ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന കസ്തൂരി ഗന്ധത്തെക്കാൾ തീക്ഷ്ണമായ മറ്റൊരു ഗന്ധം അവിടെ പടർന്നു—അത് രക്തത്തിന്റെയും പുരാതനമായ മന്ത്രങ്ങളുടെയും ഗന്ധമായിരുന്നു. മാതംഗി തന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ ആവാഹിച്ചിരുന്ന ശക്തികൾ ഓരോന്നായി ഉണരാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ തൊലിപ്പുറത്ത് പച്ചകുത്തിയ മന്ത്രങ്ങൾ നിലാവേറ്റു തിളങ്ങി.
അലീനയുടെ അരികിൽ ഒരു കരിനിഴലായി നിന്നിരുന്ന കാമകിങ്കരൻ അസ്വസ്ഥനായി. മാതംഗിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ആ വിചിത്രമായ ഊർജ്ജം അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ ഒരു ‘ശുദ്ധ’ ശക്തിയല്ല; അവൻ കാമത്തിന്റെയും അടിമത്തത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. മാതംഗിയാകട്ടെ, കാമത്തെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിച്ചവളും.
”അലീനാ… നിന്റെ കൈവശമുള്ള ഈ പാവയെ എനിക്ക് വിട്ടുതരിക,” മാതംഗി തന്റെ കൈകൾ വായുവിൽ വീശി. “നീ ഇവനെ ഒരു കാമുകനായി കണ്ടു, പക്ഷേ ഞാൻ ഇവനെ ഒരു ചക്രവർത്തിയാക്കാം.”
മാതംഗിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തരം വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് കാമകിങ്കരന് നേരെ ചില മുദ്രകൾ കാണിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, കാമകിങ്കരൻ അലീനയുടെ അരികിൽ നിന്ന് മെല്ലെ മാറി മാതംഗിക്ക് നേരെ നീങ്ങി.
”കിങ്കരാ! നിൽക്കൂ!” അലീന അലറി.
അവൾക്ക് തന്റെ അധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താൻ ജീവൻ നൽകി സ്നേഹിച്ച, തന്നെ ഒരു രാജ്ഞിയാക്കിയ ആ ശക്തി തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അലീനയുടെ ഉള്ളിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ കനൽ എരിഞ്ഞു.
അലീനയ്ക്ക് മന്ത്രവാദമറിയില്ല, പക്ഷേ അവൾക്ക് കാമകിങ്കരന്റെ ഹൃദയം അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പ് മാറ്റി. തന്റെ മാറിലെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അവൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
”നീ ഇവനെ മന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് തളയ്ക്കാൻ നോക്കുന്നു, എന്നാൽ ഞാൻ ഇവനെ എന്റെ ആത്മാവ് കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു,” അലീന തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി കൊണ്ട് സ്വന്തം കയ്യിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി.
രക്തം തറയിലെ കറുത്ത കല്ലുകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു. ആ രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധം കാമകിങ്കരനെ ഉണർത്തി. അവൻ മാതംഗിക്ക് നേരെ നീങ്ങുന്നത് നിർത്തി. അലീനയുടെ രക്തം അവന് മാതംഗിയുടെ മന്ത്രങ്ങളേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
ഇതുകണ്ട് പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ഭൈരവൻ തന്റെ വടി നിലത്ത് അടിച്ചു. “മാതംഗീ! സമയം കളയരുത്. ആ പെണ്ണിനെ വകവരുത്തൂ!”
ഭൈരവൻ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അഗ്നിനാളങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ തീജ്വാലകൾ അലീനയ്ക്ക് നേരെ കുതിച്ചു. പക്ഷേ കാമകിങ്കരൻ ഒരു കവചം പോലെ അലീനയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അഗ്നി അവന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി അണഞ്ഞുപോയി.
കാമകിങ്കരൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിലായിരുന്നു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ ഭൈരവന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവൻ ഒരു ഭീകരമായ ഗർജ്ജനം മുഴക്കി. ബംഗ്ലാവിന്റെ ജനൽചില്ലുകൾ എല്ലാം തകർന്നു വീണു.
മാതംഗി തോറ്റു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ മുടി അഴിച്ചിട്ടു. അവൾ ഒരു വന്യമായ നൃത്തം തുടങ്ങി. ആ നൃത്തത്തിന്റെ താളത്തിൽ കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ ചലനവും മന്ദഗതിയിലായി. അവൾ തന്റെ നഗ്നതയെ ഒരു വലയാക്കി മാറ്റി അവനെ അതിലേക്ക് കുരുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
”കാമകിങ്കരാ… നീ എന്റേതാണ്!” മാതംഗി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.
ആ നിമിഷം, കാമകിങ്കരന്റെ ശരീരത്തിലെ കറുത്ത നിറം മാറാൻ തുടങ്ങി. മാതംഗിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ദഹിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അലീന തകർന്നുപോയി. തന്റെ കാമുകൻ വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്നത് അവൾക്ക് നോക്കിനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ പടികൾ ഓടിയിറങ്ങി താഴെ ഇട്ടിയവിര കാരണവരുടെ പൂജാമുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ഇട്ടിയവിര ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്നു. അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ താളിയോല അവൾ കൈക്കലാക്കി. അതിൽ കാമകിങ്കരനെ മോചിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു—ഒരു ‘രക്തബന്ധനം’.
മാതംഗിയുടെ ആലിംഗനത്തിൽ കാമകിങ്കരൻ ഒരു കരിഞ്ഞ മരം പോലെ ഉരുകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തിലെ മന്ത്രങ്ങൾ അവനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ദഹിപ്പിച്ചു. അലീന ഇട്ടിയവിരയുടെ പൂജാമുറിയിൽ നിന്ന് ആ പഴയ താളിയോലയുമായി ഓടിവന്നു. അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ‘രക്തബന്ധനം’ എന്ന മന്ത്രം അവൾക്ക് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അതിലെ രേഖാചിത്രങ്ങൾ അവൾക്ക് വഴി കാണിച്ചു.
”മാതംഗീ! അവനെ വിടൂ!” അലീന അലറി.
അവൾ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി കൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. തന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നുള്ള രക്തം അവൾ ഒരു പിഞ്ഞാണത്തിലേക്ക് പകർന്നു. ആ രക്തത്തിന് പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും പ്രതികാരത്തിന്റെ കടുപ്പവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ രക്തം മാതംഗിക്കും കാമകിങ്കരനും ചുറ്റും ഒരു വട്ടത്തിൽ തളിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, തറയിലെ കറുത്ത കല്ലുകളിൽ നിന്ന് ഒരു നീല ജ്വാല ഉയർന്നു. മാതംഗി ഭയന്നുപോയി. മന്ത്രവാദത്താൽ ബന്ധിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നാണ് ‘ശുദ്ധമായ പ്രണയരക്തം’. മാതംഗിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ആ ജ്വാലയിൽ തട്ടി അണയാൻ തുടങ്ങി.
”ഇല്ല! ഇത് സാധ്യമല്ല! ഒരു സാധാരണ പെണ്ണിന് ഇത്രയും ശക്തിയോ?” മാതംഗി പിടഞ്ഞുമാറി.
കാമകിങ്കരന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്
അലീനയുടെ രക്തം തൊട്ട നിമിഷം കാമകിങ്കരന് പുതിയൊരു ജീവൻ ലഭിച്ചു. അവൻ മാതംഗിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് കുതറിമാറി. അവന്റെ രൂപം ഇപ്പോൾ മുമ്പത്തേക്കാൾ ഭീമാകാരമായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അഗ്നി പുറപ്പെട്ടു. അവൻ മാതംഗിയെ നോക്കി ഒരു ഭീകരമായ ഗർജ്ജനം മുഴക്കി.
മാതംഗി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മുറ്റത്തെ മഞ്ഞിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തിൽ അലീന തളിച്ച രക്തം ആസിഡ് പോലെ പൊള്ളാൻ തുടങ്ങി.
ഭൈരവൻ തന്റെ വടി ഉയർത്തി അവസാനത്തെ മന്ത്രം പ്രയോഗിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “കാലഭൈരവാ! രക്ഷിക്കൂ!”
പക്ഷേ കാമകിങ്കരൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ ഭൈരവന് മുന്നിലെത്തി. അവൻ ഭൈരവന്റെ വടി പിടിച്ചുവാങ്ങി രണ്ടായി ഒടിച്ചു. മന്ത്രവാദി തന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട് തറയിൽ ഇരുന്നുപോയി. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞ് അവരെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.
അലീന തളർന്ന് നിലത്ത് വീണു. അവളുടെ നെഞ്ചിലെ മുറിവിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവൻ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവളെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു നനവ് പടർന്നു.
അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. മാതംഗിയും ഭൈരവനും മഞ്ഞിൽ അപ്രത്യക്ഷരായി. അവർ ഇനി ഈ വഴിക്ക് വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ ജോസഫ് ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയും ആ ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യമായ ബന്ധം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന് ഇപ്പോൾ അവളോട് വെറുപ്പില്ല, പകരം ഒരുതരം ബഹുമാനമായിരുന്നു.
അലീന മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. അവൾ കാമകിങ്കരന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ… നമ്മൾ ഒന്നാണ്.”
കാമകിങ്കരൻ അവളെ തന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി. അവൻ അവളുടെ മുറിവിൽ തന്റെ കൈകൾ വെച്ചു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ മുറിവ് ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു പുതിയ മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. അലീനയുടെ ശരീരത്തിൽ കാമകിങ്കരന്റെ കറുത്ത നിറം പടരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൾ ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു.
കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലെ തണുപ്പിന് ഇപ്പോൾ ചത്ത ശവങ്ങളുടെ മരവിപ്പായിരുന്നു. അലീനയുടെ ശരീരത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം ഭയാനകമായിരുന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മം വിളറി വെളുത്ത് ഏകദേശം സുതാര്യമായി മാറി. കണ്ണുകളിലെ കറുത്ത മണികൾ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും പകരം കാമകിങ്കരന്റേത് പോലെ മഞ്ഞനിറം പടരുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ മുടി മുമ്പത്തേക്കാൾ നീണ്ട് നിലത്തു മുട്ടി ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി.
അലീന കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ പഴയ ശരീരഭാരം തോന്നിയില്ല. അവൾ കാറ്റിലെന്നപോലെ ഒഴുകി നടന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളെ വണങ്ങി. ഇപ്പോൾ അവൾ വെറുമൊരു ഉടമസ്ഥയല്ല, അവനിലും മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ‘യക്ഷി’യായി അവൾ രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
”ദാഹം… എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു,” അലീന മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് നൂറു പേർ ഒരേസമയം സംസാരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ബംഗ്ലാവിന്റെ വരാന്തയിൽ വന്നു നിന്നു. താഴെ ഏലത്തോട്ടങ്ങളിൽ പണിയെടുക്കുന്നവർ ഭയത്തോടെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അലീനയുടെ രൂപം കണ്ട അവർക്ക് ബോധക്ഷയം അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞു വീണു.
പൂജാമുറിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ഇട്ടിയവിര കാരണവർ അലീനയുടെ ഈ പുതിയ രൂപം കണ്ട് നടുങ്ങിപ്പോയി. അയാൾ തന്റെ ജപമാലയുമായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “അലീനാ… നീ പാപം ചെയ്യുന്നു. ഈ തറവാടിനെ നശിപ്പിക്കരുത്.”
അലീന ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ജനൽ ചില്ലുകൾ തകർന്നു. “ഇട്ടിയവിര… ഈ തറവാട് നീ നിന്റെ കാമത്തിന് വേണ്ടി വിറ്റു കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇവിടെ നിനക്ക് സ്ഥാനമില്ല.”
അവൾ തന്റെ നീളമുള്ള നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇട്ടിയവിരയുടെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും പുറത്തു വന്നില്ല, പകരം അയാളുടെ ജീവൻ അവൾ വലിച്ചെടുത്തു. ഇട്ടിയവിര ഒരു ഉണങ്ങിയ മരം പോലെ തറയിൽ വീണു. കരിമ്പനക്കൽ തറവാട്ടിലെ അവസാനത്തെ പുരുഷാധിപത്യവും അവിടെ അവസാനിച്ചു.
രാത്രിയായപ്പോൾ അലീന തോട്ടങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അവൾ ഇപ്പോൾ കാമകിങ്കരനോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഒരു വേട്ടയാടൽ തുടങ്ങി. പഴയതുപോലെ ലൈംഗിക സുഖം മാത്രമല്ല അവൾ തേടിയത്. അവൾക്ക് വേണ്ടത് യുവത്വവും ചോരയുമായിരുന്നു.
തോട്ടത്തിലെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ രാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റി ബംഗ്ലാവിനടുത്ത് വന്നു. അലീന മഞ്ഞിലൂടെ ഒരു സുന്ദരരൂപത്തിൽ അവന് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പാലപ്പൂവിന്റെ വശ്യമായ ഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു.
”ആരാണ് നീ?” അവൻ മോഹാലസ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
”ഞാൻ ഈ മലയുടെ ഉടമസ്ഥയാണ്,” അലീന അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആ യുവാവിന്റെ ശരീരം ഏലച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ഉണങ്ങിക്കരിഞ്ഞ നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. ഗ്രാമവാസികൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു—കരിമ്പനക്കൽ തറവാട്ടിൽ ഒരു ‘യക്ഷി’ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. കാമകിങ്കരൻ അവളുടെ കാവൽക്കാരനായി കൂടെയുണ്ട്.
അലീന ഇപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവൻ പേടിസ്വപ്നമായി. പക്ഷേ, അവൾ ഒരു നിബന്ധന വെച്ചു. എല്ലാ മാസവും ഒരു കറുത്തവാവ് രാത്രിയിൽ ഒരു യുവാവിനെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് അയക്കണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ തോട്ടങ്ങളിലെ ഏലം വിളയൂ. ഗ്രാമവാസികൾ പേടിയോടെ ആ ഉടമ്പടിക്ക് സമ്മതിച്ചു.
അലീനയും കാമകിങ്കരനും ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് താഴെ വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞും കാമവും രക്തവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന് അവിടെ തുടക്കമായി.
ഹൈറേഞ്ച് മുഴുവൻ നിശബ്ദതയിലാണ്ടു. സാധാരണ കേൾക്കാറുള്ള ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ പോലുമില്ല. കറുത്തവാവ് രാത്രിയായതിനാൽ ആകാശം ഇരുണ്ടുതന്നെ കിടന്നു. കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുകളിൽ മാത്രം ഒരു നിഗൂഢമായ ചുവപ്പ് വെളിച്ചം മങ്ങിത്തെളിഞ്ഞു. ഗ്രാമവാസികൾ തങ്ങളുടെ വീടുകൾക്കുള്ളിൽ വാതിലുകൾ അടച്ചു പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു.
തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവൻ: രാഹുൽ
ഗ്രാമത്തിലെ യുവാക്കൾക്കിടയിൽ നിന്ന് നറുക്കിട്ടാണ് ഇത്തവണത്തെ ‘ബലി’യെ തീരുമാനിച്ചത്. നറുക്ക് വീണത് രാഹുലിനാണ്. ഇരുപത്തിനാല് വയസ്സുകാരൻ, തോട്ടം സൂപ്പർവൈസറുടെ മകൻ. അവന്റെ അമ്മയുടെ നിലവിളികൾ ആരും കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. കാരണം, അവനെ അയച്ചില്ലെങ്കിൽ തോട്ടങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോകുമെന്നും യക്ഷി ഗ്രാമത്തിലിറങ്ങി എല്ലാവരെയും വകവരുത്തുമെന്നും അവർ ഭയന്നു..
രാഹുൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടികൾ കയറി. അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു വിളക്കുണ്ടായിരുന്നു. മഞ്ഞ് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. പടികൾ കയറുമ്പോൾ ഓരോ ചുവടിലും ആ പഴയ മരപ്പലകകൾ ഞെരങ്ങി. അത് അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ബംഗ്ലാവിന്റെ വാതിൽ താനേ തുറന്നു. അകത്ത് പാലപ്പൂവിന്റെയും കസ്തൂരിയുടെയും ഗന്ധം വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു. ഹാളിൽ മെഴുകുതിരികൾ സ്വയം കത്തുന്നു. രാഹുൽ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
”ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?” അവൻ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.
മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി കേട്ടു. അത് ഒരു സംഗീതം പോലെ അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചു. ഗോവണിയുടെ മുകളിൽ അലീന പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ രൂപം ഇപ്പോൾ അതിഭൗതികമായിരുന്നു. നഗ്നമായ തോളുകളിൽ അലസമായി കിടക്കുന്ന മുടി, തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ. അവൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു കറുത്ത പുകപോലെ കാമകിങ്കരൻ നിന്നു.
”ഭയപ്പെടേണ്ട രാഹുൽ… നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് നിന്റെ ഗ്രാമത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേ?” അലീന പതുക്കെ താഴേക്ക് ഒഴുകി വന്നു.
അവളുടെ സാമീപ്യം രാഹുലിന്റെ പേടിയെ മെല്ലെ മാറ്റി. അവളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന വശ്യത അവന്റെ ബോധത്തെ മരവിപ്പിച്ചു. കാമകിങ്കരൻ അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ രാഹുലിന് ഒരു അമാനുഷികമായ ഉത്തേജനം അനുഭവപ്പെട്ടു.
അലീന രാഹുലിനെ മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വിരിച്ചിരുന്ന പട്ടുവിരികളിൽ അവൾ അവനെ ഇരുത്തി. കാമകിങ്കരൻ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ നിഴലായി നിന്നു. അലീന രാഹുലിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അവളുടെ ചർമ്മത്തിന് മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പായിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ ചുംബനങ്ങൾ അഗ്നിപോലെ പൊള്ളിച്ചു.
രാഹുൽ തന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായും അവൾക്ക് സമർപ്പിച്ചു. അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആ സുഖം മരണത്തേക്കാൾ വലുതാണെന്ന് അവന് തോന്നി. എന്നാൽ ആ സുഖത്തിനിടയിൽ അലീനയുടെ നീളമുള്ള നഖങ്ങൾ അവന്റെ പുറത്ത് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ രക്തം കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ലഹരിയാണ് രാഹുലിന് നൽകിയത്. കാമകിങ്കരൻ ആ മുറിയിൽ ഒരു നിഴൽ നൃത്തം ആടി. രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ ജീവൻ ഓരോ തുള്ളിയായി അലീനയിലേക്ക് പകർന്നു. അവന്റെ ശരീരം മെല്ലെ വിളറി വെളുത്തു.
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ, ഗ്രാമവാസികൾ ഭയത്തോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടിക്കൽ കാത്തുനിന്നു. വാതിൽ തുറന്നു. രാഹുൽ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
നാട്ടുകാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. രാഹുൽ മരിച്ചിട്ടില്ല! പക്ഷേ അവൻ പഴയ രാഹുലല്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ചർമ്മം വിളറിയിരുന്നു, മുടി നരച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ ആരെയും നോക്കാതെ, ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടന്നു.
അലീനയും കാമകിങ്കരനും ജനലിലൂടെ ഇത് നോക്കി നിന്നു. അവർക്ക് വേണ്ടത് ശവങ്ങളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ അടിമകളായി ജീവിക്കുന്ന, ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യരെയാണ്. ഗ്രാമം ഇപ്പോൾ കരിമ്പനക്കൽ യക്ഷിയുടെയും കാമകിങ്കരന്റെയും നിഴലിലായിക്കഴിഞ്ഞു.
(തുടരും)
Your email address will not be published.