രാവിലെ തിരക്ക് പൂർണ്ണമായി ബാങ്കിനെ വിഴുങ്ങിയ സമയമായിരുന്നു അത്.

 

കൗണ്ടറുകൾക്ക് മുന്നിൽ ആളുകൾ നിരയായി നിന്നു. ആരോ passbook update ചെയ്യാൻ തർക്കിക്കുന്നു… മറ്റൊരാൾ loan enquiry യുമായി impatient ആയി waiting chair ൽ കാലടിക്കുന്നു.

ഫോണുകളുടെ ശബ്ദവും printer ന്റെ മുരളലും ഇടകലർന്ന് ബാങ്കിനകത്ത് പതിവ് ദിനത്തിന്റെ അലയൊലികൾ നിറഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ ആ മുഴുവൻ തിരക്കിനിടയിലും വിദ്യ ലക്ഷ്മിയുടെ ക്യാബിനിനകത്ത് മാത്രം ഒരു പ്രത്യേക നിശബ്ദത ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഫയലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും, അവളുടെ ശ്രദ്ധ അതിലൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

 

ഡെസ്കിന്റെ വശത്ത് വെച്ചിരുന്ന family photo യിലേക്കാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വഴുതിപ്പോയത്.

 

സുരേഷ്…

രണ്ട് പെൺമക്കൾ…

എല്ലാവരും ചിരിക്കുന്ന ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.

 

ആ ചിത്രം എടുത്ത ദിവസം അവൾക്ക് വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ട്.

മൂത്ത മകളുടെ പിറന്നാൾ ദിവസം.

സുരേഷ് തന്നെയായിരുന്നു insist ചെയ്ത് എല്ലാവരെയും ചേർത്ത് നിർത്തി ഫോട്ടോ എടുത്തത്.

 

അറിയാതെ വിദ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വന്നു.

 

പക്ഷേ അതും അധികനേരം നിന്നില്ല.

 

മുമ്പ് ജീവിതം എത്ര തിരക്കായിരുന്നാലും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ഒരു ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ…

എന്തോ ഒരു routine പോലെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നു.

 

സുരേഷും മാറിയിട്ടുണ്ട്.

അല്ലെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ… മാറിയത് താനാവുമോ എന്ന് ചിലപ്പോൾ വിദ്യയ്ക്ക് തന്നെ സംശയം തോന്നും.

 

മുമ്പൊക്കെ രാത്രിയിൽ ഇരുവരും മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു കിടന്നിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ സംസാരങ്ങൾ കൂടുതലും ബാങ്ക്, കുട്ടികൾ, EMI, വീട്ടുചിലവുകൾ… അത്രയിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

 

വാതിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് വിദ്യ ചിന്തയിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്.

 

“May I come in, ma’am?”

 

മഞ്ജുവായിരുന്നു.

 

വിദ്യ പെട്ടെന്ന് സ്വയം നേരെയാക്കി.

 

“Come in…”

മഞ്ജുവിന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് files ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“Ma’am… ഈ gold loan papers ഒന്ന് verify ചെയ്യണം.”

 

വിദ്യ കണ്ണട ശരിയാക്കി file വാങ്ങി.

Professional ആയിരുന്നപ്പോൾ അവളുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ പോലും മാറിപ്പോകും. ഒരു ചെറിയ കാര്യവും ശ്രദ്ധിക്കാതെ വിടുന്ന സ്വഭാവം അവൾക്കില്ലായിരുന്നു.

 

ഫയൽ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

“Customer വന്നിട്ടുണ്ടോ?”

 

“ഉണ്ട് ma’am… പുറത്തിരിക്കുന്നു.”

 

വിദ്യ ഒപ്പിട്ട ശേഷം file മഞ്ജുവിന് തിരികെ നൽകി.

 

“Okay… process ചെയ്യൂ.”

 

മഞ്ജു പോകാൻ തിരിഞ്ഞെങ്കിലും, എന്തോ ഓർമ്മ വന്ന പോലെ വീണ്ടും നിന്നു.

 

“Ma’am…”

 

“Hmm?”

 

“ഇന്ന് evening staff dinner നു എല്ലാവരും പോകുന്നുണ്ട്… ma’am വരില്ലേ?”

 

വിദ്യ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.

 

ഇത്തരം gatherings ഒക്കെ അവൾ ഇപ്പോൾ ഒഴിവാക്കാറാണ് പതിവ്.

മുമ്പൊക്കെ staff ന്റെ കൂടെ ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും ഇരുന്ന ആളായിരുന്നു താൻ. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി അവൾ പതിയെ എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഒരു അകലം പാലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

 

“നിങ്ങൾ പോയോളൂ…”

ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.

 

“എനിക്ക് കുറച്ച് work ഉണ്ട്.”

 

മഞ്ജു നിരാശയായി തലകുനിച്ചു പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

 

Door അടഞ്ഞതോടെ cabin വീണ്ടും നിശബ്ദമായി.

 

പുറത്ത് ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം മങ്ങിയ പോലെ കേൾക്കാം.

 

വിദ്യ ചെയറിൽ ചാരി കണ്ണുകൾ ഒന്ന് അടച്ചു.

 

ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജീവിതം വളരെ വിചിത്രമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നും.

ഒരിക്കൽ സ്വന്തമാക്കാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ട്…

 

നല്ല ജോലി.

സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ.

കുടുംബം.

ബഹുമാനം.

 

എന്നിട്ടും…

 

എന്തോ ഒരു ശൂന്യത ഉള്ളിൽ എവിടെയോ നിശബ്ദമായി വളരുന്ന പോലെ.

 

ആ ചിന്തകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ phone vibrate ചെയ്തു.

 

Screen ൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ മുഖഭാവം ചെറുതായി മാറി.

 

“Suresh Calling…”

 

Phone screen ല്‍ സുരേഷിന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞിട്ടും, വിദ്യ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ call attend ചെയ്യാതെ നോക്കിയിരുന്നു.

 

പിന്നീട് ഒരു ചെറുനിശ്വാസത്തോടെ അവൾ call എടുത്തു.

 

“ഹലോ…”

 

അപ്പുറത്ത് പതിവ് തിരക്കിന്റെ ശബ്ദം.

ആരോ files ചോദിക്കുന്നു… keyboard typing… ഇടയ്ക്കിടെ phone ringing.

 

“വിദ്യ… ഞാൻ ഇന്ന് കുറച്ച് late ആവും.”

 

സുരേഷിന്റെ ശബ്ദം എപ്പോഴും പോലെ hurried ആയിരുന്നു.

 

“Hmm…”

 

“Dinner wait ചെയ്യണ്ട… നീ കഴിച്ചോ.”

 

“Okay.”

 

രണ്ടു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത.

 

മുമ്പൊക്കെ ആ നിശബ്ദതകൾക്കും ഒരു warmth ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ…

സംസാരിക്കാൻ വിഷയങ്ങൾ തീർന്നുപോയ ആളുകളെ പോലെ.

 

“അപ്പൊ ഞാൻ വെക്കട്ടെ… meeting ഉണ്ട്.”

 

“ശരി.”

 

Call cut ആയി.

 

Phone പതുക്കെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച ശേഷം വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അതിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

 

ഒരിക്കൽ തന്റെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യനാണ് സുരേഷ്.

തലവേദന വന്നാൽ പോലും പത്ത് തവണ വിളിച്ച് ചോദിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ എപ്പോഴോ അവർ ഭർത്താവും ഭാര്യയും എന്നതിലുപരി, ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ പങ്കിട്ടു ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് ആളുകളായി മാത്രം മാറിപ്പോയിരുന്നു.

 

വിദ്യ അറിയാതെ chair ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

 

അപ്പോഴാണ് വീണ്ടും ആ പരിചിതമായ വേദന പിന്നിലേക്ക് പടരുന്നത്.

 

കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി ആ back pain അവളെ വിട്ടുമാറുന്നില്ലായിരുന്നു.

രാത്രികളിൽ ചിലപ്പോൾ ഉറങ്ങാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നും.

 

ഡോക്ടറെ കാണണം എന്ന് പലതവണ കരുതിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ ഓരോ തവണയും എന്തെങ്കിലും തിരക്ക് കാരണം മാറ്റിവെക്കും.

 

സുരേഷിനോട് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.

 

“കുറച്ച് ദിവസമായി പിന്നിൽ വേദന ഉണ്ട്…”

 

അന്ന് laptop ൽ mail type ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സുരേഷ് തല ഉയർത്താതെയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്.

 

“കുറച്ച് exercise ചെയ്താൽ മാറും… നീ ദിവസം മുഴുവൻ ഇരിക്കുന്നതല്ലേ.”

 

അതിന് ശേഷം വീണ്ടും അവൾ അത് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

 

കാരണം ചില കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞ് ശ്രദ്ധ നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലും, മിണ്ടാതിരിക്കുക കുറച്ച് കൂടുതൽ മാന്യമായി തോന്നും…

പ്രത്യേകിച്ച് വർഷങ്ങളായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളുടെ മുന്നിൽ.

 

സുരേഷിന് വിദ്യയെ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു എന്നല്ല.

 

പക്ഷേ അവളെ “മനസ്സിലാക്കാൻ” അദ്ദേഹം വർഷങ്ങളായി ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.

 

ജീവിതം നല്ല രീതിയിൽ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു എന്ന വിശ്വാസം മാത്രം അദ്ദേഹത്തിന് മതി ആയിരുന്നു.

നല്ല വീട്.

രണ്ട് മക്കളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതം.

രണ്ടുപേർക്കും നല്ല ജോലി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽ അതായിരുന്നു ഒരു വിജയകരമായ കുടുംബജീവിതം.

 

പക്ഷേ വിദ്യയ്ക്ക് ജീവിതം അതിലുമധികം എന്തോ ആയിരുന്നു…

 

ഒരിക്കൽ അവൾക്ക് പാട്ട് പഠിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

കോളേജ് കാലത്ത് stage ൽ പാടിയിരുന്ന വിദ്യയെ എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.

വിവാഹത്തിന് ശേഷം ഒരു സംഗീത ക്ലാസിൽ ചേരണമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞ ദിവസം ഇന്നും അവൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.

 

“ഇപ്പോൾ അതിനൊക്കെ സമയം ഉണ്ടോ വിദ്യ?”

സുരേഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞിരുന്നു.

“ആദ്യം വീട്ടുകാര്യം ഒക്കെ settle ആക്കൂ.”

 

പിന്നീട് ആ വിഷയം വീണ്ടും വന്നിട്ടില്ല.

 

അതിനുശേഷം painting.

പിന്നീട് dance fitness class.

പിന്നീട് ഒരു ചെറിയ solo trip പോകണം എന്ന ആഗ്രഹം…

 

ഓരോ തവണയും സുരേഷിന് എന്തെങ്കിലും practical കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“ഇത്ര പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ വേണോ…”

“ആളുകൾ എന്ത് വിചാരിക്കും…”

“കുട്ടികളെ നോക്കേണ്ട സമയമല്ലേ…”

“നിനക്ക് ഇത്ര freedom തന്നിട്ടില്ലേ ഞാൻ…”

 

ആ വാക്കുകളിൽ കടുപ്പമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ പതിയെ പതിയെ അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളെ മിണ്ടാതാക്കാൻ അത്ര മതിയായിരുന്നു.

 

അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾക്കിടെ വിദ്യ തന്റെ ചെറിയ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ എല്ലാം നിശബ്ദമായി കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി മാറ്റിവെച്ചു.

 

മക്കളുടെ പഠനം.

സുരേഷിന്റെ career growth.

വീട്ടിലെ സമാധാനം.

 

അവളുടെ ജീവിതം പതിയെ മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മാത്രം ചുറ്റിത്തിരിയാൻ തുടങ്ങി.

 

ചില രാത്രികളിൽ mirror ന് മുന്നിൽ മുടി അഴിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ വിദ്യയ്ക്ക് സ്വയം തന്നെ അന്യയായി തോന്നാറുണ്ട്.

 

ഒരിക്കൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി…

എപ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾ പോലും ഓർക്കാതെ ജീവിക്കുന്ന സ്ത്രീയായി മാറിയത് എന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു…

 

അന്ന് ഉച്ചയ്ക്കുശേഷം ബാങ്ക് പതിവിലേക്കാൾ തിരക്കേറിയിരുന്നു.

 

Lunch break കഴിഞ്ഞ സമയമാകുമ്പോൾ counters ന് മുന്നിൽ ആളുകൾ നീണ്ട നിരയായി നിന്നു. printer ശബ്ദങ്ങളും phone ring കളും staff ന്റെ സംസാരങ്ങളും ചേർന്ന് ബാങ്കിനകത്ത് ഒരു സ്ഥിരമായ അലയൊലി നിറഞ്ഞിരുന്നു.

 

വിദ്യ തുടർച്ചയായി files പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

പിന്നിലെ വേദന ഇന്ന് വീണ്ടും അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

Chair ൽ നിന്ന് ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും pending work നോക്കുമ്പോൾ അതിനും സമയം കിട്ടുന്നില്ല.

 

അപ്പോഴാണ് cabin door ൽ ഒരു മൃദുവായ knock കേട്ടത്.

 

“Excuse me, ma’am…”

 

വിദ്യ file ല്‍ നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ കൈ നീട്ടി.

 

“Please sit…”

 

പക്ഷേ മുന്നിലുള്ള ആൾ ഇരിക്കാതെ നിൽക്കുകയാണ് എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.

 

ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് ആളെ മനസ്സിലായില്ല.

 

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സിന് അടുത്ത പ്രായം.

Black shirt.

Well trimmed beard.

മുഖത്ത് confident ആയ ഒരു calmness.

 

പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ വിചിത്രമായൊരു പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

അയാൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“വിദ്യ ആന്റി… ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

 

ആ “ആന്റി” എന്ന വിളിയിലാണ് അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് ഓടിയത്.

 

അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ വീണ്ടും അയാളെ നോക്കി.

 

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു.

 

“…ഹൃതിക്ക്?”

 

അയാൾ ചിരിച്ചു തലകുനിച്ചു.

 

“Finally…”

 

വിദ്യക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടായി.

 

മൂത്ത മകളുടെ ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ആ മെലിഞ്ഞ, എപ്പോഴും ചിരിച്ചുനടക്കുന്ന പയ്യൻ…

ഇപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ grown up ആയി നിൽക്കുന്നു.

 

“എന്റെ ദൈവമേ… എത്ര മാറിപ്പോയി നീ…”

 

“Good change ആണോ bad change ആണോ?”

അവൻ കളിയോടെ ചോദിച്ചു.

അറിയാതെ തന്നെ വിദ്യ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി അവൾക്ക് തന്നെ അപരിചിതമായി തോന്നി.

എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഒരാൾ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ സ്വാഭാവികമായി ചിരിക്കുന്നത്…

അവൾക്ക് ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു.

“ഇപ്പോൾ ഇവിടെ full rush ആണ്…”

വിദ്യ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

ശരിക്കും അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ cabin ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ waiting customers കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

 

ഹൃതിക്ക് അത് മനസ്സിലായ പോലെ ചെറുതായി തലകുനിച്ചു.

 

“Actually ഞാൻ account related ഒരു കാര്യത്തിനാണ് വന്നത്… പക്ഷേ ആന്റിയെ കണ്ടത് totally unexpected ആയിരുന്നു.”

 

വിദ്യ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ file അടച്ചു.

 

“എത്ര വർഷമായി കണ്ടിട്ട്…”

 

“Almost eight years.”

 

അത് കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യക്ക് തന്നെ അമ്പരപ്പായി.

 

കാലം ഇത്ര വേഗം പോയോ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.

 

പുറത്ത് നിന്ന് staff വീണ്ടും door തട്ടിയപ്പോൾ വിദ്യ reality ലേക്ക് മടങ്ങി.

 

“Okay ഹൃതിക്ക്… ഇപ്പോൾ little busy ആണ്.”

 

“Sure…”

 

ഒരു നിമിഷം hesitation കഴിഞ്ഞ് അവൻ ചോദിച്ചു.

 

“Evening coffee…? If you’re free.”

 

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ ചെറുതായി അമ്പരന്നു.

 

സാധാരണയായി അവൾ ഇത്തരത്തിലുള്ള invitations എല്ലാം വളരെ politely ഒഴിവാക്കുന്ന ആളായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ…

അവൾ ഉടനെ “No” പറഞ്ഞില്ല.

 

“നോക്കാം…”

അവൾ calm ആയി പറഞ്ഞു.

 

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“അത് yes ആയി എടുക്കാം.”

 

അറിയാതെ വിദ്യയുടെ ചുണ്ടിലും വീണ്ടും ചിരി വിരിഞ്ഞു.

 

“Evening message ചെയ്യൂ…”

 

 

വൈകുന്നേരം ബാങ്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും നഗരം മഴക്കാറ്റിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു.

 

Car start ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് വിദ്യ കുറച്ച് നിമിഷം steering ല്‍ കൈവെച്ച് നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു.

 

പോകണ്ടേ…?

വീട്ടിലേക്ക് നേരെ പോയാൽ മതിയല്ലോ…

 

പക്ഷേ ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം, സ്വന്തം routine ന് പുറത്തേക്ക് ഒരു ചെറിയ ചുവടുവെപ്പ് എടുക്കണമെന്ന തോന്നൽ അവളിൽ ശക്തമായി.

 

അവൾ phone എടുത്തു.

 

“Which coffee shop?”

 

Reply almost ഉടനെ വന്നു.

 

Coffee shop അധികം crowded ആയിരുന്നില്ല.

 

Glass wall ന് പുറത്തായി മഴ ചെറുതായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

Soft music.

Coffee യുടെ മണം.

 

ഹൃതിക്ക് ഇതിനകം അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.

 

വിദ്യ അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൻ എഴുന്നേറ്റ് smile ചെയ്തു.

 

“Still same elegance…”

 

“ഹൃതിക്ക്…”

വിദ്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“Flirting ശീലം മാറിയില്ലല്ലോ.”

 

“ഞാൻ school time ലും genuine compliments തന്നെയായിരുന്നു പറയാറ്.”

 

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് chair ലേക്ക് ഇരുന്നു.

 

ആ നിമിഷം വിദ്യ ശ്രദ്ധിച്ചത് —

എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് താൻ ഇങ്ങനെ ഒരു coffee shop ൽ, യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെയും സമ്മർദ്ദമില്ലാതെ, simply ഇരിക്കുന്നത്.

 

ആദ്യത്തെ കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ പഴയ ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

 

School days.

Her daughter.

Birthday functions.

Old teachers.

 

പക്ഷേ പതിയെ… സംസാരങ്ങൾ കൂടുതൽ personal ആയി.

 

അതിശയകരമായി വിദ്യക്ക് അവനോട് സംസാരിക്കാൻ ഒരു effort പോലും വേണ്ടിവന്നില്ല.

 

ചില ആളുകളുണ്ട്…

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ടാലും conversation forced ആയി തോന്നില്ല.

 

ഹൃതിക്ക് അത്തരമൊരു ആളായി അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.

 

ആ രാത്രി coffee തീരുമ്പോഴേക്കും, അവർ രണ്ടുപേരും വെറും പഴയ പരിചയക്കാർ മാത്രമല്ലായിരുന്നു…

 

അറിയാതെ തന്നെ, ഒരു പുതിയ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലേക്ക് അവർ നടന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു…

 

Coffee എത്തിച്ചുവെച്ച ശേഷം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഇരുവരും പഴയ ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിച്ചത്.

 

പുറത്ത് മഴ glass ല്‍ ചെറുതായി തട്ടി ഒഴുകുന്നു.

Coffee shop ലെ soft music ആ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ സുഖകരമാക്കി.

 

“അപ്പോ… അനഘ എങ്ങനെയുണ്ട്?”

 

ഹൃതിക്കിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.

 

അമ്മമാർക്ക് മാത്രം വരുന്ന ആ പ്രത്യേക softness അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു.

 

“നല്ലതാണ്… ഇപ്പോൾ Canada യിൽ ആണ്.”

 

“Seriously?”

ഹൃതിക്ക് genuinely surprised ആയി.

“School ല്‍ പഠിക്കുമ്പോഴും അവൾക്ക് abroad പോകണം എന്ന് വലിയ dream ആയിരുന്നല്ലോ…”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

“അതെ… finally പോയി.”

 

“Still same silent character ആണോ?”

 

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ അറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയി.

 

“അത് മാറില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”

 

“Class ല്‍ എല്ലാവരും chaos ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ അവൾ മാത്രം calm ആയി ഇരിക്കും…”

ഹൃതിക്ക് ഓർമ്മപോലെ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ marks വന്നാൽ എല്ലാവരെയും കടത്തി വെട്ടും.”

 

“അതിന് പിന്നിൽ ഞാൻ എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടി പഠിപ്പിച്ചെന്ന് നിനക്കറിയില്ല…”

വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

 

“അറിയാം ആന്റി… exam time ൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നല്ലോ.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ മനസ്സിൽ പഴയ വീട് വീണ്ടും ജീവിച്ചു.

 

Study holidays.

Dining table ന് ചുറ്റും ഇരുന്ന് പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾ.

Kitchen ല്‍ നിന്ന് snacks കൊണ്ടുവരുന്ന താൻ.

അവരുടെയൊക്കെ ചിരികൾ…

 

ഒരു നിമിഷം അവൾ ആ ഓർമ്മകളിൽ അകപ്പെട്ടു.

 

“Honestly…”

ഹൃതിക്ക് coffee cup പതുക്കെ തിരിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

“School time ൽ ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളെ കുറച്ച് പേടി ആയിരുന്നു.”

 

വിദ്യ eyebrows ഉയർത്തി.

 

“എന്നെ?”

 

“Hmm…”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“Anagha യുടെ അമ്മ എന്ന respect ഉണ്ടായിരുന്നു… പിന്നെ നിങ്ങൾ എപ്പോഴും very elegant ആയിരുന്നു.”

 

“Elegant ആണോ strict ആണോ?”

വിദ്യ കളിയോടെ ചോദിച്ചു.

 

“Both.”

 

അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

 

അന്ന് ആ ചിരി അല്പം കൂടുതൽ നേരം അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നു.

 

കാരണം ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ആരോ ഒരാൾ അവളെ “അമ്മ” എന്ന role നു പുറത്തും ശ്രദ്ധിച്ചു സംസാരിക്കുന്നുവെന്നൊരു തോന്നൽ വിദ്യക്ക് പതിയെ ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…

 

ആ coffee meeting ന് ശേഷം എല്ലാം വളരെ സ്വാഭാവികമായി നടന്നുപോയി.

 

ആദ്യം messages മാത്രമായിരുന്നു.

 

“Reached home?”

“Back pain കുറവുണ്ടോ?”

“Bank busy ആയിരുന്നോ ഇന്ന്?”

 

സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ.

 

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ആ ചെറിയ conversations പതിയെ അവരുടെ ദിവസത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി.

 

രാവിലെ bank എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു message.

Lunch break സമയത്ത് ഒരു call.

രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയ ശേഷം നീണ്ട chats…

 

വിദ്യ ആദ്യം അതിനെ ഒരു harmless friendship എന്ന നിലയ്ക്കാണ് കണ്ടത്.

 

പക്ഷേ ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം, ഒരാൾ തന്റെ ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് genuinely ചോദിക്കുന്നു എന്നൊരു feeling അവളെ അകത്തോളം സ്പർശിച്ചു.

 

“Medicine എടുത്തോ?”

“ഇന്ന് വളരെ tired പോലെ sound ചെയ്യുന്നു…”

“നീ ഒരിക്കലെങ്കിലും rest എടുക്കാറുണ്ടോ വിദ്യ ആന്റി?”

 

ഇത്ര ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും സുരേഷ് വർഷങ്ങളായി ചോദിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക് ഓർമ്മ വരും.

 

അതേസമയം, ഹൃതിക്കിന് വിദ്യ വെറും പഴയ കൂട്ടുകാരിയുടെ അമ്മയായി മാത്രം തോന്നിയില്ല.

 

അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരു calmness ഉണ്ടായിരുന്നു.

Judgement ഇല്ലാതെ കേൾക്കുന്ന ഒരു maturity.

പിന്നെ… എന്തോ explain ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരു attraction.

 

ഒരു രാത്രി video call ൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

 

“Honestly… ഇപ്പോൾ അനഘയെക്കാൾ ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത് അവളുടെ അമ്മയോടാണ്.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

“അവൾ കേട്ടാൽ നിന്നെ കൊല്ലും.”

 

“Already പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

 

വിദ്യ surprise ആയി അവനെ നോക്കി.

 

“എന്ത്?”

 

“ഞങ്ങൾ chat ചെയ്തെന്ന്.”

 

“അവൾ എന്ത് പറഞ്ഞു?”

 

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“‘Finally എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഒരു friend കിട്ടി’… അതാണ് പറഞ്ഞത്.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി.

 

കാരണം അത് തമാശയായിരുന്നെങ്കിലും…

അതിൽ ഒരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു.

 

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ആരോ ഒരാൾ തന്റെ loneliness ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം…

 

ഒരു രാത്രി bank work തീർത്ത് വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും വിദ്യ പൂർണ്ണമായി ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.

 

സുരേഷ് അന്ന് പോലും late ആയിരുന്നു.

വീട് നിശബ്ദം.

ചെറിയ മകൾ hostel ല്‍.

മൂത്ത മകൾ Canada യിൽ.

 

സാരി മാറി hair clip അഴിച്ചിട്ട് അവൾ sofa യിൽ പതുക്കെ ഇരുന്നു.

 

അപ്പോഴേക്കും phone vibrate ചെയ്തു.

 

Hrithik Calling…

 

വിദ്യ അറിയാതെ smile ചെയ്തു call attend ചെയ്തു.

 

“ഹലോ…”

 

“Reached home?”

 

“Hmm…”

 

അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ക്ഷീണം ഹൃതിക്ക് ഉടനെ മനസ്സിലായി.

 

“തളർന്ന പോലെ ഉണ്ടല്ലോ.”

 

വിദ്യ ഒരു ചെറിയ നിശ്വാസം വിട്ടു.

 

“Today was horrible… back pain ഭയങ്കരമായിരുന്നു.”

 

“Still?”

അവന്റെ ശബ്ദം serious ആയി.

 

“കുറേ നാളായി ഉണ്ട്…”

അവൾ casual ആക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“കൂടുതലും യാത്ര ചെയ്താൽ ആണ്.”

 

“Car ൽ അല്ലേ പോകുന്നത്?”

 

വിദ്യ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.

 

“എല്ലാ ദിവസവും അല്ല…”

 

“Then?”

 

“ചിലപ്പോൾ bus…”

 

“Bus?”

ഹൃതിക്ക് genuinely shocked ആയി.

“വിദ്യ ആന്റി… seriously?”

 

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“എന്താ അതിൽ ഇത്ര surprise?”

 

“നിങ്ങൾക്ക് car ഉണ്ടല്ലോ.”

 

“ഉണ്ട്… പക്ഷേ സുരേഷ് കൂടുതലും എടുത്തുപോകും.”

 

“അപ്പോ നിങ്ങൾ drive ചെയ്യില്ലേ?”

 

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യക്ക് അല്പം embarrassment തോന്നി.

 

“എനിക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ അറിയില്ല.”

 

Phone ന്റെ അപ്പുറത്ത് രണ്ട് seconds silence.

“Wait… what?”

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

“Impossible.”

എന്ത് impossible?”

വിദ്യക്കും ചിരി വന്നു.

“ഞാൻ serious ആണ്.”

 

“Honestly… ഞാൻ കരുതിയത് നിങ്ങൾ എല്ലാം perfectly manage ചെയ്യുന്ന type ആണെന്ന്.”

 

“അത് ബാങ്കിൽ മാത്രം.”

അവൾ കളിയോടെ പറഞ്ഞു.

 

ഹൃതിക്ക് കുറച്ച് നേരം ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

പിന്നീട് വളരെ naturally ചോദിച്ചു:

 

“പഠിക്കാത്തത് എന്താ?”

 

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യയുടെ മനസിൽ ഒരുപാട് പഴയ കാര്യങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

 

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ വർഷങ്ങളിൽ ഒരിക്കൽ പഠിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ സുരേഷ് അന്ന് പറഞ്ഞത് ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്.

 

“Driver ഉണ്ടല്ലോ… ഇനി അതിന്റെ ആവശ്യമെന്താ?”

 

പിന്നീട് കുട്ടികൾ.

ജോലി.

വീട്.

 

അങ്ങനെ ആ ആഗ്രഹവും മറ്റെല്ലാ ചെറിയ ഇഷ്ടങ്ങളെയും പോലെ ജീവിതത്തിനിടയിൽ എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയി.

 

“അങ്ങനെ…”

വിദ്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഒരിക്കലും seriously ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.”

 

ഹൃതിക്കിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് soft ആയി.

 

“നിങ്ങൾക്ക് easily പഠിക്കാം.”

“ഈ പ്രായത്തിൽ?”

അവൾ ചിരിച്ചു.

 

“Again this ‘ഈ പ്രായത്തിൽ’ dialogue…”

അവൻ ഉടനെ പറഞ്ഞു.

“Forty-five എന്നത് old age അല്ല വിദ്യ ആന്റി.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ അറിയാതെ നിശബ്ദമായി.

 

എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ആരോ ഒരാൾ തന്റെ പ്രായത്തെ limitation ആയി കാണാതെ സംസാരിക്കുന്നത്…

 

“Confidence ഇല്ല ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ ആദ്യമായി വളരെ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു.

 

“Confidence ഞാൻ തരാം.”

 

അവൻ അത് പറഞ്ഞ രീതി അത്ര casual ആയിരുന്നെങ്കിലും…

അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ചെറിയൊരു ചലനം ഉണ്ടാക്കാൻ അത്ര മതി ആയിരുന്നു…

അന്ന് രാത്രി സുരേഷ് വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും സമയം പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

 

വിദ്യ അപ്പോഴേക്കും bedroom ല്‍ കിടന്നിരുന്നു.

Room ലെ dim light മാത്രം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

 

സുരേഷ് പതിവുപോലെ tired ആയി tie അഴിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് വന്നു.

 

“Food കഴിച്ചോ?”

വിദ്യ ചോദിച്ചു.

 

“Hmm…”

 

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടികൾ ഈ അടുത്ത കാലത്ത് കൂടുതലും ഒറ്റ വാക്കുകളായി മാത്രം ചുരുങ്ങിയിരുന്നു.

 

കുറച്ച് നേരം ഇരുവരും മിണ്ടാതെ തന്നെ തങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി.

 

സുരേഷ് laptop തുറന്ന് എന്തോ office mail നോക്കാൻ തുടങ്ങി.

 

വിദ്യ എന്തോ പറയണമോ വേണ്ടയോ എന്ന പോലെ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

 

പിന്നീട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

“സുരേഷ്…”

 

“Hmm?”

 

“ഞാൻ… driving പഠിച്ചാലോ എന്ന് ആലോചിക്കുകയാണ്.”

 

Laptop screen ല്‍ നിന്നു പോലും കണ്ണ് മാറ്റാതെ സുരേഷ് ചിരിച്ചു.

 

“ഇപ്പോൾ?”

 

ആ ചിരിയിൽ തമാശയെക്കാൾ അവഗണന കൂടുതലായിരുന്നു.

 

വിദ്യയുടെ മുഖം ചെറുതായി മാറി.

 

“ഇപ്പോൾ എന്ന്?”

 

“വിദ്യ…”

അദ്ദേഹം finally screen ൽ നിന്ന് തല ഉയർത്തി.

“ഈ പ്രായത്തിൽ ഇനി driving school പോകാനാണോ?”

 

“Driving പഠിക്കാൻ പ്രായം എന്തിനാ പ്രശ്നം?”

 

“അല്ല… suddenly ഈ interest എവിടെ നിന്നാ വന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചതാണ്.”

 

വിദ്യ രണ്ട് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

“ഹൃതിക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നു… പഠിച്ചാൽ യാത്ര ഒക്കെ easy ആകുമെന്ന്.”

 

ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ സുരേഷിന്റെ മുഖഭാവം ചെറുതായി മാറി.

 

“ആരാ? അനഘയുടെ friend ആണോ?”

 

“Hmm…”

 

സുരേഷ് laptop അടച്ചു bed ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

 

“ഇപ്പോൾ അവനാണോ നിനക്ക് ഇത്തരം ideas ഒക്കെ തരുന്നത്?”

 

ആ tone വിദ്യയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല.

 

“അങ്ങനെ പറയേണ്ട കാര്യമില്ല. Just സംസാരിച്ചു വന്നപ്പോൾ—”

 

“അല്ല വിദ്യ…”

സുരേഷ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നിനക്ക് driving ഒക്കെ പറ്റുമെന്ന് serious ആയി തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

 

ആ വാക്കുകൾ വിദ്യയെ വേദനിപ്പിച്ചു.

 

“എന്തുകൊണ്ട് പറ്റില്ല?”

 

“നീ റോഡിൽ ഇറങ്ങിയാൽ first week തന്നെ car scratch ചെയ്ത് വയ്ക്കും.”

 

അദ്ദേഹം അത് തമാശയായി പറഞ്ഞതായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ വിദ്യ ചിരിച്ചില്ല.

 

കാരണം ജീവിതത്തിൽ അവൾ ആഗ്രഹിച്ച പല കാര്യങ്ങൾക്കും ഇത്തരത്തിലുള്ള ചെറിയ കളിയാക്കലുകളായിരുന്നു അവസാനം full stop ആയത്.

 

“ഞാൻ try ചെയ്തിട്ടുപോലുമില്ലല്ലോ…”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

“അതിനിപ്പോ എന്ത് ആവശ്യമാ?”

സുരേഷ് വീണ്ടും pillow ലേക്ക് ചാരിയിട്ട് പറഞ്ഞു.

“Driver ഉണ്ടല്ലോ. പിന്നെ ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”

 

വിദ്യ കുറച്ച് seconds അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി നിന്നു.

 

“നീ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടാവാറില്ല സുരേഷ്.”

 

ആ sentence കേട്ടപ്പോൾ room ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമായി.

 

സുരേഷ് അവളെ നോക്കി.

 

“Meaning?”

 

“Nothing…”

 

“ഇല്ല, complete ചെയ്യ്.”

 

വിദ്യ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് blanket നേരെയാക്കി.

 

“ഞാൻ പറയുന്നത്… ചിലപ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെ ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പറ്റണം എന്ന് തോന്നും.”

 

സുരേഷ് irritate ആയി ഒരു നിശ്വാസം വിട്ടു.

 

“God… ഇപ്പോൾ എന്താ suddenly ഈ dissatisfaction?”

 

“Dissatisfaction അല്ല—”

 

“പിന്നെ?”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമായി.

“വീട് നോക്കി, job നോക്കി, kids settle ആയി… ഇനി എന്താ പ്രശ്നം?”

 

വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞുവന്നെങ്കിലും അവൾ ശബ്ദം നിയന്ത്രിച്ചു.

 

“എനിക്ക് problem ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല.”

 

“Exactly.”

സുരേഷ് blanket വലിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ unnecessary drama വേണ്ട.”

 

അത് പറഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞ് കിടന്നു.

 

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അദ്ദേഹം ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു.

 

പക്ഷേ വിദ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം വന്നില്ല.

 

Room ലെ faint light ലേക്ക് നോക്കി അവൾ നിശബ്ദമായി കിടന്നു.

 

അവളുടെ ഉള്ളിൽ വേദനിച്ചത് driving പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം കളിയാക്കിയതുകൊണ്ടു മാത്രം അല്ല…

 

വളരെ വർഷങ്ങളായി, തന്റെ മനസ്സിലെ ചെറിയ ചെറിയ ആഗ്രഹങ്ങൾ പോലും ആരും serious ആയി കേൾക്കുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു…

ആ രാത്രിയിലെ തർക്കം driving നെക്കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നില്ല.

 

വർഷങ്ങളായി പറയാതെ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന പല ചെറിയ നിരാശകളുടെയും ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.

 

സുരേഷ് മോശം മനുഷ്യനല്ലെന്ന് വിദ്യക്ക് നന്നായി അറിയാം.

കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാൾ.

മക്കൾക്കുവേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്ന അച്ഛൻ.

സാമ്പത്തികമായി ഒരു കുറവും വരുത്താത്ത ഭർത്താവ്.

 

പക്ഷേ… അതൊക്കെയുണ്ടായിട്ടും, അവളുടെ ഉള്ളിലെ സ്ത്രീയെ മനസ്സിലാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരിക്കലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

 

വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ വർഷങ്ങളിൽ വിദ്യ ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.

 

ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ,

തന്റെ എല്ലാ ചെറിയ ഇഷ്ടങ്ങളും, പേടികളും, ആഗ്രഹങ്ങളും… ഒരാൾക്കെങ്കിലും മനസ്സിലാകുമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ വിശ്വാസം.

 

രാത്രികളിൽ ഒരുപാട് സംസാരിക്കുന്ന,

അറിയാതെ കൈ പിടിക്കുന്ന,

ഒരു പുതിയ സാരി ഉടുത്താൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന,

താൻ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ പോലും മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ഭർത്താവിനെ.

 

പക്ഷേ ജീവിതം വളരെ പെട്ടെന്ന് practical ആയി മാറിപ്പോയി.

 

ജോലി.

Loan.

കുട്ടികൾ.

ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ.

 

ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ സുരേഷ് പതിയെ ഒരു “provider” ആയി മാത്രം മാറി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹം care ആയി ഉണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ അതിൽ romance ഇല്ലായിരുന്നു.

സാമീപ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ അവളെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്ന tenderness ഇല്ലായിരുന്നു.

 

ഒരുപാട് രാത്രികളിൽ സുരേഷ് അരികിൽ ഉറങ്ങുമ്പോഴും വിദ്യക്ക് താൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന തോന്നൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.

 

ആദ്യകാലത്ത് അവൾ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

സംസാരിക്കാൻ.

അടുത്തുവരാൻ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ നേടാൻ.

 

പക്ഷേ ഓരോ തവണയും സുരേഷിന്റെ ക്ഷീണം, തിരക്ക്, practical mindset… അതൊക്കെയായി ആ ശ്രമങ്ങൾ പതിയെ അവസാനിച്ചു.

 

പിന്നീട് അവൾ തന്നെ മാറി.

 

നാല്പത് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് അത് കൂടുതൽ ശക്തമായി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയത്.

 

അറിയാതെ മനസ്സിൽ ഉയരുന്ന ചില വികാരങ്ങൾ…

ആരോ ഒരാൾ തന്നെ വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം…

സ്ത്രീയായി ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നണമെന്ന അടങ്ങാത്ത ദാഹം…

 

അവയെല്ലാം വിദ്യ വർഷങ്ങളായി മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരുന്നു.

 

കാരണം ആ പ്രായത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആരും സംസാരിക്കാറില്ല.

അവർക്കും loneliness ഉണ്ടാകാം, സ്നേഹം വേണമെന്നു തോന്നാം, ഒരാളുടെ കണ്ണിൽ മനോഹരിയായി കാണപ്പെടണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കാം എന്ന കാര്യങ്ങൾ സമൂഹം നിശബ്ദമായി മറച്ചുവെക്കും.

 

അതുകൊണ്ട് വിദ്യയും തന്റെ വികാരങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു ചങ്ങല തീർത്തു.

 

മക്കളുടെ അമ്മയായി.

ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഭാര്യയായി.

Bank officer ആയി.

 

പക്ഷേ ആ ചങ്ങലകളുടെ അടിയിൽ…

ഇപ്പോഴും ആരോ ഒരാൾ സ്പർശിക്കാതെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ അവളിൽ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു…

 

അടുത്ത കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ driving എന്ന വിഷയം വീണ്ടും വീട്ടിൽ വന്നില്ല.

 

പക്ഷേ ഹൃതിക്ക് അത് വിട്ടില്ല.

 

ഒരു ദിവസം lunch break സമയത്ത് call ചെയ്തപ്പോൾ പോലും അവൻ അതേ കാര്യമാണ് വീണ്ടും എടുത്തത്.

 

“Driving school ൽ പോയോ?”

 

വിദ്യ ബാങ്കിന്റെ canteen ല്‍ coffee ഇളക്കിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു.

 

“ഇല്ല.”

 

“Why?”

 

“Time ഇല്ല…”

 

“Excuse.”

 

“Confidence ഇല്ല…”

 

“Bigger excuse.”

 

വിദ്യ അറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയി.

 

“നിനക്ക് പറയാൻ എളുപ്പമാണ്.”

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

ഹൃതിക്കിന്റെ ശബ്ദം ഇത്തവണ serious ആയി.

“നിങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ എത്ര കാര്യങ്ങൾ manage ചെയ്ത ആളാണ്. Bank, family, kids… അതൊക്കെ handle ചെയ്യുന്ന ഒരാൾക്ക് car ഓടിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് ഞാൻ believe ചെയ്യില്ല.”

 

ആ വാക്കുകൾ അവളെ കുറച്ച് seconds മിണ്ടാതാക്കി.

 

കാരണം വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം…

ആരോ ഒരാൾ അവളെ incapable ആയി അല്ല, capable ആയി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

“എനിക്ക് പേടിയാണ് ഹൃതിക്ക്…”

 

“എന്തിനെ?”

 

“Road… traffic… ആളുകൾ…”

 

“ആളുകൾ എന്തെങ്കിലും വിചാരിക്കും എന്ന്?”

വിദ്യ മിണ്ടാതെ ചിരിച്ചു.

അത് തന്നെ ശരിയായ ഉത്തരം ആണെന്ന് ഹൃതിക്ക് മനസ്സിലായി.

 

“ജീവിതം മുഴുവൻ ആളുകൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചിട്ട് മതി ആയില്ലേ?”

അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

ആ sentence വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തട്ടി.

 

 

അടുത്ത ആഴ്ചയാണ് വിദ്യ finally driving school ൽ പേര് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തത്.

 

Form fill ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും അവളുടെ കൈയിൽ ചെറിയ nervousness ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

Instructor പേര് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു:

 

“വിദ്യ ലക്ഷ്മി.”

 

“Age?”

 

അവൾ ഒരു നിമിഷം hesitation കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു:

 

“Forty-five.”

 

Instructor casually തലകുനിച്ച് form എടുത്തു.

 

പക്ഷേ വിദ്യക്ക് അത് പോലും ഒരു strange feeling ആയിരുന്നു.

 

ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…

തനിക്കായി എന്തെങ്കിലും പുതിയത് തുടങ്ങുകയാണ്.

 

ആ രാത്രി അവൾ hesitant ആയി ഹൃതിക്കിന് message അയച്ചു.

 

“Joined.”

 

Reply almost ഉടനെ വന്നു.

 

“See? I told you 😊”

 

അറിയാതെ അവൾ phone നോക്കി ചിരിച്ചു.

 

 

ആദ്യ ദിവസം steering പിടിക്കുമ്പോൾ വിദ്യയുടെ കൈകൾ ചെറുതായി വിറച്ചിരുന്നു.

 

Instructor repeatedly പറഞ്ഞു:

 

“Relax madam… clutch slowly…”

 

Car രണ്ടുതവണ off ആയി.

 

പിന്നിൽ നിന്ന് horn മുഴങ്ങി.

 

വിദ്യ panic ആയി steering വിട്ടുപോകാൻ വരെ നോക്കി.

 

വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തി അവൾ almost give up ചെയ്യാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.

 

അന്ന് രാത്രി call ൽ അവൾ irritate ആയി പറഞ്ഞു:

 

“എനിക്ക് പറ്റില്ല ഹൃതിക്ക്.”

 

Phone ന്റെ അപ്പുറത്ത് അവൻ ചിരിച്ചു.

 

“First day ൽ തന്നെ Formula One driver ആകുമെന്ന് കരുതിയോ?”

 

“Seriously പറയുന്നതാ…”

 

“Car off ആയോ?”

 

“Hmm.”

 

“എല്ലാവരുടേയും ആവും.”

 

“എല്ലാവരും പിന്നിൽ horn അടിച്ചു…”

 

“അതും normal.”

 

വിദ്യ pillow ലേക്ക് ചാരി ഒരു ചെറിയ നിശ്വാസം വിട്ടു.

 

“നീ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കുറച്ച് confidence കിട്ടുമായിരുന്നു.”

 

ആ വാക്കുകൾ അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയതാണ്.

 

പക്ഷേ കുറച്ച് seconds ഇരുവരും മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

പിന്നീട് ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

 

“Mentally ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”

 

വിദ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ചിരി വിരിഞ്ഞു.

 

 

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അതിശയകരമായി വിദ്യ driving വളരെ വേഗത്തിൽ പഠിച്ചു.

 

Gear control.

Parking.

Traffic handling.

 

Instructor വരെ ഒരിക്കൽ surprise ആയി പറഞ്ഞു:

 

“Madam… നിങ്ങൾക്ക് നല്ല confidence ഉണ്ട്.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വന്നത് ഹൃതിക്കിനെയായിരുന്നു.

 

ഓരോ ചെറിയ progress ഉം അവൾ ആദ്യം പറയുന്നത് അവനോടായിരുന്നു.

 

“Today main road ല്‍ ഓടിച്ചു.”

“Today reverse parking ചെയ്തു.”

“ഇന്ന് car off ആയില്ല.”

 

ഓരോ തവണയും phone ന്റെ അപ്പുറത്ത് അവൻ genuinely proud ആയി സന്തോഷിക്കും.

 

ആ സന്തോഷം വിദ്യയെ അകത്തോളം സ്പർശിച്ചു.

 

കാരണം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി…

ആരോ ഒരാൾ തന്റെ ചെറിയ വിജയങ്ങൾ പോലും ഇത്ര ശ്രദ്ധയോടെ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു…

Driving test കഴിഞ്ഞ ദിവസം വൈകുന്നേരം വിദ്യയുടെ മുഖത്ത് ഒളിപ്പിക്കാനാകാത്ത സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.

 

RTO compound ൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോഴും അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.

 

“Pass ആയിട്ടുണ്ട് madam.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം, ഉള്ളിൽ എവിടെയോ വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന ചെറിയൊരു പെൺകുട്ടി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചപോലെ തോന്നി.

 

Car start ചെയ്ത് main road ലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ആ കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ പോലും അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ രുചിപോലെയായിരുന്നു.

 

ആദ്യ call ഹൃതിക്കിനായിരുന്നു.

 

“Hello…?”

അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും വിദ്യയുടെ ചിരി കൂടുതൽ വലുതായി.

 

“Guess what…”

 

“License കിട്ടി.”

അവൻ ഉടനെ പറഞ്ഞു.

 

വിദ്യ surprise ആയി ചിരിച്ചു.

 

“എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?”

 

“നിങ്ങളുടെ voice കേട്ടാൽ അറിയാം.”

 

അവൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ ചിരിച്ചു.

 

“Actually കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്…”

 

“See?”

ഹൃതിക്ക് almost proud ആയിട്ട് പറഞ്ഞു.

“I told you… നിങ്ങൾക്ക് പറ്റുമെന്ന്.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ കുറച്ച് seconds മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

കാരണം ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് പേർ അവളുടെ mistakes ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്…

പക്ഷേ തന്റെ കഴിവിൽ ഇങ്ങനെ വിശ്വാസം വെച്ചവർ വളരെ കുറവായിരുന്നു.

 

 

ആ രാത്രി സുരേഷ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വിദ്യ unusual ആയി happy ആയിരുന്നു.

 

Dinner കഴിക്കുന്നതിനിടെയാണ് അവൾ casually പറഞ്ഞത്.

 

“എനിക്ക് license കിട്ടി.”

 

സുരേഷ് phone scroll ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

“Hmm…”

 

അദ്ദേഹം തല ഉയർത്തിയില്ല പോലും.

 

വിദ്യയുടെ മുഖത്തെ ചിരി ചെറുതായി മങ്ങി.

 

“Today test ആയിരുന്നു.”

 

“ആണോ…”

വളരെ സാധാരണ tone ൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

“Good.”

 

അത്ര മാത്രം.

 

വിദ്യ കുറച്ച് seconds അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി നിന്നു.

 

ഒരിക്കൽ അവൾ കരുതിയിരുന്നു —

ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ ആദ്യം പങ്കുവെക്കേണ്ടത് ഭർത്താവിനോടായിരിക്കും എന്ന്.

 

പക്ഷേ ആ നിമിഷം, തന്റെ excitement അദ്ദേഹത്തേക്ക് എത്തുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി തോന്നി.

 

“നാളെ car എടുത്തുപോകണ്ട…”

സുരേഷ് വെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“First first careful ആയി ഓടിക്കണം.”

 

ആ sentence concern പോലെ കേട്ടെങ്കിലും… അതിൽ excitement ഇല്ലായിരുന്നു. Pride ഇല്ലായിരുന്നു.

 

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ നാല്പത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ഭയം ജയിച്ചെന്ന ബോധം പോലും ഇല്ലാത്തപോലെ.

 

വിദ്യ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.

 

“Hmm…”

 

പക്ഷേ അന്നിറാവ് bedroom ല്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് phone എടുത്തപ്പോൾ, unread message ആയി കിടന്നിരുന്ന ഹൃതിക്കിന്റെ text കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വീണ്ടും ചിരി വന്നു.

 

“Proud of you, Vidya aunty 😊”

 

ആ ചെറിയ sentence…

അന്ന് സുരേഷിന്റെ എല്ലാ വാക്കുകളേക്കാളും കൂടുതൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങി…

 

Driving license കിട്ടിയതിന് ശേഷം വിദ്യയിൽ ചെറുതായി എന്തോ മാറാൻ തുടങ്ങി.

 

പുറത്ത് നോക്കുമ്പോൾ വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

അതേ ബാങ്ക്.

അതേ വീട്.

അതേ ദിവസങ്ങൾ.

 

പക്ഷേ വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വന്തമായി ചെയ്യാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നൊരു ചെറിയ excitement മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങി.

 

ആ മാറ്റത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഹൃതിക്ക് ആയിരുന്നു.

 

അവൻ ഒരിക്കലും അവളോട് “നിങ്ങൾ unhappy ആണല്ലോ” എന്നോ “ജീവിതം മാറ്റണം” എന്നോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

 

പക്ഷേ ഓരോ ദിവസവും വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലൂടെ അവളെ അവൾ മറന്നുപോയ ലോകത്തേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.

 

“ഇന്ന് office കഴിഞ്ഞ് little walk പോയാൽ back pain കുറയും…”

“Water കുടിക്കുന്നത് വളരെ കുറവാണ് നിങ്ങൾ.”

“Weekend മുഴുവൻ വീട്ടിൽ ഇരിക്കണ്ട വിദ്യ ആന്റി…”

 

ആദ്യമൊക്കെ വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കേൾക്കുമായിരുന്നു.

 

“എനിക്ക് ഇനി twenty-five വയസല്ല ഹൃതിക്ക്…”

 

“അതെ…”

അവൻ ഉടനെ പറയും.

“പക്ഷേ ജീവിക്കുന്നത് നിർത്തേണ്ട പ്രായവും അല്ല.”

 

ആ sentence അവൾ പലതവണ മനസ്സിൽ repeat ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

 

 

ഒരു ദിവസം video call ൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് ഹൃതിക്ക് suddenly ചോദിച്ചത്:

 

“നിങ്ങൾ exercise ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലല്ലേ?”

 

വിദ്യ coffee കുടിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു.

 

“Bank ല്‍ മുഴുവൻ നടക്കുന്നതല്ലേ exercise.”

 

“Nice joke.”

 

“Seriously… സമയം എവിടെയാ?”

 

“സമയം ഇല്ല എന്നത് mostly priority ഇല്ല എന്നതിന്റെ polite version ആണ്.”

 

വിദ്യ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുക്കി.

 

“ഇപ്പോൾ motivational speaker ആയോ?”

 

“ഞാൻ serious ആണ്.”

അവൻ calm ആയി പറഞ്ഞു.

“Back pain, tiredness… ഇതൊക്കെ ignore ചെയ്താൽ പിന്നീട് body തന്നെയാണ് revenge എടുക്കുക.”

 

വിദ്യ phone screen ലേക്ക് മിണ്ടാതെ നോക്കി.

 

കാരണം… അത് ശരിയാണെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയാമായിരുന്നു.

 

വർഷങ്ങളായി അവൾ എല്ലാവരുടെയും ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മക്കളുടെ food.

സുരേഷിന്റെ medicines.

അച്ഛന്റെ sugar.

 

പക്ഷേ സ്വന്തം ശരീരം?

അത് അവൾ എല്ലായ്പ്പോഴും പിന്നിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചിരുന്നു.

 

“Gym ൽ join ചെയ്യൂ.”

ഹൃതിക്ക് വളരെ casually പറഞ്ഞു.

 

വിദ്യ almost ചിരിച്ചു.

 

“Me? Gym?”

 

“അതെ നിങ്ങളെ തന്നെ.”

 

“ഈ പ്രായത്തിൽ gym പോയാൽ ആളുകൾ ചിരിക്കും.”

 

“Again ആളുകൾ…”

അവൻ തലകുലുക്കി.

“നിങ്ങൾ ജീവിതം മുഴുവൻ invisible audience ന് വേണ്ടി ജീവിച്ചോ?”

 

ആ ചോദ്യം വിദ്യയെ നിശബ്ദയാക്കി.

 

കാരണം… അതിന്റെ ഉത്തരം “അതെ” എന്നായിരുന്നു.

 

 

അടുത്ത ആഴ്ചയാണ് വിദ്യ secretly ഒരു gym ൽ membership എടുത്തത്.

 

ആദ്യ ദിവസം അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവൾക്ക് almost തിരിഞ്ഞുപോകണം എന്ന് തോന്നി.

 

Mirror walls.

Young ആളുകൾ.

Loud music.

 

താൻ ഇവിടെ belong ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

 

പക്ഷേ trainer വളരെ normal ആയി ചോദിച്ചു:

 

“First time ആണോ ma’am?”

 

ആ “ma’am” കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അല്പം confidence വന്നു.

 

Workout കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാത്രി കാലുകൾ വേദനിച്ച് almost നടക്കാൻ പോലും പറ്റിയില്ല.

 

അവൾ sofa യിൽ ഇരുന്ന് ഹൃതിക്കിനെ call ചെയ്തു.

“ഞാൻ നാളെ definitely മരിക്കും.”

Phone ന്റെ അപ്പുറത്ത് അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

“അതെ… first day എല്ലാവർക്കും same feeling ആണ്.”

 

“Seriously… stairs കയറാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.”

 

“Proud of you though.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

“എന്തിന്?”

 

“നിങ്ങൾ finally നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”

 

ആ sentence കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി.

 

കാരണം അതായിരുന്നു സത്യം.

 

വർഷങ്ങളായി വിദ്യ ജീവിച്ചത് എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…

അറിയാതെ തന്നെ, അവൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു…

 

Gym ൽ join ചെയ്തതിന് ശേഷം ആദ്യ കുറച്ച് ആഴ്ചകൾ വിദ്യയ്ക്ക് ശരീരമൊട്ടാകെ വേദനയായിരുന്നു.

 

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ കാലുകൾ വലിഞ്ഞു പിടിക്കുന്ന പോലെ തോന്നും.

Bank ൽ stairs കയറുമ്പോൾ പോലും അവൾ അറിയാതെ മുഖം ചുളിക്കും.

 

പക്ഷേ അതിശയകരമായി…

കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഒരു മാറ്റം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

 

വർഷങ്ങളായി തനിക്കൊപ്പം ജീവിച്ചിരുന്ന ആ constant back pain പതിയെ കുറഞ്ഞുവരുന്നു.

 

രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ പഴയ പോലെ അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നില്ല.

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിന് ഒരു lightness.

 

😘😘😘😘പിക്ചർ 1 ഇൻ റൂം 😘😘😘😘

 

ഒരു ദിവസം bank ല്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി parking ലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ അത് വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

താൻ മുമ്പത്തെ പോലെ ക്ഷീണിച്ചിട്ടില്ല.

 

ആ രാത്രി call ൽ അവൾ തന്നെയാണ് ആദ്യം ഹൃതിക്കിനോട് പറഞ്ഞത്.

 

“Actually… back pain കുറവുണ്ട്.”

 

Phone ന്റെ അപ്പുറത്ത് അവൻ genuine ആയി സന്തോഷിച്ചു.

 

“See? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

“Okay mister motivational speaker… this time you were right.”

 

“Only this time?”

 

അവൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

 

ആ ചിരി ഇപ്പോൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ പതിവാകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

 

 

 

───

 

പക്ഷേ മാറ്റം ശരീരത്തിൽ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല.

 

വിദ്യയുടെ ഉള്ളിലും എന്തോ പതിയെ ഉണരാൻ തുടങ്ങി.

 

ഒരു Sunday രാവിലെ balcony ല്‍ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അവളുടെ കണ്ണ് പഴയ ചെടിച്ചട്ടികളിലേക്ക് പോയത്.

 

ഒരിക്കൽ അവൾക്ക് gardening വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

 

Jasmine.

Rose.

Tulsi.

Indoor plants.

 

വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ വർഷങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ ഓരോ ചെടിയും സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ നോക്കിയിരുന്ന ആളായിരുന്നു അവൾ.

 

പിന്നീട്…

 

ജോലി തിരക്ക്.

കുട്ടികൾ.

ജീവിതം.

 

അങ്ങനെ ആ ചെടികൾ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ ആ hobby യും പതിയെ ഉണങ്ങിപ്പോയത്.

 

ആ ദിവസം अचानक അവൾ car എടുത്ത് nursery യിലേക്ക് പോയി.

 

ചെറിയ ചെറിയ pots തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ ഒരു strange excitement തോന്നി.

 

“Madam… ഈ plant ന് sunlight കുറച്ച് മതി.”

Nursery boy പറഞ്ഞു.

 

വിദ്യ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

 

വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ back seat മുഴുവൻ plants ആയിരുന്നു.

 

വൈകുന്നേരം balcony ല്‍ മണ്ണിൽ കൈ മുക്കി plants arrange ചെയ്യുമ്പോൾ ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് ഒരു സമാധാനം അനുഭവപ്പെട്ടു.

 

Phone camera തുറന്ന് അവൾ ഒരു photo എടുത്തു ഹൃതിക്കിന് അയച്ചു.

 

“New hobby restarted 😊”

 

Reply ഉടനെ വന്നു.

 

“No… പഴയ Vidya restarted.”

 

ആ message കണ്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ കൈകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

 

കാരണം…

അത് സത്യമാണെന്ന് അവൾക്കും പതിയെ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു…

 

കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ആഴ്ചകളായി ഹൃതിക്ക് വളരെ തിരക്കിലായിരുന്നു.

 

Calls കുറഞ്ഞു.

Messages പോലും ചിലപ്പോൾ late reply ആയിരുന്നു.

 

വിദ്യ അതൊന്നും ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലും…

അറിയാതെ തന്നെ അവൾ അവന്റെ absence ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

 

രാത്രിയിൽ balcony ല്‍ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുമ്പോൾ phone screen നോക്കും.

Bank ല്‍ lunch break സമയത്ത് habit പോലെ WhatsApp തുറക്കും.

 

പിന്നീട് സ്വയം തന്നെ ചിരിക്കും.

 

“എന്താ വിദ്യ… college girl ആണോ നീ…”

 

 

 

───

 

അന്ന് Sunday evening മഴ പെയ്തു നിർത്തിയ ശേഷമുള്ള നല്ല കാലാവസ്ഥയായിരുന്നു.

 

വിദ്യ balcony ല്‍ plants arrange ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

 

Door bell കേട്ടപ്പോൾ അവൾ casual ആയി door തുറന്നു.

 

മുന്നിൽ നിന്ന ആളെ കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു.

 

“ഹൃതിക്ക്…!”

 

“Missed me?”

 

“കുറച്ച്…”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“Actually നല്ല കുറച്ച്.”

 

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“Busy ആയിപ്പോയി വിദ്യ ആന്റി… sorry.”

 

“അത് face കണ്ടാൽ മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്.”

അവൾ അവനെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.

“Tired ആയി.”

 

വീട്ടിനകത്ത് ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം വിദ്യയ്ക്ക് ഒരു liveliness തോന്നി.

 

Tea ഉണ്ടാക്കുന്നതിനിടയിലും അവർ തുടർച്ചയായി സംസാരിച്ചു.

 

Gym.

Bank stories.

Anagha യുടെ latest photos.

Gardening.

 

ഹൃതിക്ക് balcony യിലെ plants നോക്കി genuinely impressed ആയി.

 

“Wow… ഇത് seriously nice ആണ്.”

 

വിദ്യ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ excited ആയി ഓരോ plant നെയും കുറിച്ച് explain ചെയ്തു.

 

അവൾ സംസാരിക്കുന്നത് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഹൃതിക്ക് കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദമായി.

 

“എന്താ?”

വിദ്യ ചോദിച്ചു.

 

“Nothing…”

അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് വേറെ glow ഉണ്ട്.”

 

വിദ്യ ഉടനെ കണ്ണ് മാറ്റി.

 

ആ compliment കേൾക്കുമ്പോൾ പോലും ഇപ്പോഴും അവൾക്ക് ചെറിയൊരു nervousness തോന്നാറുണ്ട്.

 

സംസാരത്തിനിടെയാണ് ഹൃതിക്ക് കൊണ്ടുവന്ന gift bag table ലേക്ക് നീക്കിയത്.

 

“By the way… ഇത് നിങ്ങള്ക്ക്.”

 

“എനിക്കോ?”

വിദ്യ genuinely surprised ആയി.

 

“Open ചെയ്ത് നോക്കൂ.”

 

വിദ്യ bag തുറന്നു.

 

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ മുഖഭാവം മാറി.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ ചുരിദാർ പുറത്തെടുത്ത് നോക്കി.

“ഇത്?”

 

Soft pastel shade ലുള്ള ഒരു elegant churidar set.

 

“നിങ്ങൾക്ക് നന്നായി suit ചെയ്യും.”

 

വിദ്യ almost ചിരിച്ചു.

 

“എന്റെ ദൈവമേ… ഞാൻ ഇത് ഇട്ട് നടക്കുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

 

“Why not?”

 

“Please…”

അവൾ തലകുലുക്കി.

“ഈ പ്രായത്തിൽ ഞാൻ churidar ഇടാറില്ല.”

 

“Again same dialogue.”

 

“ഹൃതിക്ക് serious ആയി പറയുന്നതാ…”

അവൾ ചുരിദാർ മടക്കി വെക്കാൻ നോക്കി.

“ഞാൻ college girl അല്ല.”

 

ഹൃതിക്ക് കുറച്ച് നേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.

 

പിന്നീട് വളരെ calm ആയി ചോദിച്ചു:

 

“നിങ്ങൾക്ക് actually churidar ഇഷ്ടമല്ലേ?”

 

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ മിണ്ടാതായി.

 

കാരണം… അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

 

വളരെ.

 

വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് കൂടുതലും churidar തന്നെയായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.

പിന്നീട് സുരേഷിന് “saree ആണ് കൂടുതൽ decent” എന്ന് തോന്നിയതോടെ അവൾ പതിയെ അത് ഒഴിവാക്കി.

 

“ഇഷ്ടം ഉണ്ടെന്നു വെച്ചാൽ എല്ലാം ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല ഹൃതിക്ക്…”

 

“എന്തുകൊണ്ട്?”

 

“ആളുകൾ…”

 

ഹൃതിക്ക് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“വിദ്യ ആന്റി… നിങ്ങൾ life മുഴുവൻ invisible ആളുകളെ impress ചെയ്യാൻ ജീവിക്കുകയാണോ?”

 

അവൾ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

അവൻ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് ചായി.

 

“Listen… ഇത് young ആയി കാണാൻ വേണ്ടിയല്ല.”

 

“പിന്നെ?”

 

“നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ഒരിക്കൽ എങ്കിലും വീണ്ടും try ചെയ്യാൻ.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ ആ dress ല്‍ മുറുകി.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ആരോ ഒരാൾ തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ childish ആയി അല്ല, important ആയി കാണുകയായിരുന്നു…

“ഇല്ല ഹൃതിക്ക്… impossible.”

 

വിദ്യ dress വീണ്ടും cover ലേക്ക് മടക്കിവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

പക്ഷേ ഹൃതിക്ക് പിന്നോട്ടില്ലായിരുന്നു.

 

“Just once try ചെയ്ത് നോക്കൂ.”

 

“വേണ്ട…”

 

“Why?”

 

“Because ഇത് എനിക്ക് suit ആകില്ല.”

 

“അത് നിങ്ങൾ decide ചെയ്യണ്ട… ആദ്യം ഇട്ട് വന്ന് നോക്കൂ.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു തലകുലുക്കി.

 

“നീ ചെറുപ്പം മുതൽ ഇത്ര stubborn ആണോ?”

 

“Mostly.”

 

അവൾ വീണ്ടും dress നോക്കി.

 

Soft peach shade.

Simple work.

ഒട്ടും loud അല്ല.

 

സത്യത്തിൽ… അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

 

അതായിരുന്നു പ്രശ്നവും.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ വീണ്ടും hesitant ആയി പറഞ്ഞു.

“Seriously… എനിക്ക് awkward feel ചെയ്യും.”

 

ഹൃതിക്ക് കുറച്ച് seconds അവളെ നോക്കി നിന്നു.

 

“വിദ്യ ആന്റി… നിങ്ങൾ അവസാനമായി നിങ്ങള്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള dress ഇട്ട് mirror ന്റെ മുന്നിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നത് എപ്പോഴാണ്?”

 

ആ ചോദ്യം നേരെ അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

 

അവൾക്ക് ഉത്തരം ഇല്ലായിരുന്നു.

 

കാരണം അതിന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

 

“Go…”

അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് bedroom ഭാഗത്തേക്ക് തലകുനിച്ചു.

“ഞാൻ ഇവിടെ wait ചെയ്യാം.”

 

വിദ്യ ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു.

 

പിന്നീട് ഒരു ചെറിയ നിശ്വാസത്തോടെ dress എടുത്ത് അകത്തേക്ക് നടന്നു.

 

Bedroom door അടഞ്ഞതോടെ അവൾ കുറച്ച്

seconds dress കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശബ്ദമായി നിന്നു.

 

Mirror ല്‍ സ്വന്തം reflection നോക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾക്ക് nervousness തോന്നി.

 

“ഇത് എന്താ വിദ്യ…”

അവൾ സ്വയം ചിരിച്ചു.

“Teenage girl പോലെ behave ചെയ്യുന്നു.”

 

പക്ഷേ ഉള്ളിൽ…

വളരെ ചെറിയൊരു excitement ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ finally churidar ധരിച്ചു mirror ന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

 

ഒരു നിമിഷം… അവൾ സ്വയം തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

 

അതിശയകരമായി…

അവൾ കരുതിയ പോലെ മോശമായി തോന്നിയില്ല.

 

മറിച്ച്… വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുപോയ തന്റെ പഴയ രൂപത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ നിഴൽ mirror ല്‍ വീണ്ടും കാണുന്ന പോലെ.

 

Hair clip അഴിച്ചപ്പോൾ മുടി തോളിലേക്ക് വീണു.

 

അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ചെറിയൊരു smile വന്നു.

 

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ nervousness തിരികെ വന്നു.

 

“ഇല്ല… ഇത് over ആണ്…”

 

അവൾ almost dress മാറ്റാൻ പോകുകയായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ പുറത്തുനിന്ന് ഹൃതിക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

 

“വിദ്യ ആന്റി… alive ആണല്ലോ?”

 

അറിയാതെ അവൾ ചിരിച്ചു.

 

പിന്നീട് ധൈര്യം കൂട്ടി door തുറന്ന് പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

 

Hall ല്‍ sofa യിൽ ഇരുന്ന ഹൃതിക്ക് തല ഉയർത്തി നോക്കി.

 

അടുത്ത നിമിഷം അവൻ പൂർണ്ണമായി silent ആയി.

 

വിദ്യ awkward ആയി dupatta ശരിയാക്കി.

 

“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… ridiculous ആയി ഉണ്ടെന്ന്…”

 

പക്ഷേ ഹൃതിക്ക് കുറച്ച് seconds ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ genuine ആയൊരു admiration ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“Wow…”

 

വിദ്യയുടെ മുഖം ഉടനെ ചുവന്നു.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

 

“No seriously…”

അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

“നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ… ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ smile ചെയ്യുന്നത് പോലും different ആണ്.”

 

വിദ്യ കണ്ണ് മാറ്റി.

 

ആ compliment അവളെ അകത്തോളം സ്പർശിച്ചു.

 

കാരണം വർഷങ്ങളായി mirror ൽ നോക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾ സ്വയം ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ ആ നിമിഷം…

ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ വീണ്ടും മനോഹരിയായി കാണപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

വിദ്യയിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് ബാങ്കിലെ staff ആയിരുന്നു.

 

“Ma’am ഇപ്പോൾ കുറച്ച് happier ആണല്ലോ…”

 

മഞ്ജു ഒരിക്കൽ തമാശയായി പറഞ്ഞപ്പോൾ വിദ്യ ചിരിച്ചുമാത്രം മറുപടി നൽകി.

 

പക്ഷേ സത്യം അതായിരുന്നു.

 

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, മറ്റുള്ളവരുടെ approval കിട്ടിയാൽ മാത്രം സന്തോഷിക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്ന് അവൾ പതിയെ പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.

 

പ്രത്യേകിച്ച് സുരേഷിന്റെ കാര്യത്തിൽ.

 

മുമ്പൊക്കെ ഒരു ചെറിയ കാര്യത്തിനുപോലും അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം കാത്തിരിക്കും.

 

ഏത് saree വാങ്ങണം…

എവിടേക്ക് പോകണം…

എന്ത് ചെയ്യണം…

 

പക്ഷേ പലപ്പോഴും കിട്ടിയത് ഒരു തണുത്ത പ്രതികരണമോ, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിപ്പോ ആയിരുന്നു.

 

പതിയെ പതിയെ വിദ്യ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി.

 

ചില ആളുകൾ നമ്മളെ സ്നേഹിച്ചേക്കാം…

പക്ഷേ അവർ നമ്മളെ “കാണണം” എന്നില്ല.

 

അപ്പോൾ ജീവിതം മുഴുവൻ അവരുടെ ശ്രദ്ധക്കായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മളെത്തന്നെ നമുക്ക് നഷ്ടമാകാം.

 

അതിന് ശേഷം വിദ്യ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സുരേഷിന്റെ അഭിപ്രായം ചോദിക്കുന്നത് കുറച്ചു.

 

ആദ്യം അത് guilt ആയി തോന്നി.

പിന്നീട്… ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം പോലെ.

 

 

 

───

 

Free ആയ ദിവസങ്ങളിൽ ഹൃതിക്കും വിദ്യയും പുറത്തുപോകുന്നത് പതിവായി.

 

Coffee shops.

Late evening drives.

ഒരു Sunday afternoon movie.

 

അതിൽ ഒരിക്കലും forced excitement ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

 

മറിച്ച്… ഏറെ നാളായി ഒരുമിച്ച് സംസാരിച്ചുവരുന്ന രണ്ട് ആളുകളുടെ comfortable companionship.

 

ഒരു ദിവസം സിനിമ കഴിഞ്ഞ് parking ലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മഴ ചെറുതായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

 

ഹൃതിക്ക് casually ചോദിച്ചു:

 

“License കിട്ടി ഇത്ര നാൾ ആയിട്ടും proper ആയി drive ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ.”

 

വിദ്യ handbag adjust ചെയ്ത് ചിരിച്ചു.

 

“Confidence fully വന്നിട്ടില്ല.”

 

“Excuse.”

 

“Actually car കിട്ടാറില്ല.”

 

“Still Suresh sir എടുത്തുപോകുമോ?”

 

“Mostly.”

 

കുറച്ച് നിമിഷം അവർ മഴയിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.

 

പിന്നീട് വിദ്യ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചോദിച്ചു:

 

“ഞാൻ സ്വന്തമായി car വാങ്ങിയാലോ?”

 

ഹൃതിക്ക് ഉടനെ അവളെ നോക്കി.

 

ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ hesitation ഉണ്ടായിരുന്നു…

പക്ഷേ അതിനകത്ത് ഒളിഞ്ഞൊരു excitement ഉം.

 

“Finally…”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ ആണ് real Vidya aunty സംസാരിക്കുന്നത്.”

 

വിദ്യയും ചിരിച്ചു.

 

“Serious ആയി പറയുന്നതാ.”

 

“ഞാനും serious ആണ്.”

അവൻ നിർത്താതെ പറഞ്ഞു.8

“നിങ്ങൾ definitely വാങ്ങണം.”

 

“പക്ഷേ… ആവശ്യമുണ്ടോ എന്ന് sometimes തോന്നും.”

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

അവൻ calm ആയി പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് ‘ആവശ്യമുണ്ടോ’ എന്ന് അല്ല ചോദിക്കേണ്ടത്.”

 

അവൾ നിശബ്ദമായി അവനെ നോക്കി.

 

“പിന്നെ?”

 

“അത് നിങ്ങളെ happy ആക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മഴയുടെ തണുപ്പിനിടയിലും വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ചൂടായി പടർന്നു.

 

കാരണം…

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ആരോ ഒരാൾ അവളുടെ സന്തോഷത്തെ practical reasons നു മുകളിൽ വെക്കുകയായിരുന്നു…

പിറ്റേന്ന് lunch break സമയത്താണ് അത് സംഭവിച്ചത്.

 

വിദ്യ canteen ലേക്ക് പോകാൻ cabin ൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ reception ഭാഗത്ത് ഒരാൾ staff നോട് സംസാരിക്കുന്നതായി കണ്ടു.

 

Formal shirt.

ID card.

കയ്യിൽ brochures.

 

അവളെ കണ്ടതും അയാൾ ഉടനെ respectful ആയി നേരെ നിന്നു.

 

“Good afternoon ma’am… ഞാൻ Arjun. Zion Kia showroom ൽ നിന്നാണ്.”

 

വിദ്യ ചെറിയ confusion ൽ അവനെ നോക്കി.

 

“Showroom…?”

 

“Hrithik sir പറഞ്ഞിരുന്നു ma’am നെ contact ചെയ്യാൻ.”

 

ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ചെറിയൊരു smile വന്നു.

 

“ഓഹ്…”

 

Arjun ഉടനെ brochure തുറന്നു.

 

“Ma’am city usage ന് Sonet വളരെ comfortable option ആണ്. Automatic variant എടുത്താൽ driving പോലും easy ആയിരിക്കും.”

 

വിദ്യ അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

 

ഇന്നലെ മഴയിൽ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞ ഒരു casual conversation…

ഹൃതിക്ക് അത് seriously എടുത്തിരിക്കുന്നു.

 

“Actually…”

അവൾ ചെറിയ embarrassment ൽ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ just casually പറഞ്ഞതായിരുന്നു.”

 

Arjun professional smile ൽ തലകുനിച്ചു.

 

“Still once showroom visit ചെയ്താൽ idea കിട്ടും ma’am.”

 

Brochure വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും വിദ്യയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു excitement ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ അതോടൊപ്പം പഴയ hesitation ഉം.

 

“ഞാൻ ആലോചിക്കട്ടെ…”

 

 

 

───

 

അന്ന് വൈകുന്നേരം ഹൃതിക്കിനെ കണ്ടപ്പോൾ വിദ്യ ആദ്യം പറഞ്ഞതും അതായിരുന്നു.

 

“നീ ഇപ്പോൾ showroom ആളുകളെയും set ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയോ?”

 

ഹൃതിക്ക് innocent face ഇട്ട് ചിരിച്ചു.

 

“Networking skill.”

 

“ഹൃതിക്ക്…”

വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുലുക്കി.

“Car വാങ്ങുന്ന കാര്യം ഞാൻ അന്നേരത്തെ excitement ൽ പറഞ്ഞതാണ്.”

 

“Okay.”

അവൻ വളരെ calmly പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് actually ഇഷ്ടമുണ്ടോ?”

 

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

കാരണം…

ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ആ car ശരിക്കും വേണമെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

രാവിലെ സ്വന്തം car drive ചെയ്ത് bank ലേക്ക് പോകുന്നത്…

Weekend ൽ music വെച്ച് drive പോകുന്നത്…

 

അങ്ങനെ ഒരുപാട് ചെറിയ scenes അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇതിനോടകം രൂപം കൊണ്ടിരുന്നു.

 

“ഉണ്ട്…”

അവൾ ഒടുവിൽ പതുക്കെ സമ്മതിച്ചു.

 

ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖത്ത് ഉടനെ smile വന്നു.

 

“Then take it.”

 

“Loan ഒക്കെ എടുത്ത് unnecessary commitment ആക്കണ്ട എന്ന് തോന്നുന്നു.”

 

“Finance ഞാൻ set ചെയ്ത് തരാം.”

 

അത് കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

“ദൈവമേ… ബാങ്ക് manager ന് finance arrange ചെയ്ത് കൊടുക്കാൻ വരെ നീ വളർന്നോ?”

 

“Madam… premium customers ന് special service ഉണ്ട്.”

 

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

പിന്നീട് കുറച്ച് seconds കഴിഞ്ഞ് വളരെ calm ആയി പറഞ്ഞു:

 

“Actually… finance വേണ്ട.”

 

“Hmm?”

 

“ഇരുപത് വർഷമായി ജോലി ചെയ്യുന്ന കാശ് മുഴുവൻ എന്റെ account ൽ തന്നെയുണ്ട്.”

അവൾ half smile ൽ പറഞ്ഞു.

“Without finance തന്നെ car എടുക്കാം.”

 

ആ sentence പറയുമ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ ഒരു പുതിയ feeling ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

വർഷങ്ങളായി earned ചെയ്ത പണം…

പക്ഷേ ആദ്യമായാണ് അതിൽ നിന്ന് സ്വന്തം സന്തോഷത്തിനായി എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ പോകുന്നത്.

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ കുറച്ച് നിമിഷം നോക്കി നിന്നു.

 

“Proud of you, Vidya aunty.”

 

വിദ്യ കണ്ണ് മാറ്റി ചിരിച്ചു.

 

ആ compliment ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ dangerous ആയി സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…

 

 

 

 

രണ്ട് ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം showroom ന് മുന്നിൽ പുതിയ grey Kia Sonet ന്റെ keys വിദ്യയുടെ കയ്യിൽ വന്നു വീണു.

 

Showroom lights ന് കീഴിൽ car തിളങ്ങിക്കിടന്നു.

 

Photo എടുക്കാൻ staff insist ചെയ്തപ്പോൾ വിദ്യ ആദ്യം shy ആയി നിന്നു.

 

പക്ഷേ key കൈയിൽ പിടിച്ച് car ന്റെ അരികിൽ നിന്ന ആ നിമിഷം…

 

അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കാരണം അത് വെറും ഒരു കാർ അല്ലായിരുന്നു

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…

സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അവൾ സ്വന്തമാക്കിയ ആദ്യത്തെ വലിയ കാര്യം ആയിരുന്നു അത്…

 

സുരേഷിന് senior manager promotion കിട്ടിയതിന് ശേഷം വീട്ടിലെ ജീവിതം കൂടുതൽ മാറി.

 

മുമ്പും തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു…

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായി ജോലിക്കുള്ളിൽ മുങ്ങിപ്പോയ പോലെ തോന്നി.

 

രാവിലെ പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങും.

രാത്രിയിൽ വൈകി മടങ്ങിവരും.

വീട്ടിലെത്തിയാലും phone calls, mails, meetings…

 

വിദ്യ ആദ്യം അതെല്ലാം സ്വാഭാവികമായി എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

Promotion ന് പിന്നാലെ pressure കൂടുമെന്നു അവൾക്കറിയാം.

താനും അതേ field ല്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആളല്ലേ.

 

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, സുരേഷ് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ physically മാത്രം ഉള്ള ഒരാളായി മാറുന്നുവെന്ന തോന്നൽ അവൾക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി.

 

ഒരു ദിവസം evening bank ൽ നിന്ന് മടങ്ങിയ ശേഷം porch ല്‍ park ചെയ്തിരുന്ന പുതിയ grey Kia Sonet ന് മുന്നിൽ വിദ്യ കുറച്ചുനേരം നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

കാറിന്റെ body ല്‍ evening light reflect ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അവളുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ smile വന്നു.

 

ഇത് സ്വന്തമാക്കിയതുമുതൽ അവൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞുപോലെയുള്ള സന്തോഷം ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

 

ആ സന്തോഷം സുരേഷിനോടൊപ്പം share ചെയ്യണം എന്ന് അന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

 

Dinner കഴിഞ്ഞ് സുരേഷ് sofa യിൽ laptop തുറന്ന് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

വിദ്യ kitchen ൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന് അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

 

“സുരേഷ്…”

 

“Hmm?”

 

“നമുക്ക് ഒരു ചെറിയ trip പോയാലോ?”

 

അദ്ദേഹം laptop ൽ നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റിയില്ല.

 

“Trip?”

 

“ഒരു Sunday…”

അവൾ ചെറുതായി excited ആയി പറഞ്ഞു.

“New car എടുത്തിട്ട് proper ആയി എവിടെയും പോയിട്ടില്ലല്ലോ.”

 

സുരേഷ് tired ആയി chair ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

 

“ഇപ്പോൾ leave mood ഇല്ല വിദ്യ.”

 

“ഒരു day മാത്രം…”

 

“Honestly…”

അദ്ദേഹം phone എടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“Weekend ൽ എനിക്ക് rest വേണം.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ മുഖത്തെ excitement പതുക്കെ മങ്ങി.

 

അവൾ forced ആയി ചെറിയൊരു smile വരുത്തി.

 

“Okay…”

 

അതിന് ശേഷം സുരേഷ് വീണ്ടും laptop ലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

 

Conversation അവിടെ അവസാനിച്ചു.

 

പക്ഷേ വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ വീണ്ടും നിശബ്ദമായി ഒടിഞ്ഞു.

 

 

അടുത്ത ദിവസം രാത്രി drive ചെയ്യുന്നതിനിടെയാണ് അവൾ ഹൃതിക്കിനോട് അത് പറഞ്ഞത്.

 

Bluetooth speaker ലൂടെ അവന്റെ ശബ്ദം കാറിനകത്ത് നിറഞ്ഞു.

 

“Trip plan എന്തായി വിദ്യ ആന്റി?”

 

വിദ്യ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

 

“Cancelled.”

 

“Why?”

 

“സുരേഷിന് സമയം ഇല്ല.”

 

Phone ന്റെ അപ്പുറത്ത് കുറച്ചുനേരം silence ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് ഇപ്പോൾ സുരേഷിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും judgmentally പറയാറില്ല.

പക്ഷേ വിദ്യയുടെ ശബ്ദത്തിലെ നിരാശ അവന് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു.

 

“നിങ്ങൾക്ക് പോകണം എന്ന് ശരിക്കും തോന്നുന്നുണ്ടോ വിദ്യ ആന്റി?”

 

അവൾ steering ലേക്ക് നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“Actually… തോന്നുന്നുണ്ട്.”

 

“Then പോവാം.”

 

വിദ്യ ഒരു നിമിഷം confused ആയി.

 

“എന്ത്?”

 

“Trip.”

 

“Alone ആണോ?”

 

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“ആന്റി… നിങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടാൽ വഴിയിൽ plants വാങ്ങി മുഴുവൻ car നിറയ്ക്കും.”

 

അറിയാതെ വിദ്യ ചിരിച്ചു പോയി.

 

“Seriously പറയുന്നതാ…”

 

“ഞാനും serious ആണ് വിദ്യ ആന്റി.”

അവന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെ soft ആയി.

“Long drive പോകാം… നല്ല food കഴിക്കാം… നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള music വെക്കാം…”

 

വിദ്യയുടെ കൈകൾ steering ല്‍ ചെറുതായി മുറുകി.

 

കാരണം ആ idea കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു strange excitement പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അത് തെറ്റാണോ എന്ന ചോദ്യവും മനസ്സിന്റെ എവിടെയോ ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ ശക്തമായി മറ്റൊരു തോന്നൽ ഉയർന്നു.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ആരോ ഒരാൾ തന്റെ കൂടെ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ genuinely ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ…

 

Trip എന്ന തീരുമാനം എടുത്തതിന് ശേഷം വിദ്യയിൽ വീണ്ടും ഒരു പുതിയ excitement വന്നു തുടങ്ങി.

 

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…

ആരെയും satisfy ചെയ്യാനല്ലാതെ, സ്വന്തം മനസ്സിന് വേണ്ടി അവൾ എന്തെങ്കിലും plan ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

 

Bank ൽ leave application fill ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ smile ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“Two days leave ആണോ ma’am?”

മഞ്ജു surprise ആയി ചോദിച്ചു.

 

“Hmm…”

വിദ്യ casual ആയി പറഞ്ഞു.

“Little break.”

 

മഞ്ജു ചിരിച്ചു.

 

“Finally!”

 

 

Location തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അധികം സമയം എടുത്തില്ല.

 

Wayanad.

 

മഴ.

കാട്.

തണുപ്പ്.

Long drives.

 

ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ വിദ്യയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു സമാധാനം തോന്നും.

 

ഒരു രാത്രി trip planning നടത്തുമ്പോൾ video call ല്‍ maps നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെയാണ് വിദ്യ suddenly പറഞ്ഞത്:

 

“ഹൃതിക്ക്…”

 

“Hmm?”

 

“ഒരു കാര്യം മറക്കണ്ട.”

 

“എന്ത് വിദ്യ ആന്റി?”

 

അവൾ കുറച്ച് hesitant ആയി ചിരിച്ചു.

 

“എനിക്ക് forest trekking പോകണം.”

 

ഹൃതിക്ക് almost surprise ആയി അവളെ നോക്കി.

 

“Seriously?”

 

“Hmm…”

 

“വിദ്യ ആന്റി… നിങ്ങൾ full of surprises ആണല്ലോ.”

 

അവൾ ചിരിച്ചു.

 

“College time മുതൽ ഉള്ള ആഗ്രഹമാണ്…”

 

“Then definitely പോകാം.”

 

“Promise?”

 

“Promise.”

 

ആ word കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലൊരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

 

കാരണം ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് ചെറിയ ആഗ്രഹങ്ങൾ അവൾ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്…

 

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി, ആരോ ഒരാൾ അവയെ serious ആയി കേൾക്കുകയും നിറവേറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

 

Friday early morning.

 

നഗരം പൂർണ്ണമായി ഉണരുന്നതിന് മുമ്പുള്ള തണുത്ത സമയം.

 

Grey Kia Sonet apartment ന് മുന്നിൽ ready ആയി നിൽക്കുന്നു.

 

വിദ്യ driver seat ല്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

Light lavender churidar.

Loose hair.

മുഖത്ത് almost years younger ആയി തോന്നിക്കുന്ന excitement.

 

Phone screen ൽ സമയം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെയാണ് gate ന് പുറത്തുനിന്ന് ഹൃതിക്ക് നടന്ന് വരുന്നത് അവൾ കണ്ടത്.

 

Black hoodie.

Travel bag shoulder ല്‍.

 

Car ന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ കുറച്ച് seconds അവളെ നോക്കി നിന്നു.

 

പിന്നീട് smile ചെയ്തു.

 

“Wow…”

 

വിദ്യ nervous ആയി ചിരിച്ചു.

 

“എന്താ?”

 

“Nothing വിദ്യ ആന്റി…”

അവൻ passenger seat തുറന്ന് കയറി.

“Trip already worth ആയി.”

 

“Flirt ചെയ്യാതെ seat belt ഇട്.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

 

ഹൃതിക്ക് laugh ചെയ്തു.

 

“Okay ma’am.”

 

അടുത്ത നിമിഷം engine start ആയി.

 

Soft music കാറിനകത്ത് പതുക്കെ ഒഴുകി.

 

രാവിലെ മഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ റോഡിലൂടെ car മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ വിദ്യയുടെ ഹൃദയത്തിലും വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഒരു വിചിത്രമായ സ്വാതന്ത്ര്യം പടരുകയായിരുന്നു…

 

ആ യാത്ര അവളുടെ ജീവിതം എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്ന് അന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു…

 

വയനാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങി കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും റോഡുകളുടെ സ്വഭാവം മാറിത്തുടങ്ങി.

 

നഗരത്തിന്റെ തിരക്ക് പതിയെ പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

പച്ച നിറഞ്ഞ മലനിരകളും, മൂടൽമഞ്ഞും, winding roads ഉം മുന്നിലേക്ക് നീളാൻ തുടങ്ങി.

 

ആദ്യത്തിൽ മുഴുവൻ drive ചെയ്തതും വിദ്യയായിരുന്നു.

 

Steering പിടിച്ച് drive ചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് കുട്ടികളുടേതുപോലൊരു excitement ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“Honestly…”

ഹൃതിക്ക് seat ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ confidently drive ചെയ്യും എന്ന് ഞാൻ expect ചെയ്തില്ല.”

 

വിദ്യ proud ആയി ചിരിച്ചു.

 

“ഞാൻ fast learner ആണ്.”

 

“അതെ… ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.”

 

Music പതുക്കെ കാറിനകത്ത് ഒഴുകി.

 

പുറത്ത് ചെറിയ മഴ.

Glass ലൂടെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഒഴുകുന്നു.

 

ഒരു point കഴിഞ്ഞപ്പോൾ road narrow ആയി തുടങ്ങി.

 

Hairpin curves ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്ന്.

 

വിദ്യയുടെ കൈകൾ steering ല്‍ ചെറുതായി tighten ആയി.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

 

“Hmm?”

 

“ഇവിടെ കുറച്ച് tension ഉണ്ട്.”

 

അവൻ windshield ലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.

 

“Okay… side ആക്കൂ.”

 

“എന്തിന്?”

 

“ഇനി ഞാൻ drive ചെയ്യാം.”

 

വിദ്യ ഉടനെ പ്രതിഷേധിച്ചു.

 

“ഇല്ല… എനിക്ക് പറ്റും.”

 

“പറ്റും.”

അവൻ calm ആയി പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ first long trip അല്ലേ… unnecessary stress വേണ്ട.”

 

അവൾ കുറച്ച് seconds മിണ്ടാതെ road ലേക്ക് നോക്കി.

 

സത്യത്തിൽ… അവൾക്ക് relief തോന്നിയിരുന്നു.

 

ഒരു വളവ് തിരിയുമ്പോൾ താഴേക്ക് നോക്കിയാൽ പോലും തലകറങ്ങുന്ന height.

 

“Fine…”

അവൾ finally ചിരിച്ചു.

“പക്ഷേ ഞാൻ surrender ചെയ്തതല്ല.”

“Of course not വിദ്യ ആന്റി.”

ഹൃതിക്ക് laugh ചെയ്തു.

“ഇത് temporary transfer of control മാത്രം.”

 

Road side ൽ car നിർത്തി അവർ seat change ചെയ്തു.

 

Passenger seat ലേക്ക് മാറിയപ്പോൾ വിദ്യ ഒരു വലിയ നിശ്വാസം വിട്ടു.

 

ഹൃതിക്ക് engine start ചെയ്ത് smooth ആയി car മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

 

ആ confidence നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ ഒരു strange calmness തോന്നി.

 

“Relax…”

അവൻ side glance ൽ പറഞ്ഞു.

“Enjoy the view.”

 

വിദ്യ window ലേക്ക് തല ചായ്ച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

 

മഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ മലകൾ.

താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ.

മഴയുടെ മണം.

 

അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ smile വന്നു.

 

കാരണം ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ജീവിതം എവിടെയെങ്കിലും എത്തിച്ചേരാനുള്ള യാത്രയായി അല്ല, ആസ്വദിക്കാനുള്ള യാത്രയായി തോന്നുകയായിരുന്നു…

 

Grey Sonet ന്റെ diesel engine മുരണ്ടുകൊണ്ട് മലകയറ്റം തുടങ്ങി.

 

ഓരോ hairpin വളവും പിന്നിലാക്കി car മുകളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ, വയനാടിന്റെ തണുത്ത കാറ്റ് പതുക്കെ കാറിനകത്തേക്ക് നിറഞ്ഞു.

 

വിദ്യ window കുറച്ച് താഴ്ത്തി.

 

മഴ നനഞ്ഞ കാടിന്റെ മണം…

നനവേറ്റ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം…

പച്ചയുടെ ആയിരം shades കൊണ്ട് മൂടിയ മലകൾ…

 

അവൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കണ്ണടച്ചുതന്നെ ആ കാറ്റ് ആസ്വദിച്ചു.

 

താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ചെറുതായി മറഞ്ഞുപോകുന്ന റോഡുകൾ.

അകലെയൊക്കെ മഴ മൂടിയ ചെറിയ വീടുകൾ.

കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പതിയെ ഉയരുന്ന മഞ്ഞ്.

 

വയനാട് അങ്ങനെയായിരുന്നു…

 

ഒരിക്കലും ഒരേസമയം മുഴുവൻ സൗന്ദര്യവും തുറന്നുകാണിക്കാത്ത ഒരു നാട്.

ഓരോ വളവും തിരിയുമ്പോഴും പുതിയൊരു കാഴ്ച ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ.

 

റോഡിന്റെ വശങ്ങളിൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞ വെള്ളിമരങ്ങൾ നിശബ്ദമായി നിൽക്കുന്നു.

ചിലയിടങ്ങളിൽ കുരങ്ങുകൾ കൂട്ടമായി guard wall ന് മുകളിൽ ഇരിക്കുന്നു.

 

കാറിന്റെ headlights മഞ്ഞ് മുറിച്ചുകടന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, ലോകം മുഴുവൻ പതിയെ ശാന്തമാകുന്ന പോലെ തോന്നി.

 

“Beautiful…”

വിദ്യ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“Wayanad ആണോ… അതോ life?”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

പക്ഷേ ആ ചോദ്യത്തിന് അവൾക്ക് ഉടനെ ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.

 

കാരണം ആ നിമിഷം…

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവളുടെ ഉള്ളിലും എന്തോ വീണ്ടും ജീവിച്ചുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

 

മുമ്പിൽ മഴ നനഞ്ഞ മലനിരകൾ അനന്തമായി നീണ്ടുകിടക്കുന്നു.

 

അവളുടെ diesel car steady ആയി മുരണ്ടുകൊണ്ട് ആ മലകൾ കീഴടക്കി മുന്നോട്ട് കയറുകയായിരുന്നു…

അതുപോലെ തന്നെ, വർഷങ്ങളായി സ്വന്തം മനസ്സിൽ പണിത ഭയങ്ങളെയും ചങ്ങലകളെയും വിദ്യ പതിയെ പിന്നിലാക്കി മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

വയനാട് town പിന്നിലാക്കി അവർ resort ലേക്ക് എത്തുമ്പോഴേക്കും ഉച്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

 

മഴ പെയ്തു നിർത്തിയ ശേഷമുള്ള തണുത്ത കാലാവസ്ഥ.

 

റോഡിന്റെ ഇരുവശവും കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾ.

ഇടയ്ക്കിടെ മഞ്ഞ് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് കാഴ്ചകൾ പകുതി മറയ്ക്കുന്നു.

 

Resort എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് roadside ലുള്ള ചെറിയൊരു restaurant ലാണ് അവർ food കഴിക്കാൻ കയറിയത്.

 

 

Wooden benches.

ചൂട് ചായയുടെ മണം.

പുറത്ത് മഴത്തുള്ളികൾ tin roof ല്‍ വീഴുന്ന ശബ്ദം.

 

വിദ്യ window side ല്‍ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

 

“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത് വിദ്യ ആന്റി?”

 

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“Nothing…”

 

“Lie.”

 

“Actually…”

അവൾ slow ആയി പറഞ്ഞു.

“ഇത്ര relaxed ആയി ഇരുന്നിട്ട് എത്ര നാളായെന്ന് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.”

 

ഹൃതിക്ക് കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.

 

അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ പഴയ സ്ഥിരം ക്ഷീണം കുറവായിരുന്നു.

പകരം… ചെറിയൊരു freedom.

 

Food വന്നതിനു ശേഷം പോലും അവർ hurry ഒന്നുമില്ലാതെ ഇരുന്നു സംസാരിച്ചു.

 

Beef fry.

Porotta.

Hot lime tea.

 

ഇടയ്ക്കിടെ ഹൃതിക്ക് അവളെ കളിയാക്കും.

 

“വിദ്യ ആന്റി ഇപ്പോൾ trip mood ല്‍ full dangerous ആണ്.”

 

“എന്ത് dangerous?”

 

“Normally bank manager vibe… ഇപ്പോൾ proper tourist vibe.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് tea cup അവന്റെ നേരെ ഉയർത്തി.

 

“Shut up and eat.”

 

Resort check-in സമയത്ത് receptionist booking details നോക്കി പറഞ്ഞു:

 

“Two A-frame tents booked, ma’am.”

 

വിദ്യയും ഹൃതിക്കും ഒരുമിച്ച് glance exchange ചെയ്തു.

 

Resort മുഴുവൻ forest ന് നടുവിലായിരുന്നു.

 

ഓരോ tent നും ഇടയിൽ നല്ല distance.

Wooden pathway.

ചുറ്റും മഴ നനഞ്ഞ മരങ്ങൾ.

 

A-frame tent കണ്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും excitement വന്നു.

 

Wooden triangular structure.

Glass front.

മുന്നിൽ ചെറിയ sit-out.

 

“Wow…”

അവൾ almost കുട്ടികളെ പോലെ പറഞ്ഞു.

 

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“വിദ്യ ആന്റിക്ക് ഇനിയും age twenty-two തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ.”

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ നോക്കി.

“Trip cancel ചെയ്യിപ്പിക്കും ഞാൻ.”

 

അവൻ laugh ചെയ്തു.

 

“Too late.”

 

Bags അകത്താക്കി അവർ പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ സമയം വൈകുന്നേരത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.

 

കാട് മുഴുവൻ മഞ്ഞ് പതിയെ കട്ടിയാകാൻ തുടങ്ങി.

 

“Today പരിപാടി ഒന്നുമില്ലല്ലോ…”

ഹൃതിക്ക് കൈ pocket ലിട്ട് പറഞ്ഞു.

“Evening ഒരു viewpoint പോയാലോ?”

 

വിദ്യ ഉടനെ തലകുനിച്ചു.

 

“പോകണം.”

 

“Rest വേണ്ടേ?”

 

അവൾ ചിരിച്ചു.

 

“ഈ trip ല്‍ room ല്‍ ഇരിക്കാൻ അല്ല ഞാൻ വന്നത്.”

 

ആ answer കേട്ടപ്പോൾ ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും ആ admiration തെളിഞ്ഞു.

 

കാരണം…

ഓരോ മണിക്കൂറും കടന്നുപോകുമ്പോൾ, വിദ്യ തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ shell പൊളിച്ച് പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് അവൻ വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

വൈകുന്നേരം viewpoint ലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് കുറച്ചുനേരം rest എടുക്കാനായി അവർ resort ന്റെ sit-out ൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

മഴ ചെറുതായി ചാറുന്നു.

മുന്നിൽ മഞ്ഞ് മൂടിയ കാട്.

അകലെയൊക്കെ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം.

 

വിദ്യ woollen shawl ചുറ്റി wooden chair ല്‍ coffee cup പിടിച്ച് ഇരുന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് railing ലേക്ക് ചാരി phone scroll ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

 

അപ്പോഴാണ് വിദ്യയുടെ phone ring ചെയ്തത്.

 

Screen ൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ മുഖം soft ആയി.

 

Anagha Video Calling…

 

“നിന്റെ favourite daughter.”

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“Jealous ആണോ?”

വിദ്യ കളിയാക്കി.

 

“Little bit.”

 

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് video call attend ചെയ്തു.

 

Screen ല്‍ Anagha യുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

 

“Mommmm…”

 

“ഹായ് മോളേ…”

 

“Finally call എടുത്തല്ലോ. Busy trip couple.”

 

“അനഘ…”

വിദ്യ ഉടനെ ചിരിച്ചു.

 

അപ്പോഴാണ് Anagha screen ല്‍ ഹൃതിക്കിനെ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

 

“ഓഹ്… Hrithik അവിടെയുണ്ടോ?”

 

“Hi traitor.”

ഹൃതിക്ക് chair വലിച്ചിട്ട് വിദ്യയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

 

“Shut up.”

അനഘ ചിരിച്ചു.

“എന്റെ അമ്മയെ steal ചെയ്ത മനുഷ്യൻ.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു തലകുലുക്കി.

 

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം Anagha യുടെ മുഖം പതുക്കെ serious ആയി.

 

“Actually… thank you da.”

 

ഹൃതിക്ക് confused ആയി നോക്കി.

 

“For what?”

 

അനഘ കുറച്ച് seconds screen ലൂടെ അമ്മയെ നോക്കി.

 

“Mom ഇപ്പോൾ old mom പോലെ അല്ല.”

 

വിദ്യയുടെ ചിരി ചെറുതായി മങ്ങി.

 

“എന്താ അതിന്റെ meaning?”

 

“Good meaning.”

അനഘ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“Before… mom എപ്പോഴും tired ആയിരുന്നു. സംസാരിക്കുമ്പോഴും somewhere lost പോലെ.”

 

വിദ്യ നിശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു.

 

“ഇപ്പോൾ…”

അനഘയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.

“She’s smiling more.”

 

കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.

 

പിന്നീട് Anagha വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

 

“Gym… car… trip… trekking…”

അവൾ തലകുലുക്കി.

“Honestly Hrithik, I never thought my mother would do all this.”

 

ഹൃതിക്ക് slow ആയി വിദ്യയെ നോക്കി.

 

അവൾ phone screen ലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ എന്തോ നനവ് തെളിഞ്ഞിരുന്നു.

 

“അവൾക്ക് ഇതൊക്കെ എപ്പോഴും ഇഷ്ടമായിരുന്നു…”

ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“Just… ആരും seriously എടുത്തില്ല.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് നിശ്ചലമായ പോലെ തോന്നി.

 

കാരണം…

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ആരോ ഒരാൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വേദനയെ ഇത്ര ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു…

 

വൈകുന്നേരം viewpoint ലേക്ക് പോകാൻ ready ആയി ഹൃതിക്ക് tent ന് പുറത്തുനിന്ന് wait ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

 

കാട് മുഴുവൻ മഞ്ഞ് കട്ടിയാകാൻ തുടങ്ങി.

തണുത്ത കാറ്റ് മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശുന്നു.

 

അപ്പോഴാണ് വിദ്യ പുറത്തേക്ക് വന്നത്.

 

Morning ലെ പോലെ തന്നെ churidar.

 

Light pink color.

Dupatta ശരിയാക്കി അവൾ നടന്ന് വന്നപ്പോൾ ഹൃതിക്ക് കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.

 

പിന്നീട് മുഖത്ത് കളിയുള്ളൊരു ചിരി വന്നു.

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

 

“Hmm?”

 

“നമ്മൾ viewpoint പോകുന്നതാണോ… അതോ bank annual day function നാണോ പോകുന്നത്?”

 

വിദ്യ eyebrows ചുളിച്ചു.

 

“എന്താ പ്രശ്നം?”

 

“Seriously…”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“ഈ മല മുഴുവൻ churidar ഇട്ട് കയറാൻ പോകുകയാണോ?”

“ഇതിൽ എന്താ issue?”

“Issue ഒന്നുമില്ല…”

അവൻ ചിരിച്ചു

“പക്ഷേ trip vibe ഇല്ല.”

 

വിദ്യ കൈകൾ നെഞ്ചിൽ കൂട്ടി അവനെ നോക്കി.

 

“അപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ഇടണം mister fashion expert?”

 

“Jeans. T-shirt. Comfortable dress.”

 

അവൾ almost shock ആയി ചിരിച്ചു.

 

“എന്റെ ദൈവമേ… ഞാൻ ആ പ്രായം കഴിഞ്ഞു ഹൃതിക്ക്.”

 

“Again!”

അവൻ dramatic ആയി തലപിടിച്ചു.

“ഈ ‘പ്രായം’ dialogue കേട്ട് ഞാൻ tired ആയി.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ നോക്കി.

 

“വാ… വൈകും.”

 

പക്ഷേ ഹൃതിക്ക് suddenly തന്റെ bag തുറന്ന് folded clothes എടുത്തു.

 

Dark oversized hoodie.

Grey track pants.

 

“ഇത് ഇടൂ.”

 

വിദ്യ literally നിശ്ചലമായി.

 

“നിന്റെ dress ആണോ?”

 

“അതെ.”

 

“Impossible.”

 

“Why impossible?”

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ embarrassed ആയി ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ നിന്റെ hoodie ഒക്കെ ഇട്ട് നടക്കുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

അവൻ calm ആയി അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“നിങ്ങൾ trip enjoy ചെയ്യാനാണോ വന്നത്… അതോ decent ആയി freeze ആകാനോ?”

 

അവൾ ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു nervousness ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

കാരണം…

വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരാളുടെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ carefree ആയി ഇരിക്കണമെന്ന തോന്നൽ തന്നെ അവൾക്ക് പുതിയതായിരുന്നു.

 

“Please…”

ഹൃതിക്ക് soft ആയി പറഞ്ഞു.

“Trust me.”

 

ആ അവസാന sentence ആണ് അവളെ finally മിണ്ടാതാക്കിയത്.

 

കുറച്ച് minutes കഴിഞ്ഞ് tent door വീണ്ടും തുറന്നു.

 

Oversized black hoodie യിൽ വിദ്യ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

 

Sleeves കൈകൾക്കപ്പുറം അല്പം നീണ്ടുകിടക്കുന്നു.

Hair loose ആയി shoulders ലേക്ക് വീണു.

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ കണ്ട നിമിഷം ചിരി നിശ്ചലമായി.

 

“Wow…”

 

വിദ്യ awkward ആയി hoodie താഴേക്ക് വലിച്ചു.

 

“ഇപ്പോൾ happy ആണോ?”

 

“Very.”

 

“Ridiculous ആയി ഉണ്ടല്ലോ?”

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ കണ്ടാൽ… നിങ്ങൾ finally free ആയി ജീവിക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ചെറുതായി വിറച്ചു.

 

 

Viewpoint ലേക്ക് പോകാൻ ചെറിയ trekking ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

ആദ്യത്തിൽ വിദ്യ full excitement ൽ ആയിരുന്നു.

 

“ഇത് എളുപ്പമാണ്.”

അവൾ confidently പറഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ മല കയറുന്തോറും വഴികൾ steep ആയി.

 

നനഞ്ഞ കല്ലുകൾ.

മഞ്ഞ്.

തണുത്ത കാറ്റ്.

 

അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വിദ്യയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.

 

“Wait…”

അവൾ finally ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ officially tired ആണ്.”

 

ഹൃതിക്ക് ഉടനെ pace slow ചെയ്തു.

 

“Sit വേണോ?”

 

“Little bit…”

 

വഴിയുടെ side ല്‍ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു wooden shelter ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

മഴയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഉണ്ടാക്കിയ പഴയ മറച്ചുവട്ട്.

 

അവർ അവിടേക്ക് കയറി ഇരുന്നു.

 

പുറത്ത് മഞ്ഞ് മലമുകളിൽ പതുക്കെ ഒഴുകുന്നു.

കാറ്റിൽ മരങ്ങൾ ആടുന്നു.

 

വിദ്യ tired ആയി wall ലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

 

Cheeks തണുപ്പിൽ ചുവന്നിരുന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് water bottle നീട്ടി.

 

“See?”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“Gym queen അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ surrender.”

 

വിദ്യ bottle വാങ്ങി ചിരിച്ചു.

 

“Shut up…”

 

പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ അടിയിൽ…

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആരുടെയോ കൂടെ ഇങ്ങനെ ക്ഷീണിച്ച്, ചിരിച്ച്, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ ഒരു വിചിത്രമായ സന്തോഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു…

 

 

 

കുറച്ചുനേരത്തെ വിശ്രമത്തിന് ശേഷം അവർ വീണ്ടും നടന്നു തുടങ്ങി.

 

മലമുകളിലേക്കുള്ള വഴി ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ നിശബ്ദമായിരുന്നു.

 

മഞ്ഞ് ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് കാഴ്ച മുഴുവൻ വിഴുങ്ങും… പിന്നെ പതുക്കെ മാറി വീണ്ടും മലനിരകളെ തുറന്നുകാണിക്കും.

 

നനഞ്ഞ മണ്ണിലൂടെ shoes ചെറുതായി വഴുതുന്നു.

കാറ്റിൽ കാട്ടുപൂക്കളുടെ മണം.

 

വിദ്യയുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും അല്പം heavy ആയിരുന്നെങ്കിലും… അവളുടെ മുഖത്തെ excitement കുറഞ്ഞില്ല.

 

“Almost എത്തി…”

ഹൃതിക്ക് മുന്നോട്ട് നോക്കി പറഞ്ഞു.

 

അടുത്ത വളവ് തിരിഞ്ഞ നിമിഷം…

അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം നിശ്ചലമായി.

 

മലയുടെ നെറുക.

 

അവരുടെ മുന്നിൽ വയനാട് അനന്തമായി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

 

മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പച്ച മലനിരകൾ തിരമാലകളെ പോലെ നീണ്ടുപോകുന്നു.

അകലെയൊക്കെ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ വെള്ളി നൂലുകൾ പോലെ താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു.

 

താഴ്വരകളിൽ മഞ്ഞ് പതുക്കെ ഒഴുകുന്നു… ഭൂമിയുടെ ശ്വാസം പോലെ.

 

കാറ്റ് ശക്തമായി മുഖത്തേക്ക് അടിക്കുന്നു.

ആ തണുപ്പിലും ആ സ്ഥലത്തിന് ഒരു വിചിത്രമായ സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

വിദ്യ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്ന് cliff ന്റെ അരികിൽ നിന്നു.

 

അവളുടെ മുടി കാറ്റിൽ പറക്കുന്നു.

കണ്ണുകളിൽ മുഴുവൻ ആ കാഴ്ചയുടെ reflection.

 

“ദൈവമേ…”

അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.

“ഇത്ര മനോഹരമായ സ്ഥലം ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ല.”

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

 

ആ കാഴ്ചയെക്കാൾ…

ആ നിമിഷം അത് ആദ്യമായി കാണുന്ന വിദ്യയുടെ മുഖം ആയിരുന്നു കൂടുതൽ മനോഹരം.

 

“Happy ആണോ?”

അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

വിദ്യ കുറച്ച് seconds മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

 

പിന്നീട് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“ഒരുപാട്…”

 

കാറ്റിൽ അവളുടെ ശബ്ദം almost അലിഞ്ഞുപോയി.

 

“Honestly…”

അവൾ താഴേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഞാൻ ഒരിക്കൽ വരുമെന്ന് പോലും കരുതിയിട്ടില്ല.”

 

“Why?”

 

വിദ്യ ചെറിയൊരു നിശ്വാസം വിട്ടു.

 

“ജീവിതം മുഴുവൻ… എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ plans ആയിരുന്നു.”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ തന്നെ മറന്നുപോയിരുന്നു.”

 

ഹൃതിക്ക് നിശബ്ദമായി കേട്ടുനിന്നു.

 

“ഇപ്പോൾ…”

വിദ്യ വീണ്ടും ആ മലകളിലേക്ക് നോക്കി.

“എനിക്ക് വീണ്ടും ജീവിക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി.

 

കാരണം…

അവൾ പറയുന്നത് വെറും trip നെക്കുറിച്ചല്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു.

 

അത് അവളുടെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു…

സമയം കടന്നുപോകുന്തോറും മലമുകളിൽ തണുപ്പ് കൂടുതൽ കഠിനമായി.

 

കാറ്റ് ഇപ്പോൾ ശരീരത്തിനുള്ളിലേക്ക് വരെ തുളച്ചുകയറുന്ന പോലെ തോന്നി.

 

വിദ്യ hoodie യുടെ sleeves കൈകളിലേക്ക് കൂടുതൽ വലിച്ചിട്ടു.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ officially freeze ആയി തുടങ്ങുന്നുണ്ട്.”

 

അവൻ laugh ചെയ്തു.

 

“ഇത്ര പെട്ടന്നോ?”

 

“Seriously…”

അവൾ വിറച്ച് പറഞ്ഞു.

“പോകാമോ?”

 

ഹൃതിക്ക് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

 

മഞ്ഞ് പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

“അയ്യോ… ഇപ്പോഴാണല്ലോ real view തുടങ്ങുന്നത്.”

അവൻ പറഞ്ഞു.

“കുറച്ചൂടെ wait ചെയ്യാം വിദ്യ ആന്റി. കോട ഇറങ്ങിയാൽ മുഴുവൻ valley disappear ആകും… അത് കാണാതെ പോകണ്ട.”

 

വിദ്യ doubtful ആയി അവനെ നോക്കി.

 

“ഞാൻ ഇവിടെ ice cube ആയി വീണാൽ?”

 

“അതിന് medicine ഉണ്ട്.”

 

അവൾ eyebrow ഉയർത്തി.

 

“എന്ത് medicine?”

 

ഹൃതിക്ക് mysterious ആയി ചിരിച്ചു.

 

പിന്നീട് shoulder bag തുറന്ന് അകത്ത് നിന്ന് രണ്ട് chilled beer bottles പുറത്തെടുത്തു.

 

വിദ്യ literally പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

“ആഹാ!”

അവൾ തലപിടിച്ചു.

“ഇനി ഇത് കൂടിയേ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”

 

“Perfect climate ന് perfect treatment.”

 

“നീ secretly full alcoholic ആണല്ലോ.”

 

“Socially talented എന്നാണ് പറയേണ്ടത്.”

 

വിദ്യ ഇപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

കാറ്റിൽ അവളുടെ hair മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്നു.

 

“ഞാൻ beer കുടിക്കുന്ന type ആണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

 

ഹൃതിക്ക് bottle തുറന്നുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു.

 

“Actually… ഇല്ല.”

 

“Good.”

അവൾ proud ആയി പറഞ്ഞു.

 

പിന്നീട് രണ്ട് seconds കഴിഞ്ഞ് casual ആയി കൂട്ടിച്ചേർത്തു:

 

“പക്ഷേ college time ൽ ഒരു experience ഉണ്ടായിരുന്നു.”

 

ഹൃതിക്ക് ഉടനെ interested ആയി അവളെ നോക്കി.

 

“Wait… what?”

 

വിദ്യ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

“Engineering college tour.”

 

“വിദ്യ ആന്റി beer കുടിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

 

“കുടിച്ചു എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല…”

അവൾ laugh ചെയ്തു.

“Half bottle പോലും ആയിരുന്നില്ല.”

 

“Story പറയൂ.”

 

വിദ്യ cliff side ലേക്ക് നോക്കി പഴയ ഓർമ്മ പോലെ ചിരിച്ചു.

 

“Tour പോയപ്പോൾ hostel friends എല്ലാവരും secretly beer വാങ്ങി room ല്‍ കൊണ്ടുവന്നു.”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ആദ്യം വലിയ decent girl act ചെയ്തു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.”

 

“Obviously.”

 

“പക്ഷേ curiosity…”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“Finally taste ചെയ്തു.”

 

“Then?”

 

“അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തന്നെ തല ചുറ്റുന്നു എന്ന് ഞാൻ drama കളിച്ചു.”

 

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ച് almost മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞു.

 

“Drama?”

 

“അതെ…”

അവൾ ഇപ്പോഴും ചിരിച്ചു.

“സത്യത്തിൽ ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എല്ലാവരും panic ആകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ over അഭിനയിച്ചു.”

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

അവൻ disbelief ൽ ചിരിച്ചു.

“നിങ്ങൾ dangerous past ഉള്ള ആളാണല്ലോ.”

 

“Shut up.”

 

ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

മലമുകളിൽ കാറ്റ് തണുത്ത് വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

പക്ഷേ ഏറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം, വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ മാത്രം ഒരു വിചിത്രമായ ചൂട് പതിയെ പടരുകയായിരുന്നു…

മഞ്ഞ് പതുക്കെ മലമുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അകലെയുള്ള കാഴ്ചകൾ ഒന്നൊന്നായി വെള്ള നിറമുള്ള കോടയിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു.

 

കാറ്റിന്റെ തണുപ്പിനിടയിൽ beer bottle കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവർ രണ്ടുപേരും cliff ന്റെ അരികിലെ വലിയ പാറയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

ആദ്യ sip എടുത്തപ്പോൾ തന്നെ വിദ്യ മുഖം ചുളിച്ചു.

 

“ഇത് ആളുകൾ എങ്ങനെ enjoy ചെയ്യുന്നു ദൈവമേ…”

 

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“First sip എല്ലായ്പ്പോഴും betrayal ആണ്.”

 

“അത് കഴിഞ്ഞും betrayal തന്നെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”

 

പക്ഷേ കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ slowly relax ആയി തുടങ്ങി.

 

കാറ്റ്.

മഞ്ഞ്.

Beer ന്റെ light warmth.

 

Conversation കൂടുതൽ personal ആയി മാറി.

 

School memories ൽ നിന്ന് college stories ലേക്ക്.

അവിടെ നിന്ന് relationships ലേക്ക്.

 

“നിനക്ക് serious relationship ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ?”

വിദ്യ casual ആയി ചോദിച്ചു.

 

ഹൃതിക്ക് bottle തിരിച്ചു കൊണ്ടു ചിരിച്ചു.

 

“Interrogation ആണോ?”

 

“Answer.”

 

“Hmm…”

അവൻ shoulder ഉയർത്തി.

“ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം.”

 

“ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം ആണോ?”

വിദ്യ കളിയാക്കി.

“കാണുമ്പോൾ കൂടുതൽ experience ഉള്ള പോലെ തോന്നുന്നുണ്ട്.”

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

അവൻ dramatic ആയി പറഞ്ഞു.

“I’m a decent boy.”

 

“Very believable.”

 

അവർ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

 

പിന്നീട് കുറച്ചുനേരം silence.

 

മഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ അവരെ ചുറ്റി almost ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

 

“Marriage നെക്കുറിച്ച് serious ആയി ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

വിദ്യ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

ഹൃതിക്ക് ഈ തവണ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

 

“Honestly…”

അവൻ slow ആയി പറഞ്ഞു.

“Sometimes പേടി തോന്നും.”

 

“എന്തിനെ?”

 

“ആദ്യത്തിൽ എല്ലാം perfect ആയി തുടങ്ങും…”

അവൻ താഴേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

“പിന്നീട് ആളുകൾ roommates പോലെ മാത്രം ആയി മാറും.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ മുഖത്തെ ചിരി ചെറുതായി മങ്ങി.

 

കാരണം…

അവൻ അറിയാതെ തന്റെ ജീവിതത്തെ തന്നെയാണ് പറയുന്നത്.

 

Beer ന്റെ ചെറിയ warmth കൊണ്ടാവാം…

അല്ലെങ്കിൽ ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത കൊണ്ടാവാം…

 

അവൾ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

 

“Physical closeness എന്ന് പറയുന്നത്…”

അവൾ words തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഒരു പെണ്ണിന് അത് വെറും physical കാര്യം മാത്രമല്ല ഹൃതിക്ക്.”

 

അവൻ silent ആയി കേട്ടിരുന്നു.

 

“Sometimes…”

വിദ്യ കണ്ണ് മാറ്റി താഴേക്ക് നോക്കി.

“ഒരു hug… ഒരാൾ നമ്മളെ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കുന്നത്… കൈ പിടിക്കുന്നത്…”

 

കാറ്റിൽ അവളുടെ ശബ്ദം അല്പം വിറച്ചു.

 

“അത് ഒക്കെ… സ്ത്രീകൾക്ക് വളരെ important ആണ്.”

 

ഹൃതിക്ക് ഇപ്പോൾ അവളെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ വിദ്യ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

 

വളരെ വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന ചില വികാരങ്ങൾ അറിയാതെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുകയായിരുന്നു.

 

“പുറത്ത് എല്ലാവരും കരുതും…”

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഈ പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് അങ്ങനെ feelings ഒന്നുമില്ലെന്ന്.”

 

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു ആഴമുള്ള സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“പക്ഷേ സത്യം…”

അവൾ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ആരോ ഒരാൾ നമ്മളെ genuinely desire ചെയ്യണം എന്ന്… മനോഹരിയായി കാണണം എന്ന്… സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരിക്കലും completely ഇല്ലാതാകില്ല.”

 

ആ sentence പറഞ്ഞ നിമിഷമാണ് വിദ്യക്ക് താൻ എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ബോധ്യമായത്.

 

അവൾ പെട്ടെന്ന് മിണ്ടാതായി.

 

കാറ്റ് മാത്രം അവരുടെ ഇടയിലൂടെ വീശി.

 

ഹൃതിക്ക് ഇപ്പോഴും അവളെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

 

ആ നിശബ്ദതയിൽ…

ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള എന്തോ ഒരു രേഖ വളരെ അപകടകരമായി മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു…

 

മഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ അവരെ ചുറ്റി almost ഒരു മതിൽ പോലെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

Beer ന്റെ ചെറിയ warmth ശരീരത്തിലേക്ക് പടർന്നെങ്കിലും…

വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന വികാരങ്ങളാണ് പതിയെ തുറന്നുപോകുന്നത്.

 

ഹൃതിക്ക് ഒന്നും ഇടയ്ക്ക് പറയാതെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

അതായിരുന്നു അവളെ കൂടുതൽ സംസാരിപ്പിച്ചത്.

 

“ഒരു പെണ്ണിന്…”

വിദ്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“Physical intimacy എന്ന് പറയുന്നത്… just body അല്ല ഹൃതിക്ക്.”

 

അവൾ bottle കൈയിൽ തിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

 

“ആരോ ഒരാൾ നമ്മളെ ശ്രദ്ധയോടെ തൊടണം…

നമ്മളെ മനോഹരിയായി നോക്കണം…

അടുത്തേക്ക് വലിക്കണം…”

 

അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചു.

 

“Sometimes… ഒരു hug പോലും…”

അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഒരു സ്ത്രീയെ വീണ്ടും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നിക്കും.”

 

ഹൃതിക്ക് silent ആയി അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

 

വിദ്യ ഇപ്പോൾ നിർത്താൻ കഴിയാതെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

“Marriage കഴിഞ്ഞ ആദ്യ കുറച്ച് വർഷങ്ങൾ…”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു… സമയമാകുമ്പോൾ എല്ലാം better ആവും എന്ന്.”

 

കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി.

 

“പക്ഷേ പിന്നീട്…”

അവൾ ചെറുതായി നിശ്വസിച്ചു.

“Life മുഴുവൻ responsibilities ആയി മാത്രം മാറി.”

 

ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖം പതുക്കെ emotional ആയി.

 

“ഒരുപാട് രാത്രികളിൽ…”

വിദ്യ almost whisper പോലെ പറഞ്ഞു.

“അരികിൽ ഒരാൾ ഉണ്ടെങ്കിലും… completely alone ആയി feel ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ഞാൻ.”

 

ആ sentence നു ശേഷം കുറച്ച് seconds ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

പിന്നീട് വളരെ slowly…

 

“ഒരു പെണ്ണിന് desire ചെയ്യപ്പെടണം എന്ന feeling…”

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് പറഞ്ഞു.

“അത് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി മരിക്കില്ല ഹൃതിക്ക്.”

 

ഇപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവ് വ്യക്തമായിരുന്നു.

 

“ആരോ ഒരാൾ…”

അവൾ words തേടി.

“നമ്മളെ ശരിക്കും ആഗ്രഹിക്കണം… നമ്മളെ സ്പർശിക്കാൻ കൊതിക്കണം…

നമ്മളെ നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ ആ feeling കാണണം…”

 

ആ വാക്കുകൾ അവൾ അറിയാതെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുകയായിരുന്നു.

 

വർഷങ്ങളായി അടക്കി വച്ചിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിശബ്ദ വിശപ്പ് പോലെ.

 

പെട്ടെന്ന് തന്നെ താൻ എത്ര തുറന്നു സംസാരിച്ചുവെന്ന് വിദ്യക്ക് ബോധ്യമായി.

 

അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് മാറ്റി.

 

“Sorry…”

അവൾ nervous ആയി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“Beer blame ചെയ്യാം.”

 

പക്ഷേ ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചില്ല.

 

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ തമാശയോ കളിയോ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

 

വളരെ ആഴമുള്ള ഒരു emotion മാത്രം.

 

അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് അല്പം ചായി.

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”

 

ആ വിളി കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു.

 

കാരണം…

ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇത്ര നാളായി ഒളിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീയെ പൂർണ്ണമായി കണ്ടത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നിയത്…

 

 

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ കുറച്ചുനേരം വിദ്യ എവിടെയാണെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.

 

Tent ന്റെ glass wall ലൂടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അകത്തേക്ക് വീഴുന്നു.

പുറത്ത് മഞ്ഞ് ഇപ്പോഴും കാടിനെ പകുതി മറച്ചുനിർത്തിയിരിക്കുന്നു.

 

കുറച്ചുനേരം അവൾ blanket നുള്ളിൽ തന്നെ നിശബ്ദമായി കിടന്നു.

 

ശരീരത്തിനകത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ lightness.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഭാരമല്ല, സമാധാനമാണ് നിറഞ്ഞിരുന്നത്.

 

പതുക്കെ ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് തിരികെ വന്നു.

 

മലമുകളിൽ ഇരുന്നു സംസാരിച്ചത്…

Beer…

മഞ്ഞ്…

പിന്നെ… വർഷങ്ങളായി ആരോടും പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ.

 

അവൾ pillow ലേക്ക് മുഖം ചായ്ച്ച് ചെറുതായി കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

അതിശയകരമായി, അവൾക്ക് guilt തോന്നിയില്ല.

 

മറിച്ച്…

വളരെ നാളായി നെഞ്ചിനകത്ത് കല്ലുപോലെ കിടന്നിരുന്ന എന്തോ ഒരു ഭാരം ആരോടെങ്കിലും finally തുറന്നു പറഞ്ഞതിന്റെ ആശ്വാസം.

 

“ഞാൻ ഇത്ര ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നതാണോ…”

അവൾ സ്വയം തന്നെ ചോദിച്ചു.

 

അത് അവൾക്ക് ഇന്നലെയാണ് ശരിക്കും മനസ്സിലായത്.

 

ജീവിതം മുഴുവൻ strong woman ആയി ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ…

തന്റെ ഉള്ളിൽ എത്ര emotional starvation ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പോലും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

 

പക്ഷേ ഹൃതിക്കിന്റെ മുന്നിൽ…

ആ രാത്രി അവൾ ആദ്യമായി അഭിനയിക്കാതെ സംസാരിച്ചു.

 

Strong wife ആയി അല്ല.

Responsible mother ആയി അല്ല.

Bank officer ആയി അല്ല.

 

വെറും… സ്നേഹവും സാമീപ്യവും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയായി.

 

ആ realization അവളെ പേടിപ്പിച്ചില്ല.

 

മറിച്ച്…

ഒരു വിചിത്രമായ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നു.

 

Tent ന് പുറത്തുനിന്ന് പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം.

അകലെയൊക്കെ ആരോ firewood വെട്ടുന്ന ശബ്ദം.

 

Phone screen എടുത്ത് സമയം നോക്കുമ്പോഴാണ് ഹൃതിക്കിന്റെ message കാണുന്നത്.

 

“Good morning, Lakshmi aunty 😊

Ready for trekking part 2?”

 

ആ “ലക്ഷ്മി ആന്റി” എന്ന വിളി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ വിദ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ smile വിരിഞ്ഞു.

 

കാരണം…

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം, ആരോ ഒരാൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ സ്ത്രീയെ കേട്ടും മനസ്സിലാക്കിയും നിൽക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ അവളെ ജീവനുള്ളവളായി അനുഭവിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി…

 

Breakfast കഴിഞ്ഞ ശേഷം രാവിലെ മഞ്ഞ് അല്പം മാറിയ സമയത്താണ് അവർ trekking ന് ഇറങ്ങിയത്.

 

Resort arrange ചെയ്ത local guide മുന്നിൽ നടന്നു.

 

വിദ്യ black track pants ഉം ഹൃതിക്കിന്റെ oversized hoodie യും തന്നെയായിരുന്നു ഇട്ടിരുന്നത്.

 

ആ dress ൽ അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഇന്നലത്തെ പോലെ awkwardness തോന്നിയില്ല.

 

മറിച്ച്… strangely comfortable.

 

“Look at you…”

ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“Now you officially look like a trekking person.”

 

വിദ്യ കണ്ണ് ചുരുക്കി അവനെ നോക്കി.

 

“കുറച്ച് കൂടെ കളിയാക്കിയാൽ ഞാൻ തിരിച്ചു പോകും.”

 

“Sorry ലക്ഷ്മി ആന്റി.”

 

ആ വിളി കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും ആ ചെറിയ ചലനം ഉണ്ടായി.

 

 

കാടിനകത്തേക്ക് കയറുന്തോറും വയനാടിന്റെ സൗന്ദര്യം മറ്റൊരു ലോകം പോലെ തുറന്നുവന്നു.

 

മുകളിൽ കട്ടിയായി പന്തലിച്ച മരങ്ങൾ സൂര്യപ്രകാശത്തെ പച്ച നിറത്തിൽ ചാലിച്ച് താഴേക്ക് വിടുന്നു.

 

നനഞ്ഞ മണ്ണിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ shoes ചെറുതായി താഴ്ന്നുപോകുന്നു.

കാറ്റിൽ മഴയുടെ മണം… കാട്ടുപൂക്കളുടെ ഗന്ധം… നനഞ്ഞ ഇലകളുടെ തണുപ്പ്.

 

അകലെയൊക്കെ unseen birds ന്റെ വിളികൾ echo ആയി കേൾക്കാം.

 

ചിലയിടങ്ങളിൽ മരക്കൊമ്പുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ നേരെ മുഖത്തേക്ക് വീഴും.

 

വിദ്യ ഓരോ കാഴ്ചയും almost കുട്ടികളെ പോലെ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

 

“ദൈവമേ…”

അവൾ ചുറ്റും നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ഇത്ര beautiful ആയ സ്ഥലം ആളുകൾ എങ്ങനെ വിട്ട് പോകുന്നു…”

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

 

“Because അവർക്ക് phone signal വേണം.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവൾ വീണ്ടും കാടിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദയായി.

 

ആ കാട്ടിന് ഒരു പ്രത്യേക ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

ഓരോ ഇലയും…

ഓരോ ശബ്ദവും…

ഓരോ കാറ്റും…

 

മനസ്സിലെ ശബ്ദങ്ങളെ പോലും പതുക്കെ ശാന്തമാക്കുന്ന പോലെ.

 

ഒരു ചെറിയ stream കടക്കുമ്പോൾ guide കൈ നീട്ടി സഹായിക്കാൻ നോക്കി.

 

പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഹൃതിക്ക് വിദ്യയുടെ കൈ പിടിച്ചു.

 

“Careful…”

 

ആ സ്പർശം വെറും ഒരു second മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

 

പക്ഷേ വിദ്യയുടെ ഹൃദയം അറിയാതെ വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു.

 

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

 

എന്നാൽ ഉള്ളിൽ…

ആ ചെറിയ touch പോലും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ feel ചെയ്യുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.

 

 

കുറച്ച് മുകളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കാട് കൂടുതൽ dense ആയി.

 

മഞ്ഞ് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പതുക്കെ ഒഴുകുന്നു.

സൂര്യപ്രകാശം പോലും നിലത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായി എത്തുന്നില്ല.

 

Guide മുന്നിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു:

 

“ഇവിടെ കുറച്ച് elephants movement ഉണ്ടാവും… noise കുറച്ച് മതി.”

 

അത് കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ instinctively ഹൃതിക്കിന്റെ അരികിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്ന് നടന്നു.

 

അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

പകരം വളരെ naturally അവളുടെ pace ന് അനുസരിച്ച് slow ആയി നടന്നു.

 

ആ നിശബ്ദതയിൽ…

അവരുടെ ഇടയിലെ അടുപ്പം ഇപ്പോൾ വാക്കുകൾക്കപ്പുറം വളരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…

 

 

തിരിച്ച് resort ലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരത്തെ മഞ്ഞ് വീണ്ടും കാടിനെ മൂടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

 

കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം നീണ്ട trekking ആയിരുന്നെങ്കിലും…

വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ അത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമുള്ള ഒരു awakening പോലെ തോന്നി.

 

കാടിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുടിയിലും dress ലും ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.

Shoes ല്‍ നനഞ്ഞ മണ്ണ്.

 

പക്ഷേ മുഖത്ത് മാത്രം അപൂർവ്വമായൊരു സമാധാനം.

 

Resort ന് മുന്നിലെ ചെറിയ wooden sit-out ൽ ഇരുന്നപ്പോൾ ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

 

അകലെയൊക്കെ crickets ന്റെ ശബ്ദം.

മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ്.

 

വിദ്യ coffee cup കൈയിൽ ചൂടാക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

 

പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

 

“Thanks…”

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി.

 

“എന്തിന്?”

 

വിദ്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“ഇന്നത്തേക്ക്.”

 

അവൻ casual ആയി shoulder ഉയർത്തി.

 

“Welcome.”

 

“No… serious ആയി.”

അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ഇത്ര നല്ല ഒരു trekking experience എനിക്ക് life ൽ കിട്ടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിട്ടില്ല.”

 

ഹൃതിക്ക് നിശബ്ദമായി കേട്ടുനിന്നു.

 

“വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…”

വിദ്യ slow ആയി words തെരഞ്ഞെടുത്തു.

“ഞാൻ ശരിക്കും ജീവിക്കുന്ന പോലെ feel ചെയ്തു.”

 

ആ sentence കേട്ടപ്പോൾ ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ soft ആയി.

 

വിദ്യ cup താഴെ വെച്ചു.

 

“കാട്ടിനകത്ത് നടക്കുമ്പോൾ…”

അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

“എന്റെ age പോലും ഞാൻ മറന്നു.”

 

“Good.”

ഹൃതിക്ക് ഉടനെ പറഞ്ഞു.

“Because നിങ്ങൾ അത് overthink ചെയ്യുന്നത് already too much ആണ്.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു തലകുലുക്കി.

 

പിന്നീട് കുറച്ച് seconds അവൾ അവനെ നോക്കി നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു.

 

“Honestly ഹൃതിക്ക്…”

അവളുടെ ശബ്ദം ഈ തവണ വളരെ soft ആയിരുന്നു.

“നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതൊന്നും ഒരിക്കലും ചെയ്തേനെയെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു emotion തെളിഞ്ഞു.

അവൻ മറുപടി പറയാതെ കുറച്ചുനേരം

അവളെ തന്നെ നോക്കി.

 

ആ നിശബ്ദതയിൽ…

അവർ രണ്ടുപേരും മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി —

 

ഈ യാത്ര ഇനി വെറും ഒരു trip മാത്രമല്ലെന്ന്…

 

മഴ വീണ്ടും ചെറുതായി ചാറാൻ തുടങ്ങി.

 

Wooden sit-out ന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കി.

 

വിദ്യ blanket കാലുകളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടുകൊണ്ട് coffee cup ലെ അവസാന sip കുടിച്ചു.

 

ഹൃതിക്ക് പക്ഷേ unusual ആയി quiet ആയിരുന്നു.

 

സാധാരണ എന്തെങ്കിലും കളിയോ തമാശയോ പറഞ്ഞു അവളെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന ആളാണ്…

 

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൻ മുന്നിലെ മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.

 

അവന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ പറയാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരാളുടെ tension വ്യക്തമായിരുന്നു.

 

“എന്താ?”

അവൾ finally ചോദിച്ചു.

 

“Nothing…”

 

“Lie.”

 

ഹൃതിക്ക് ചെറുതായി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

“നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ full detective ആയി.”

 

“ഹൃതിക്ക്…”

വിദ്യ cup table ലേക്ക് വെച്ചു.

“നിനക്ക് എന്തോ പറയാനുണ്ട്.”

 

അവൻ ഉടനെ കണ്ണ് മാറ്റി.

 

“ഇല്ല.”

 

“ഉണ്ട്.”

അവൾ soft ആയി insist ചെയ്തു.

“നിന്റെ face കണ്ടാൽ മനസ്സിലാകും.”

 

കുറച്ചുനേരം അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

പുറത്ത് മഞ്ഞ് കൂടുതൽ കട്ടിയായി.

 

“Leave it…”

അവൻ finally പറഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ വിദ്യ ഇപ്പോൾ curious ആയിരുന്നു.

 

“ഇല്ല. പറയ്.”

 

“വിദ്യ ആന്റി…”

 

“Hmm?”

 

“ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ…”

അവൻ sentence complete ചെയ്യാതെ നിർത്തി.

 

വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ചെറുതായി വേഗത്തിലായി.

 

കാരണം അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു nervousness അവൾ കേൾക്കുകയായിരുന്നു.

 

“എന്ത്?”

അവൾ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

ഹൃതിക്ക് ഒരു വലിയ നിശ്വാസം വിട്ടു.

 

പിന്നീട് പതുക്കെ അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

 

മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അവന്റെ ശബ്ദം almost whisper പോലെ ആയിരുന്നു.

 

“ആന്റി…”

 

ആ വിളി കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ നിശ്ചലമായി.

 

ഇത്ര നാളും playful ആയി വിളിച്ചിരുന്ന അതേ വാക്ക്…

 

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിൽ മറ്റെന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

വളരെ ആഴമുള്ള ഒരു emotion.

 

ഹൃതിക്ക് കുറച്ചുനേരം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

 

പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ…

words ശ്രദ്ധയോടെ തെരഞ്ഞെടുത്ത് അവൻ പറയാൻ തുടങ്ങി…

 

മഴയുടെ ശബ്ദം അവരുടെ ഇടയിലെ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കി.

 

ഹൃതിക്ക് കുറച്ചുനേരം words തേടുന്ന പോലെ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

 

വിദ്യ അവനെ നോക്കി കാത്തിരുന്നു.

 

അവന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ കളിയേക്കാൾ hesitation കൂടുതലായിരുന്നു.

 

“ആന്റി…”

അവൻ വീണ്ടും soft ആയി വിളിച്ചു.

“ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ… തെറ്റായി എടുക്കരുത്.”

 

വിദ്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“ഇത്ര build up ഉണ്ടെങ്കിൽ dangerous ആയിരിക്കും.”

 

ഹൃതിക്കും ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു.

 

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവൻ വീണ്ടും serious ആയി.

 

“ആന്റി എപ്പോഴും പറയാറില്ലേ…”

അവൻ പതുക്കെ തുടങ്ങി.

“ഒരു സ്ത്രീക്ക് emotionally close feel ചെയ്യുന്നത് important ആണെന്ന്.”

 

വിദ്യ silent ആയി കേട്ടിരുന്നു.

 

“പുരുഷന്മാർക്കും ചില കാര്യങ്ങൾ important ആണ് ആന്റി.”

 

കാറ്റ് പതുക്കെ അവരുടെ ഇടയിലൂടെ വീശി.

 

“Sometimes…”

അവൻ words ശ്രദ്ധയോടെ തെരഞ്ഞെടുത്തു.

“ഒരു സ്ത്രീ നമ്മളെ physically attract ചെയ്യണം… impress ചെയ്യണം… അതും വലിയ കാര്യമാണല്ലോ.”

 

വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി മാറി.

 

പക്ഷേ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

ഹൃതിക്ക് അവളുടെ reaction ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു.

 

“ഞാൻ പറയുന്നത്…”

അവൻ awkward ആയി ചിരിച്ചു.

“ആന്റി നിങ്ങളെ എപ്പോഴും hide ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ തോന്നും.”

 

“Hide?”

 

“അതെ…”

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ beautiful ആണെന്ന് പോലും accept ചെയ്യാതെ.”

 

വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം ശക്തമായി ഇടിച്ചു.

 

അവൻ ഇപ്പോൾ നേരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കാണ് നോക്കുന്നത്.

 

“Honestly…”

ഹൃതിക്ക് ചെറിയൊരു nervous laugh വിട്ടു.

“ആന്റി കുറച്ച് physically attractive ആയി dress ചെയ്യാനും… സ്വന്തം beauty enjoy ചെയ്യാനും try ചെയ്താൽ…”

 

അവൻ sentence complete ചെയ്യാതെ നിർത്തി.

 

വിദ്യ eyebrows ഉയർത്തി.

 

“Then?”

 

ഹൃതിക്ക് ഈ തവണ ചിരിച്ചു.

 

“Maybe…”

അവൻ slow ആയി പറഞ്ഞു.

“ആന്റി ആഗ്രഹിക്കുന്ന attention… affection… ഒക്കെ കുറച്ച് easy ആയി കിട്ടും.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ മുഖത്ത് surprise ഉം amusement ഉം ഒരുമിച്ച് വന്നു.

 

രണ്ട് seconds അവൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു.

 

പിന്നീട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

“കള്ള ചെക്കാ…”

 

ഹൃതിക്ക് relief ആയി laugh ചെയ്തു.

 

“ഞാൻ serious ആയി പറഞ്ഞതാ.”

 

“അതെ അതെ…”

വിദ്യ ഇപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി… trekking, gym, jeans… എല്ലാം പിന്നിൽ hidden agenda ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ.”

 

“ആന്റി!”

അവൻ fake offended ആയി പറഞ്ഞു.

 

വിദ്യ ചിരിച്ച് തലകുലുക്കി.

 

പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ അടിയിൽ…

അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ അപകടകരമായി സ്പർശിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.

 

കാരണം…

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം, ഒരാൾ തന്റെ സ്ത്രീത്വത്തെ ഇങ്ങനെ തുറന്നു പറഞ്ഞ് കാണുകയാണ്… അതും അവളെ ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ…

 

Trip കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന യാത്ര മുഴുവൻ വിദ്യയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ഉണർവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

വയനാടിന്റെ തണുത്ത കാറ്റും, മഞ്ഞും, കാടിന്റെ മണമുമൊക്കെ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ.

പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ…

ഹൃതിക്ക് പറഞ്ഞ ചില വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു.

“നിങ്ങൾ beautiful ആണെന്ന് പോലും accept ചെയ്യാതെ…”

ആ sentence.

ആദ്യം അത് കേട്ട് അവൾ ചിരിച്ചെങ്കിലും…

പിന്നീട് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, അതിൽ സത്യമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

വർഷങ്ങളായി അവൾ തന്റെ സ്ത്രീത്വത്തെ തന്നെ മറച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ജീവിതം മുഴുവൻ decent wife, responsible mother, officer…

അങ്ങനെ role കളുടെ പിന്നിൽ ജീവിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഒരിക്കൽ തന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീയെ അവൾ തന്നെ മറന്നുപോയിരുന്നു.

വീട്ടിലെത്തിയ അന്ന് വൈകുന്നേരം സുരേഷ് ഇനിയും office ൽ നിന്നെത്തിയിരുന്നില്ല.

Bedroom ലെ mirror ന് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ വിദ്യ കുറച്ചുനേരം സ്വയം തന്നെ നോക്കി.

Trip കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ടാവാം…

മുഖത്ത് ഒരു freshness ഉണ്ടായിരുന്നു.

Skin ൽ glow.

കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു liveliness.

Wardrobe തുറന്ന് അവൾ ഏറെ നാളായി ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു saree പുറത്തെടുത്തു.

Dark wine shade.

Soft fabric.

അത് ധരിച്ച ശേഷം mirror ലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ ചെറിയൊരു surprise തോന്നി.

Hair loose ആയി വിട്ടു.

Light perfume.

ചെറിയ earrings.

ഒന്നും vulgar ആയിരുന്നില്ല…

പക്ഷേ വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം, അവൾ ആദ്യമായി തന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കാണാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.

Mirror ന് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം ചെറുതായി nervous ആയിരുന്നു.

കാരണം…

അവൾ ഇത് ചെയ്യുന്നത് attention നു വേണ്ടിയാണ്.

സുരേഷ് തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കണം.

തന്നെ ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കണം.

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ അത് ആഗ്രഹിക്കുകയായിരുന്നു.

Door bell കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിലായി.

സുരേഷ് അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ആദ്യം സാധാരണ പോലെ phone നോക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ shoes അഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ഒരുനിമിഷം കണ്ണുകൾ വിദ്യയിലേക്ക് വീണു.

അദ്ദേഹം ചെറുതായി നിശ്ചലമായി.

ആ reaction മാത്രം മതിയായിരുന്നു വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ വിരിയാൻ.

“ഇന്ന് എന്താ special?”

സുരേഷ് finally ചോദിച്ചു.

വിദ്യ അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല…”

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം phone വീണ്ടും vibrate ചെയ്തു.

Office call.

സുരേഷ് ഉടനെ അത് attend ചെയ്ത് sofa യിലേക്ക് നടന്നു.

Conversation അവിടെ അവസാനിച്ചു.

വിദ്യയുടെ മുഖത്തെ ചെറിയ പ്രതീക്ഷ പതുക്കെ മങ്ങി.

Mirror ന് മുന്നിൽ ഒരുങ്ങി നിന്ന സ്ത്രീയെ ഒരുനിമിഷം ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും…

അവളുടെ ഉള്ളിൽ എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഉണർന്ന ആ ആഗ്രഹം അദ്ദേഹം കണ്ടില്ല.

ആ രാത്രി വിദ്യക്ക് വീണ്ടും മനസ്സിലായി —

ഒരു സ്ത്രീ മനോഹരിയായി ഒരുങ്ങുന്നത് ചിലപ്പോൾ ലോകത്തിനുവേണ്ടിയല്ല…

താൻ ഇപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കപ്പെടാൻ അർഹയാണ് എന്ന് ഒരാൾ പറയണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിനുവേണ്ടിയാണ്…

രാത്രി കൂടുതൽ നിശബ്ദമായി.

 

Bedroom ലെ dim light മാത്രം മുറിയിൽ മങ്ങിയ ചൂട് പകരുന്നു.

 

Mirror ന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും സ്വന്തം reflection ല്‍ തന്നെയായിരുന്നു.

 

 

 

Wine shade saree യിൽ അവൾക്ക് തന്നെ പരിചയമില്ലാത്തൊരു സൗന്ദര്യം തോന്നി.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ഒരു സ്ത്രീയായി കാണപ്പെടണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ അവൾ ഒരുങ്ങിയിരുന്നു.

 

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ door അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.

 

സുരേഷ്.

 

അവൾ mirror ലൂടെ തന്നെ അയാളെ നോക്കി.

 

ഒരു നിമിഷം…

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിശ്ചലമായി.

 

ആ നോട്ടത്തിൽ surprise ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആഗ്രഹവും.

 

വിദ്യയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു.

 

അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ച നിമിഷം finally വന്നതുപോലെ.

 

സുരേഷ് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു നിന്നു.

 

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരികിലൂടെ സ്പർശിച്ച നിമിഷം, വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരു വികാരം ഉണർന്നു.

 

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

ഒരിക്കൽ…

വളരെ പണ്ടൊരിക്കൽ…

താൻ ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.

 

തന്നെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്ന ഒരു പുരുഷൻ.

തന്നെ ആഗ്രഹത്തോടെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്ന ഒരാൾ.

 

പക്ഷേ ആ നിമിഷങ്ങൾ വളരെ പെട്ടെന്ന് തീർന്നു.

 

സുരേഷിന്റെ സ്പർശത്തിൽ ഒരു ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു…

പക്ഷേ അതിൽ അവളെ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്നേഹം ഇല്ലായിരുന്നു.

 

അവൾ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് അറിയാനുള്ള ശ്രമം ഇല്ല.

വളരെ വേഗം…

വളരെ യാന്ത്രികമായി…

അത് അവസാനിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ സുരേഷ് ക്ഷീണത്തോടെ bed ലേക്ക് വീണു.

 

“Good night…”

അദ്ദേഹം half-sleep ൽ പറഞ്ഞു.

 

ചില seconds കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം steady ആയി.

 

ഉറക്കം.

 

വിദ്യ മാത്രം ഉണർന്നുകിടന്നു.

 

Ceiling ലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ നിശബ്ദമായി കിടന്നു.

 

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ശൂന്യത മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്…

 

മറിച്ച് വളരെ കഠിനമായ ഒരു realization.

 

താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് വെറും physical closeness അല്ലെന്ന്.

 

തന്നെ ഒരാൾ സാവധാനമായി മനസ്സിലാക്കണം…

തന്നെ ആസ്വദിക്കണം…

തന്റെ വികാരങ്ങളെയും ശരീരത്തെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹത്തോടെ സ്പർശിക്കണം…

 

അതാണ് അവൾ ഇത്ര നാളായി തേടിയിരുന്നത്.

 

പക്ഷേ സുരേഷിനൊപ്പം അത് ഒരിക്കലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

 

ഇന്നും ഇല്ല.

 

കണ്ണിന്റെ കോണിൽ നിന്നൊരു കണ്ണുനീർ pillow ലേക്ക് വീണു.

 

ആ നിമിഷം വിദ്യ ആദ്യമായി ഭയപ്പെട്ടു —

 

ഇനി ഇപ്പോഴും തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പോലും…

അവ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമാകാതെ ഈ ജീവിതം അവസാനിച്ചേക്കാമെന്ന്…

 

 

ആ രാത്രിയിൽ വിദ്യക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത് ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷീണം അല്ലായിരുന്നു…

 

മറിച്ച് തന്റെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ വീണ്ടും പാതിവഴിയിൽ ഒടിഞ്ഞുവീണതായിരുന്നു.

 

കിടക്കയിൽ പുതച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ അവൾ ceiling ലേക്ക് നോക്കി.

 

അരികിൽ ഉറങ്ങുന്ന ഭർത്താവ്.

വർഷങ്ങളായുള്ള ദാമ്പത്യം.

ഒരേ വീട്ടിൽ ജീവിച്ചിട്ടും… ഒരുപാട് അകലം.

 

അവൾ ആ രാത്രി ഒരുങ്ങിയത് വെറും physical intimacy നു വേണ്ടിയല്ല.

 

ആരോ ഒരാൾ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കണം…

തന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കണം…

“നീ ഇപ്പോഴും മനോഹരിയാണ്” എന്ന് പറയാതെ പറയണം…

 

അതാണ് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.

 

പക്ഷേ അവസാനം സംഭവിച്ചത് പതിവുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.

 

സുരേഷിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ തീർന്നു.

അദ്ദേഹം ഉറങ്ങി.

 

വിദ്യ മാത്രം ഉണർന്നുകിടന്നു.

 

പുതപ്പിനടിയിൽ സ്വന്തം ശരീരം ഒളിപ്പിച്ചിട്ടും, ഉള്ളിലെ ശൂന്യത മറയ്ക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

 

കാരണം ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി അവൾ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു —

 

തന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ…

ഇത്ര നാളായി ആരും ശരിക്കും ചേർത്ത് പിടിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്…

ആ ദിവസങ്ങൾ മുഴുവൻ വിദ്യ പഴയ പോലെ ആയിരുന്നില്ല.

 

Bank ൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴും…

വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും…

എന്തോ ഒരു ശൂന്യത അവളെ പിന്തുടരുന്ന പോലെ.

 

രാത്രികളാണ് ഏറ്റവും കഠിനമായിരുന്നത്.

 

സുരേഷ് അരികിൽ കിടന്നാലും…

ആ അകലം ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി feel ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

 

കാരണം വയനാട്ടിൽ ഹൃതിക്കിന്റെ മുന്നിൽ ആദ്യമായി തന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യങ്ങൾ തുറന്നു പറഞ്ഞതിന് ശേഷം…

ഇനി അഭിനയിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് ദിവസവും call ചെയ്യും.

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി… എന്താ പറ്റിയത്?”

 

“Nothing.”

 

“Lie.”

 

പക്ഷേ അവൾ കൂടുതൽ ഒന്നും പറയില്ല.

 

അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ക്ഷീണം കേട്ട് ഹൃതിക്കിന് വിഷമം തോന്നുമായിരുന്നു.

 

 

ഒരു വൈകുന്നേരം.

 

മഴ വരാനിരിക്കുന്ന മങ്ങിയ കാലാവസ്ഥ.

 

Door bell കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ സാധാരണ പോലെ door തുറന്നു.

 

പുറത്ത് ഹൃതിക്ക്.

 

Black shirt.

Face ല്‍ clear concern.

 

“Call എടുത്തില്ല…”

 

വിദ്യ forced smile ചെയ്തു.

 

“Busy ആയിരുന്നു.”

 

അവൻ ഉടനെ മനസ്സിലാക്കി അത് കള്ളമാണെന്ന്.

 

അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ സുരേഷ് വീട്ടിലില്ലെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

 

“Uncle?”

 

“Late meeting.”

 

കുറച്ചുനേരം സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചെങ്കിലും…

വിദ്യയുടെ കണ്ണുകളിലെ sadness മറയുന്നില്ലായിരുന്നു.

 

Finally ഹൃതിക്ക് നേരെ ചോദിച്ചു.

 

“ആന്റി… എന്താ നടക്കുന്നത്?”

 

“Nothing serious.”

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”

അവന്റെ ശബ്ദം soft ആയി.

“Please.”

 

ആ ഒരു “please” കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നനഞ്ഞു.

 

അവൾ കണ്ണ് മാറ്റി balcony ലേക്ക് നടന്നു.

 

പുറത്ത് മഴ തുടങ്ങാനിരിക്കുകയാണ്.

കാറ്റിൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം.

 

ഹൃതിക്ക് അവളുടെ പിന്നാലെ വന്നു നിന്നു.

 

കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

താഴെ റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ പോകുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

 

Finally വിദ്യ railing ൽ കൈ വെച്ച് താഴേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു.

 

“ആ രാത്രി…”

അവൾ പതുക്കെ തുടങ്ങി.

“Trip കഴിഞ്ഞ് വന്ന ദിവസം…”

 

ഹൃതിക്ക് silent ആയി കേട്ടു.

 

“ഞാൻ first time… genuinely ശ്രമിച്ചു.”

അവൾ painful ആയി ചിരിച്ചു.

“സുരേഷ് എന്നെ notice ചെയ്യാൻ.”

 

അവന്റെ മുഖം slowly serious ആയി.

 

“വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…”

വിദ്യയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“ഞാൻ ഒരുങ്ങി നിന്നു… ഒരാൾ എന്നെ ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കണം എന്ന് കരുതി.”

 

കാറ്റ് ശക്തമായി വീശി.

 

“പക്ഷേ…”

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“അവസാനം എല്ലാം വീണ്ടും same.”

 

ഹൃതിക്കിന്റെ jaw tight ആയി.

 

വിദ്യ ഇപ്പോൾ നിർത്താതെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

“അവൻ എന്നെ touch ചെയ്തു…”

അവൾ painful honesty യോടെ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ… എന്നെ feel ചെയ്തില്ല.”

 

ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന humiliation വ്യക്തമായിരുന്നു.

 

“ഒരു സ്ത്രീയെ…”

അവൾ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ശരീരമായി മാത്രം ഉപയോഗിച്ച്… പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ…”

 

അവളുടെ ശബ്ദം finally പൊട്ടി.

 

“അത്… വളരെ lonely ആണ് ഹൃതിക്ക്…”

 

ആ നിമിഷം ഹൃതിക്കിന് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.

 

കാരണം…

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ വെറും വിഷമമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.

 

വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിക്കപ്പെടാതെ ജീവിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുടെ തകർന്ന ഹൃദയമായിരുന്നു…

 

 

Balcony യിലെ ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഹൃതിക്ക് വിദ്യയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ തയ്യാറായില്ല.

 

ആ ദിവസം അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ…

വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതലായി അവളുടെ തകർന്ന മനസ്സാണ് അവൻ കണ്ടത്.

 

വിദ്യ railing ലേക്ക് ചാരിനിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”

 

അവൾ കണ്ണ് തുടച്ച് forced ആയി ചിരിക്കാൻ നോക്കി.

 

“Sorry… ഞാൻ over emotional ആയി.”

 

“ഇല്ല.”

അവൻ വളരെ soft ആയി പറഞ്ഞു.

“You deserve better.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആരോ ഒരാൾ തന്റെ വേദനയെ ചെറുതാക്കി കാണാതെ…

അതിനെ സത്യമായി അംഗീകരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ കൈയിൽ കൈവെച്ചു.

 

ആ സ്പർശത്തിൽ desire ഇല്ലായിരുന്നു.

 

Comfort മാത്രം.

 

“Please…”

അവൻ calm ആയി പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ punish ചെയ്യരുത്.”

 

വിദ്യ silent ആയി അവനെ നോക്കി.

 

“നിങ്ങൾ broken അല്ല ആന്റി…”

അവൻ തുടർന്നു.

“നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും ആണ്. അത് തെറ്റല്ല.”

 

ആ രാത്രി ഏറെ നേരം അവർ balcony യിൽ സംസാരിച്ചു.

 

മഴ.

തണുത്ത കാറ്റ്.

നിശബ്ദത.

 

അതിനിടയിൽ വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടഞ്ഞുകിടന്ന വേദനകൾ വിദ്യ പതിയെ തുറന്നുവിട്ടു.

 

 

അതിന് ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഹൃതിക്ക് അവളെ പതിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ തുടങ്ങി.

 

രാവിലെ gym പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ച് message അയക്കും.

 

Lunch skip ചെയ്താൽ വഴക്കും പറയും.

 

“Water കുടിച്ചോ?”

 

“Medicine എടുത്തോ?”

 

“Garden photo അയക്കൂ.”

 

ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ.

 

പക്ഷേ ആ ചെറിയ ശ്രദ്ധകൾ തന്നെയാണ് വിദ്യയെ വീണ്ടും ജീവനുള്ളവളായി feel ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.

 

അവൾ വീണ്ടും gardening തുടങ്ങി.

 

Weekend ൽ car എടുത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് ചെറിയ drives പോകാൻ തുടങ്ങി.

 

Mirror ന് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്നെ നോക്കുമ്പോൾ…

ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ക്ഷീണം മാത്രം കാണുന്നില്ല.

 

ജീവിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ കാണാൻ തുടങ്ങി.

 

ഒരു ദിവസം bank ൽ lunch break സമയത്ത് coffee കുടിക്കുമ്പോൾ സഹപ്രവർത്തക ചോദിച്ചു:

 

“വിദ്യ… എന്തോ change ഉണ്ടല്ലോ ഇപ്പോൾ?”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

ആ ചിരിയിൽ ചെറിയൊരു രഹസ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

ചെറിയൊരു ചിരി മാത്രം.

 

ആ ചിരിയിൽ ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

കാരണം ഇപ്പോൾ വിദ്യ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു

തന്നെ കേൾക്കുന്നവരുടെ മുന്നിൽ മാത്രം മനസ്സ് തുറക്കണം എന്ന്.

 

കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു Sunday evening.

 

“ഇന്ന് dinner ന് വരാമോ?”

വിദ്യ casually ഹൃതിക്കിനോട് ചോദിച്ചു.

 

“Uncle വീട്ടിലുണ്ടോ?”

 

“ഉണ്ട്.”

 

ഒരു second silence.

 

പിന്നീട് ഹൃതിക്ക് ചിരിച്ചു.

 

“Interesting…”

 

ആ evening വിദ്യ വളരെ simple ആയി ഒരുക്കം ചെയ്തു.

 

Dark floral dress.

Hair loose bun.

Face ല്‍ calm confidence.

 

ഈ തവണ അവൾ impress ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.

 

മറിച്ച്…

സ്വാഭാവികമായി comfortable ആയിരുന്നു.

 

Dinner table ൽ സുരേഷും ഹൃതിക്കും bank, politics, travel ഒക്കെ സംസാരിച്ചു.

 

അതിന്റെ ഇടയിൽ വിദ്യ വളരെ cool ആയി ഇരുവരോടും ഇടപെട്ടു.

 

Coffee serve ചെയ്യുമ്പോൾ ഹൃതിക്ക് കളിയായി പറഞ്ഞു:

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റിയുടെ driving ഇപ്പോൾ dangerous level ആയി.”

 

സുരേഷ് half interested ആയി ചിരിച്ചു.

 

“അതെന്താ?”

 

“ഇപ്പോൾ car എടുത്താൽ road മുഴുവൻ സ്വന്തം എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് പോകുന്നത്.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ glare ചെയ്തു.

 

“Over ആക്കണ്ട.”

 

ആ ചെറിയ moments എല്ലാം സുരേഷ് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

കാരണം വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

വിദ്യ വീട്ടിനകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഒരാളായി കാണപ്പെടുകയായിരുന്നു.

 

 

Dinner കഴിഞ്ഞ് സുരേഷ് phone call attend ചെയ്യാൻ പുറത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ, ഹൃതിക്കും വിദ്യയും doorway ന് സമീപം നിന്നു.

 

പുറത്ത് രാത്രി കാറ്റ്.

 

“Next weekend…”

ഹൃതിക്ക് casual ആയി പറഞ്ഞു.

“ഞങ്ങൾ friends ഒരു two wheeler trip പോകാൻ plan ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”

 

വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടനെ തിളങ്ങി.

 

“എവിടേക്ക്?”

 

“Munnar side maybe.”

 

രണ്ട് seconds അവൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു.

 

പിന്നീട് half serious ആയി ചോദിച്ചു:

 

“എന്നെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകാമോ?”

 

ഹൃതിക്ക് literally ചിരിച്ചു.

 

“ആന്റി…”

 

“എന്താ?”

 

“Two wheeler trip ആണ്.”

 

“അതിനിപ്പോ?”

 

“നിങ്ങൾക്ക് പാട് ആയിരിക്കും.”

 

വിദ്യ eyebrows ഉയർത്തി.

 

“Why?”

 

“Long ride… cold… tired ആവും…”

 

അവൾ ചെറുതായി അടുത്തേക്ക് ചായി ചിരിച്ചു.

 

“നീ കൂടെ ഉണ്ടേൽ എനിക്ക് ഒന്നും ഒരു പ്രശ്നമല്ല ഹൃതിക്ക്.”

 

ആ sentence കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്ക് നിശബ്ദമായി.

 

കാരണം…

ആ വാക്കുകളിൽ വെറും trust മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.

 

അവളറിയാതെ…

അവന്റെ presence ഇപ്പോൾ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ comfort ആയി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു…

 

ട്രിപ്പിന് പോകുന്നതിന്റെ തലേ ദിവസം വൈകുന്നേരം.

 

Mall ലെ parking ൽ car നിർത്തുമ്പോഴും വിദ്യക്ക് ചെറിയൊരു excitement ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“Seriously…”

അവൾ ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ last ആയി shopping ന് വന്നത് എപ്പോഴാണെന്ന് പോലും ഓർമ്മയില്ല.”

 

ഹൃതിക്ക് ഉടനെ കളിയാക്കി.

 

“Because നിങ്ങള്‍ ജീവിതം മുഴുവൻ saree section ൽ മാത്രം ജീവിച്ച ആളാണ്.”

 

“അത് comfortable ആണ്.”

 

“Boring ആണ്.”

 

വിദ്യ കണ്ണ് ചുരുക്കി അവനെ നോക്കി.

 

“നിനക്ക് ഞാൻ jeans ഇട്ട് നടക്കുന്നത് കാണാൻ വലിയ ആഗ്രഹമാണല്ലോ.”

 

“Very much.”

 

“കള്ള ചെക്കൻ…”

 

അവർ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.

 

 

 

ആദ്യത്തെ shop ല്‍ കയറുമ്പോൾ തന്നെ വിദ്യ awkward ആയി.

 

Around മുഴുവൻ young girls.

Western outfits.

Loud music.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ slow ആയി പറഞ്ഞു.

“നമ്മൾ തെറ്റായ സ്ഥലത്തല്ലേ വന്നത്?”

 

“Perfect place.”

 

അവൻ നേരെ women’s section ലേക്ക് നടന്നു.

 

Black fitted jeans എടുത്ത് അവളുടെ മുന്നിൽ പിടിച്ചു.

 

“Try this.”

 

വിദ്യ almost shocked ആയി നോക്കി.

 

“ഇത്?”

 

“Yes.”

 

“Too much tight ആണ്.”

 

“That’s the point.”

 

“ഹൃതിക്ക്!”

 

അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

പക്ഷേ അവസാനം അവന്റെ insistence സഹിക്കാതെ അവൾ trial room ലേക്ക് പോയി.

 

 

 

കുറച്ച് minutes കഴിഞ്ഞ് curtain തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന നിമിഷം ഹൃതിക്ക് literally രണ്ട് seconds മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

Dark blue jeans.

Light beige t-shirt.

Loose hair.

 

വിദ്യ awkward ആയി top താഴേക്ക് വലിച്ചു.

 

“Terrible ആണല്ലോ?”

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി slow ആയി തലകുലുക്കി.

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”

അവൻ almost whisper പോലെ പറഞ്ഞു.

“You have no idea how beautiful you are.”

 

ആ നിമിഷം വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ചെറുതായി വിറച്ചു.

 

കാരണം ആ നോട്ടത്തിൽ തമാശ ഇല്ലായിരുന്നു.

 

Pure admiration മാത്രം.

 

അവസാനം അവർ ഒരുപാട് dress വാങ്ങി.

 

Two jeans.

Few leggings.

Loose t-shirts.

Hoodies.

 

Billing counter ൽ bags കണ്ടപ്പോൾ വിദ്യ തന്നെ ചിരിച്ചു.

 

“എന്റെ daughters ഇത് കണ്ടാൽ shock ആവും.”

 

“Wait till they see you in biker jacket.”

 

“Over ആക്കല്ലേ.”

 

Mall ൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ glass door reflection ല്‍ അവൾ സ്വയം ഒന്ന് നോക്കി.

 

മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ പഴയ ക്ഷീണം ഇല്ലായിരുന്നു.

 

പകരം…

ജീവിതം വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ തിളക്കം പതുക്കെ മടങ്ങിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

ട്രിപ്പിന്റെ കൂടുതൽ details ഒന്നും വിദ്യ സുരേഷിനോട് പറഞ്ഞില്ല.

Friends ഒപ്പം ride പോകുന്നുണ്ട്…”

അത്ര മാത്രം.

 

സുരേഷും അതിൽ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.

 

Laptop screen ല്‍ നിന്ന് കണ്ണ് പോലും മാറ്റാതെ,

“Careful ആയി പോകണം…”

എന്ന് പറഞ്ഞ് conversation അവസാനിപ്പിച്ചു.

 

വിദ്യ അതിൽ ഇനി നിരാശപ്പെട്ടില്ല.

 

കാരണം ഇപ്പോൾ അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു —

ചില ആളുകളിൽ നിന്ന് ചില കാര്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ലെന്ന്.

 

Trip day.

 

രാവിലെ ഇനിയും വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായി വീണിട്ടില്ല.

 

വീട്ടിന് പുറത്തുള്ള റോഡിൽ മഴ നനഞ്ഞ കാറ്റ്.

 

Bedroom mirror ന് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വിദ്യ അവസാനമായി സ്വയം ഒന്ന് നോക്കി.

 

Black fitted t-shirt.

White leggings.

Light jacket waist ന് ചുറ്റി കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്.

 

Hair loose ponytail.

 

ആ dress ൽ അവൾക്ക് തന്നെ ഒരു unfamiliar confidence തോന്നി.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ജീവിതം enjoy ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ പോലെ.

 

കഴുത്തിലെ ചെറിയ താലിമാല mirror light ൽ ചെറുതായി മിന്നി.

 

Bag എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ സുരേഷ് dining table ൽ coffee കുടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരുനിമിഷം വിദ്യയിൽ നിശ്ചലമായി.

 

ആ നോട്ടത്തിൽ ചെറിയ surprise ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

കാരണം ഇങ്ങനെ dressed ആയി, ഇത്ര alive ആയി നിൽക്കുന്ന വിദ്യയെ അദ്ദേഹം വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം കാണുകയായിരുന്നു.

 

“Wow…”

അദ്ദേഹം അറിയാതെ പറഞ്ഞു.

 

വിദ്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“Too much ആണോ?”

 

സുരേഷ് കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.

 

“അല്ല…”

 

പക്ഷേ ആ conversation അവിടെ തന്നെ അവസാനിച്ചു.

 

Phone വീണ്ടും vibrate ചെയ്തു.

 

Office.

 

വിദ്യ ഇപ്പോൾ അതിൽ ഒന്നും feel ചെയ്തില്ല.

 

അവൾ calm ആയി shoes ധരിച്ചു പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

 

Gate ന് പുറത്തായി ഹൃതിക്കിന്റെ bike waiting.

 

Black riding jacket ഇട്ട് helmet കൈയിൽ പിടിച്ച് അവൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

അവളെ കണ്ട നിമിഷം literally രണ്ട് seconds മിണ്ടാതെ നിന്നു.

 

“എന്താ?”

വിദ്യ ചിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

 

ഹൃതിക്ക് slow ആയി തലകുലുക്കി.

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”

 

“Hmm?”

 

“You are seriously trying to kill me today.”

 

വിദ്യ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

ആ ചിരിയിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ ജീവൻ തിരികെ വന്നിരുന്നു…

നഗരം പിന്നിലായി മറഞ്ഞപ്പോൾ റോഡുകളുടെ സ്വഭാവവും പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങി.

 

ആദ്യത്തെ കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ smooth highway.

 

രാവിലെ തണുത്ത കാറ്റ് face ലേക്ക് അടിക്കുമ്പോൾ വിദ്യക്ക് ഒരു freedom feel ചെയ്തു.

 

Bike ന് പിന്നിൽ ഇരുന്ന് അവൾ ഇടയ്ക്ക് ഹൃതിക്കിന്റെ shoulder ൽ ചെറുതായി തട്ടും.

 

“Slow…”

 

“ആന്റി… ഞാൻ safe rider ആണ്.”

 

“നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.”

 

അവൻ ചിരിച്ചു.

 

പക്ഷേ പിന്നീട് highway അവസാനിച്ച് ചെറിയ മലമ്പാതകൾ തുടങ്ങുമ്പോൾ യാത്രയുടെ mood മുഴുവൻ മാറി.

 

Road narrow ആയി.

 

ഒരു side കാട്.

മറ്റേ side താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന ആഴമുള്ള മലഞ്ചെരിവുകൾ.

 

മഴ നനഞ്ഞ asphalt ൽ tyre ന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.

 

കാറ്റ് ഇപ്പോൾ നല്ല തണുത്തതായി.

 

വിദ്യ instinctively ഹൃതിക്കിനോട് കൂടുതൽ ചേർന്നിരുന്നു.

 

 

Black t-shirt ന് മുകളിലൂടെ പോലും കാറ്റ് ശരീരത്തിലേക്ക് കയറി തണുപ്പ് വിതറുന്നു.

 

“Cold ആണോ?”

ഹൃതിക്ക് helmet ന്റെ ഇടയിലൂടെ ചോദിച്ചു.

 

“കുറച്ചേ…”

 

“Liar.”

 

അവൾ ചിരിച്ചു.

 

പക്ഷേ ശരിക്കും തണുപ്പ് കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

കുറച്ചുകൂടി ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ road almost off-road ആയി മാറി.

 

മണ്ണ്.

ചെറിയ കല്ലുകൾ.

കാടിനകത്തേക്കുള്ള narrow വഴികൾ.

 

“ഇതെവിടേക്കാ നമ്മൾ പോകുന്നത്?”

വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

 

“Destination secret ആണ്.”

 

“ഹൃതിക്ക്…”

 

“Relax ലക്ഷ്മി ആന്റി.”

 

Finally ഒരു steep climb കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചെറിയൊരു wooden board കാണപ്പെട്ടു.

 

“Aanakkutty Mala Eco Camp”

 

വിദ്യ board വായിച്ച് literally ചിരിച്ചു.

 

“ആനകുത്തി മല?”

അവൾ അവന്റെ helmet ൽ ചെറുതായി അടിച്ചു.

“പേരുകേട്ട് തന്നെ പേടി വരുന്നു.”

 

ഹൃതിക്ക് bike slow ആക്കി.

 

“Best place ആണ്.”

 

“Hotel എവിടെ?”

 

“Hotel അല്ല…”

 

അവൻ mischievous ആയി ചിരിച്ചു.

 

“Private resort.”

 

“Okay…”

 

“Stay tent ൽ.”

 

രണ്ട് seconds silence.

 

“WHAT?”

 

ഹൃതിക്ക് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

വിദ്യ ഇപ്പോൾ genuine shock ൽ ആയിരുന്നു.

 

“ടെന്റോ??”

 

“Yes.”

 

“ഹൃതിക്ക്!”

അവൾ ഇപ്പോൾ full panic mode ൽ.

“ഇവിടെ already freezing ആണ്… ഞാൻ extra warm dress ഒന്നും എടുത്തിട്ടില്ല!”

 

ഹൃതിക്ക് ഇപ്പോഴും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

“Oops…”

 

“Oops ആണോ??”

 

അവൻ bike നിർത്തി അവളിലേക്ക് half turn ആയി നോക്കി.

 

“Actually…”

അവൻ playful ആയി പറഞ്ഞു.

“തണുപ്പ് മാറ്റാനുള്ള മറ്റൊരു മരുന്നിന്റെ കാര്യം പറയാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി.”

 

വിദ്യ രണ്ട് seconds അവനെ നോക്കി.

 

പിന്നീട് helmet ന് മുകളിൽ വീണ്ടും അടിച്ചു.

 

“കള്ള ചെക്കൻ 😂”

 

കാടിന്റെ നടുവിൽ…

മഞ്ഞും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ ആ മലമുകളിൽ…

 

അവരുടെ ചിരി മാത്രം ആ നിശബ്ദതയിൽ നീണ്ടുപോയി…

 

അവസാനത്തെ muddy climb കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ bike ഒരു വലിയ മരക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി.

 

മഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ മലമുകളിലെ ആ സ്ഥലം ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ വിദ്യയെ നിശബ്ദയാക്കി.

 

Tall trees.

തണുത്ത കാറ്റ്.

ദൂരെയൊക്കെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ മങ്ങിയ ശബ്ദം.

 

അതിനിടയിൽ warm yellow lights കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരുന്ന രണ്ട് luxury tents.

 

“ഓഹ്…”

 

വിദ്യ literally slow ആയി പറഞ്ഞു.

 

ഹൃതിക്ക് bike off ചെയ്ത് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

 

“എങ്ങനെയുണ്ട് ആനകുത്തി മല?”

 

വിദ്യ helmet മാറ്റിക്കൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി.

 

“ഇത് tent ആണോ?”

അവൾ genuine surprise ൽ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ വിചാരിച്ചത് camping tent പോലെ എന്തോ ആണെന്ന്.”

 

ഹൃതിക്ക് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

 

“ആന്റി… ഞാൻ cheap taste ഉള്ള ആളാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

 

വിദ്യ അവന്റെ shoulder ൽ ചെറുതായി അടിച്ചു.

 

Tent ന്റെ zipper തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുന്ന നിമിഷം അവൾ വീണ്ടും നിശ്ചലമായി.

 

Inside almost ഒരു boutique resort room പോലെ.

 

Wooden flooring.

Large bed.

Warm lights.

Small heater.

Side table.

Attached washroom വരെ.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ ഇപ്പോഴും amazed ആയി ചുറ്റും നോക്കി.

“This is beautiful…”

 

അവളുടെ മുഖത്തെ genuine happiness കണ്ടപ്പോൾ ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിലും satisfaction തെളിഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നോക്കിയപ്പോഴാണ് വിദ്യ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്.

 

രണ്ട് tents മാത്രമാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്.

 

പക്ഷേ രണ്ടും തമ്മിൽ നല്ല distance.

 

ഇവിടെ നിന്ന് മറ്റേ tent കാണാം…

പക്ഷേ ആളുകളുടെ മുഖം പോലും clear അല്ലാത്തത്ര അകലം.

 

ചുറ്റും മുഴുവൻ കാട് മാത്രം.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

അവൾ half nervous ആയി ചോദിച്ചു.

“ഇവിടെ വേറെ ആരുമില്ലേ?”

 

“Staff താഴെ ഉണ്ടാകും.”

 

“അപ്പോൾ നമ്മൾ?”

 

അവൻ mischievous ആയി ചിരിച്ചു.

 

“ഞാനും… ലക്ഷ്മി ആന്റിയും… പിന്നെ ഈ മുഴുവൻ മലയും.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ചെറുതായി വേഗത്തിലായി.

 

 

 

മലമുകളിലെ വൈകുന്നേരം വളരെ വേഗമാണ് രാത്രി ആകുന്നത്.

 

അൽപ നേരം മുൻപ് വരെ പച്ച നിറഞ്ഞിരുന്ന കാടുകൾ…

ഇപ്പോൾ കറുത്ത നിഴലുകളായി മാറിത്തുടങ്ങി.

 

മഞ്ഞ് കൂടുതൽ കട്ടിയായി.

 

Tent ന്റെ പുറത്തുള്ള ചെറിയ lantern lights മാത്രം ആ ഇരുട്ടിൽ മങ്ങിയ ചൂട് പരത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

Inside tent, warm yellow lights ന്റെ soft glow.

 

വിദ്യ അകത്ത് ചുറ്റി നോക്കി.

 

Main hall പോലെ ഒരു space.

Side ല്‍ cozy bedroom.

Attached bathroom.

 

അവൾ impressed ആയി ചിരിച്ചു.

 

“ഇത് seriously tent ആണോ?”

 

ഹൃതിക്ക് bag താഴെ വെച്ച് ചിരിച്ചു.

 

“Luxury tent.”

 

പിന്നീട് bedroom ലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

 

“ആന്റി bedroom എടുത്തോളൂ.”

 

“Then you?”

 

“ഞാൻ hall ൽ manage ചെയ്യും.”

 

വിദ്യ ഉടനെ തലകുലുക്കി.

 

“Drama വേണ്ട. രണ്ടുപേരും adjust ചെയ്യാം.”

 

“ഇല്ല.”

അവൻ casual ആയി പറഞ്ഞു.

“You’ll be comfortable inside.”

 

അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.

 

ആ care ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വാഭാവികമായി feel ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

 

 

Fresh ആയി വന്ന ശേഷം വിദ്യ loose t-shirt ഉം light grey track pant ഉം ഇട്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നു.

Hair ഇപ്പോഴും അല്പം നനഞ്ഞിരുന്നു.

ഹൃതിക്ക് meanwhile hall ലെ wooden chair ൽ ഇരുന്നു laptop തുറന്നിരുന്നു.

 

Legs stretch ചെയ്ത് chair ലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് എന്തോ work ചെയ്യുകയാണ്.

 

Screen light അവന്റെ മുഖത്ത് വീഴുന്നു.

 

ആ silence surprisingly peaceful ആയിരുന്നു.

 

പുറത്ത് crickets ന്റെ ശബ്ദം.

ദൂരെയുള്ള കാറ്റിന്റെ വീശൽ.

 

വിദ്യ quietly അവന്റെ opposite sofa യിൽ ഇരുന്നു.

 

 

 

“Still working?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

“Hmm… കുറച്ച് mails.”

 

“Trip വന്നിട്ടും?”

 

“Adult life sucks.”

 

വിദ്യ ചിരിച്ചു.

 

ഹൃതിക്ക് typing നിർത്താതെ തുടർന്നു.

 

“Actually…”

അവൻ screen ലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ആന്റി ഉറങ്ങിക്കോളൂ. ഞാൻ late ആവും.”

 

വിദ്യ അവനെ നോക്കി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

 

ആ dim light ൽ, serious ആയി work ചെയ്യുന്ന അവനെ കാണുമ്പോൾ…

 

കളിയാക്കുന്ന ആ ചെക്കന്റെ പിന്നിൽ എത്ര responsible ആയ ഒരാൾ ഉണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് വീണ്ടും തോന്നി.

 

അറിയാതെ അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു soft smile വന്നു.

 

“Good night ഹൃതിക്ക്…”

 

Laptop screen ല്‍ നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ അവൻ കൈ ഉയർത്തി.

 

“Good night ലക്ഷ്മി ആന്റി.”

 

വിദ്യ ചെറിയൊരു smile നൽകി bedroom ലേക്ക് നടന്നു.

 

Tent ന്റെ canvas curtain വലിച്ചിട്ട നിമിഷം hall ലെ soft typing sound പോലും മങ്ങി.

 

Bedroom surprisingly cozy ആയിരുന്നു.

 

Warm lamp light.

Heavy blanket.

പുറത്ത് കാറ്റ് tent നെ ചെറുതായി ഇളക്കുന്നു.

 

Bathroom ൽ പോയി മുഖം കഴുകുമ്പോൾ mirror ലെ സ്വന്തം reflection ലേക്ക് അവൾ കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.

 

Loose pink t-shirt.

നനഞ്ഞ curly hair.

കണ്ണുകളിൽ പറയാനാവാത്തൊരു restlessness.

 

ആഴത്തിൽ ഒരു നിശ്വാസം വിട്ട് അവൾ bed ലേക്ക് വീണു.

 

Blanket ശരീരത്തിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടിട്ടും തണുപ്പ് മാറുന്നില്ലായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ…

അത് പുറത്തുള്ള മലയുടെ തണുപ്പ് മാത്രമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

 

ആ ഏകാന്ത tent.

പുറത്ത് കാട്.

കുറച്ച് അകലെ hall ൽ ഇരുന്ന് ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹൃതിക്ക്.

 

ആ thought മാത്രം പോലും അവളുടെ ഹൃദയം വിചിത്രമായി restless ആക്കി.

 

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

പക്ഷേ mind നിശ്ചലമാകുന്നില്ല.

 

Bike ride ൽ അവനോട് ചേർന്ന് ഇരുന്നത്.

 

അവൻ jeans ൽ തന്നെ നോക്കിയ നോട്ടം.

 

“നിങ്ങൾ beautiful ആണെന്ന് പോലും accept ചെയ്യാതെ…”

 

ആ voice വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.

 

വിദ്യ blanket നെ കൂടുതൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

 

“Stop it…”

അവൾ സ്വയം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ ശരീരം അവളെ കേൾക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

തന്റെ ഉള്ളിലെ സ്ത്രീ ഇത്ര ശക്തമായി ഉണരുന്നത് അവൾ പേടിയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

അവൾ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.

 

Clock പതുക്കെ കടന്നപോയ്ക്കൊണ്ടരിർക്കേ

 

പുറത്ത് കാറ്റ് കൂടുതൽ തണുത്തു.

 

പക്ഷേ വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ മാത്രം ചൂട് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

Bed ലേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടക്കുമ്പോൾ വിദ്യ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

 

പക്ഷേ മനസ്സ് വീണ്ടും അവനിലേക്കാണ് തിരിഞ്ഞുപോയത്.

 

Mall ലെ fitting room.

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി… you have no idea how beautiful you are…”

 

ആ voice വീണ്ടും ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി.

 

അവൾ blanket മുഖത്തേക്ക് വലിച്ചു.

 

പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് thoughts ഒളിച്ചില്ല.

 

“നിങ്ങൾ നിങ്ങളെ hide ചെയ്യാതിരിക്കുക…”

 

“സ്വന്തം beauty enjoy ചെയ്യണം…”

 

“പുരുഷന്മാർക്കും physically attracted feel ചെയ്യുന്നത് important ആണ്…”

 

അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വേറൊരു അർത്ഥത്തിൽ തിരികെ വരാൻ തുടങ്ങി.

 

വിദ്യ അറിയാതെ സ്വന്തം ശരീരത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

 

ഈ loose t-shirt ന്റെ ഉള്ളിൽ പോലും തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് feel ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

ഒരു പുരുഷന്റെ കണ്ണുകളിൽ താൻ ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന സ്ത്രീയായി തന്നെ കണ്ട അനുഭവം അവളുടെ മനസിനെ dangerously alive ആക്കി.

 

അവൾ side ലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

 

Curtain ന് അപ്പുറം hall ൽ ഇപ്പോഴും faint ആയി keyboard typing കേൾക്കാം.

 

ആ sound മാത്രം പോലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായൊരു excitement ഉണ്ടാക്കി.

 

കാരണം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു —

 

അവൻ വളരെ അടുത്താണ്.

 

കുറച്ച് fabric layers ന്റെയും…

ചില നിയന്ത്രണങ്ങളുടെയും മാത്രം അകലം.

 

വിദ്യ കണ്ണുകൾ ശക്തമായി അടച്ചു.

 

പക്ഷേ imagination കൂടുതൽ ശക്തമായി.

 

Bike ൽ അവനോട് ചേർന്ന് ഇരുന്നത്.

 

അവന്റെ കൈകൾ handle ൽ tighten ചെയ്യുന്നത്.

 

അവളുടെ കൈ അറിയാതെ അവന്റെ thigh ല്‍ resting ആയിരുന്നത്.

 

ആ closeness.

 

ആ warmth.

 

അവൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

 

സ്വന്തം മനസ്സ് തന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ തുടിക്കുകയായിരുന്നു.

 

കാരണം ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി —

 

അവൾ വീണ്ടും side ലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

 

പക്ഷേ ഉറക്കം ഇനി അസാധ്യമായിരുന്നു.

 

ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.

 

അപ്പോഴാണ് —

ഒരു മിന്നൽ പോലെ ഒരു ഓർമ്മ അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്നുപോയത്.

 

ആ wine shade saree.

 

Trip ന് വരുമ്പോൾ എന്തിനെന്നറിയാതെ bag ലേക്ക് മടക്കി വെച്ചത്.

 

വിദ്യ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

 

Room ലെ dim light ൽ bag corner ല്‍ കിടക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

 

രണ്ട് seconds അവൾ നിശ്ചലമായി കിടന്നു.

 

പിന്നീട്…

ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ almost mechanical ആയി എഴുന്നേറ്റു.

 

Barefoot ആയി നടന്ന് bag zipper തുറന്നു.

 

Soft fabric വിരലുകളിൽ തട്ടിയ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആ വിചിത്രമായ വിറയൽ പടർന്നു.

 

ആ സാരി പുറത്തെടുത്ത് bed ലേക്ക് വിരിച്ചപ്പോൾ lamp light ൽ അതിന്റെ നിറം കൂടുതൽ ആഴമായി തോന്നി.

 

Bathroom ലേക്ക് കയറി mirror ന് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ അത് ധരിച്ചു.

 

Pleats set ചെയ്യുമ്പോൾ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

Loose hair ഷോൾഡർ ലേക്ക് വീണു.

 

പിന്നീട് ചെറിയ pouch ല്‍ നിന്ന് താലിമാല എടുത്തു.

 

കഴുത്തിൽ അത് അണിയുന്ന നിമിഷം കണ്ണാടിയിലെ സ്ത്രീയെ അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമായി നോക്കി.

 

ഒരു ഭാര്യ.

 

ഒരു സ്ത്രീ.

 

വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടച്ചുവെച്ച ആഗ്രഹങ്ങളുമായി ജീവിക്കുന്ന ഒരാൾ.

 

അവൾ ചെറിയ box തുറന്ന് വിരലിൽ അല്പം സിന്ദൂരം എടുത്തു.

 

പതുക്കെ സീമന്ത രേഖയിൽ തൊട്ടു.

 

ആ ചുവപ്പ് mirror light ൽ തെളിഞ്ഞ നിമിഷം…

 

വിദ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ പറയാനാവാത്തൊരു emotion നിറഞ്ഞു.

 

കാരണം ആ രാത്രി അവൾ ഒരുങ്ങിയത് ആരെയെങ്കിലും impress ചെയ്യാനല്ല.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

സ്വന്തം സ്ത്രീത്വത്തെ തന്നെ വീണ്ടും അനുഭവിക്കാൻ ആയിരുന്നു

 

Curtain ന്റെ അരിക് പതുക്കെ മാറ്റിയപ്പോൾ hall ലെ warm light വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്ത് വീണു.

 

ഹൃതിക്ക് ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയിരുന്നു.

 

Chair ലേക്ക് അല്പം ചാരിയിട്ട് laptop screen ല്‍ മുഴുകി typing.

 

അവന്റെ curly hair ഇനിയും അല്പം നനഞ്ഞിരുന്നു.

 

Tent ന്റെ പുറത്തുള്ള കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ keyboard ന്റെ faint sound മാത്രം.

 

വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.

 

അവളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു.

 

Wine shade saree യുടെ soft fabric കാലുകളിൽ തഴുകി നീങ്ങുന്നു.

 

കഴുത്തിലെ ചെറിയ താലിമാല chest ന് മുകളിൽ തണുത്ത് കിടക്കുന്നു.

 

സീമന്ത രേഖയിലെ സിന്ധുരം mirror ൽ കണ്ടതിലും കൂടുതൽ intense ആയി അവൾക്ക് feel ചെയ്തു.

 

പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമാണ്

 

അവൻ തന്നെ ഇങ്ങനെ കണ്ടാൽ…?

 

വിദ്യ പതുക്കെ hall ലേക്ക് നടന്നു.

 

Barefoot footsteps പോലും കേൾക്കാത്തത്ര നിശബ്ദം.

 

ഹൃതിക്ക് ഇപ്പോഴും screen ല്‍ മുഴുകി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ എത്തി നിന്നിട്ടും…

അവൻ അത് അറിഞ്ഞില്ല.

 

വിദ്യയുടെ വിരലുകൾ nervous ആയി saree യുടെ pleats പിടിച്ചു.

 

അവളുടെ ശ്വാസം പോലും വേഗത്തിലായിരുന്നു.

 

Finally അവൾ വളരെ soft ആയി വിളിച്ചു.

 

“ഹൃതിക്ക്…”

 

Typing sound നിർത്തി.

 

അവൻ തല ഉയർത്തി.

 

ആ നിമിഷം…

അവന്റെ കണ്ണുകൾ

 

Screen light ന്റെയും lamp light ന്റെയും ഇടയിൽ നിൽക്കുന്ന വിദ്യ.

 

Loose hair.

Wine shade saree.

താലിമാല.

സിന്ധുരം.

 

ചില seconds ഹൃതിക്ക് literally മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി നിന്നു.

 

അവന്റെ മുഖത്ത് slowly disbelief ഉം… admiration ഉം… dangerously deep ആയ മറ്റെന്തോ emotion ഉം നിറയാൻ തുടങ്ങി…

 

 

 

ഹൃതിക്ക് തല ഉയർത്തി നോക്കിയ നിമിഷം…

അവന്റെ തൊണ്ട പെട്ടെന്ന് വരണ്ടുപോയി.

 

Laptop screen ലെ mails എല്ലാം ഒരുനിമിഷം അപ്രത്യക്ഷമായ പോലെ.അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് നേരത്തെ വരെ loose t-shirt ഇട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആന്റിയല്ലായിരുന്നു.

 

Wine shade saree യിൽ…

Loose curly hair തോളിലൂടെ വീണു കിടക്കുന്നു.

 

കഴുത്തിലെ ചെറിയ താലിമാല lamp light ൽ മിന്നുന്നു.

 

സീമന്ത രേഖയിലെ ചുവപ്പ് ആ മുഖത്തെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കി.

 

പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ dangerous ആയിരുന്നത്…

 

അവളുടെ കണ്ണുകളായിരുന്നു.

 

ആദ്യമായി അവൾ അവനെ നോക്കിയത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഴുവൻ ബോധത്തോടെയായിരുന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് literally ഒന്നും പറയാനായില്ല.

 

വിദ്യ nervous ആയി ചെറിയൊരു smile ചെയ്തു.

 

“Hello…”

അവൾ ചെറുതായി കൈ വീശി.

“എന്താണ് ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”

 

Still silence.

 

ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും അവളിൽ നിന്നുമാറുന്നില്ല.

 

അവളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ മിടിച്ചു.

 

കാരണം ആ നോട്ടത്തിൽ തമാശയില്ല.

 

Pure desire മാത്രം പോലും അല്ല…

 

അവളെ ആസ്വദിച്ചു നോക്കുന്ന ഒരാളുടെ stunned admiration ആയിരുന്നു അത്.

 

വിദ്യ അറിയാതെ saree യുടെ pallu അല്പം ശരിയാക്കി.

 

പിന്നീട് half shy ആയി ചിരിച്ചു.

 

“ഇങ്ങനെയാണോ impress ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങേണ്ടത്?”

 

ആ question കേട്ടപ്പോൾ finally ഹൃതിക്ക് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

 

അവൻ chair ലേക്ക് അല്പം പിന്നോട്ട് ചാരി അവളെ മുഴുവൻ ഒന്ന് നോക്കി.

 

പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ…

 

Almost whisper പോലെ പറഞ്ഞു:

 

“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”

 

അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും വിറച്ചു.

 

“You are not trying to impress anymore…”

 

അവൻ കണ്ണുകൾ മാറ്റാതെ തുടർന്നു.

 

“എനിക്കറിയില്ല ആന്റി…”

ഹൃതിക്കിന്റെ ശബ്ദം പതിവിലേക്കാൾ താഴ്ന്നിരുന്നു.

അവൻ ഇപ്പോഴും അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

ആ നോട്ടം തന്നെ വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായൊരു ചൂട് പടർത്തി.

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് കൂടി വന്നു.

“അതെന്താ…”

അവൾ ചെറിയൊരു smile ഒളിപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു.

“നിനക്ക് പറയാനേ അറിയുള്ളു… പ്രവർത്തിക്കാൻ അറിയില്ലേ?”

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി നിശ്ചലമായി ഇരുന്നു.

ആ ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ നേരെ പതിച്ച പോലെ.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം…

അവൻ കണ്ണ് മാറ്റി.

ചെറിയൊരു awkward smile.

പിന്നീട് വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ…

“അറിയില്ല…”

വിദ്യയുടെ eyebrows പതുക്കെ ഉയർന്നു.

“അറിയില്ലെന്നാണോ…?”

അവൾ ഇപ്പോൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി വന്നു.

ഹൃതിക്ക് വീണ്ടും അതേ answer തന്നു.

“ഉം…”

ആ “ഉം” ൽ nervousness ഉണ്ടായിരുന്നു.

കാരണം അവൻ ശരിക്കും പേടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

സ്വന്തം feelings നെക്കാൾ…

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കാണുന്ന ആ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ആഴത്തെയാണ്.

വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.

പിന്നീട് അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

 

“അറിയില്ല…”

 

ഹൃതിക്ക് വീണ്ടും അതേ മറുപടി തന്നു.

 

പക്ഷേ ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ദുർബലമായിരുന്നു.

 

വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.

 

പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ…

almost teasing പോലെ ചോദിച്ചു:

 

“അതെന്താ… നീ ആണല്ലേ…”

 

ആ question കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്ക് literally breath പിടിച്ചുപോയ പോലെ ആയി.

 

അവന്റെ വിരലുകൾ laptop ന്റെ edge ല്‍ tighten ചെയ്തു.

 

കണ്ണുകൾ ഒരുനിമിഷം അടഞ്ഞു.

 

കാരണം ആ ചോദ്യം വെറും കളിയാക്കൽ മാത്രമല്ലായിരുന്നു…

 

ആദ്യമായി വിദ്യ അവനെ ഒരു ചെക്കനായി മാത്രം അല്ല…

ഒരു പുരുഷനായി നേരെ നേരിട്ട് acknowledge ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

 

അവൻ തല ഉയർത്തി അവളെ നോക്കാൻ പോലും struggle ചെയ്തു.

 

ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ clear ആയി ഒരു വിവശത ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

Desire ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാളുടെ helplessness.

 

വിദ്യക്ക് അത് വ്യക്തമായി feel ചെയ്തു.

 

അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും ശക്തമായി മിടിച്ചു.

 

കാരണം ഇതുവരെ തമാശകളുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന tension…

 

ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി തുറന്ന് അവരുടെ ഇടയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു…

 

വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് ഇപ്പോഴും ഒന്നും പറയാനാകാതെ അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

 

അവന്റെ മുന്നിലെ laptop screen ൽ unread mails തെളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു…

പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അവളിലായിരുന്നു.

 

വിദ്യ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.

 

ഹൃതിക്ക് instinctively ശ്വാസം പിടിച്ചു.

 

അവൾ ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അവന്റെ മടിയിൽ നിന്ന laptop എടുത്തു side ലെ sofa യിൽ വെച്ചു.

 

ആ ചെറിയ movement പോലും ഹൃതിക്കിന്റെ ഹൃദയം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ മിടിപ്പിച്ചു.

 

“ആന്റി…”

 

അവന്റെ ശബ്ദം almost whisper ആയിരുന്നു.

 

പക്ഷേ വിദ്യ ഇപ്പോൾ നിർത്താൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

 

വളരെ നാളുകളായി അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന സ്ത്രീത്വം…

ആഗ്രഹിക്കപ്പെടണമെന്ന വിശപ്പ്…

സ്നേഹത്തോടെ നോക്കപ്പെടണമെന്ന ദാഹം…

 

ആ രാത്രി അവളെ മുന്നോട്ട് തള്ളുകയായിരുന്നു.

 

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരുന്നു.

 

ഹൃതിക്കിന്റെ കൈകൾ instinctively chair ന്റെ side ൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചു.

 

അവരുടെ മുഖങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വളരെ അടുത്തായിരുന്നു.

 

വിദ്യയുടെ loose hair അവന്റെ കൈകളിൽ ചെറുതായി തട്ടുന്നു.

 

Wine shade saree യുടെ pallu അവളുടെ തോളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ താഴേക്ക് ഉതിർന്നു വീണു.

 

Lamp light ൽ അവളുടെ skin ന് ഒരു warm glow.

 

ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി literally speechless ആയി.

 

ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കളിയില്ല.

 

Pure awe മാത്രം.

 

വിദ്യയുടെ ശ്വാസം പോലും വേഗത്തിലായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ അവൾ ആദ്യമായി ഭയപ്പെട്ടില്ല.

 

കാരണം…

ആ നിമിഷം അവൾക്ക് വ്യക്തമായി feel ചെയ്തു

 

ഒരാൾ തന്നെ ശരിക്കും ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കുന്നു എന്ന്…

 

 

 

ആ നിമിഷം അവരുടെ ഇടയിൽ നടന്നത് വെറും physical closeness അല്ലായിരുന്നു…

 

രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ നാളുകളായി അനുഭവിക്കാത്ത എന്തോ ഒന്നാണ് അവിടെ feel ചെയ്തത്.

 

വിദ്യയ്ക്ക്…

 

ആദ്യമായി ആരോ ഒരാൾ തന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

 

ഒരു ഭാര്യയായി മാത്രം അല്ല.

ഒരു അമ്മയായി മാത്രം അല്ല.

 

മറിച്ച്…

ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സ്ത്രീയായി.

 

ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ കണ്ടത് വെറും മോഹമല്ലായിരുന്നു.

 

Admiration.

Care.

Respect.

അതിനൊപ്പം dangerously intense ആയ attraction.

 

അതൊക്കെയാണ് അവളുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി മഞ്ഞായി കിടന്നിരുന്ന വികാരങ്ങളെ ഉരുക്കിയത്.

 

അതേസമയം ഹൃതിക്കിന്…

 

അവന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നത് വെറും “ലക്ഷ്മി ആന്റി” മാത്രമല്ലായിരുന്നു.

 

ജീവിതം മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി തന്നെ മാറ്റിവെച്ചിട്ടും…

ഇപ്പോഴും മനോഹരമായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.

 

ആ vulnerability തന്നെയാണ് അവനെ വിവശനാക്കിയത്.

 

അവൾ അവന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ പോലും…

 

അവന്റെ കൈകൾ അവളെ ബഹുമാനത്തോടെ മാത്രമാണ് തൊട്ടത്.

 

കാരണം ആ നിമിഷം അവൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേടിച്ചത്…

 

അവളെ hurt ചെയ്യുമോ എന്നായിരുന്നു.

 

വിദ്യ അത് feel ചെയ്തു.

 

അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ ആദ്യമായി ഭയമില്ലാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയത്.

 

Tent ന്റെ പുറത്തുള്ള തണുപ്പ് കൂടുതൽ കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും…

 

അവരുടെ ഇടയിൽ ഒരു നിശബ്ദമായ ചൂട് പതുക്കെ പടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

 

സംസാരങ്ങളൊന്നും ആവശ്യമില്ലാത്ത തരത്തിലുള്ള ഒരു emotional intimacy

 

 

ആ നിമിഷം അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് വെറും attraction അല്ലായിരുന്നു…

 

വളരെ നാളുകളായി ആരോടും തുറന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത വികാരങ്ങൾ ഒടുവിൽ ഒരാളുടെ മുന്നിൽ സുരക്ഷിതമാണെന്ന് തോന്നിയ ഒരു ആശ്വാസം.

 

വിദ്യ ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ…

 

അവൾ ആദ്യമായി judgement ഇല്ലാത്ത ഒരു നോട്ടമാണ് കണ്ടത്.

 

തന്നെ പ്രായത്തോടെയോ, ബാധ്യതകളോടെയോ, relationship status നോടെയോ അളക്കാത്ത ഒരാൾ.

 

മറിച്ച്…

 

സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയായി തന്നെ കാണുന്ന ഒരാൾ.

 

അതുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ softness വന്നത്.

 

അതേസമയം ഹൃതിക്ക്…

 

അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്നിരുന്നത് വെറും beautiful woman മാത്രമല്ലായിരുന്നു.

 

വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി ജീവിച്ചിട്ടും…

ഇപ്പോഴും തകർന്നുപോകാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ.

 

അവളുടെ vulnerability തന്നെയാണ് അവനെ കൂടുതൽ careful ആക്കിയത്.

 

അതുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ ഓരോ സ്പർശത്തിലും desire നൊപ്പം tenderness ഉണ്ടായിരുന്നത്.

 

Tent ന്റെ പുറത്തേക്ക് മഴയും തണുപ്പും കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ…

 

അകത്ത് അവർ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം ഒരാളുടെ ഏകാന്തത മറ്റൊരാൾ നിശബ്ദമായി ചേർത്ത് പിടിക്കുകയായിരുന്നു…

അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിദ്യയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വളരെ മൃദുവായി തൊട്ട നിമിഷം…

സമയം തന്നെ നിശ്ചലമായ പോലെ തോന്നി

 

 

അത് ആവേശത്തിന്റെ ഒരു കവർച്ചയായിരുന്നില്ല.

വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും ഏകാന്തതയും ഒടുവിൽ ഒരു സ്പർശത്തിൽ ഉരുകിപ്പോകുന്ന അനുഭവം.

വിദ്യയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ അവന്റെ തോളിൽ മുറുകി.

ഹൃതിക്ക് അവളെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

പക്ഷേ ആ closeness ല്‍ പോലും ഒരു tenderness ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന” ഉറപ്പ് പോലെ.

Tent ന്റെ പുറത്തേക്ക് മഴ ഇപ്പോഴും പതുക്കെ പെയ്യുന്നു.

Inside warm amber light ൽ…

അവർ രണ്ടുപേരും മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് പതുക്കെ ഒഴുകിപ്പോകുകയായിരുന്നു.

വാക്കുകളില്ലാത്ത…

പക്ഷേ ഹൃദയങ്ങൾ പരസ്പരം വ്യക്തമായി കേൾക്കുന്ന ഒരു ലോകം…

അവരുടെ ഇടയിലെ അകലം പതുക്കെ ഇല്ലാതാകുകയായിരുന്നു.

 

വേഗമോ അതിരുകടന്ന ആവേശമോ ഇല്ലാതെ…

ഒരാളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മറ്റൊരാൾ കേൾക്കുന്നത്ര അടുത്ത്.ഹൃതിക്കിന്റെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിദ്യയെ വളരെ കരുതലോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു.

 

ആ സ്പർശത്തിൽ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു…

പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും.

 

വിദ്യ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…

 

താൻ ഒരാളുടെ അരികിൽ പൂർണ്ണമായി സ്വസ്ഥയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

 

Tent ന്റെ പുറത്തുള്ള മഴയും തണുപ്പും അകലെയായി മങ്ങിപ്പോയി.

 

അകത്ത് warm light ന്റെയും അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെയും ഇടയിൽ…

 

രണ്ട് ഏകാന്തമായ ആത്മാക്കൾ പതുക്കെ ഒന്നാകാൻ തുടങ്ങി.

 

സംസാരങ്ങളില്ലാതെ.

 

സ്പർശങ്ങളുടെ ഇടയിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന വിശ്വാസത്തിലൂടെ മാത്രം…

 

 

ഹൃതിക്കിന്റെ കൈകൾ വിദ്യയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്ന രീതിയിൽ ആഗ്രഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.

Loose curly hair അവളുടെ തോളിലൂടെയും പുറത്തിലൂടെയും അഴിഞ്ഞു വീണുകിടന്നു.

Wine shade saree യുടെ soft folds warm amber light ൽ മൃദുവായി തിളങ്ങി.

വിദ്യ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടച്ചു അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ചായ്ന്നു.

അവളുടെ മുഖത്ത് finally ഒരു സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി ആരോടും തുറന്ന് പറയാൻ കഴിയാത്ത ഏകാന്തത…

ആ രാത്രി ഒരാളുടെ നെഞ്ചിൽ സുരക്ഷിതമായി വിശ്രമിക്കുന്ന പോലെ.

ഹൃതിക്ക് അവളുടെ മുടി വളരെ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നെറ്റിയിൽ മുഖം ചേർത്തു

 

അവന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മെല്ലെ ആന്റിയുടെ സിംഗിൾ സ്ട്രാപ് ബ്ലൗസിന്റെ വള്ളിയിൽ പിടിച്ചു….

തുടരും….