ആലപ്പുഴ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ സ്ലീപ്പർ കോച്ചിൽ കിഷോറിന്റെ തോളിൽ ചാരി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അർച്ചനയുടെ കണ്ണിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ തീനാളങ്ങൾ ആയിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നിലാ വെളിച്ചം. അവളുടെ മുഖത്ത് ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്ന നിധിയുമായി പോവുന്ന ഒരാളുടെ വിജയഭാവം. ഒപ്പം സ്വപ്നം കണ്ട് ജീവിതം, ജീവിച്ചു തുടങ്ങാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്ന മനസ്സും.

“അച്ചു…..”

നീളമേറിയ അവളുടെ മുടി കൊതികൊണ്ട് അവൻ അവളെ വിളിച്ചു. അവൾ പ്രണയപുത്സരം അവനെ നോക്കി.

“എന്താ കിച്ചുവേട്ടാ….?”

“നി ഇപ്പോഴും വീട്ടിലെ കാര്യം ഓർത്ത് ഇരിക്കാണോ…..?”

“ഏയ്, ഞാൻ നമ്മളെ പറ്റി ഓർക്കായിരുന്നു. നമ്മൾ സ്വപ്നം കണ്ട ജീവിതം. അത് മാത്രമേ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഓർക്കാൻ ഉള്ളു…..”

“ഹ്മ്മ്, കയ്യിൽ ഉള്ളതൊക്കെ നുള്ളിപെറുകിയ പൊന്നേക്കുന്നെ, എന്താവുമോ എന്തോ….?”

“രാഹുൽ ഏട്ടൻ ഇല്ലേ അവിടെ. ആള് സഹായിക്കില്ലേ….?”

“അഹ് അവനാണ് ഒരേയൊരു പ്രതീക്ഷ…..”

“എല്ലാം ശെരിയാവും കിച്ചുവേട്ടാ, ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട കേട്ടോ…..”

അവൾ അവനെ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ചേർന്ന് കിടന്നു. അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് അവനും ഇരുന്നു.

പാലക്കാട്-ത്രിശൂർ അതിർത്തിയിൽ ആയിരുന്നു അർച്ചനയുടെയും കിഷോറിന്റെയും നാട്. അവിടെ നിന്ന് ഇപ്പോൾ എറണാകുളത്തേക്കുള്ള ട്രെയിനിൽ ഈ സമയം അവർ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം ഒന്നേയുള്ളു. പ്രണയം.

അത്യാവശ്യം ഉൾ ഗ്രാമം ആയിരുന്നു അവരുടെ. കിഷോറും അർച്ചനയും സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം തൊട്ടേ ഇഷ്ടത്തിൽ ആണ്. ദിവ്യമായ പ്രണയം. കിഷോർ എറണാകുളത്ത് എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞ് പുറത്ത് ജോലിക്ക് പോവാതെ നാട്ടിൽ അച്ഛന്റെ പലചരക്ക് കടയിൽ സഹായത്തിന് നിന്നു. അർച്ചന ആ സമയം അർച്ചന ഡിഗ്രി കഴിയാറായിരുന്നു. അവളുടെ വീട്ടിൽ കല്യാണം നോക്കിതുടങ്ങിയ സമയത്ത് കിഷോറിന് അവളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അവരുടെ ഇഷ്ടം പറയാൻ മടിയായിരുന്നു. അതിന് കാരണം അർച്ചയുടെ വീട്ടുകാർ അവനെക്കാളും ഉയർന്ന ജാതിക്കാർ ആയിരുന്നു.നാട്ട് പ്രതേശങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിക്കുന്ന ജാതിവെറി അവരുടെ പ്രണയബന്ധത്തിലും ഒരു വിലങ്ങ് തടിയായിരുന്നു.

ഒടുക്കം ഒരു ആലോചന അവൾക്ക് ഉറപ്പിച്ച അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ വേറെ വഴി ഇല്ലാതെ അവർ ഒളിച്ചോടാൻ തീരുമാനിച്ചു. രാത്രി തന്നെ അവർ എറണാകുളത്തേക്ക് വണ്ടി കേറി.

ഓരോ സ്റ്റേഷനുകളും പിന്നിടുമ്പോൾ, അർച്ചന തന്റെ പഴയ ലോകത്തെ പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. വെളുപ്പിന് മൂന്ന് മണിയോടെ എറണാകുളം സൗത്ത് സ്റ്റേഷന്റെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ അവർ കാലുകുത്തി. ഉറക്കച്ചടവുള്ള ആ നഗരം അവരെ ഒരു ഗൂഢസ്മിതത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

കിഷോറിന്റെ സുഹൃത്ത് രാഹുൽ അവർക്കായി കാക്കനാട് ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് ശരിയാക്കിയിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ജീവിതം അവർ കരുതിയതിലും ചെലവേറിയതായിരുന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പണം പതുക്കെ തീരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കും ജോലി കണ്ടെത്തുക എന്നത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായി.

രാഹുൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന വലിയ ഐടി കമ്പനിയിൽ തന്നെ രണ്ട് ഒഴിവുകൾ വന്നു. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്—ഒരേ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ വിവാഹിതരാകാൻ പാടില്ല.

“അച്ചു, നമ്മൾ അവിടെ ചെന്ന് കല്യാണം കഴിഞ്ഞവരാണെന്ന് പറയണ്ട. ജസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്‌സ് ആണെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ റിലേറ്റീവ്‌സ് ആണെന്നോ പറയാം. ജോലി കിട്ടി സെറ്റിൽ ആയിട്ട് നമുക്ക് ബാക്കി ആലോചിക്കാം,” കിഷോർ പറഞ്ഞു.

ആദ്യം അർച്ചനയ്ക്ക് അതൊരു ഉൾഭയം നൽകിയെങ്കിലും ഗതികേട് കൊണ്ട് അവൾ സമ്മതിച്ചു. അർച്ചന ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ട്രെയിനിയായും കിഷോർ സപ്പോർട്ട് ടീമിലും ജോലിക്ക് കയറി. ഓഫീസിൽ അവർ പരസ്പരം കണ്ടാൽ അറിയാത്തവരെപ്പോലെ നടന്നു. ഈ ‘അപരിചിതത്വം’ അവർക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരുതരം രഹസ്യ സുഖം നൽകിയിരുന്നു.

അവിടത്തെ സീനിയർ പ്രോജക്ട് മാനേജർ ആയിരുന്നു പ്രതാപൻ. 50 വയസ്സിനോട് അടുത്ത പ്രായം. സ്മാർട്ട് ലുക്കും, അധികാരത്തിന്റെ ആ തഴക്കവും അയാളെ ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിത്വമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. മീറ്റിംഗുകൾക്കിടയിൽ പ്രതാപന്റെ കണ്ണുകൾ അർച്ചനയുടെ ആ നാടൻ സൗന്ദര്യത്തിൽ ഉടക്കി. സാരി ഉടുത്ത്, തലയിൽ ഒരിതഴ് മുല്ലപ്പൂവ് വെച്ച്, ലാബ് ഇട്ടുകൊണ്ട് നടന്നുപോകുന്ന ആ 28-കാരി അയാളിൽ പണ്ടെങ്ങോ നഷ്ടപ്പെട്ട ലഹരി ഉണർത്തി.

പതിയെ പ്രതാപൻ അർച്ചനയോട് ഫ്ലർട്ട് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

“അർച്ചനയ്ക്ക് കൊച്ചിയിലെ വെയിൽ ഒട്ടും ചേരുന്നില്ല, ആ മുഖത്തെ ആ വാട്ടം മാറ്റാൻ ഞാൻ ഒരു ലഞ്ച് സ്പോൺസർ ചെയ്യട്ടെ?” അയാൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

ആദ്യമൊക്കെ അവൾ ചിരിച്ചു തള്ളി. പക്ഷേ അയാളുടെ നോട്ടവും, അനാവശ്യമായി അവളുടെ കസേരയ്ക്ക് അരികിൽ വന്നു നിൽക്കുന്ന രീതിയും അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവൾ കിഷോറിനോട് പറഞ്ഞു:

“കിച്ചുവേട്ടാ, ആ പ്രതാപൻ സാർ ഇന്ന് എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് അടിച്ചു. എനിക്ക് വല്ലാത്ത ഒരു വിഷമം തോന്നുന്നു. നമുക്ക് ഈ ജോലി വേണോ?”

കിഷോർ ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം വരേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ പണ്ട് എപ്പോഴോ വായിച്ച ചില കഥകളിലെ ചിത്രങ്ങൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ സുന്ദരിയായ ഭാര്യയെ മറ്റൊരു ശക്തനായ പുരുഷൻ മോഹിക്കുന്നു എന്ന സത്യം അവനിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ആവേശം പടർത്തി.

“ഹ്മ്മ്… അയാൾ അത്രയും വലിയ ആളല്ലേ. നീ പേടിക്കണ്ട അച്ചു. അയാൾ എന്തൊക്കെയാ ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നീ എന്നോട് കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ മതി. നമ്മൾ ഉടനെ ജോലി കളയുന്നത് ബുദ്ധിയല്ല,” കിഷോർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ പ്രതാപൻ നൽകുന്ന ഓരോ ചോക്ലേറ്റും, അയാൾ അവൾക്കയക്കുന്ന ഡബിൾ മീനിംഗ് മെസ്സേജുകളും അർച്ചന കിഷോറിനെ കാണിച്ചു. കിഷോർ അത് ദേഷ്യത്തോടെ തള്ളിക്കളയുന്നതിന് പകരം, അതിലൂടെ ഒരു രഹസ്യ ലഹരി കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി.

“അയാൾ നിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചപ്പോൾ നിനക്ക് എന്ത് തോന്നി അച്ചു? നീ എതിർത്തോ അതോ നാണിച്ചു നിന്നോ?” കിഷോറിന്റെ ഈ ചോദ്യങ്ങൾ അർച്ചനയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

അവൾ കരുതിയത് കിഷോർ അവളെ സംരക്ഷിക്കുമെന്നാണ്. പക്ഷേ കിഷോർ അവളെ ആ ചതിക്കുഴിയിലേക്ക് പതുക്കെ തള്ളിവിടുകയായിരുന്നു. പ്രതാപൻ അർച്ചനയ്ക്ക് എക്സ്ട്രാ വർക്ക് നൽകി രാത്രി ലേറ്റ് ആക്കി. കിഷോർ അത് അറിഞ്ഞിട്ടും അവളെ പിക് ചെയ്യാൻ വരാതെ, അവൾ പ്രതാപന്റെ കാറിൽ തിരികെ വരുന്നത് ദൂരെ മാറി നിന്ന് ആസ്വദിച്ചു.

അർച്ചനയുടെ ആ പഴയ നിഷ്കളങ്കത കൊച്ചിയിലെ ആ രാത്രികളിൽ പതുക്കെ മായാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഈ നിശബ്ദ സമ്മതം അവളെയും പുതിയൊരു ചിന്തയിലേക്ക് നയിച്ചു. പ്രതാപന്റെ ആഢംബരവും അയാളുടെ പക്വതയാർന്ന സ്പർശനവും അവൾക്ക് ഒരു തെറ്റായ സുഖം നൽകിത്തുടങ്ങി.

ഒരു രാത്രി കിഷോർ വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ അർച്ചന വൈകിയാണ് എത്തിയത്. അവളുടെ മുടി അല്പം അഴിഞ്ഞിരുന്നു, സാരിയുടെ പല്ല് ഒതുക്കി വെച്ചിരുന്ന പിൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

“ഇന്ന് വല്ലാതെ വൈകിയല്ലോ അച്ചു?” കിഷോർ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു—പേടി കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് താൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ ചതി സംഭവിച്ചു എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ.

അർച്ചന ഒന്നും മിണ്ടാതെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ നഗര വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ പ്രതീക്ഷയുടെ തീനാളങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു തരം ശൂന്യതയായിരുന്നു.

ചതുരംഗപ്പലകയിലെ കരുക്കൾ നീക്കിയ കിഷോർ, താൻ ഒരു ഇരയാണോ അതോ വേട്ടക്കാരനാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആ ഇരുട്ടിൽ തനിച്ചായി.