പാലക്കാടൻ ചുരമിറങ്ങി വരുന്ന കാറ്റിന് പണ്ട് വല്ലാത്തൊരു കുളിർമയായിരുന്നു.

കരിമ്പനപ്പട്ടകൾക്കിടയിലൂടെ അത് മൂളിപ്പാട്ടു പാടി വരുമ്പോൾ, പാടവരമ്പത്ത് നിൽക്കുന്ന എന്റെ പാവാടത്തുമ്പിൽ അത് തൊട്ടുരുമ്മി പോകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഈ നഗരത്തിലെ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിലിരുന്ന് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ അഴുക്കുചാലിലേക്ക് വീഴുന്ന മഴ നോക്കുമ്പോൾ ആ പഴയ കാറ്റിന്റെ മണം എനിക്ക് ഓർത്തെടുക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല. ഇവിടെ കാറ്റില്ല, പകരം വിയർപ്പിന്റെയും ചീഞ്ഞഴുകിയ മാലിന്യങ്ങളുടെയും മനംമടുപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം മാത്രം. എന്റെ ജീവിതം പോലെ തന്നെ.

​ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇതേപോലൊരു വൈകുന്നേരമാണ് എന്റെ ജീവിതം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിമറിഞ്ഞത്. അന്ന് എനിക്ക് പതിനെട്ട് വയസ്സായിരുന്നു. പാലക്കാട്ടെ വെയിലിൽ വാടിയെങ്കിലും മനസ്സ് നിറയെ കണ്മഷി എഴുതാനും മുടിയിൽ തുളസിക്കതിർ ചൂടാനും മാത്രം കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു പാവം പെൺകുട്ടി.

​”സീതേ… ആ കഞ്ഞി ഒന്ന് നോക്കിക്കേ മോളേ, അടിക്ക് പിടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്,” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദം കേട്ടു.
​അമ്മ അന്ന് വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് അന്ന് മൂന്ന് മാസമേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛൻ വരുത്തിവെച്ച കടബാധ്യതകൾ ആ ചെറിയ ഓലമേഞ്ഞ വീടിനെ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും കടക്കാർ വന്ന് വീടിന് മുന്നിൽ നിന്ന് തമിഴും മലയാളവും കലർന്ന ഭാഷയിൽ തെറികൾ വിളിച്ചുപറയുമ്പോൾ അമ്മ അകത്തിരുന്ന് തേങ്ങുമായിരുന്നു.

​”അമ്മേ, കഞ്ഞി റെഡിയായിട്ടുണ്ട്. രാഘവനെ വിളിക്കട്ടെ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​”അവൻ ഉറങ്ങട്ടെ സീതേ. വിശക്കുമ്പോഴല്ലേ അവൻ കരയുന്നത്. ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവന് വിശപ്പ് അറിയില്ലല്ലോ,” അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കള്ളുചെത്തുകാരന്റെ കത്തി തറച്ചതുപോലെ വേദന നൽകി. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായപ്പോൾ പാലക്കാട്ടെ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ പോകണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ, ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും വഴിയില്ലാത്തപ്പോൾ പഠനത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും പാപമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

​അന്നൊരു സന്ധ്യാനേരത്താണ് മാധവൻ നായർ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. അച്ഛന്റെ പഴയൊരു പരിചയക്കാരനാണെന്നാണ് അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞത്. കയ്യിൽ കുറച്ച് പഴങ്ങളും ബിസ്ക്കറ്റുമായിട്ടാണ് അയാൾ വന്നത്. വിശന്നിരുന്ന എന്റെ അനിയൻ രാഘവൻ അത് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം വിങ്ങി.

​”രാധേ, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഈ കുട്ടിയെ ഇങ്ങനെ വീട്ടിൽ ഇരുത്തിയാൽ മതിയോ? ഇവൾക്ക് നല്ലൊരു ജോലി കൊടുക്കാൻ എനിക്കറിയാവുന്നവർ നഗരത്തിലുണ്ട്,” മാധവൻ നായർ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.

​അമ്മ സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. “അവിടെ ആരാണ് നായരേ? എന്റെ മോൾ ഇതുവരെ ഈ കരിമ്പനക്കാട് വിട്ട് ഒരിടത്തും പോയിട്ടില്ല.”

​”നീ പേടിക്കണ്ട രാധേ. എന്റെ സ്വന്തം മോളെപ്പോലെയല്ലേ ഇവളും? എറണാകുളത്ത് ഒരു വലിയ തറവാട് വീടുണ്ട്. അവിടെ കുട്ടികളെ നോക്കാനും വീട്ടുജോലിക്കുമായി ഒരു പെണ്ണിനെ വേണം. നല്ല ശമ്പളം കിട്ടും. അത് മതി നിന്റെ ഈ കടങ്ങളൊക്കെ തീർക്കാൻ. ഇവൾക്ക് അവിടെ സുരക്ഷിതമായി താമസിക്കാം,” അയാളുടെ വാക്കുകൾക്ക് അന്ന് വല്ലാത്തൊരു വിശ്വസനീയത ഉണ്ടായിരുന്നു.

​രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ അമ്മ എന്റെ അരികിൽ വന്നു. എന്റെ മുടിയിഴകൾ തലോടിക്കൊണ്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു, “മോളേ, നിനക്ക് പോകാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ? നിന്നെ വിട്ടു നിൽക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. പക്ഷേ, ഈ കടം തന്നവർ നാളെയും വന്ന് വരാന്തയിൽ നിൽക്കും…”

​”അമ്മേ, ഞാൻ പോകാം. അവിടെ പോയി കുറച്ചു പണം ഉണ്ടാക്കിയാൽ നമുക്ക് ഈ വീട് വീണ്ടെടുക്കാം. രാഘവനെ നല്ല സ്കൂളിൽ ചേർക്കാം. കുറച്ചു നാൾ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചുവരില്ലേ?” ഞാൻ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​യാത്ര തിരിക്കുന്ന ദിവസം അമ്മ തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന താലിമാല ഊരി എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു. “ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ മോളേ. വല്ല അത്യാവശ്യവും വന്നാൽ ഇത് വിൽക്കാം. നിനക്ക് ഇതല്ലാതെ ഒന്നും എനിക്ക് തരാനില്ല.”
​അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അനിയൻ എന്റെ സാരിത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു തൂങ്ങി. “ചേച്ചി എനിക്കു പുതിയ ബാഗും കുടയും വാങ്ങി വരുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാനാകാതെ ഞാൻ മാധവൻ നായരുടെ കൂടെ നടന്നു.
​ട്രെയിനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ എനിക്ക് ഒരു കുപ്പി വെള്ളം തന്നു. അത് കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു മയക്കം തോന്നി. കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട അവസാന കാഴ്ച ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ കരിമ്പനകൾ വേഗത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്നതായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമവും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആ മരങ്ങൾക്കൊപ്പം മാഞ്ഞുപോയി.

​പിന്നീട് ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ കണ്ടത് ഒരു പുതിയ ലോകമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് സ്വപ്നങ്ങളിലെ നഗരമായിരുന്നില്ല. ജനാലകളില്ലാത്ത, ഇടുങ്ങിയ ഒരു ഇരുണ്ട മുറി. സിഗരറ്റിന്റെയും കടുത്ത പെർഫ്യൂമിന്റെയും മണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

​കതക് തുറന്ന് മാധവൻ നായർ അകത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കൂടെ അമിതമായി ചായം തേച്ച ഒരു സ്ത്രീയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കശാപ്പുകാരന്റെ ക്രൂരതയുണ്ടായിരുന്നു.

​”സാധനം ഫ്രഷ് ആണ്. പറഞ്ഞ പണം ഞാൻ തരാം,” ആ സ്ത്രീ മാധവൻ നായരുടെ കയ്യിലേക്ക് കുറച്ച് നോട്ടുകൾ വെച്ചുകൊടുത്തു.
​എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പണം എണ്ണുന്ന ശബ്ദം ഇടിയായി മുഴങ്ങി. “നായരേ, ഇതെന്താണ്? എന്നെ ജോലിക്ക് കൊണ്ടുപോകാം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകണം!” ഞാൻ അയാളുടെ കാലുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

​അയാൾ എന്നെ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. “പോടീ… നിന്റെ അമ്മയും നിന്നെ ഇവിടെ വിറ്റ കാശ് കൊണ്ട് അരി വാങ്ങി തിന്നുകയാണ്. ഇനി നിനക്ക് ഒരിടത്തേക്കും പോകാൻ പറ്റില്ല. ഇവരാണ് നിന്റെ പുതിയ മുതലാളി. ഇവിടുത്തെ നിയമങ്ങൾ ഇവർ നിനക്ക് പറഞ്ഞു തരും.”

​അയാൾ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. എന്റെ ലോകം അന്ന് തകർന്നു വീണു. എന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ആ സ്ത്രീ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
​”ഇവിടെ കരയാൻ നിനക്ക് സമയമില്ല സീതേ. നിന്റെ ഈ കണ്ണീരിന് ഇവിടെ ആരും വില തരില്ല. നിന്റെ ശരീരത്തിനാണ് ഇവിടെ വില. ഇന്ന് രാത്രി നിനക്ക് ആദ്യത്തെ ആൾ വരും. ഒന്ന് ഒരുങ്ങിക്കോ!”

​ആ രാത്രി നഗരത്തിൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ആ മനോഹരമായ മഴയല്ല, മറിച്ച് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ വിശുദ്ധിയും കഴുകിക്കളയുന്ന ഒരു ക്രൂരമായ മഴ. ആ മുറിയിലെ വിളക്കുകൾ അണയുമ്പോൾ, എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ ആരും കേട്ടില്ല. അമ്മയുടെ താലിമാല എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് വിങ്ങി.
​ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ മരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടി വന്നു—ഒരു ശരീരമായി മാത്രം.

ആദ്യത്തെ രാത്രി… അത് വെറുമൊരു രാത്രിയായിരുന്നില്ല. എന്റെ ആത്മാവിനെ കാർന്നുതിന്ന ഒരു ശ്മശാനമായിരുന്നു ആ മുറി. ജനാലകളില്ലാത്ത ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ എന്റെ നിലവിളികൾ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഇരമ്പൽ എന്റെ കരച്ചിലിനെ മുക്കിക്കളഞ്ഞു.

നഗരത്തിലെ ആഡംബരങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെടുന്നത് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.

​പുലർച്ചെയായപ്പോൾ കതക് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധവും വിയർപ്പും കലർന്ന ആ മുറിയിൽ ഞാൻ വെറും തറയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയായിരുന്നു. മാതമ്മ എന്ന് എല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന ആ ചായം തേച്ച സ്ത്രീ അകത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസിൽ കട്ടൻ ചായ ഉണ്ടായിരുന്നു.

​”എഴുന്നേൽക്ക് പെണ്ണേ… ഇങ്ങനെ കിടന്നാൽ മതിയോ? ഇതൊക്കെ ഈ പണിയുടെ ഭാഗമാണ്. ആദ്യം കുറച്ചു പ്രയാസം തോന്നും, പിന്നെ നീ ശീലിച്ചോളും,” അവർ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
​ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്നെ വിടൂ… എനിക്ക് എന്റെ പാലക്കാട്ടേക്ക് പോണം. ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല. എന്നെ വിട്ടയയ്ക്കൂ…” ഞാൻ അവരുടെ കാലുപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

​മാതമ്മ എന്റെ തലമുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് മുഖം ഉയർത്തി. “പാലക്കാട്ടേക്ക് പോകാനോ? നിന്നെ മാധവൻ നായർ വിറ്റത് വെറുതെയല്ല. പതിനായിരം രൂപയാണ് ഞാൻ അയാൾക്ക് കൊടുത്തത്. ആ പണം നീ ഇക്കണക്കിന് പോയാൽ പത്തു കൊല്ലം എടുത്താലും തിരിച്ചു തീർക്കില്ല. മര്യാദയ്ക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നിന്നാൽ നിനക്ക് നല്ല വസ്ത്രവും ഭക്ഷണവും തരും. എതിർത്താൽ…”

​അവർ ഒരു കത്തിയെടുത്ത് എന്റെ മുഖത്തിന് നേരെ പിടിച്ചു. “ഈ മുഖത്തെ ചന്തം ഞാൻ അങ്ങ് മാറ്റിക്കളയും. പിന്നെ ഒരുത്തനും നിന്നെ നോക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് മര്യാദയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ പഠിക്ക്.”

​അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആ മുറിയിൽ തനിച്ചായി. ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ എന്റെ മുഖം നോക്കി. ഇന്നലെ വരെ അമ്മയുടെ തങ്കക്കുട്ടിയായിരുന്ന സീതയല്ല അത്. കണ്ണുകളിൽ ഭയവും ചുണ്ടുകളിൽ ചോരപ്പാടുമുള്ള ഒരു അപരിചിത. എന്റെ കഴുത്തിലെ അമ്മ തന്ന താലിമാലയിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. അത് വിൽക്കാൻ പോലും എനിക്ക് അനുവാദമില്ലാത്ത ഒരിടത്താണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ.

​കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മായ എന്ന പെൺകുട്ടി മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അവൾക്ക് എന്നേക്കാൾ കുറച്ചു പ്രായം കൂടുതലുണ്ട്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ അരികിലിരുന്ന് എന്റെ മുടി ഒതുക്കി തന്നു.

​”കരയണ്ട സീതേ… ഇവിടെ കരയുന്നവർക്ക് ആയുസ്സ് കുറവാണ്. മാതമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്. നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഒരു കെണിയിലാണ്. രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കിയാൽ അവർ നമ്മളെ കൊല്ലും,” മായ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
​”മായേ… നിനക്കും എന്നെപ്പോലെ വീട്ടുകാരുണ്ടോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

​മായ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ലോകത്തിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്ക് ഒരു മകളുണ്ട് സീതേ. അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ നാട്ടിൽ വളരുകയാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ നഴ്സ് ആണെന്നാണ് അവർ കരുതുന്നത്. ഓരോ മാസവും ഞാൻ അയക്കുന്ന പണം കൊണ്ടാണ് അവൾ പഠിക്കുന്നത്. എന്റെ ശരീരം വിറ്റുകിട്ടുന്ന പണം കൊണ്ട് അവൾക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ, എനിക്ക് എന്റെ വേദനകൾ മറക്കാൻ പറ്റും.”

​മായയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. ഇത്രയും വലിയൊരു ചതിയിലും അവൾ ഒരു പ്രതീക്ഷ മുറുകെ പിടിക്കുന്നു.

​”ഇന്ന് രാത്രി നിന്നെ കാണാൻ ഒരാൾ വരും. അയാൾ കുറച്ചു പരുക്കനാണ്. നീ പേടിക്കരുത്. കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചാൽ മതി. പാലക്കാട്ടെ നിന്റെ പാടത്തെയും കരിമ്പനകളെയും ഓർക്കുക. ശരീരം അവർക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുക, പക്ഷെ നിന്റെ മനസ്സ് നിന്റേതായി തന്നെ വെക്കുക,” മായ എനിക്ക് ഉപദേശങ്ങൾ നൽകി.

​വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ മാതമ്മ എനിക്ക് പുതിയൊരു പട്ടുസാരി തന്നു. ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള ആ സാരി കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് എനിക്ക് ഒരു ശവക്കച്ച പോലെയാണ് തോന്നിയത്. അവർ എന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ചായങ്ങൾ പൂശി. മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂവ് വെച്ചു തന്നു.

​”ചിരിക്കണം സീതേ… വരുന്നവൻ പണം തരുന്നത് നിന്റെ ഈ ചിരിക്കാണ്,” മാതമ്മ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
​രാത്രി പത്തുമണിയായപ്പോൾ മുറിയിലേക്ക് അയാൾ വന്നു. തടിച്ച ശരീരം, പരുക്കൻ ശബ്ദം. അയാൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ മായ പറഞ്ഞതുപോലെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ആ കരിമ്പനക്കാറ്റും, അനിയൻ രാഘവന്റെ ചിരിയും ഞാൻ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അയാളുടെ സ്പർശനം എന്നെ വീണ്ടും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
​ആ രാത്രിയും കടന്നുപോയി. ഓരോ രാത്രിയും എന്റെ ഓരോ കഷ്ണങ്ങൾ മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെടുകയായിരുന്നു. പണം… അതാണ് ഇവിടുത്തെ ദൈവം. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാതമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് പണം തന്നു.
​”ഇത് നിന്റെ ആദ്യത്തെ ശമ്പളമാണ്. വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചോ. മാധവൻ നായർ വഴി ഞാൻ ഇത് പാലക്കാട്ടേക്ക് എത്തിക്കാം,” അവർ പറഞ്ഞു.
​ആ പണം കയ്യിൽ വെച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ തോന്നി. എന്റെ മാനം വിറ്റുകിട്ടിയ പണം. ഇത് കൊണ്ട് എന്റെ അമ്മ അരി വാങ്ങുമോ? എന്റെ അനിയൻ പുസ്തകം വാങ്ങുമോ? ആ പണത്തിന് അപ്പോൾ ചോരയുടെ മണമായിരുന്നു.

​പക്ഷേ, എനിക്ക് മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ വീട്ടുകാർ പട്ടിണി കിടക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ ആത്മാവിനെ പണയം വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പാലക്കാട്ടെ ആ കരിമ്പനക്കാടുകൾ ഇനി എനിക്ക് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമാണ്.

(തുടരും)