പുലർകാല സൂര്യന്റെ പുഞ്ചിരി ആകാശത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ പടർന്നു തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തുനിന്ന് കേൾക്കുന്ന പക്ഷികളുടെ കളകൂജനം ഒരു മനോഹര സംഗീതം പോലെ തോന്നി.
ഓരോ നാദവും പുതിയൊരു ദിവസത്തിന്റെ വരവറിയിക്കുന്ന വിളംബരങ്ങളായിരുന്നു.

പ്രകൃതി മുഴുവൻ പുതുജീവനിലേക്ക് ഉണർന്നപ്പോഴും, ആ വീട്ടിലെ ഒരു മുറി മാത്രം ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

ശീതീകരിച്ച ആ മുറിക്കുള്ളിൽ, പുറംലോകത്തെ മാറ്റങ്ങളൊന്നുമറിയാതെ അവൻ മടിയോടെ കിടന്നു.
ജനൽവിരികളെ ഭേദിച്ച് വെളിച്ചം ഉള്ളിലെത്താൻ നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ കൺപോളകൾ അപ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

ആ പ്രഭാതത്തിന്റെ ശാന്തതയിൽ നിന്ന് ഉണരാൻ അവന് ഒട്ടും മോഹമില്ലായിരുന്നു.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ നഗ്നതയിൽ ചേർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആ ചൂടിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവളുടെ നിശ്വാസത്തിന്റെ താളം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി നിന്നപ്പോൾ, പുറംലോകം അർത്ഥശൂന്യമായി അവന് തോന്നി.

അവളുടെ മുടിയിഴകൾ മുഖത്ത് തഴുകി തലോടിയപ്പോൾ, സമയം ഇവിടെ വച്ച് നിലച്ചുപോയെന്ന് അവൻ വെറുതെ മോഹിച്ചു.
ഈ സമയം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ, അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടറിയാൻ പിന്നെയും രണ്ടാഴ്ച കാത്തിരിക്കണം. രണ്ടാഴ്ച എന്നത് ചെറിയൊരു കാലയളവാണെങ്കിലും, അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് വർഷങ്ങൾ പോലെ നീണ്ടതായിരുന്നു.

വേനലവധി കഴിഞ്ഞ് സ്കൂൾ തുറക്കാൻ ഇനി അധികം ദിവസങ്ങളില്ല. അവൾ അവളുടെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്; ആ ചിന്ത അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വിരഹവേദനയായി പടർന്നു.

“നമുക്ക് ഇനി എത്ര നേരം ഇങ്ങനെ കിടക്കാൻ പറ്റും?” കണ്ണുകൾ ചിമ്മിത്തന്നെ അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു.

“സമയം നിൽക്കുന്നതുവരെ…” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ മറുപടി നൽകി.
പക്ഷേ, കാലം ആർക്ക് വേണ്ടിയും കാത്തുനിൽക്കില്ലെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.

പുറത്ത് പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകൾക്ക് വേഗത കൂടി. ജനൽവിരികൾ ഭേദിച്ച് സൂര്യപ്രകാശം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചെത്തി. ആ വെളിച്ചത്തോടൊപ്പം, വരാനിരിക്കുന്ന വേർപാടിന്റെ നിഴലും ആ മുറിയിലേക്ക് മെല്ലെ പടർന്നുകയറുകയായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ പ്രഭാതം എത്ര മനോഹരമാണെങ്കിലും, അത് ഒരുപക്ഷേ ഒരു വിടവാങ്ങലിന്റെ നൊമ്പരമാകും….

ഒരു ദിവസം കൂടെ തനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നൂടെ…….. അവൻ കെഞ്ചിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു

ഒരു ദിവസം ഒരു ദിവസമെന്ന് പറഞ്ഞു രണ്ട് ദിവസമായി ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നു……. അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ സ്നേഹത്തോടെ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ആ രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു പോയത് അറിഞ്ഞുപോലുമില്ല…… അവളെ മാറോട് ചേർത്ത്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു

ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ ആകെ പ്രശ്നമാകും……….. അവൾ കൊഞ്ചി പറഞ്ഞു

“അറിയാം…” അവൻ പതിയെ പറഞ്ഞു,

പക്ഷേ ആ ഒരു വാക്കിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് സമ്മതവും നിസ്സഹായതയും ചേർന്ന ഒരു വികാരമായിരുന്നു.

അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും അവന്റെ കവിളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി…… അവിടെ ഒരു കുട്ടിയുടെ പോലെ വിടാൻ മനസ്സില്ലാത്ത ഒരു പിടിവാശി.

“പോകേണ്ടതാണെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും… പോകാൻ മനസ്സില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.

അവൻ ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ചെറിയൊരു വേദന മറഞ്ഞിരുന്നു.

“എനിക്ക് അറിയാം… അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്… ഒരുദിവസം കൂടി…”
അവൾ തലകുനിച്ചു.

“ഇനി ഇവിടെ നിന്നാൽ… വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ചോദ്യം വരും… കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങളും ബാക്കിയുണ്ട്… എല്ലാം ഞാൻ തന്നെയല്ലേ നോക്കേണ്ടത്…”

അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പതുക്കെ തന്റെ ഹൃദയത്തിന് മുകളിൽ വച്ചു.

ഒരു നിമിഷം അവർ തമ്മിൽ മിണ്ടാതെയിരുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തന്നെ അവർ പറഞ്ഞുപോകാത്ത വാക്കുകൾ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

പുറത്ത് സൂര്യൻ കൂടുതൽ ഉയർന്നു. മുറിയിലേക്ക് പതിയുന്ന വെളിച്ചം ഇപ്പൊഴൊരു ഓർമ്മയായി മാറാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളെ തെളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും വിട്ടുമാറി.
“എനിക്ക് പോകണം…”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു, ഒരു നിമിഷം. പിന്നെ തുറന്ന് അവളെ നോക്കി.
“പോകണം…” എന്ന് അവൻ തന്നെ ആവർത്തിച്ചു അവൾക്കായി അല്ല, സ്വന്തം മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ.
വാതിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു പോകുമ്പോൾ, അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ
അവൾ പോയാൽ ശൂന്യമാകുന്ന ആ മുറിയിലല്ല, അവന്റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ.
ആ പ്രഭാതം അവസാനിച്ചില്ല…
പക്ഷേ അവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള സമയം, ആ നിമിഷം തന്നെ, മൃദുവായി ഒരു ഓർമ്മയായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വാതിൽ അടഞ്ഞതിന്റെ ശബ്ദം മുറിയിലൊട്ടാകെ മടങ്ങിമാറി നിന്നു.
അവൾ പോയശേഷം, ആ മുറിയിൽ ബാക്കിയുണ്ടായത് അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ചെറിയ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു
മഴപെയ്തതിന് ശേഷം മണ്ണിൽ അവശേഷിക്കുന്ന വാസന പോലെ.
————————————————————————————————–
അവൾ മെഹർ.

മദ്ധ്യകേരളത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ഗേൾസ് ഹയർ സെക്കണ്ടറി സ്കൂളിലെ കെമിസ്ട്രി അധ്യാപിക.
ചോക്ക് പൊടിയുടെ ഗന്ധവും, ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളുടെ ചിരിയും, പരീക്ഷകളുടെ തിരക്കുകളും ചേർന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം.
മലപ്പുറത്തെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അവൾ,
സ്വന്തം ശ്രമവും സ്ഥിരതയും കൊണ്ട് ജീവിതം പണിതെടുത്തവൾ.
ഇപ്പോൾ 28 വയസ്…
ഒരു കുട്ടിയുടെ ഉമ്മ…
ഒരു വീട്ടിന്റെ ചുമതലയും, ഒരു അധ്യാപികയുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും ഒരുപോലെ ചുമന്നുനടക്കുന്ന ഒരാൾ.
അവളുടെ ഭർത്താവ്:
വ്യാപാരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ എന്നും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാൾ.
അവന്റെ ദിവസങ്ങൾ അക്കൗണ്ടുകളിലും ഇടപാടുകളിലും ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
സമയം അവനു ഒരിക്കലും മതി വരാത്ത ഒരു വസ്തു.
അവളുടെ സൗന്ദര്യം… ആരെയും മയക്കാനുള്ള എല്ലാം അവളിൽ ഉണ്ട്…..
സ്കൂളിൽ, സാരിയാണ് അവളുടെ വേഷം. അവൾ ധരിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ മേൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച്, അവളുടെ ലാളിത്യത്തെയും സൗന്ദര്യത്തെയും കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒന്നാണ് ആ സാരി,
അവളുടെ ശരീരത്തിൽ കൃത്യമായി ഒതുങ്ങി കിടക്കുന്ന ആ സാരിയുടെ ചുരുളുകൾ, അവളെ കാണുന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം കൂടി അവളെ നോക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. അത്രമേൽ അവൾക്ക് ചേർന്ന ഒന്നാണ് സാരി.

 

ഒരു കുട്ടിയുടെ അമ്മയാണെന്ന് ആ ശരീരം പറയില്ല.
അതിൽ ഇനിയും ഒരു യൗവനത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പ് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
വെളുത്തു ചുവന്ന അവളുടെ ആ കവിളുകൾക്ക് ഇടയിൽ, നേർത്ത ചെറുഅധരങ്ങൾ…
അവ ചിരിക്കുമ്പോൾ, പ്രകാശം പോലെ മുഖം മുഴുവൻ വിരിയും.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ…
എപ്പോഴും ഐലൈനർ കൊണ്ട് കറുപ്പിച്ച് എടുത്ത, നീണ്ടതും അല്പം ചെറുതുമായ ആ കണ്ണുകൾ. അവയാണ് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം.
ഒരു നോട്ടം മതി, അത് മനസ്സിൽ പതിയാൻ.
തട്ടത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ച മുടി, അതിൽ നിന്നൊരു ചെറിയ ഭാഗം, എപ്പോഴും അവളുടെ കവിളിലേക്ക് വഴുതി വീണ് കിടക്കും.

————————————————————————————————–

അവൻ മനു.

അതേ സ്കൂളിലെ ഫിസിക്സ് അധ്യാപകൻ.
അവൻ ക്ലാസ് എടുക്കുമ്പോൾ പോലും, പുസ്തകത്തേക്കാൾ അവനെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിനികൾകളുടെ കണ്ണുകൾ, ഒരു ടീച്ചറിലുപരി ഒരു ആകർഷണമായിരുന്നു.

അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസവും, സംസാരത്തിന്റെ ലാളിത്യവും, കണ്ണുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രണയവും, ആരെയും അവനിലേക്ക് ആകർഷിക്കും,…
എറണാകുളത്തെ ഒരു സമ്പന്ന ബിസിനസ് കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും, ആ സുഖജീവിതം വിട്ട്, അധ്യാപനത്തിലേക്കുള്ള സ്വന്തം ഇഷ്ടം മാത്രം പിന്തുടർന്ന് വന്നവൻ.
ഇപ്പോൾ വയസ് ഇരുപത്തെട്ടിനോട് അടുക്കുന്നു……

അവനെ ആരാധിക്കുന്നവരുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഫലമാകാം, ഇതുവരെ അവന്റെ വിവാഹം നടക്കാത്തതിന് കാരണം,……..
—————————————————————————————————

മലപ്പുറത്തേക്കുള്ള ബസ് കാത്ത് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽക്കുകയാണ് മെഹർ,

ചുറ്റും ആളുകൾ തിരക്കോടെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ഒരാളും മറ്റൊരാളുടെ കഥകളറിയാതെ.
മെഹർ തന്റെ തട്ടം ഒന്ന് നേരെയാക്കി. കണ്ണുകളിൽ ഉറങ്ങാത്തത്തിന്റെ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു……

അതുപോലെ തന്നെ, ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ ചിന്തയുടെ നിറം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ഫോൺ vibrate ചെയ്തു.
“Reached?”
ഒരു ചെറിയ message.
അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

“സ്‌റ്റാൻഡ്‌ എത്തി …”
അവൾ റിപ്ലയ് ചെയ്തു.

ബസ് ഉണ്ടോ ഇപ്പോൾ … അടുത്ത മെസ്സേജ്

ആ ചാറ്റിങ് കുറച്ചു നേരം തുടർന്നു…..
അവൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വാക്കുകൾ എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു —

അവ ആ സന്ദേശങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങാൻ പോകുന്നവയല്ലെന്ന്…………………..

ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
വിന്ഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ, പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
പച്ചപ്പിന്റെ ഇടയിലൂടെ പായുന്ന റോഡ്… പുലരിയുടെ മഞ്ഞ് അലിഞ്ഞുപോകുന്ന കാഴ്ച…

എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരിടത്ത് എന്തോ ഉരുകാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവനോടുത്തുള്ള നിമിഷങ്ങൾ , അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവന്റെ കൈയുടെ സ്പർശം… അവളുടെ മുടിയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന വിരലുകൾ…
“ഒരു ദിവസം കൂടി…” എന്ന അവന്റെ ശബ്ദം…
എല്ലാം വീണ്ടും അവളുടെ മനസിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.

ആദ്യമായിട്ടല്ല അവനുമൊത്ത് ഇതെല്ലാം… സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിനങ്ങളിൽ ഫിസിക്സ് ലാബിൽ പലപ്പോളും ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചിട്ടുണ്ട്..

ഇത് പക്ഷേ……. ഒരുമിച്ചു ഒരു വീട്ടിൽ ഇരു രാവും പകലും……… അത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു……….. ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മായ്ക്കാനും മറക്കാനും കഴിയാത്ത രണ്ട് ദിനങ്ങൾ,

സ്കൂൾ തുറക്കുന്നതിന് മുൻപ് അഡ്മിഷന്റെ അവസാന ഘട്ട കാര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് എല്ലാ ടീച്ചർമാരെയും വിളിപ്പിച്ചത്,

രണ്ട് ദിവസത്തെ കാര്യമായത് കൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടിയെ തന്റെ ഉമ്മയെ ഏല്പിച്ചാണ് മെഹർ എത്തിയത്, എന്നാൽ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് സ്കൂളിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തീർന്നു, രണ്ട് ദിവസം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നതിനാലാണ് അവനോടൊപ്പം അവന്റെ വാടക വീട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചത്, ഏറെ നാളത്തെ ആഗ്രഹവുമായിരുന്നു, അതെല്ലാം നടന്നു….. അതെല്ലാം ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ ഒരു തരിപ്പ് അവളിൽ ഉയർന്നു…..

ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്…..
ശരിയായ സമയത്ത് തെറ്റായ ആളുകളെ കണ്ടുമുട്ടിക്കുന്നു…
അല്ലെങ്കിൽ,

തെറ്റായ സമയത്ത് ശരിയായ ആളുകളെ.
മെഹർ അത് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
ഒരു ടീച്ചർ ആയിരുന്നിട്ടും ഇത്രയേറെ പക്വത ഉണ്ടായിട്ടും താൻ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്തു പോയല്ലോ……

തന്റെ മക്കളെ പോലെ കരുതേണ്ട കുട്ടികളെ വരെ…………. തെറ്റല്ലേ അതൊക്കെ….. അവൾ സ്വയം കൂട്ടി കുറയ്ക്കലുകൾ നടത്തി…….. കാരണം അതിന്റെയൊക്കെ കുറ്റബോധം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്…..

എന്തൊക്കെ ആയാലും താൻ ഒരു പെണ്ണല്ലേ….. എത്രനാൾ ഇങ്ങനെ സഹിക്കും……. അവൾ സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു

അവൻ വന്നതിൽപിന്നെയാണ് ജീവിതത്തിന് ഒരു അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയത് തന്നെ…..

മൂന്ന് വർഷമായി താൻ ഈ സ്കൂളിലേക്ക് വന്നിട്ട്, മലപ്പുറത്ത് നിന്നും ദൂരെ ആയതിനാൽ ഒരു ചെറിയ വാടക വീട് എടുത്തു, കുട്ടിയേയും ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു ഇവിടെ സ്കൂളിൽ ചേർത്തി…

ഇതിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും ഹസ്ബൻഡ് ഇവിടേക്ക് വന്നിട്ടില്ല തന്റെ കൂടെ നിന്നിട്ടില്ല….
ആദ്യം ആദ്യം എല്ലാ ആഴ്ചയിലും വീട്ടിലേക്ക് പോകുമായിരുന്നു…… പിന്നെ പതിയെ അത് രണ്ട് ആഴ്ചയായി പിന്നെ അത് മാസകണക്ക് ആയി, അതിലൊന്നും ഹസ്ബന്റിന് ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല, ,

അവൾ അതോർത്ത് നൊമ്പരപെട്ടു…..
മനു….

അവന്റെ വരവാണ്… എല്ലാം മാറ്റി മറിച്ചത്.
കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു കൊല്ലം ആകുന്നു.
കഴിഞ്ഞ ജൂൺ…

അന്നാണ് അവൻ ആദ്യമായി സ്കൂളിലേക്ക് എത്തിയത് .
റിട്ടയർ ആയ തുളസി ടീച്ചറിന് പകരം, മാനേജ്മെന്റ് സീറ്റിൽ ഒരു പുതിയ അധ്യാപകൻ വരുമെന്ന് കേട്ടിരുന്നു

“ഒരു പയ്യനാണ് വരുന്നത്…”
എന്നൊരു ചെറിയ ചർച്ച മാത്രമായിരുന്നു ആദ്യം.
പക്ഷേ,

അവൻ വന്ന് കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ, അത് ഒരു സാധാരണ വരവ് അല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.

എപ്പോഴോ, എങ്ങനെ എന്ന് പോലും അറിയാതെ, അവനുമായി ഒരു അടുപ്പം വളർന്നു.
അവന്റെ സംസാരം…

അത് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞാൽ, സമയം എങ്ങനെ കടന്നുപോകുന്നു എന്ന് പോലും അറിയില്ല.

സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ പോലും,
അവൻ പറഞ്ഞാൽ ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടാകും. ഒരു ലാളിത്യവും… ഒരു ആത്മാർത്ഥതയും…
ഒരിക്കൽ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ, ഇനി കുറച്ച് സമയം കൂടി എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആകർഷണം.

അറിയാതെ തന്നെ, അവന്റെ വാക്കുകൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളായി ഞാൻ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസിന്റെയും ബയോളജി സയൻസിന്റെയും പ്ലസ് വൺ, പ്ലസ് ടു ചേർന്ന് നാല് ക്ലാസുകൾ.

അവയെല്ലാം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ച് പ്ലസ് ടു ക്ലാസുകളുടെ കാര്യത്തിൽ,

സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ഇല്ലാതെ syllabus പൂർത്തിയാകുമോ എന്നൊരു ആശങ്ക
അവനെ എപ്പോഴും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്നാൽ,

പെൺകുട്ടികൾ മാത്രം ഉള്ള ക്ലാസ്സുകൾക്ക് അവധി ദിവസങ്ങളിൽ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് വെക്കുന്നത് അത് കൂടാതെ, അവനെ പോലെ ഒരു ‘ഗ്ലാമർ മാഷ്’ ക്ലാസ് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രിൻസിപ്പലിന് ഒരു ചെറു സംശയവും, ഒരു ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരു വ്യക്തമായ നിർദ്ദേശം വന്നു
“മിനിമം രണ്ട് ടീച്ചർമാർ എങ്കിലും ഉണ്ടായാൽ മാത്രമേ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് അനുവദിക്കൂ…”
ആ തീരുമാനം വന്നപ്പോൾ,

അവൻ കണ്ടുപിടിച്ച പരിഹാരം ഞാൻ ആയിരുന്നു.
“മെഹറേ…”

അവൻ നീട്ടിയുള്ള ആ വിളി കേൾക്കുമ്പോഴേക്കും,
അവൻ പറയാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.
പിന്നെ പതിവുപോലെ,

അവൻ ആത്മാർത്ഥമായി സംസാരിക്കും
ക്ലാസുകൾ തീരാത്തത്,
കുട്ടികൾക്ക് വരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ,
അവരുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക…
അവൻ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കിലും ഒരു സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവസാനം,

അത് കേട്ട് നിൽക്കുന്ന എനിക്ക്,
“ഇല്ല” എന്ന് പറയാൻ കഴിയാറില്ലായിരുന്നു…

ആദ്യമാദ്യം വളരെ മടിയായിരുന്നു സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്….. പിന്നെ അവനുമായി അടുത്തതോടെ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഹരമായി മാറി……

ഉച്ചയ്ക് ബ്രേക്കിന് അവനുമൊത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനും സംസാരിച്ചു ഇരിക്കുന്നതിനും വേണ്ടി മാത്രമായി എന്റെ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസുകൾ….

ഓരോ ശനിയാഴ്ചകൾ കഴിയുന്തോറും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കൂടുതൽ കൂടുതൽ മനസിലാക്കിയിരുന്നു….. സംസാരത്തിൽ എപ്പോളോ ഭർത്താവിൽ നിന്നുള്ള അവഗണന കടന്നു വന്നു, പിന്നെ കുടുംബ ജീവിതത്തെ കുറിചെല്ലാം അവനോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞു….

ശെരിക്കും എനിക്ക് അത് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു……. ഇത്രയും നാൾ ആരും അറിയാതെ മനസ്സിൽ മൂടി വച്ച വിഷമങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ അവനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു……. ഒരു പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനോട് എന്നപോലെ………..

ജീവിതം മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി ഹോമിക്കപെടാതെ സ്വന്തമായി ജീവിക്കാൻ അവനാണ് എനിക്ക് ധൈര്യം തന്നത്………

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും അത് വെച്ച് എന്നെ മുതലെടുക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് അവന്റെ ഒരു ക്വാളിറ്റി……….

പക്ഷെ ഞങ്ങൾക്ക് അടിപതറിപോയത് ആര്യയുടെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും കടന്നുവരവോടെയാണ്….

മെഹർ പഴയ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ഒന്ന് ഓർത്തെടുത്തു………
ഇപ്പോൾ ആറു മാസത്തിന് മുകളിലായി ഞങ്ങളുടെ ഈ ബന്ധം തുടങ്ങിയിട്ട്……

വെക്കേഷന് നാട്ടിലേക്ക് പോകുവാൻ വല്ലാത്ത മടിയായിരുന്നു…… മനുവിനെ കാണാതെ എങ്ങിനെ ഇരിക്കും എന്നത് തന്നെയായിരുന്നു പ്രധാന പ്രശ്നം………

അതിന് ഇടയ്ക്ക് വാലുവേഷൻ സെന്ററിൽ പോകുന്ന ദിവസം മനുവിന്റെ കൂടെ കാറിൽ ഒന്ന് കറങ്ങി, അതിന് ശേഷം ഇപ്പോൾ ഈ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ ആണ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയത്, ആ രണ്ട് ദിവസങ്ങളും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നന്നായി ആഘോഷിച്ചു……….. രണ്ടുപേരല്ല ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും

ചീറി പാഞ്ഞു പോകുന്ന സൂപ്പര്ഫാസ്റ് ബസ് മലപ്പുറം എത്തിയത് അറിഞ്ഞില്ല…… ഇനി ഇവിടെ നിന്നും ഓട്ടോ ക്ക് പോകാവുന്ന ദൂരമേ ഉള്ളൂ………

സ്കൂൾ തുറക്കാൻ ഇനി കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. വീണ്ടും അവൾ “ടീച്ചർ” ആകും. കുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു നടക്കും.
കെമിക്കൽ ഈക്വാഷൻസ് എക്സ്പ്ലൈൻ ചെയ്യും.
പക്ഷേ…

അവളുടെ ഉള്ളിൽ, ഒരിടത്ത്, ഈ ഒരു ഈക്വാഷൻ ബാലൻസ് ആകാതെ തന്നെ തുടരും……
————————————————————————————————-

മനു… അപ്പോഴും തന്റെ കിടക്കയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.
മെഹർ പോയതിന്റെ ശൂന്യതയിൽ, മുറി മുഴുവൻ ഒരു അന്യമായ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നിരുന്നു.
ആ നിശ്ശബ്ദതയെ താങ്ങാനാവാതെ, അവൻ വീണ്ടും കിടന്നു…

അല്പം മയങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.
കഴിഞ്ഞ രണ്ട് രാത്രികളിലും ശരിയായ ഉറക്കം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉറക്കം വരാത്തത് കൊണ്ടല്ല …

മെഹറിന്റെ സാമീപ്യം അടുത്തുണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, എങ്ങിനെയാണ് ഉറങ്ങാൻ കഴിയുക .
അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട്,
അവളുടെ സ്പർശത്തിന്റെ മൃദുത്വം…

അവയെ വിട്ട് കണ്ണടയ്ക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയുമായിരുന്നു?
ഇപ്പോൾ, അവൾ ഇല്ലാത്ത ആ കിടക്കയിൽ, അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചപ്പോൾ
ഉറക്കം വന്നില്ല… പക്ഷേ ഓർമ്മകൾ, മൃദുവായി അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
അപ്പോളാണ് അവന്റെ ഫോൺ ശബ്‌ദിച്ചത്…..

എത്തിയോ ? അവൻ ഫോൺ എടുത്ത പാടെ ചോദിച്ചു
എത്തി…….. മെഹർ പതിയെ പറഞ്ഞു
നേരത്തേ എത്തിയല്ലോ……..

ഹ്മ്മ്…..
എഴുന്നേറ്റോ ? മെഹർ ചോദിച്ചു
ഇല്ലടാ……. അവൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു
വിശക്കുന്നില്ലേ ?

ചെറുതായിട്ട്………..
എന്നാൽ പോയി എന്തെങ്കിലും കഴിക്ക്……
ഹ്മ്മ്….. അവൻ മറുപടിയായി മൂളി
വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ടോ ?

തീരുമാനിച്ചില്ല…….. അവൻ പറഞ്ഞു
രണ്ടാഴ്ച ഇല്ലേ ഒന്ന് പോയിട്ട് വാ….. അവൾ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു
വീട്ടിൽ പോകുന്ന കാര്യത്തിനോട് മനുവിന് ഒട്ടും താല്പര്യം ഇല്ല………

എപ്പോൾ ചെന്നാലും കല്യാണ കാര്യം പറയാൻ മാത്രമേ അമ്മയ്ക്ക് നേരം ഉള്ളു…….
എന്നെ പിടിച്ചു ചിലപ്പോ കെട്ടിക്കും…….. മനു തമാശപോലെ പറഞ്ഞു
കെട്ടേണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ……..

കുട്ടികൾ ഉണ്ടോ അവിടെ…………… അവൻ ആ ടോപ്പിക്ക് മാറ്റി……
ഉണ്ട്……..
ഹസ്ബൻഡ് ഓ ?
ഇവിടെ ഇല്ലാ…….. ഷോപ്പിൽ ആയിരിക്കും………

എന്നാൽ റസ്റ്റ് എടുക്ക്…… ഞാൻ ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആകട്ടെ……. മനു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് വേണ്ടി പറഞ്ഞു

ലക്ഷ്മി പിന്നെ വിളിച്ചിരുന്നോ ? മെഹർ അത് ബ്രേക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു
ഇല്ലാ…….. എന്തെ ?

പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ അല്ലേ ? മെഹർ ചോദിച്ചു
എന്ത് പ്രശ്നം ?

പുറത്തെങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല…… മെഹർ പറഞ്ഞു
അവളെ വിശ്വസിക്കാം………..

ചെറിയ കുട്ടിയാ അവൾ……… മെഹർ പറഞ്ഞു
അവളുടെ പെർഫോമെൻസ് കണ്ടിട്ട് തനിക്ക് അങ്ങിനെ തോന്നിയോ ? ഒരു ചിരിയോടെ മനു ചോദിച്ചു

അതിന് മറുപടിയായി മെഹർ ചിരിച്ചു……
ഇഷ്ടമായോ തനിക്ക് അവളെ ? ‘

പോ ഒന്ന്……. മെഹർ നാണത്താൽ പറഞ്ഞു
ഇഷ്ടമായി അല്ലേ…………
മനുവിനോ ?

എനിക്കും ?………..
ഇനിയെന്നാ നമ്മൾ ഇതുപോലെ ഒന്ന് കൂടുന്നത് ? മനു ചോദിച്ചു
അവൾ വരുമോ ഇനിയും ?

വരും……. അവൾക്കും തന്നെ നന്നായി ഇഷ്ടമായിട്ടുണ്ട്………..
പിന്നെ……..

അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ അപ്പോൾ ?
എന്ത് ?
തന്റെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ മുല നോക്കി ഇരിക്കുന്നതാണ് അവരുടെയൊക്കെ ഹോബിയെന്ന്……..
അയ്യേ…………

അവൾ പറഞ്ഞതാണ്…………. തന്റെ സാരിയുടെ ഇടയിൽകൂടെ ബ്ലൗസിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന ആ മുലകൾ നോക്കി ഇരിക്കുമെന്ന് അവർ…….
അവർ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വേറെ ആരൊക്കെ ?

അവളും കൂട്ടുകാരികളും ആയിരിക്കും……… തനിക്ക് ആരാണെന്ന് അറിയണോ ? മനു ചോദിച്ചു

വേണ്ട…….
ആൺപിള്ളേർ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ നോക്കുമെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്……….. ഇതിപ്പോ ഗേൾസ് സ്കൂളിലും സാരി ശ്രദ്ധിച്ച് നടക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ……….. മെഹർ പറഞ്ഞു
ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നല്ലതാ………….. ഇല്ലേൽ ഇന്നലത്തെ പോലെ മുലയിൽ നിന്ന് കയ്യെടുക്കാതെ കിടക്കാൻ പിള്ളേര് ഇനിയും വരും………..

പോടാ………. എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമയില്ല………….. മെഹർ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു
കുളിക്കുമ്പോൾ അവിടെയൊക്കെ ഒന്ന് നോക്കിക്കോ……. നല്ലപോലെ പാടുകൾ ഉണ്ടാകും…………. മനു പറഞ്ഞു
അയ്യോ………
ഒന്നും ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതല്ല…….. എല്ലാം ലക്ഷ്മിയുടെ പണിയാണ്…………….
എന്തൊരു ദിവസമായിരുന്നു ഇന്നലെ…………… മെഹർ പറഞ്ഞു
ഇനിയെന്നാ ? മനു ചോദിച്ചു
അറിയില്ല…………
ഹ്മ്മ്……
നമ്മൾ ഇത് നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കണം……….. ആർക്കും ഒരു സംശയം ഉണ്ടാകരുത്……….
അത്രയ്ക്ക് പേടി ആണോ ?
പിടിക്കപെടുമോ എന്ന പേടി അല്ല……….. പിടിച്ചാൽ എനിക്ക് നിന്നെ ഇനിയും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന പേടി ആണ്…….. മെഹർ പറഞ്ഞു
ഹ്മ്മ്………… മനു അതിന് മറുപടിയായി മൂളി
സ്കൂൾ തുറന്നിട്ടേ ഇനി കാണൂ…………. മെഹർ പറഞ്ഞു
രണ്ടാഴ്ച ഉണ്ട്…………..
രണ്ട് കൊല്ലം ഒന്നും അല്ലാലോ………… മനു ഒന്ന് വീട്ടിൽ പോയി തിരിച്ചു വരുമ്പോളേക്കും അത് കഴിയും
ഹ്മ്മ്…… നോകാം……
എന്നാൽ മോൻ പോയി ഫ്രഷ് ആകു…………… മെഹർ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു
ശെരി എന്നാൽ……………
ഉമ്മാ……………… മെഹർ നീട്ടി ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു
ഉമ്മാ………… അതിന് മറുപടിയായി അതുപോലെ തന്നെ മനുവും ചെയ്തു……….

മെഹർ പറഞ്ഞത് പോലെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാമെന്ന് തന്നെ മനുവും നിശ്ചയിച്ചു……….. വീട്ടിലേക്ക് ഒരുമണിക്കൂർ നേരത്തെ ദൂരമേ ഉള്ളു എങ്കിലും അവന്റെ പ്രൈവസി ക്ക് വേണ്ടിയാണ് സ്കൂൾ ന് അടുത്ത് ഒരു വീട് എടുത്ത് നിൽക്കുന്നത്….
നല്ലൊരു സംഖ്യ വാടക കൊടുക്കണമെങ്കിലും വാടകയും അവന്റെ ബാക്കി എല്ലാ ചിലവിനും ഉള്ളത് സാലറിയായി ലഭിക്കും…..
കാർ ഓടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, അവന്റെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ അവളിലായിരുന്നു…
“എന്തെല്ലാം മാറ്റങ്ങളാണ് മെഹർ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വരുത്തിയത്…”
സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ചിരുന്ന കൈകൾ നേരെ ആയിരുന്നെങ്കിലും ,

മനസ് പഴയ കാര്യങ്ങളിൽ ഒഴുകി നടക്കുക ആയിരുന്നു
പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്, സ്കൂളിലും കോളേജിലും, എത്രയോ പേർ അവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നിട്ടുണ്ട്…..

പക്ഷേ,
ഒരു നോട്ടം പോലും തിരിച്ച് നൽകാൻ അവന് ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല.
അത് പോലെ തന്നെ, ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി മനസ്സ് മാറുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…
അവൻ തന്നെ വിശ്വസിക്കാനാകാത്ത ഒരു കാര്യം നടന്നിരിക്കുന്നു….
ഒരു കുടുംബമുള്ള, തന്നെക്കാൾ ഒരു വയസ് മുതിർന്ന, ഒരു കുഞ്ഞുള്ള ഒരു സ്ത്രീയോടുള്ള ആഴമുള്ള ഒരു സ്നേഹം…
അത് വെറും ഇഷ്ടമായി നിൽക്കാതെ, അതിന്റെ എല്ലാ അതിരുകളും കടന്ന്,
ഹൃദയത്തെയും ശരീരത്തെയും ഒരുപോലെ കീഴടക്കിയിരുന്നു.
ഇത് ശരിയാണോ…അല്ലെങ്കിൽ തെറ്റാണോ…
ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി കണ്ടെത്താൻ, അവന് ഇനിയും കഴിയുന്നില്ല…
പക്ഷേ, ഒരു കാര്യത്തിൽ മാത്രം സംശയമില്ല
മെഹർ…
മെഹർ ഉള്ളിടത്തോളം അവന്റെ ജീവിതം ഇനി പഴയതുപോലെ ആയിരിക്കില്ല.
അവളുടെ കാര്യവും വ്യത്യസ്തമല്ല…….. കുടുംബമുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോളാണ് അവൾ ഒന്ന് ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്…..
ആറേഴ് മാസങ്ങൾ കൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ എന്തെല്ലാമാണ് സംഭവിച്ചത്,…..
അവൻ ഡ്രൈവിങ്ങിനിടെ കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ഒന്ന് ഓർത്തെടുത്തു……
സ്കൂളിൽ ജോയിൻ ചെയ്തതിന് ശേഷം, മെഹറുമായി അടുത്തത് അതിശയകരമായ വേഗത്തിലായിരുന്നു.
അതിന് ഒരു കാരണം മാത്രം രണ്ടുപേരും ഒരേ വൈബ് ആയിരുന്നു എന്നതാണ് .

ചില ആളുകളോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം…പക്ഷേ ചിലരോട് സംസാരം സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകും.
മെഹർ അങ്ങനെ ഒരാളായിരുന്നു.
അവളെ ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ, മനസ്സിൽ ഒരു ചെറു സ്പാർക്ക് തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ…
അവൾ വിവാഹിതയാണ്, ഒരു കുട്ടിയുടെ അമ്മയാണ് എന്ന സത്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ,
ആ വികാരം ഞാൻ ഉള്ളിൽ തന്നെ അടച്ചു വച്ചു.
അത് അവിടെ തന്നെ അവസാനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതം… അങ്ങനെ സരളമായി പോകാറില്ലല്ലോ.
അതിനുശേഷം വന്ന ഓരോ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിവസങ്ങളും, ഞങ്ങളെ തമ്മിൽ കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളായി മാറി.
ആദ്യത്തിൽ, കുട്ടികൾക്കായിട്ടാണ് ആ ക്ലാസുകൾ…
പക്ഷേ പിന്നീടൊരിക്കൽ, ഒരു സംശയം മനസ്സിൽ മുളച്ചു —
“ഈ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്… കുട്ടികൾക്കായിട്ടാണോ… അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്കായിട്ടോ…?”

“മോർണിംഗ് ടു ഈവനിംഗ് ക്ലാസ്” എന്നാണ് കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്, എന്നാൽ പലപ്പോഴും ക്ലാസ് ഉച്ചയ്ക്കു തന്നെ അവസാനിക്കുമായിരുന്നു.
അതിനുശേഷമുള്ള സമയം അത്… എന്റെയും മെഹറിന്റെയും മാത്രം.

ഫിസിക്സ് ലാബിന്റെ ഒരു ശാന്തമായ മൂലയിൽ, ഞങ്ങൾക്കായി ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ…
അവിടെ, സമയവും ശബ്ദവും പുറത്ത് നിൽക്കുന്നതുപോലെ.
ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, ഞങ്ങൾ ടീച്ചർമാർ ആയിരുന്നില്ല…
രണ്ട് ആളുകൾ മാത്രം… കാമത്താൽ ഒരാൾ മറ്റൊരാളിലേക്ക് പടർന്നു കയറുന്ന രണ്ടാളുകൾ…….. …

എല്ലാം തുടങ്ങിയത് ആ ദിവസമാണ് ലക്ഷ്മിയുടെ കാര്യം ഞാൻ മെഹ്‌റിനോട് പറഞ്ഞ ആ ദിവസം,…….
——————————————————————————————————-
അതിനും ഒരാഴ്ച മുൻപത്തെ ഒരു സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിനം…
ബിയോളജി സയൻസ് ക്ലാസ്സിലെ ലക്ഷ്മി സുന്ദരിയും, എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്ന ഒരു പെൺ കുട്ടി.

ആ ദിവസം, സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
വാതിൽ കടന്ന് അവൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു.

സാധാരണയായി, സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാനോ, നോട്ടുകൾക്കായോ കുട്ടികൾ വരാറുണ്ട്… അതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.

അവൾ എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നതോടെ, ഞാൻ തല ഉയർത്തി അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.
സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിവസമായതിനാൽ, കുട്ടികൾ യൂണിഫോം ധരിച്ചിരുന്നില്ല.
അവളും… ഒരു ബ്ലാക്ക് ടി-ഷർട്ടും ജീൻസും സാധാരണ വേഷം. അവൾ അതിൽ സുന്ദരി ആയിരുന്നു.

അവളുടെ കൈകൾ, ഒന്നിനൊന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പരുങ്ങലോടെ നിൽക്കുന്നപോലെ എനിക്ക് തോന്നി…

“എന്താ ലക്ഷ്മി…?”

അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപേ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി.
“സർ… കമ്മിറ്റഡ് ആണോ…?”

ആ കേട്ടത് ശരിയാണോ എന്ന് പോലും തോന്നി.
അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം അവളിൽ നിന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
“അല്ല…”

ഞാൻ അറിയാതെ തന്നെ ഉത്തരം പുറത്തുവന്നു.
അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.

സർ ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞോട്ടെ…………………… അവൾ മുഖവുരയോടെ ചോദിച്ചു
പറയൂ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി തന്നെ ഇരുന്നു……
പിന്നെ, ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു
“സർ… ഐ റിയലി ലൈക്ക് യൂ… വുഡ് യു ലൈക്ക് ടു ഡേറ്റ് മീ…?”

 

ആ ചോദ്യത്തിൽ, ഒരു കുട്ടിയുടെ ലജ്ജയും ഇല്ലായിരുന്നു…
വല്ലാത്ത ഒരു ധൈര്യം അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…..

ഒരു നിമിഷം, ഞാൻ പതറിപ്പോയി.
എന്ത് പറയണം… എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം….

അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം തന്നെയാണ് എന്നെ കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയത്.
കുട്ടികളല്ലേ “ഇത്… ഒരു പ്രങ്കും ആണോ…?” എന്ന ചിന്ത പോലും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത് തമാശയല്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.

ഞാൻ അല്പം ശ്വാസം വിട്ടു. സ്വയം നിയന്ത്രണം വീണ്ടെടുത്തു.
അവളെ നോക്കി എങ്ങിനെയോ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…
“ലക്ഷ്മി…” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

അവൾ പ്രതീക്ഷയോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു കൂടെ മറുപടി എന്തായിരിക്കുമെന്നറിയാനുള്ള ഒരു വ്യഗ്രത
“ആദ്യം ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ…” ഞാൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

“ഒരാളോട് നിന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ കാര്യം തുറന്ന് പറഞ്ഞതിന് …
അതിന് ധൈര്യം വേണം.

അതിന് ഞാൻ നിന്നെ respect ചെയ്യുന്നു.”

അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷയുടെ തെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ലക്ഷ്മി… ഞാൻ നിന്റെ ടീച്ചറാണ്.”
ഞാൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“നിനക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്ന ഈ ഫീലിംഗ്… അത് തെറ്റല്ല. ഈ പ്രായത്തിൽ പലർക്കും അങ്ങനെ തോന്നാറുണ്ട്.”

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ താഴോട്ട് പോയിരുന്നു.
“പക്ഷേ അത് ഒരു relation ആയി മാറ്റാൻ… അത് ശരിയായ കാര്യമല്ല.”

ഞാൻ ശബ്ദം അല്പം താഴ്ത്തി വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“നീ ഒരു നല്ല കുട്ടിയാണ്. ഇനിയും നിനക്ക് ഒരുപാട് പഠിക്കുവാൻ ഉണ്ട് …
നിന്റെ ജീവിതം build ചെയ്യണം.”

അവൾ ഇതെല്ലം കേട്ട് നിശബ്ദമായി നിന്നു……
“ഇപ്പോൾ നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമായിരിക്കാം… പക്ഷേ കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം
നീ ഇതിനെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് ചിരിക്കും”

അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി. ചെറിയൊരു ലജ്ജയും, അല്പം നിരാശയും
അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
“സോ…” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“നമുക്ക് ഇത് ഒരു secret ആയി വെക്കാം.” മറ്റാരും അറിയാതെ…..
അത് കേട്ട് അവൾ പതുക്കെ തല കുനിച്ചു.

നീ ഇപ്പോൾ നന്നായി പഠിക്കാൻ നോക്കു………
അത് കേട്ട് അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ ലജ്ജയും, ആശ്വാസവും ഒരുമിച്ചു ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഐ വിൽ ട്രൈ സർ…”

അവൾ തിരിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഡോറിന് പുറത്ത് എത്തിയതും അവൾ തിരിഞ്ഞു കുറച്ച് ഉച്ചത്തിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞു

സ്റ്റിൽ ഐ ലൈക് യു സർ……..അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു……

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമായി ഇരുന്നു……….

ലക്ഷ്മി…
ആ ക്ലാസ്സിലെ സുന്ദരികളിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനക്കാരി.
സുന്ദരിയാണ് അതിൽ യാതൊരു അതിശയോക്തിയും ഇല്ല.
നല്ല പൊക്കം… അതിന് ഒത്ത ശരീരഭംഗി… സ്വാഭാവികമായി തന്നെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുന്ന ശരീരം.

രാവിലെ ആ ടി-ഷർട്ടും ജീൻസും ധരിച്ച് കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ ആ സൗന്ദര്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തോന്നിയിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം, അറിയാതെ തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആ ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്ന മാറിടങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങിയതാണ്…….

അവളുടെ കണ്ണുകൾ…അത് പലപ്പോഴും എന്നിലേക്കു എത്തി നിന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരു ചെറുതായി തിളങ്ങുന്ന, ചിലപ്പോൾ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ തോന്നിക്കുന്ന നോട്ടം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്….

പലതവണ ആ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളുമായി ഉടക്കിയിട്ടുണ്ട് …അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ അതിനെ സാധാരണയായി എടുത്തു

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ… ആ തിളക്കത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് ഇത്തരമൊരു വികാരമാണെന്ന്
ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

ലക്ഷ്മിയുടെ ആ സൗന്ദര്യം, വെറുതെ കാണാൻ മാത്രം ഉള്ളതല്ല…

ചിലപ്പോൾ എല്ലാവിധ അതിർത്തിയും കടക്കാൻ ശക്തിയുള്ളതാണ്
അതേ ധൈര്യമാണ്, ഇന്ന് ആ ചോദ്യവുമായി എന്റെ മുന്നിൽ വന്നത്…

അതും വെറുതെ ഇഷ്ടമെന്ന് പറയുകയല്ല ചെയ്തത്, അത് ഡേറ്റിംഗിനുള്ള ക്ഷണം ആയിരുന്നു…..
അത്രയുമൊക്കെ വളർന്നിട്ടുണ്ടോ അവൾ ? ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു
ഉണ്ടാകണം……..
——————————————————————————————————-
ലക്ഷ്മിയുടെ ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം, കൃത്യം അടുത്ത സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിവസമാണ് ഞാൻ അത് മെഹറിനോട് പറയുന്നത്.

അതിന് ഒരു കാരണം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ ദിവസം, സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് എന്ന് പറഞ്ഞ് വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ആര്യ എന്ന പെൺകുട്ടിയെ, അവളുടെ കാമുകനൊപ്പം ഒരു ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു.
പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവളാണോ എന്ന സംശയത്തിലാണ് പിടിച്ചത്, പോലീസ് ആദ്യം വിവരം അറിയിച്ചത് സ്കൂളിലേക്കായിരുന്നു.

അതിനാൽ, ഞാനും മെഹറും ചേർന്നാണ് പോയി അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്.
അന്നത്തെ ദിവസം ക്ലാസ് എല്ലാം നേരത്തേ അവസാനിപ്പിച്ച് ഞങ്ങൾ സ്റ്റാഫ്‌റൂമിൽ ഇരുന്നു…..
പതിവ് സംസാരത്തിനായി…

എന്നാൽ സംസാരം മുഴുവൻ ആര്യയെ കുറിച്ചായിരുന്നു.
“ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ…” മെഹർ തലകുനിച്ച് പറഞ്ഞു.
“ഇവർകെങ്ങിനെ ഇത്രയും ധൈര്യം…”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ, ഒരു ആശങ്കയും… ഒരു അതിശയവും ഉണ്ടായിരുന്നു….

അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ലക്ഷ്മിയുടെ കാര്യം മെഹറിനോട് പറയണമെന്ന് തോന്നി….

ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം ഞാൻ പതിയെ വിളിച്ചു
“മെഹറേ…”

അവൾ ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു ഇരുന്നു.
“ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ…”

ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞു.
സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ അവൾ വന്നത്… ആ ചോദ്യം… ആ ചോദ്യത്തിന്റെ അർത്ഥം…. അവളുടെ ആ ആത്മവിശ്വാസം…
എല്ലാം.

മെഹർ ആദ്യം അത് കേട്ട് ചിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്……
“ഇപ്പോൾ കുട്ടികൾക്കും ഭയമൊന്നുമില്ലല്ലോ…” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ ചിരി മാറിയതിന് ശേഷം, അവൾ കുറച്ച് ഗൗരവമായി.
“എങ്കിലും… ഇവരുടെയൊക്കെ ഈ ധൈര്യം…”
അവൾ വാചാലയായി.
“അത് ചെറിയ കാര്യമല്ല മനു…”

ആ ദിവസത്തെ ശേഷമുള്ള സമയം മുഴുവൻ, ഞങ്ങളുടെ സംസാരം ആര്യയെയും ലക്ഷ്മിയെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി തന്നെയായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ… അവരുടെ ചിന്തകൾ… അവരുടെ തുറന്നുപറച്ചിൽ…
“ഇതൊക്കെ ഇപ്പോൾ സാധാരണയാണ്, മെഹറേ…” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവർ അവരുടെ ആ സമയം എൻജോയ് ചെയുന്നു……

ഒരു നിമിഷം, അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ… പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട്, പതിയെ പറഞ്ഞു

“അവളുടെ ആ ധൈര്യം…” “അതിന്റെ പകുതി എങ്കിലും… എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…”

ഞാൻ അവളെ നോക്കി. “ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അതിന് അവൾ മറുപടി നൽകിയില്ല.

പക്ഷേ… ആ മറുപടി, വാക്കുകളിൽ പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു.

അതെന്താണെന്ന് അവൾക്കും അറിയാമായിരുന്നു… എനിക്കും അറിയാമായിരുന്നു…
കാരണം…. അത്രയ്ക്ക് അടുത്തിരുന്നു ഞങ്ങൾ.
—————————————————————————————–
അന്നത്തെ രാത്രി…
പതിവ് പോലെ ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ മെഹറിന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു……

“ഉറങ്ങിയോ…?”
അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു
“ഇല്ല…”
ഒരു ചെറിയ നിശ്ശബ്ദം.
പിന്നെ, വീണ്ടും സംഭാഷണം തുടങ്ങി
പല ദിവസങ്ങളിലും ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കാറുള്ളതാണ്……..

പക്ഷേ ഇന്നത്തെ വിഷയം അത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു………………
ലക്ഷ്മി…
ആര്യ…
പറയാൻ താല്പര്യമുള്ള വിഷയങ്ങൾക്ക് മെഹർ തന്നെയാണ് തുടക്കം ഇട്ടത്……
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ്,

ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു
“ആ പകുതി ധൈര്യം കിട്ടുമ്പോൾ… ഒന്ന് പറയണം…”

 

അവൾ ചിരിച്ചു. ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് പോലും ആ ചിരി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“എന്തിനാ…?” അവൾ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം, ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.
“കേൾക്കാൻ വേണ്ടി …”
എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.

ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദത…
ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ പോലും കേൾക്കുന്നതുപോലെ.
“അത് പറഞ്ഞാൽ………..പിന്നെ തിരിച്ച് പോകാൻ പറ്റില്ല…” അവൾ പറഞ്ഞു
“ഇപ്പോൾ പോകാൻ പറ്റുമോ…?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“മനു…”അവളുടെ ശബ്ദം ആദ്യമായി അല്പം വിറച്ചു.
“നമ്മൾ… എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്…?”

ആ ചോദ്യത്തിന്, ഉത്തരം പറയാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു ദിക്കിൽ എത്തിപെട്ടിരുന്നു…
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദത നീണ്ടു നിന്നു.

മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വാക്കുകൾ, അവൾ എങ്ങനെ പുറത്തെടുക്കണം എന്ന് തിരഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന നിമിഷം.

“മെഹർ…” അവന്റെ ശബ്ദം ഒരു കുട്ടിയുടേത് പോലെ തോന്നി,
“ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ… നീ എന്ത് ചിന്തിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല………..
“മറുവശത്ത് മൗനം മാത്രം”

ഒരു നിമിഷം. ഞാൻ ശ്വാസം ഒന്ന് വലിച്ചു വിട്ടു.
“എനിക്ക്…” വാക്കുകൾ ഒന്ന് നിർത്തി.

“എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ് മെഹർ …”
വാക്കുകൾ, വളരെ പതുക്കെ പുറത്തുവന്നതായിരുന്നെങ്കിലും അത് രണ്ടുപേരുടെയും മനസിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു

മെഹർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം… അത് കേൾക്കാൻ അവളും കൊതിച്ചിരിക്കുക ആയിരുന്നു.

കുറച്ച് നേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല……. ആ മൗനം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് മെഹർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി
“മനു…”
അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു…

“ഹാ …”
“നീ ഇത് പറയുമെന്ന്… എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു…” മെഹർ പറഞ്ഞു
“അതുകൊണ്ടാണോ നീ ഇത്ര നേരം മിണ്ടാതിരുന്നത്…?”
“അല്ല…”

 

അത് കേട്ടാൽ… ഞാൻ മാറിപ്പോകുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു…” മെഹർ പറഞ്ഞു
“ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആകരുതെന്ന് ഞാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചെന്ന് അറിയാമോ…?” അവൾ തുടർന്നു.

“ഓരോ തവണയും… ഇത് തെറ്റാണെന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറയാൻ ശ്രമിചിരുന്നു …” അവളുടെ ശബ്ദം അൽപ്പം അല്പം വിറച്ചു .

“പക്ഷേ… നിനക്കൊപ്പമിരിക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് ഞാൻ മറ്റൊരാളായി തോനുന്നു…”
“ഇത്രയും നാൾ ഞാൻ… എന്നെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്…”
“പക്ഷേ നീ വന്നതിനു ശേഷം… എനിക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ വച്ചത് പോലെ…”

ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് പറയാൻ ഉള്ളത് എല്ലാം കേൾക്കുവാൻ ഞാൻ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു.
“ഇത് സ്നേഹമാണോ… അല്ലയോ……………. എനിക്ക് അറിയില്ല…” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ…” ഒരു നിമിഷം അവൾ നിർത്തി.

“നിന്നെ വിട്ട് പോകാൻ… എനിക്ക് കഴിയില്ല മനു…”
ആ വാക്കുകൾക്ക് ശേഷം, ഫോണിന്റെ ഇരുവശത്തും നിശബ്ദത മാത്രം.

“മെഹർ…” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

“എനിക്ക് അറിയാം…………. “കാരണം…” ഞാൻ ഒരു ചെറിയ ചിരി ചിരിച്ചു.
“ഞാനും അതേ അവസ്ഥയിലാണ്……………….”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ… അവളുടെ ശ്വാസം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

“മെഹർ… നീ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും കേൾക്കാൻ ഞാൻ എത്രകാലമായി കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് അറിയാമോ…?”
“നിനക്കൊപ്പമിരിക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് ഞാൻ തന്നെ അല്ലാതാകുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു…”
“സാധാരണയായി ഞാൻ ആരോടും അറ്റാച്ച് ആവുന്ന ആളല്ല……………………….പക്ഷേ നീ…”
മനു അത് പറഞ്ഞു ഒരു നിമിഷം നിർത്തി
“എനിക്ക് നീ ആരൊക്കേയോ ആയി മാറി…”

“ഒരു ദിവസം നിന്നോട് സംസാരിക്കാതെ പോയാൽ… എന്തോ കുറവുള്ള പോലെ തോന്നും…”
“നീ വന്നതിനു ശേഷം എന്റെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ഒരു മീനിങ് കിട്ടിയ പോലെ തോന്നി തുടങ്ങിയത്…………. മനു പറഞ്ഞു നിർത്തി…….

“നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ………………ഞാൻ വീണ്ടും…….. പഴയ മെഹറായി മാറുന്ന പോലെ തോന്നും….…”

“ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ ചിരിക്കാനും… ഒന്നും മറയ്ക്കാതെ സംസാരിക്കാനും കഴിയുന്ന… എപ്പോളും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന ആ പഴയ മെഹർ…….
“എനിക്ക് ആ ഫീലിംഗ് ഇഷ്ടമാണ് മനു…”

ആ എന്നെ തന്നെ ഞാൻ മറന്ന് പോയിരുന്നു, നീ വന്നതിൽ പിന്നെയാണ് ഞാൻ അതൊക്കെ ഒന്ന് ഓർത്തെടുത്തത്

അവിടെ… ആ നിമിഷത്തിൽ ഒരിക്കലും പറയരുതായിരുന്ന ആ സത്യം,
രണ്ടുപേരും തുറന്ന് പറഞ്ഞു.

അതോടെ… അവരുടെ ബന്ധത്തിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം ലഭിച്ചു.
അവരുടെ ഹൃദയം… ഇനി ശാന്തമായി ഇരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

ആ രാത്രി ഉറക്കം ഇരുവരെയും വിട്ടുനിന്നു.
ഒരേ ചിന്ത മാത്രം…“ഒന്ന് കാണണം…”

 

“മെഹർ…”
അവൻ നീട്ടി വിളിച്ചു.
“ഹ്മ്മ്…”
അവൾ മറുപടിയായി മൃദുവായി മൂളി.

“എനിക്ക്…
ഒന്ന് കാണണം…”
ആ നിമിഷം, അവൾ മിണ്ടാതായി.
“ഇപ്പോളോ…?”
അവൾ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ…” “ഈ രാത്രിയിൽ…”

ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത്
നിശ്ശബ്ദത മാത്രം….

അവൾ ശ്വാസം ഒന്ന് വലിച്ചു.
“മനു…
അത് വേണോ ?

ഏതൊരു പെണ്ണിനെ പോലെയും ആഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടും അവൾ ചോദിച്ചു

“വേണം …”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

“ഇന്നത്തെ രാത്രി………..നിന്നെ കാണാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല”
അവൾ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അവൾക്കും അങ്ങിനെ തന്നെ ആയിരുന്നു……
അത് അവന് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു…… അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൻ മറുപടിക്ക് വേണ്ടി കാത്ത് നിന്നില്ല…..

ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം……………… മനു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു….
ഫോൺ കട്ട് ആയതിന് ശേഷം പോലും, ഇരുവരുടെയും ഹൃദയം അതേ വേഗത്തിൽ മിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു .

അവന്റെ വീട്… അവളുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അര കിലോമീറ്ററിനടുത്ത് മാത്രം.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ്, മനു അവളുടെ വീട്ടിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
രാത്രി നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. ചുറ്റും മങ്ങിയ ലൈറ്റുകൾ… മഴ പെയ്തതിന്റെ തണുപ്പ് അവർക്ക് വേണ്ടി തങ്ങി നിന്നു….

അവൻ ഒരു മെസേജ് അയച്ചു “വന്നു…”

വാതിൽ തുറന്ന് വീട്ടിന്റെ പുറത്തേക്ക് മെഹർ പതിയെ നടന്നു വന്നു.
ശബ്ദമില്ലാതെ,. അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും അവളുടെ മുഖം ചുവന്നിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു….. കണ്ണുകളിൽ ഇതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു തിളക്കം………

ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ, വാക്കുകൾ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

അടുത്ത നിമിഷം അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവളും അത് പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്ത് ചുറ്റി. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം ചേർത്ത് കെട്ടിപിടിച്ചു…..

എത്രനേരം അങ്ങിനെ നിന്നെന്ന് അവർക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു/…..
അവൾ പതിയെ കൈകൾ അയച്ചുകൊണ്ട് അല്പം പിന്നോട്ടു മാറി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ… അതേ വികാരം.

രണ്ടാൾക്കും അപ്പോൾ വേണ്ടിയിരുന്നത് എന്താണോ അത് പോലെ നടന്നു…..
മനുവിന്റെ മുഖം അവളിലേക്ക് അടുത്തു,…… അവളുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂട്, അവന്റെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു. അവളുടെ ചെചുണ്ടുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് പതിയെ ഒന്ന് തൊട്ടു,……

പതിയെ ആ ചുംബനം അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി,……
അവൾ അല്പം കൂടി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നു, കൈകൾ അവന്റെ പുറകിലേക്ക് നീണ്ട് അവനെ ഒന്ന് ചുറ്റിപിടിച്ചു …..

അവരുടെ ഇടയിൽ നാളുകളായി അടച്ചു വച്ചിരുന്ന സ്നേഹം…ആ ചുംബനത്തിലൂടെ തുറന്നുവന്നു.
എത്ര നേരം അങ്ങിനെ നിന്നെന്ന് രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞില്ല…..

പതിയെ അവർ അകന്നു…… അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി…
പക്ഷേ രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ചു നേരം കൂടെ രണ്ടുംപേരും അങ്ങിനെ നിന്നു…………….

ഇത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് ഓർത്തു മെഹർ പതിയെ അവനിൽ നിന്നും അകന്നു……….

അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി……. പൊക്കോ………… ഒരുപാട് സമയമായി………….
അവൾ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു
അവനും മറ്റൊരു വഴി ഇല്ലായിരുന്നു…..

മനസില്ലാ മനസോടെ അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു……
രണ്ടാൾക്കും ആ രാത്രി ശരിയായി ഉറങ്ങുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല………..

ആ രാത്രി അവർക്ക് മറക്കാനാകാത്ത ദിനങ്ങളുടെ തുടക്കമായിരുന്നു…… അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ തുടക്കവും
——————————————————————————————————-
പിറ്റേന്ന്… ഒരു ഞായറാഴ്ച…
ലോകം മുഴുവൻ വിശ്രമത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു…

പക്ഷേ…
രണ്ടുപേർ മാത്രം……… അവർക്ക് ഒന്ന് നേരിൽ കാണണമെങ്കിൽ, സംസാരിക്കണമെങ്കിൽ ഇന്ന് സ്കൂൾ ഉണ്ടാകണമായിരുന്നു..

മനുവിന് വീട്ടിൽ ഇരുന്നിട്ട് ഒട്ടും സഹിക്കുന്നില്ല………… ഉച്ച കഴിഞ്ഞതോടെ ഫോൺ കൈയിൽ എടുത്ത് …
മെസേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്തു…..

മെഹർ നിന്നെ കാണാതെ എനിക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ വയ്യ……….

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു മെഹറിന്റെ റിപ്ലൈ വന്നു…
ഇവിടേക്ക് വാ എന്നാൽ………
മെസ്സേജ് വന്നതും മനു വേഗം ഫോൺ തുറന്ന് നോക്കി…..

അത് കണ്ടതും മനുവിന്റ്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി വിരിഞ്ഞു
ഞാൻ വരും…. മനു റിപ്ലൈ കൊടുത്തു

5.30 ന് റിവർ സൈഡ് പാർക്കിൽ….. അപ്പോൾ തന്നെ മെഹറിന്റെ റിപ്ലൈ വന്നു
അത് അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…… ഒന്ന് അകലെ നിന്ന് കാണുവാനേ അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നുള്ളു….

കാര്യമായിട്ടാണോ ? മനു ചോദിച്ചു
അതേ………..
ഉമ്മയും മോനും ?
അവരുണ്ടാകില്ല………

മെഹർ വേഗത്തിൽ റിപ്ലൈ കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു
അവളുടെ ഓരോ മെസേജിലും…
ഒരു ചെറു ആവേശം…
“മെഹർ…”

“ഹ്മ്മ്…”
“ഇന്ന്… നമ്മൾ വീണ്ടും കാണും…”

“ഇന്നലെ കണ്ടത് മതിയായില്ലേ…?” അവൾ ഒരു ചെറിയ കളിയോടെ ചോദിച്ചു…
“ഇല്ല……….. അവൻ വേഗം റിപ്ലൈ കൊടുത്തു
“അതിന്ന് ഉണ്ടാകില്ല………….

എനിക്കൊന്ന് കണ്ടാൽ മതി…………
എനിക്കും…….. അവൾ പറഞ്ഞു

ആ ഒരു വാക്ക് മതിയായിരുന്നു അവന്…….
————————————————————————
സമയം വളരെ പതുക്കെ നീങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി…
5.30 ആകുവാൻ മണിക്കൂറുകമാത്രമേ ഉള്ളു….. പക്ഷേ മനുവിന് ഓരോ മിനിറ്റും മണിക്കൂറുകൾ ആയിരുന്നു….

മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്… മെഹറും അതേ നിലയിൽ തന്നെ…
കണ്ണാടി മുന്നിൽ നിന്നു… വസ്ത്രം മാറ്റി നോക്കി… വീണ്ടും മാറ്റി…

“എന്താ… ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ?” അവൾ അവളോട് തന്നെ ചോദിച്ചു…
പക്ഷേ… ഉത്തരം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു…
————————————————————————
റിവർ സൈഡ് പാർക്ക്…
മനു ആദ്യം എത്തിയിരുന്നു… തണലുള്ള ഒരു സ്ഥലത്ത് അവൻ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു….
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വഴിയിലൂടെ വരുന്ന ഓരോരുത്തരിലും മെഹറിനെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു…..

കുറച്ചു നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ അവൾ വന്നു….
അകലെ നിന്നും അവൾ നടന്നു വരുന്നത് മനു കണ്ടു…… വെളുത്ത ഒരു ചുരിദാറിൽ ഒരു മാലാഖയെ പോലെ

അവളെ കണ്ടതും അവൻ പതിയെ അവളുടെ നേർക്ക് നടന്നു…..
ഒരു ചിരിയോടെ അവൾ അവന് അരികിലെത്തി….
വൈകിയോ ? മെഹർ ചോദിച്ചു

ഇല്ലാ….
കുറച്ചു കൂടെ ഇരുട്ട് ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചിട്ട് ആയിരുന്നു…..
പേടിയുണ്ടോ ? മനു ചോദിച്ചു
നമ്മളെ അറിയുന്ന ഒരുപാട് പേര് ഇവിടെ ഉണ്ട്….. മെഹർ പറഞ്ഞു
അതാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത് പേടി ആണോ എന്ന്….. മനു പറഞ്ഞു
അതിന് അവൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു……….

“പേടി തന്നെ മനു… നമ്മളെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ചോദ്യങ്ങളെയാണ് എനിക്ക് പേടി. എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും നമ്മൾ അധ്യാപകരല്ലേ………

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ കൈവിരലുകളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം അവനിൽ ഒരു വലിയ ആത്മവിശ്വാസം നിറച്ചു.

“എങ്കിൽ വാ… നമുക്ക് അവിടേക്ക് നടക്കാം. അവിടെ നമ്മളെ ആരും കാണില്ല.
അതോടെ അവർ പതുക്കെ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും മാറി, ഇരുട്ടു പടർന്ന ആ ഇടവഴിയിലേക്ക് നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒളിച്ച്, അവർക്ക് മാത്രമായുള്ള ആ ചെറിയ ലോകത്തേക്ക്.

നടത്തത്തിനിടയിൽ മനു ചോദിച്ചു, “വീട്ടിൽ എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടാ ഇറങ്ങിയത്?”
സൂപ്പർമാർകെറ്റിൽ പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരു ചിരിയോടെ മെഹർ പറഞ്ഞു…..

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മനു അവളെ തന്നിലേക്ക് അല്പം കൂടെ ചേർത്തു നിർത്തി.
“മെഹർ…” അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

“ഹ്മ്മ്…” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് തന്നെ മറുപടി നൽകി.
“ഇന്നലെ രാത്രി…” അവൻ വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞു.
“നമ്മൾ ചെയ്തത്…

അവൾ തല ഉയർത്തി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“പറയണ്ട…” അവൾ പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് അറിയാം നീ എന്താണ് ചോദിക്കാൻ പോകുന്നത്…”
ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും മിണ്ടാതെയിരുന്നു.

 

“മനു നമ്മൾകുറച്ചു സൂക്ഷിക്കണം…” അവൾ കുറച്ച് ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
നമ്മളെ അറിയാവുന്നവർ ഒരുപാടുണ്ട്….. “കുട്ടികൾ ആരെങ്കിലും നമ്മളെ കണ്ടാൽ… ആകെ പ്രശ്നമാകും…”

“നമ്മൾ അധ്യാപകരാണ് മനു…”

മനു ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. “അറിയാം…”

“പക്ഷേ…”

അവൾ മുഖം ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി
“ഒന്ന് നന്നായി സംസാരിക്കാൻ പോലും…” അവൻ അല്പം വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അടുത്ത ആഴ്ച വരെ കാത്തിരിക്കണോ…?”
അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…
“കാത്തിരിക്കണം…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

“കാരണം… കാത്തിരിപ്പ് ഉണ്ടെങ്കിലേ ഇതിന് വില ഉണ്ടാവൂ…”
അവൻ അവളുടെ കൈ കൂടുതൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.

“എനിക്ക് കാത്തിരിക്കാനാകില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു…”

“നീ ഇതുവരെ കാത്തിരുന്നില്ലേ…” മെഹർ പറഞ്ഞു

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല.
“ഇന്നലെ രാത്രി…” “ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നുപോയി മെഹർ…”
“ഞാനും…”
അവൾ ഒറ്റ വാക്കിൽ മറുപടി നൽകി.

 

“ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും സംഭവിച്ചാൽ… നമ്മൾ നമ്മളെ തന്നെ കൈവിട്ടുപോകും…”
“പോകട്ടെ…”
മനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“മനു…” അവൾ അവനെ അല്പം ശാസിച്ചു.

 

“ഇത് കളിയല്ല…” അവൾ ഉടൻ സീരിയസ് ആയി.

“എനിക്ക് അറിയാം…” “പക്ഷേ നിന്നെ വിട്ട് നിൽക്കുന്നത്…” മനു പറഞ്ഞു നിർത്തി
അവൾ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖം നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ അവന്റെ കവിളിൽ കൈവച്ചു.

“പോകാം നമ്മൾക്ക്…” മെഹർ ചോദിച്ചു
“ഇത്ര വേഗമോ …?” മനു ചോദിച്ചു.
“ഇനിയും നിന്നാൽ…” അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

“നമ്മൾ പോകില്ല…”
അത് കേട്ട് അവനും ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ…” അവൻ അവളോട് അടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്താണെന്ന് അവന് മനസിലായി……..

അവളിൽ നിന്നും എതിർപ്പൊന്നും ഉയരതായതോടെ അവൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളെ പതിയെ തേടി.
ഒരു ചെറു ചുംബനം…

 

അവന്റെ അധരങ്ങൾ അവളെ പതിയെ ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന പോലെ……..
അധിക നേരമൊന്നും അത് നീണ്ടില്ല……
പിന്നെ പതിയെ അവർ വേർപെട്ടു.
“പോകാം …” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഹ്മ്മ്…” മനു മൂളി

അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു… കുറച്ച് അടി നടന്ന ശേഷം…
ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

അവൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു… അവളെ നോക്കികൊണ്ട്.
ഒരു ചെറിയ ചിരി… പരസ്പരം നൽകി
അവൾ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
ആ രാത്രി…

അവരുടെ ഇടയിൽ അപ്പോൾ ഉണ്ടായത് വെറുമൊരു ചുംബനം മാത്രമല്ല… ഒരു കാത്തിരിപ്പിന്റെ തുടക്കം കൂടി ആയിരുന്നു.

തുടരും…………

നെഗറ്റീവ് ആയാലും പോസിറ്റീവ് ആയാലും നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കണേ…..
അതാണ് അടുത്ത ഭാഗം എഴുതുവാനുള്ള പ്രചോദനം