അധ്യായം 10 – നിഴലിലെ പ്രണയം

ചില രഹസ്യങ്ങൾക്ക് ഭാരമില്ല. പക്ഷേ ചുമക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. ചില ഓർമ്മകൾക്ക് ശബ്ദമില്ല. പക്ഷേ നിലവിളിക്കും. രാഹുലും രമ്യയും അങ്ങനെ ഒരു രഹസ്യം ചുമന്നു. ആരുമറിയാതെ. ആരോടും പറയാതെ.
പതിവ് തെറ്റാത്ത ഉച്ചകൾ
അനുശ്രീ കോളേജിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ വീട് നിശ്ശബ്ദമാകും. തയ്യൽ മെഷീന്റെ മുരൾച്ച മാത്രം. കൃത്യം 2 മണിക്ക് ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാം.

രാഹുൽ വരും. പതിവുപോലെ.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എല്ലാം മാറിയിരുന്നു. നോട്ടങ്ങൾക്ക് കനം കൂടി. മൗനത്തിന് അർത്ഥം കൂടി.

രമ്യ ചായ എടുത്തുകൊടുക്കും. ഗ്ലാസ് കൈമാറുമ്പോൾ വിരലുകൾ മുട്ടും. അറിയാതെയല്ല. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്. ഒരു സെക്കന്റ്. രണ്ട് സെക്കന്റ്. പിന്നെ പിൻവലിയും.

ആരും ഒന്നും പറയില്ല. കാരണം പറയാൻ വാക്കുകളില്ല. ‘ആ ദിവസം’ കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം അവർ ചുംബിച്ചിട്ടില്ല. തൊട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ മറന്നിട്ടുമില്ല.

“മോൾ വിളിച്ചിരുന്നോ?” രമ്യ ചോദിക്കും.
“ഉം. ടൂർ അടിച്ചുപൊളിക്കുന്നു എന്ന്” രാഹുൽ പറയും.

‘മോൾ’ എന്ന വാക്ക് വരുമ്പോൾ രണ്ട് പേരുടെയും ശബ്ദം ഇടറും. കുറ്റബോധത്തിന്റെ, വേദനയുടെ ഇടർച്ച.
കണ്ണുകളിലെ കഥ
രാഹുൽ ഇരിക്കും. രമ്യയെ നോക്കിയിരിക്കും. ഇപ്പോൾ അവൻ മുലയിടുക്കിലേക്കോ കക്ഷത്തിലേക്കോ നോക്കാറില്ല. നോക്കുന്നത് കണ്ണിലേക്കാണ്.

ആ കണ്ണിൽ 39 വർഷത്തിന്റെ കഥയുണ്ട്. 20 വർഷത്തെ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കഥയുണ്ട്. ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് തന്റെ ചുണ്ടിൽ അലിഞ്ഞുപോയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കഥയുണ്ട്.

രമ്യയും നോക്കും. രാഹുലിന്റെ കണ്ണിൽ തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം എരിയുന്ന ഒരു തീ അവൾ കാണും. അനുശ്രീയോടുള്ള സ്നേഹം വേറെ. ഇത് വേറെ. പേരിടാൻ കഴിയാത്ത വേറെ.

ഒരു ദിവസം രമ്യയുടെ സാരിത്തുമ്പ് നിലത്ത് വീണു. കുനിഞ്ഞ് എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ രാഹുൽ പിടിച്ചുനിർത്തി. “ഞാൻ എടുക്കാം.”

അവൻ കുനിഞ്ഞ് സാരിത്തുമ്പ് എടുത്തു. നേരെ നിവർന്ന് രമ്യയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. വിരലുകൾ മുട്ടി. ഇത്തവണ കുറച്ച് നേരം.

“സൂക്ഷിക്കണം” രാഹുൽ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്ത്?” രമ്യയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“വീഴാതെ… നീ.”

‘നീ’. ഇപ്പോൾ അവൻ ‘ചേച്ചി’ എന്നോ ‘രമ്യേ’ എന്നോ വിളിക്കാറില്ല. ‘നീ’ എന്ന്. വളരെ അടുപ്പമുള്ള, വളരെ സ്വന്തമായ ‘നീ’.

രമ്യയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവർ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. “ചായ തണുക്കുന്നേ” എന്ന് പറഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ നിന്ന് കുറച്ച് നേരം വന്നില്ല.
അനുശ്രീയുടെ വരവ്
മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അനുശ്രീ തിരിച്ചുവന്നു. “അമ്മേ! ഏട്ടാ!” എന്ന് വിളിച്ച് ഓടിവന്നു.

വീട് വീണ്ടും ശബ്ദമയമായി. ചിരിമയമായി.

രാഹുൽ അനുശ്രീയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “സുഖായിരുന്നോ ടൂർ?” എന്ന് ചോദിച്ച് നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

രമ്യ നോക്കിനിന്നു. ചിരിച്ചു. ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും ചിരിച്ചു. “മോൾക്ക് ചായ എടുക്കട്ടെ?” എന്ന് ചോദിച്ചു.

പഴയപോലെ തന്നെ. മൂന്ന് പേരും ഒരുമിച്ചിരുന്നു. തമാശ പറഞ്ഞു. ചിരിച്ചു. രാഹുൽ ഇടയ്ക്ക് അനുശ്രീയുടെ കവിളിൽ നുള്ളി, ചുണ്ടിൽ ചുംബിച്ചു.

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ രമ്യയുടെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദമില്ല. അവർ ശീലിച്ചിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ ശീലിപ്പിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ… അനുശ്രീയെ ചുംബിച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവൻ രഹസ്യമായി രമ്യയെ നോക്കും. ഒരു നിമിഷം. ‘ക്ഷമിക്കണം’ എന്നോ ‘നീ മാത്രം’ എന്നോ പറയുന്ന നോട്ടം.

രമ്യയും തിരിച്ചുനോക്കും. ‘സാരമില്ല’ എന്നോ ‘എനിക്ക് മനസ്സിലാവും’ എന്നോ പറയുന്ന നോട്ടം.

അനുശ്രീ കാണില്ല. അവൾ നാണിച്ച് ചിരിച്ച് രാഹുലിന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ചിരിക്കും.
രാത്രിയിലെ നോവ്
രാത്രിയിൽ അനുശ്രീ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ രമ്യ ഉമ്മറത്തിണ്ണയിൽ വന്നിരിക്കും. ആകാശത്തേക്ക് നോക്കും. നക്ഷത്രങ്ങൾ എണ്ണും.

‘ഞാൻ ആരാണ്? അമ്മയോ? കാമുകിയോ? രണ്ടുമോ? ഒന്നുമല്ലയോ?’

ആ ദിവസത്തെ ചുംബനം. ആ തൊടൽ. ആ മുലയിൽ അമർന്ന ചുണ്ടുകൾ. എല്ലാം ഓർമ്മ വരും. ശരീരം ചൂടാവും. പിന്നെ തണുക്കും. കണ്ണ് നിറയും.

അതേ സമയം രാഹുൽ തന്റെ മുറിയിൽ കിടക്കും. ഫോണിൽ അനുശ്രീയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കും. ചിരിക്കും. പിന്നെ കണ്ണടയ്ക്കും. തെളിയുന്നത് രമ്യയുടെ കണ്ണുനീരാണ്. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളാണ്. ‘മോനേ’ എന്ന വിളിയാണ്.

‘ഞാൻ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? രണ്ട് പേരെയും ചതിക്കുകയാണോ? ആരെയാണ് ഞാൻ ശരിക്കും സ്നേഹിക്കുന്നത്?’ അവൻ തലയിണയിൽ മുഖം അമർത്തും.
ആരുമറിയാത്ത ബന്ധം
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ പോയി. ആഴ്ചകൾ. മാസങ്ങൾ.

പുറമെ എല്ലാം ഭംഗിയായി. അനുശ്രീയും രാഹുലും പ്രണയിച്ചു. കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞു. അനിത സമ്മതിച്ചു. ശ്രീക്കുട്ടി തുള്ളിച്ചാടി.

രമ്യ മകളുടെ കല്യാണത്തിന് പുടവയും ആഭരണവും നോക്കി. തയ്യൽ മെഷീനിൽ രാവും പകലും ഇരുന്ന് അനുശ്രീയുടെ കല്യാണസാരി തയ്ച്ചു. ഓരോ തുന്നലിലും കണ്ണുനീർ വീണു. പക്ഷേ ആരും കണ്ടില്ല.

ഉച്ചയ്ക്ക് രാഹുൽ വരുമ്പോൾ അവർ സംസാരിക്കും. കല്യാണക്കാര്യങ്ങൾ. അനുശ്രീയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച്.

“അവളെ നോക്കിക്കോളണേ മോനേ” രമ്യ പറയും.
“നോക്കിക്കോളാം… നിങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും” രാഹുൽ പറയും. ‘നിങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും’ എന്ന വാക്കിൽ അൽപ്പം ഊന്നൽ.

രമ്യയുടെ കണ്ണ് നിറയും. രാഹുലിന്റെ കൈ വിറയ്ക്കും.

പക്ഷേ അവർ തൊടില്ല. ചുംബിക്കില്ല. ആ ഒരൊറ്റ ദിവസത്തെ ഓർമ്മ മതി അവർക്ക്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.

പ്രണയം… പ്രണയം മരിച്ചില്ല. അത് ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ, ഒരു നിലവിളക്ക് പോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആരും കാണാതെ. ആരും അറിയാതെ.

രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളിൽ മാത്രം. ഒരു നിഗൂഢ സത്യം പോലെ. ഒരു ശാപം പോലെ. ഒരു അനുഗ്രഹം പോലെ.