞ്ഞില്ല. കാമകിങ്കരന്റെ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ നേർത്ത പോറലുകൾ ഉണ്ടാക്കി, പക്ഷേ അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് ആവേശമാണ് നൽകിയത്. അവന്റെ നഗ്നമായ, ഉറച്ച ശരീരം അവളിലേക്ക് അമർന്നപ്പോൾ, അലീന കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. അവൾ ഒരു തരം മോഹാലസ്യത്തിൽ വീണു. അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. ആ തണുപ്പിലും അവളുടെ ശരീരം വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു.
രാത്രിയുടെ രഹസ്യം
മറ്റൊരു മുറിയിൽ ഏലിയാമ്മ ഉണർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. കാമകിങ്കരന്റെ സാന്നിധ്യം അവളും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന ആ വന്യമായ സുഖം ഇപ്പോൾ മരുമകൾ അനുഭവിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അസൂയയുടെ കനൽ എരിഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് കട്ടിലിന്റെ വിരിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
താഴെ പൂജാമുറിയിൽ ഇട്ടിയവിര ഒരു തരം സംതൃപ്തിയോടെ ചിരിച്ചു. ഈ കുടുംബത്തിന്റെ രക്തത്തിൽ ഓടുന്ന കാമം കാമകിങ്കരൻ ശമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അതിലൂടെ ഈ ബംഗ്ലാവിലെ അധികാരം തന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായിരിക്കുമെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അർദ്ധരാത്രി പിന്നിടുമ്പോൾ, ബംഗ്ലാവിലെ ശബ്ദങ്ങൾ അടങ്ങി. കാമകിങ്കരൻ ഒരു പുകമറ പോലെ അപ്രത്യക്ഷനായി. അലീന തളർന്ന് കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി, പക്ഷേ അത് ദുഃഖത്തിന്റെയല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികൾക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റേതായിരുന്നു.
കർക്കിടക മഴ അപ്പോഴും തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. മൂടൽമഞ്ഞിൽ മുങ്ങിയ കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവ് തന്റെ അടുത്ത ഇരയ്ക്കായി കാത്തിരുന്നു.
വാഗമൺ ചുരത്തിലെ വളവുകൾ താണ്ടി ജോസഫിന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. തലേദിവസത്തെ മഴ ശമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മഞ്ഞ് ഒരു പുതപ്പുപോലെ തോട്ടങ്ങളെ മൂടിയിരിക്കുകയാണ്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന്, ബിസിനസ് മീറ്റിംഗുകളുടെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വന്തം തറവാട്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ജോസഫിന് എപ്പോഴും ഒരു തരം ആശ്വാസം തോന്നാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇത്തവണ എന്തോ ഒരു അസ്വാഭാവികത അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് വണ്ടി നിർത്തി അവൻ പുറത്തിറങ്ങി. ഏലത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ഉമ്മറത്ത് ഇട്ടിയവിര കാരണവർ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. കയ്യിലൊരു പഴയ പത്രമുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ദൂരേക്ക്, മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
”നീ എത്തിയോ ജോസപ്പേ…” ഇട്ടിയവിരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യം കലർന്നിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ ജോസഫിന് എപ്പോഴും ഒരു പേടിയാണ്. താൻ അറിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന് തന്റെ അപ്പൻ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
”ഉം. സിറ്റിയിൽ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു അപ്പാ. അലീന എവിടെ?” ജോസഫ് അകത്തേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”അവൾ മുറിയിലുണ്ടാകും. രാവിലെ മുതൽ അവൾ പുറത്തേക്ക് കണ്ടില്ല.” ഇട്ടിയവിരയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അലീനയിലെ മാറ്റങ്ങൾ
ജോസഫ് മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. തടി ഗോവണികൾ അവന്റെ ഭാരത്തിന് കീഴിൽ ഞെരങ്ങി. മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അലീന ജനലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ രൂപം ഒരു ചിത്രം പോലെ തോന്നി.
”അലീന…” ജോസഫ് വിളിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം മന്ദതയുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ അവൻ വരുമ്പോൾ ഓടി വരാറുള്ള അലീനയല്ല ഇത്. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അല്പം അലക്ഷ്യമായിരുന്നു. കഴുത്തിലെ നേർത്ത പാടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ജോസഫ് ഒന്ന് സംശയിച്ചു.
”എന്താ പറ്റിയത്? സുഖമില്ലേ?” അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് കൈ പിടിച്ചു.
അവളുടെ തൊലിപ്പുറത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ജോസഫിന്റെ സ്പർശനം അലീനയിൽ വലിയ ചലനങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. തലേരാത്രിയിലെ ആ വന്യമായ സ്പർശനത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും തളം കെട്ടിനിൽക്കുകയാണ്. കാമകിങ്കരന്റെ ആ നഗ്നമായ രൂപവും അവന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകളും തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആവേശത്തിന് മുന്നിൽ ജോസഫിന്റെ ഈ സ്നേഹം വളരെ ശുഷ്കമായി അവൾക്ക് തോന്നി.
”ഒന്നുമില്ല ജോസഫ്… വെറുതെ… ഒരു തലവേദന.” അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
ജോസഫ് ഒരു സാധാരണ ഭർത്താവായിരുന്നില്ല. പുറമെ മാന്യനാണെങ്കിലും അവനുള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ട്—മറ്റുള്ളവർ അറിയാതെ അവരെ നിരീക്ഷിക്കുക (Voyeurism). അലീനയുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ മാറ്റം അവന്റെ ഈ നിരീക്ഷണ ബുദ്ധിയെ ഉണർത്തി.
രാത്രിയായി. ബംഗ്ലാവ് വീണ്ടും നിശബ്ദതയിലേക്ക് ആണ്ടു.
ജോസഫ് ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അലീനയിലായിരുന്നു. അവൾ ഉറങ്ങുകയല്ല, മറിച്ച് എന്തിനോ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ് എന്ന് അവന് തോന്നി. പുറത്ത് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു നിഴൽ അനങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
താൻ കാണാത്ത, എന്നാൽ അലീന അറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ രഹസ്യം എന്താണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ ഉറങ്ങുന്നത് പോലെ അഭിനയിച്ചു കിടന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറിയിൽ ആ പഴയ കാട്ടുപൂക്കളുടെയും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും ഗന്ധം പടർന്നു.
അലീനയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലാകുന്നത് ജോസഫ് അറിഞ്ഞു. ജനലിലൂടെ മഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് അരിച്ചെത്തി. ആ മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ കാമകിങ്കരന്റെ രൂപം മുറിക്കുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ജോസഫ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അതൊരു മനുഷ്യനല്ലെന്ന് അവന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായി. എന്നാൽ ആ രൂപത്തിന്റെ വന്യത അവനിൽ പേടിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരുതരം ഉത്തേജനമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.
തന്റെ ഭാര്യയുടെ അടുത്തേക്ക് ആ കറുത്ത രൂപം നീങ്ങുന്നത് ജോസഫ് പാതിതുറന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ നോക്കി നിന്നു. കാമകിങ്കരൻ അലീനയുടെ അരികിലിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുനടന്നപ്പോൾ അലീനയിൽ നിന്നുയർന്ന ആ സുഖകരമായ ഞെരക്കം ജോസഫിന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യ ഫാൻ്റസികളെ ഉണർത്തി.
താൻ ഇടപെടണമോ അതോ ഇത് കണ്ടു നിൽക്കണമോ എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സ് ആ കാഴ്ചയിൽ തറഞ്ഞുപോയി. കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ ചലനവും ഒരു മാന്ത്രിക വിദ്യ പോലെ അവനെ ആകർഷിച്ചു.
കാമകിങ്കരൻ്റെ ചുവന്നു തുടുത്ത ലിംഗം, അതിൽ നിന്നും കിനിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കാമരസം , ജോസഫിൻ്റെ ശരീരം തണുക്കാൻ തുടങ്ങി.
കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിലെ ആ കിടപ്പുമുറിയിൽ സമയം സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ജനൽ വിടവിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന മഞ്ഞുവെളിച്ചത്തിൽ, അലീനയുടെയും കാമകിങ്കരന്റെയും രൂപങ്ങൾ ഒരു നിഴൽനാടകം പോലെ ജോസഫിന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.
ഉറക്കം നടിച്ചു കിടക്കുകയാണെങ്കിലും ജോസഫിന്റെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ട കൊട്ടുന്നത് പോലെ ഇടിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി, താൻ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ ദൃശ്യം അവനിൽ ഉണർത്തിയത് വന്യമായ ഒരു ആവേശമായിരുന്നു.
ജോസഫ് എപ്പോഴും ഒരു നിരീക്ഷകനായിരുന്നു. സ്കൂൾ കാലം മുതൽക്കേ മറ്റുള്ളവർ അറിയാതെ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിലും, അവരുടെ സ്വകാര്യതകളിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നതിലും അവൻ ഒരുതരം വിചിത്രമായ സുഖം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, സ്വന്തം കിടപ്പറയിൽ, തന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരു അമാനുഷിക രൂപത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ ശീലം ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തി.
കാമകിങ്കരന്റെ കറുത്ത കൈകൾ അലീനയുടെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്നത് അവൻ പാതിതുറന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ നോക്കിനിന്നു. ആ കറുപ്പും വെളുപ്പും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം അവനെ വല്ലാതെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. അലീനയുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആനന്ദത്തിന്റെ ഭാവങ്ങൾ അവൻ ഇതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവയായിരുന്നു. അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന നേർത്ത ഞെരക്കങ്ങൾ ജോസഫിന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു സംഗീതം പോലെ പതിച്ചു.
അവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു. താൻ അവിടെയുണ്ടെന്ന് കാമകിങ്കരൻ അറിയരുതെന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ആ കുട്ടിച്ചാത്തൻ എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, കാമകിങ്കരൻ തന്റെ ചലനങ്ങൾ നിർത്തി. അവൻ മെല്ലെ തല തിരിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ ജോസഫിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നേരിട്ട് തറച്ചു. ജോസഫ് തകർന്നുപോയി. തന്റെ രഹസ്യം പിടിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന ഭയത്താൽ അവൻ വിറച്ചു. എന്നാൽ കാമകിങ്കരൻ അവനെ ഉപദ്രവിച്ചില്ല. പകരം, അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വന്യമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
കാമകിങ്കരൻ തന്റെ ഒരു കൈ ജോസഫിന് നേരെ നീട്ടി. അതൊരു ക്ഷണമായിരുന്നു. ഭയവും കാമവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ ഒടുവിൽ കാമം വിജയിച്ചു. ജോസഫ് കട്ടിലിൽ നിന്ന് മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ ബോധം മറയുകയായിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ കസ്തൂരി ഗന്ധം അവനെ ഒരുതരം ലഹരിയിലാഴ്ത്തി.
അവൻ അലീനയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിനെ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല. കാമകിങ്കരന്റെ മാന്ത്രിക വലയത്തിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ തളയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജോസഫ് അലീനയുടെ മറുവശത്ത് ഇരുന്നു. കാമകിങ്കരന്റെ തണുത്ത സ്പർശനം ജോസഫിന്റെ തോളിലും പതിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, ആ മുറിയിൽ ഒരു അപൂർവ്വമായ ത്രികോണ ബന്ധം ഉടലെടുത്തു.
മനുഷ്യ സഹജമായ ലജ്ജയും മര്യാദകളും ആ രാത്രിയിൽ കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിക്ക് പുറത്തായി. കാമകിങ്കരൻ അവർക്കിടയിൽ ഒരു പാലമായി നിന്നു. അലീനയുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും ജോസഫിന്റെ ഫാൻ്റസികളും ഒരേസമയം ആ കറുത്ത രൂപത്തിലൂടെ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടു.
താഴത്തെ നിലയിലെ പക
ഈ സമയം, താഴത്തെ നിലയിൽ ഏലിയാമ്മ തന്റെ മുറിയിൽ അസ്വസ്ഥയായി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുകയായിരുന്നു. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. കാമകിങ്കരന്റെ ഗന്ധം വീടുമുഴുവൻ പടർന്നിരിക്കുന്നു.
”എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞെന്നാണോ ഇട്ടിയവിര കരുതുന്നത്?” അവൾ പല്ലുഞെരിച്ചു മന്ത്രിച്ചു.
അവൾ തന്റെ പഴയ തടിപ്പെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന പട്ടുതുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ രൂപം പുറത്തെടുത്തു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവൾ രഹസ്യമായി പൂജിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു ശക്തി. കാമകിങ്കരനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവൾക്ക് സ്വന്തമായ വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വിളക്ക് കൊളുത്തി മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു തുടങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
കുടുംബത്തിലെ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ലൈംഗിക തൃഷ്ണകൾക്കായി കാമകിങ്കരനെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, ആ ശക്തി ഈ തറവാടിനെ തന്നെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞ് കനത്തു. കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ കാമകിങ്കരൻ വിതച്ച ലഹരിയുടെ അലയൊലികൾ അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ അലീനയും ജോസഫും ഒരുതരം മയക്കത്തിലായിരുന്നു—മനുഷ്യസഹജമായ ബോധത്തിനപ്പുറം ഏതോ മാന്ത്രിക ലോകത്ത് ചെന്നുപെട്ടതുപോലെ. എന്നാൽ താഴത്തെ നിലയിൽ, തറവാടിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ കോണുകളിൽ പുതിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഏലിയാമ്മ തന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ ആ പഴയ തടിപ്പെട്ടിക്കരികിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രായത്തിന്റെ ചുളിവുകളേക്കാൾ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് കടുത്ത പകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം ഇട്ടിയവിരയുടെ ആജ്ഞാനുവർത്തിയായി, കാമകിങ്കരന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ മാത്രം തന്റെ കാമനകൾ തീർത്തിരുന്ന അവൾക്ക്, ഇപ്പോൾ ആ ശക്തി തന്നെ അവഗണിക്കുന്നത് സഹിക്കാനായില്ല. തന്നേക്കാൾ യുവതിയായ മരുമകളിലേക്ക് കാമകിങ്കരൻ ചേക്കേറിയത് അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
അവൾ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ചെറിയ വിഗ്രഹം മുറുകെ പിടിച്ചു. അത് പഴയൊരു മന്ത്രവാദി അവൾക്ക് നൽകിയ ‘രതിപാവ’ ആയിരുന്നു.
”നിന്നെ ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെടാ കിങ്കരാ…” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
അവൾ നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ പഴയ ഉടയാടകൾ അഴിച്ചുമാറ്റി. കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട സ്വന്തം രൂപം അവൾക്ക് അറപ്പുണ്ടാക്കി. അവൾക്ക് വേണ്ടത് യുവത്വമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ആ പഴയ വന്യമായ സ്പർശനം. അവൾ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുറിക്കുള്ളിലെ തണുപ്പ് മാറി, അവിടെ ഒരു ചൂട് പടർന്നു. അത് കാമകിങ്കരന്റേതല്ല, മറിച്ച് അവൾ ആവാഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മറ്റൊരു ശക്തിയുടേതായിരുന്നു.
ഈ സമയം, ബംഗ്ലാവിനോട് ചേർന്നുള്ള ഔട്ട് ഹൗസിൽ തോട്ടം തൊഴിലാളിയായ രാഘവൻ ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മുപ്പതുകളിലെത്തിയ രാഘവൻ തോട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും കരുത്തനായ യുവാവാണ്. അവന്റെ കറുത്ത ദൃഢമായ ശരീരവും കാന്തശക്തിയുള്ള കണ്ണുകളും തറവാട്ടിലെ സ്ത്രീകളുടെ ശ്രദ്ധ നേരത്തെ തന്നെ കവർന്നിരുന്നു.
ഇട്ടിയവിരയുടെ വിശ്വസ്തനായ രാഘവന് ഈ തറവാട്ടിലെ നിഗൂഢതകളെക്കുറിച്ച് ഏകദേശ ധാരണയുണ്ട്. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളും അവിടെ പടരുന്ന ഗന്ധങ്ങളും അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കാറുണ്ട്.
പെട്ടെന്ന്, രാഘവന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ ഒരു മുട്ടുകേട്ടു.
അവൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. അവിടെ നിൽക്കുന്നത് ഏലിയാമ്മയായിരുന്നു. അവളുടെ ഉടയാടകൾ അലക്ഷ്യമായിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ തിളക്കം.
”രാഘവാ… എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല.” അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
രാഘവൻ പകച്ചുപോയി. തറവാട്ടിലെ കാരണവത്തി തന്റെ മുറിയിൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ വന്നതിന്റെ പൊരുൾ അവന് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, ഒരു തരം മാന്ത്രികശക്തി അവനെ തളച്ചിടുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഏലിയാമ്മ തന്റെ മന്ത്രശക്തി ഉപയോഗിച്ച് രാഘവനെ ഒരു കാമകിങ്കരനാക്കി മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇട്ടിയവിരയുടെ ദർശനം
താഴത്തെ നിലയിലെ വരാന്തയിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്ന ഇട്ടിയവിര ഈ മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. പൂജാമുറിയിലെ വിളക്ക് അണയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കാമകിങ്കരൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.
”ഏലിയാമ്മ… നീ പരിധി ലംഘിക്കുന്നു.” ഇട്ടിയവിര പല്ലുഞെരിച്ചു.
അദ്ദേഹം മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ജോസഫും അലീനയും ആ നിഗൂഢ ശക്തിയുമായി ലയിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. താഴെ ഏലിയാമ്മ തന്റെ സ്വന്തം രീതിയിൽ പ്രതികാരം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരു കുടുംബത്തിലെ മൂന്ന് തലമുറകൾ ഒരേസമയം കാമത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ അധികാര സമവാക്യങ്ങൾ മാറുകയാണ്. കാമകിങ്കരൻ വെറുമൊരു സേവകനല്ല, മറിച്ച് ആ കുടുംബത്തെ നയിക്കുന്ന യജമാനനായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
(തുടരും)
Your email address will not be published.