ഇതിൽ കമ്പി കുറവാണ് അടുത്ത part set akkam ഏത് സിദ്ധാർത്തിന്റെ ടീച്ചർ മീര യിടെ കഥ ആണ് സിദ്ധാർഥ് 20 മീര 26

സിദ്ധാർഥ്ജനാലയ്ക്കൽ തല ചായ്ച്ച്, പുറത്തെ കാഴ്ചകളിൽ വെറുതെ കണ്ണെറിഞ്ഞ് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. ടയറുകൾക്കിടയിൽ ചതഞ്ഞരഞ്ഞ ചുവന്ന വാകപ്പൂക്കൾ റോഡിലാകെ ഒരു പരവതാനി വിരിച്ചതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് ആ സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് നിന്നത്.

തിരക്കിനിടയിലൂടെ അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി. നീല ചുരിതാറിൽ അവൾ ഒരു നീലക്കടൽ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. കാറ്റ് കുസൃതിയോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ച് മുടിയിഴകൾ തള്ളിയിട്ടു. കാഴ്ച മറച്ച ആ മുടിയിഴകളെ മെല്ലെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചെവിക്കു പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിയപ്പോൾ, അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ തെളിച്ചം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ പോയി തറച്ചു.

ചുറ്റുമുള്ള പെൺകുട്ടികളുടെ സംസാരമോ ബസ്സിന്റെ ഇരമ്പലോ ഒന്നും അവൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ലോകം ആ നിമിഷം അവളിൽ മാത്രമായി ചുരുങ്ങി. ഒരു നിമിഷം അവൾ അവനെ നോക്കുമോ എന്ന് അവൻ ആശിച്ചു. സീറ്റിലിരുന്ന് അവളുടെ ഓരോ ചലനവും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ,

വായുവിൽ പടർന്ന അവളുടെ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം ബസ്സിനുള്ളിലെ കരിമ്പുകയുടെ മണത്തെ പോലും ഇല്ലാതാക്കി കളഞ്ഞു. താൻ ഇതുവരെ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഒടുവിൽ ഒരു മുഖം കിട്ടിയതുപോലെ സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി.

കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ്സിന്റെ ആ പഴയ ജനൽ കമ്പികളിലൂടെ വരുന്ന കാറ്റ് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്ത് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മുന്നിലെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന അവളിലായിരുന്നു. അവളുടെ പേരെന്തായിരിക്കും? എവിടെയാകും ഇറങ്ങുന്നത്? ആലോചിക്കുന്തോറും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വെപ്രാളം പടർന്നു.

ഒന്ന് അടുത്തുചെന്ന് ചോദിച്ചാലോ? “ഏതാ സ്ഥലം?” എന്ന് വെറുതെ തിരക്കിയാലോ എന്ന് അവൻ നൂറുവട്ടം ആലോചിച്ചു. പക്ഷേ, അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ അവന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങും. അവളുടെ ഗൗരവമുള്ള മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യം ചോർന്നുപോകുന്നത് പോലെ.

ബസ് ഒരു വലിയ വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് വേച്ചുപോയി. അറിയാതെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകൾ സീറ്റിന്റെ കമ്പിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു, അവൾ വീഴുമോ എന്ന പേടിയിൽ. ആ നിമിഷം അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് പാളി. അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് മാറ്റിയെങ്കിലും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ ആയിരം ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയായി.

ഇറങ്ങേണ്ട സ്റ്റോപ്പ് എത്താറായിട്ടും സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ അവന് തോന്നിയില്ല. അവളെ അവിടെ തനിച്ചാക്കി പോകുന്നത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടമാകുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു. ആ ബസ്സിലെ ഡീസൽ മണത്തിനും ടിക്കറ്റ് മെഷീന്റെ ശബ്ദത്തിനുമിടയിൽ, പേരും നാടുമറിയാത്ത ആ പെൺകുട്ടി അവന്റെ ലോകം കീഴടക്കുകയായിരുന്നു.

ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ അവളും ഇറങ്ങിയത് കണ്ട് അവന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കിടുങ്ങി. താൻ അവളെ നോക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ? അതോ അവൾ തന്നെ പിന്തുടരുകയാണോ? ആലോചിക്കാനുള്ള ധൈര്യം പോലും അവനില്ലായിരുന്നു. ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ അവൻ വേഗത്തിൽ നടന്നു.

വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴി തിരിഞ്ഞ്

സ്വന്തം വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയ സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്! പക്ഷേ അവൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ അവൾ അവന്റെ വീട്ടിലേക്കല്ല വന്നത്; പകരം, തൊട്ടടുത്തുള്ള വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. സിദ്ധാർത്ഥിന് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അത്രയും നേരം ദൂരെ എവിടെയോ ഉള്ള ഒരാളാണെന്ന് കരുതിയ ആൾ ഇപ്പോൾ ഇതാ തന്റെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ!

അവൻ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ ചായയിട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

“അമ്മേ… നമ്മുടെ ആ അടുത്ത വീട്ടിൽ പുതിയ താമസക്കാർ ആരെങ്കിലും വന്നോ?”

അമ്മ ചായക്കപ്പ് കയ്യിലെടുത്ത് അവനെ ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു. “ഓ, നീ കണ്ടോ അവരെ? അതെ, ഇന്ന് രാവിലെയാണ് അവർ വന്നത്. റിട്ടയേർഡ് ആയ ഒരു പ്രൊഫസറും കുടുംബവുമാണ്. കൂടെയുള്ളത് അവരുടെ മകളാണ്, പേര് **മീര**. എന്തിനാ നീയിങ്ങനെ ശ്വാസം വിടാതെ ചോദിക്കുന്നത്?”

“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല അമ്മേ, വെറുതെ ചോദിച്ചതാ,” സിദ്ധാർത്ഥ് പുറത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരായിരം പടക്കങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പൊട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ‘മീര…’ അവൻ ആ പേര് മനസ്സിൽ പതുക്കെ ഉരുവിട്ടു. ജനാലയിലൂടെ അയൽവക്കത്തെ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അവിടെ തന്റെ മുടി ഒതുക്കി ഗൗരവത്തിൽ എന്തോ ചെയ്യുന്ന മീരയെ അവൻ കണ്ടു.

നൈറ്റിആയിരുന്നു അവൾ ഉടുത്തിരുന്നത്ത്‌ ഇനി മുതൽ ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുന്നത് അവളെ കണ്ടുകൊണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥിന് ഉറക്കം വന്നില്ല. ജനാലയ്ക്കൽ ചെന്ന് അയൽവീട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ മീര മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അണച്ച് ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു. “നാളെ കോളേജിൽ പോകുമ്പോഴും ബസ്സിൽ അവളെ കാണാൻ പറ്റുമോ?” എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഒരേയൊരു ചിന്ത.

പിറ്റേന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരുങ്ങി. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ അവളെ കാണുമെന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ അവിടെ അവളെ കണ്ടില്ല. നിരാശയോടെ അവൻ കോളേജ് ബസ്സിൽ കയറി.

കോളേജിലെത്തി ഫ്രണ്ട്സിനോടൊപ്പം വർത്തമാനം പറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് ആ മീരയുടെ ചുറ്റും തന്നെയായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ബെല്ലടിച്ചു. എല്ലാവരും ക്ലാസ്സിലേക്ക് കയറി. സിദ്ധാർത്ഥും തന്റെ സീറ്റിലിരുന്ന് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ വാകമരത്തിലേക്ക് നോക്കി.

പെട്ടെന്നാണ് ക്ലാസ്സിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നത്. ആരോ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. സിദ്ധാർത്ഥ് മെല്ലെ തല തിരിച്ചു നോക്കി.

വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ടതും അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പേന താഴെ വീണു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി! അതേ ഗൗരവമുള്ള മുഖം…

ക്ലാസ്സിന്റെ വാതിൽക്കൽ മീര വന്നു നിന്നപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ലോകം അവിടെ നിശ്ചലമായി. അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരി, ക്ലാസ്സിലെ ഇളം വെളിച്ചത്തിൽ കൂടുതൽ തിളങ്ങുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. സാരിയുടെ ഓരോ മടക്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.

നല്ലരീതിയിൽ എല്ലാം മറച്ചായിരുന്നു അവൾ സാരീ ഉടുത്തിരുന്നത്ത്‌ എന്നാലും അവളുടെ മുലയുടെ വലുപ്പം നന്നായി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു

കയ്യിലണിഞ്ഞ വാച്ചിന്റെ ഡയലിൽ ക്ലാസ് മുറിയിലെ വെളിച്ചം തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. കൈയിലെ കറുത്ത  ചെറിയ രോമങ്ങൾ വെളിച്ചത്തിൽ സ്വർണ്ണം തിളങ്ങുന്ന പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഇത് കണ്ട് എന്നിക്ക് കമ്പി കടിക്കാൻ തുടങ്ങി അവളുടെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ ഐഡി കാർഡിലെ **’മീര’** എന്ന അക്ഷരങ്ങൾ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കൊത്തിവെച്ചു. മുടി വളരെ ഭംഗിയായി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. നെറ്റിയിലെ ആ ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ടിനും കാതിലെ കമ്മലിനും അവളുടെ ആ പ്രഭാവം വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികശക്തിയുണ്ടെന്ന് അവൻ കരുതി.

അവൾ പതുക്കെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും അവളുടെ വെളുത്ത കാലുകളിലെ വെള്ളി പതസാരം കിലുങ്ങുന്നത് ബഹളമില്ലാത്ത ആ ക്ലാസ്സിൽ അവൻ മാത്രം കേൾക്കുന്ന ഒരു സംഗീതം പോലെ തോന്നി. ഹൈ ഹീൽ ചെരുപ്പുകൾ തറയിൽ തട്ടുമ്പോഴുള്ള ആ ശബ്ദവും പതസാരത്തിന്റെ നാദവും ചേർന്നപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും അവളിലേക്ക് ലയിച്ചു.

അവൾ ഡയസിനടുത്ത് നിന്ന് കയ്യിലിരുന്ന ബുക്കുകൾ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. എന്നിട്ട് മെല്ലെ തലയുയർത്തി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കുസൃതിയുണ്ടോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ആ നിമിഷം ഇരട്ടിയായി. തന്റെ അയൽപക്കത്തെ ആ പെൺകുട്ടി ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു ടീച്ചറായി മാറുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

അവൾ എല്ലാവരെയും നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

**”ഗുഡ് മോർണിംഗ്… ഞാൻ മീര. ഇന്ന് മുതൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് എടുക്കുന്നത് ഞാനായിരിക്കും.”**

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തലയിൽ വണ്ടിക്കൂട് ഇളകിയതുപോലെ തോന്നി. തന്റെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള പെൺകുട്ടി, താൻ ബസ്സിൽ വെച്ച് നോക്കി നിന്ന ആ സുന്ദരി… അവൾ തന്റെ ടീച്ചറാണെന്ന സത്യം അവനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

അവൾ ഓരോരുത്തരെയായി നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഊഴമെത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ ഒന്ന് തങ്ങിനിന്നു. അവന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയതുപോലെ.

ബസ്സിൽ വെച്ച് ആ മുടിയിഴകൾ നീക്കിയ കുസൃതിക്കാരിയായ പെൺകുട്ടിയല്ല ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഇതൊരു അദ്ധ്യാപികയുടെ ഗൗരവമാണ്.

അവൾ പതുക്കെ ചോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. ബോർഡിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ ചോദിച്ചു, “കഴിഞ്ഞ ക്ലാസ്സിൽ നിങ്ങൾ എവിടെയാണ് നിർത്തിയത്?”

ക്ലാസ്സിലാകെ നിശബ്ദത. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ തല താഴ്ത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ വെറുതെ മറിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വെപ്രാളമായിരുന്നു.

“ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ലേ?” മീര ടീച്ചറുടെ ശബ്ദം അല്പം കൂടി ഗൗരവമായി. അവൾ സാവധാനം നടന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ബെഞ്ചിന് അടുത്തെത്തി.

ഹീൽ ചെരുപ്പുകൾ തറയിൽ തട്ടുമ്പോഴുള്ള ആ താളാത്മകമായ ശബ്ദം അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിനൊപ്പമായിരുന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത കാലിലെ ആ വെള്ളി പതസാരത്തിന്റെ നേർത്ത കിലുക്കം അവൻ മാത്രം കേട്ടു.

അവൾ അവന്റെ ബെഞ്ചിൽ കൈകൾ ഊന്നി പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു. അവളുടെ ആ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവനെ പൊതിഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പുസ്തകം മുറുകെ പിടിച്ചു.

“സിദ്ധാർത്ഥ്… നീ പറ. എവിടെയാ നിർത്തിയത്?” അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

അവൻ പതറിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ അവന് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. “അത്… ടീച്ചർ… പേജ് നമ്പർ 42…” അവൻ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.

അവൻ അറിയാതെ ഇതിന്റെ ഇടയിൽ ചുവന്ന ബ്ലൗസിൽ മുഴച്ചുനിന്ന മുലകളിൽലേക്ക് ആയിരുന്നു അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുഖ മാറ്റി

അവൾ :മ്മ്മ്

എന്നിട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.  മീര ടീച്ചർ ബോർഡിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പിലും, ആ പതസാരത്തിന്റെ ചലനങ്ങളിലും തറഞ്ഞു പോയി. അവൻ പോലും അറിയാതെ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഉടലെടുക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ

ഒരു ഇൻട്രോവർട്ട് ആയ സിദ്ധാർത്ഥിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ആ ക്ലാസ്സ് മുറി ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറി.

കോളേജ് വിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ആ ക്ലാസ്സ് മുറിയിലായിരുന്നു. മീര ടീച്ചറുടെ ആ നോട്ടവും,  ആ വാക്കുകളും അവന്റെ ഉള്ളിൽ തിരതല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് അവൻ പതുക്കെ ചെന്നു.

“എന്താടാ സിദ്ധാർത്ഥാ, ഒരു മിന്നൽ ഏറ്റതുപോലെ ഇരിക്കുന്നത്?” അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

സിദ്ധാർത്ഥ് സോഫയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. “അമ്മേ… അത്… ഇന്ന് കോളേജിൽ പുതിയൊരു ടീച്ചർ വന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് എടുക്കാൻ. നമ്മുടെ അടുത്ത വീട്ടിൽ താമസിക്കാൻ വന്ന ആ മീര… അവളാണ് ടീച്ചർ.”

അമ്മയുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം വിരിഞ്ഞു. “അതെയോ! മീര മോളാണോ നിന്റെ ടീച്ചർ? ഇത് കൊള്ളാമല്ലോ. അവൾ നല്ല പക്വതയുള്ള കുട്ടിയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. പഠിപ്പിക്കാൻ നല്ല കഴിവുണ്ടാകും.”

സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. അമ്മ തുടർന്നു, “ഞാൻ ഇത്രയും നേരം അവളെക്കുറിച്ച് തന്നെയായിരുന്നു ആലോചിച്ചത്. നിനക്ക് ഇംഗ്ലീഷിന് കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടല്ലോ. അവൾ അടുത്ത വീട്ടിൽ ഉള്ളതല്ലേ, വൈകുന്നേരം ഒന്ന് വന്ന് നിന്നെ പഠിപ്പിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ അവളോട് ചോദിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ട്യൂഷൻ കിട്ടിയാൽ നിനക്ക് അത് വലിയ ഉപകാരമാകും.”

അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടിപ്പോയി. “അമ്മേ… വേണ്ട… അവൾ… ടീച്ചർ ഭയങ്കര ഗൗരവക്കാരിയാണ്. എനിക്ക് പേടിയാ.”

അമ്മ അവനെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. “പേടിച്ചാലൊന്നും പറ്റില്ല. പഠിക്കാൻ കുറച്ച് ഗൗരവം ഒക്കെ വേണം. ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും അവൾ ഒരു ടീച്ചറല്ലേ, നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് മടിയുണ്ടാകില്ല. ഞാൻ നാളെ തന്നെ അവളെ കണ്ട് സംസാരിക്കാം.”

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.  അവന് പേടിയും സന്തോഷവും ഒരേപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ,  എങ്ങനെയാണ് അവളുടെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മീര ടീച്ചർ തന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ പതുക്കെ മതിൽക്കൽ ചെന്ന് അവളെ വിളിച്ചു.

“മീര മോളേ…”

മീര പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ മുഖത്ത് ഒരു തെളിഞ്ഞ ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ആഹാ, ആന്റി ആയിരുന്നോ? എന്താ ആന്റി ഈ വഴിക്ക്?”

“ഏയ്, വെറുതെ… നീ ഇന്നലെയല്ലേ വന്നത്, ഒന്ന് തിരക്കാമെന്നു കരുതി.” അമ്മ പതുക്കെ സംസാരം തുടങ്ങി. “പിന്നെ മീരേ, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. മോൻ ഇന്ന് വന്നപ്പോഴാണ് പറഞ്ഞത് നീ അവന്റെ കോളേജിലെ ടീച്ചറാണെന്ന്. അവന് ഇംഗ്ലീഷ് കുറച്ച് പ്രയാസമാണ്. പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും വിടുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് നീ ഒന്ന് നോക്കുന്നതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.”

മീര ഒന്ന് നിർത്തി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വീടിന്റെ ജനാലയ്ക്കലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവിടെ മറഞ്ഞുനിന്ന് സിദ്ധാർത്ഥ് ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അതിനെന്താ ആന്റി, ഞാൻ നോക്കാമല്ലോ. പക്ഷേ അവൻ ക്ലാസ്സിൽ ഭയങ്കര മിണ്ടാപ്പൂച്ചയാണ്. സംസാരിക്കാൻ പോലും പേടിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”

“അതെ മീരേ, അവൻ പണ്ടേ അങ്ങനെയാണ്. ഒരാളോടും അധികം സംസാരിക്കില്ല. നീ അവനെ ഒന്ന് നേരെയാക്കി എടുക്കണം. വൈകുന്നേരം ഒരു മണിക്കൂർ നിന്റെ സൗകര്യം പോലെ അവനെ പഠിപ്പിക്കാമോ?”

മീര അല്പനേരം ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, “ശരി ആന്റി. നമുക്ക് നാളെ മുതൽ തുടങ്ങാം. കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ ചായയൊക്കെ കുടിച്ച് അവൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരട്ടെ. ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”

അമ്മയ്ക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി. “ശരി മോളേ, ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞോളാം.”

അമ്മ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ മീര വീണ്ടും ചെടികളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

മുറിക്കുള്ളിൽ ഇതെല്ലാം കേട്ടുനിന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന് കൈകാലുകൾ തണുത്തുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. നാളെ മുതൽ മീര ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ ഒരു മണിക്കൂർ തനിച്ചിരിക്കണം! ആലോചിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ മീര ടീച്ചറായിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ പതിവുപോലെ ആ ചുവന്ന വാകപ്പൂക്കൾ വിരിച്ച റോഡരികിൽ അവൻ അവളെയും കാത്തുനിന്നു. ബസ് വരുന്നത് നോക്കി അവൻ നിന്നെങ്കിലും മീരയെ അവിടെങ്ങും കണ്ടില്ല. സമയം കടന്നുപോയി, ഒടുവിൽ കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ് ദൂരെ നിന്ന് കിതച്ചു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു.

മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവൻ ബസ്സിൽ കയറി. അവളില്ലാത്ത ആ യാത്ര അവന് വലിയൊരു ശൂന്യതയായി തോന്നി. കണ്ടക്ടർ ബെല്ലടിച്ചു, ബസ് പതുക്കെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ആ നിമിഷമാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ ഉറക്കെ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടത്.

“ഒന്ന് നിർത്തണേ… ഒരാൾ കൂടി ഉണ്ട്!”

ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ആ ശബ്ദം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കാതുകളിൽ തുളച്ചുകയറി. അവൻ വേഗം ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അതവളായിരുന്നു! മീര! സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്, ശ്വാസം മുട്ടി ഓടി വരികയാണവൾ. ഇന്നലെ കണ്ട ആ ഗൗരവമല്ല, പകരം വിയർത്തു കുളിച്ച ആ മുഖത്ത് ഒരു വെപ്രാളമായിരുന്നു.

ബസ് സഡൻ ബ്രേക്കിട്ടു നിന്നു. മീര ഓടിവന്ന് ബസ്സിന്റെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി. വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവൾ. ബസ്സിലെ തിരക്കിനിടയിലൂടെ അവൾ സിദ്ധാർത്ഥ് ഇരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള സീറ്റിനടുത്ത് വന്നു നിന്നു.

അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെയും പെർഫ്യൂമിന്റെയും ആ സുഗന്ധം വായുവിൽ പടർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്ന് എഴുന്നേൽക്കണോ അതോ ഇരിക്കണോ എന്നറിയാതെ പരിഭ്രമിച്ചു. മീര അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. കിതപ്പടക്കി അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“ഭാഗ്യം… ഈ ബസ് കൂടി പോയിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് എന്റെ പണി തീർന്നേനെ.”

സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവന്റെ പതിവ്  അവൻ പതുക്കെ സീറ്റിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു അവൾക്ക് നിൽക്കാൻ കുറച്ചുകൂടി സ്ഥലം നൽകി. ബസ് വീണ്ടും നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ ഇടുങ്ങിയ സ്ഥലത്ത് അവളുടെ സാരിത്തുമ്പ് അവന്റെ കൈകളിൽ അറിയാതെ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തിരിഞ്ഞു ടീച്ചറെ നോക്കി ആണ്നി നില സാരിയുടെ ഇടയിൽ കുടി ചെറു രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വെളുത്ത വയർ ഞാൻ കണ്ടു അത് ഒരു ഓർമ്മം നിറഞ്ഞ പാത അവളുടെ സാരിയുടെ ഉള്ളിൽ പോയി മറഞ്ഞു ഞാൻ എന്നെ തന്നെ നിയന്ത്രിച്ചു വീണ്ടും ഞാൻ ആ കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ്സിനുള്ളിലായി ചുരുങ്ങി.

ബസ്സിന്റെ ഇരമ്പലുകൾക്കിടയിൽ അവർക്കിടയിൽ മൗനം മാത്രം ബാക്കിയായി. സിദ്ധാർത്ഥ് ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളം മുഴുവൻ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന മീരയിലായിരുന്നു. വണ്ടി ബ്രേക്കിടുമ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ പതസാരത്തിന്റെ കിലുക്കം അവൻ കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിലും ആ സാമീപ്യം അവനിൽ വലിയൊരു പരിഭ്രമം ഉണ്ടാക്കി.

ബസ് കോളേജ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നു. മീര ആദ്യം പുറത്തിറങ്ങി. പിന്നാലെ സിദ്ധാർത്ഥും. സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്ന് കോളേജ് ഗേറ്റിലേക്കുള്ള ആ ചെറിയ ദൂരം അവർ ഒരേ വേഗതയിൽ നടന്നു. വഴിയിലുടനീളം വിദ്യാർത്ഥികൾ മീര ടീച്ചറെ നോക്കി “ഗുഡ് മോർണിംഗ്” പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ തല താഴ്ത്തി, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത വിധം അവളോടൊപ്പം നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

കോളേജ് ഗേറ്റ് കടന്നതും മീര സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്കുള്ള ഇടനാഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. പോകുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ ഒന്ന് നിന്നു, എന്നിട്ട് സിദ്ധാർത്ഥിനെ നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് കാണാം… വൈകുന്നേരം നേരത്തെ വരണമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ?”

മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ നടന്നുനീങ്ങി. അവളുടെ ഹൈഹീൽ ചെരുപ്പുകൾ വരാന്തയിൽ തട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ആ ശബ്ദം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു.

ക്ലാസ്സിലെത്തി തന്റെ പതിവ് സീറ്റിലിരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല. അല്പസമയത്തിനകം മീര ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വരുമെന്നും, ആ പച്ച സാരിയും പതസാരത്തിന്റെ കിലുക്കവും വീണ്ടും തന്റെ മുന്നിലെത്തുമെന്നും ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കാറ്റു വീശുന്നത് പോലെ തോന്നി.

ബോർഡിൽ ചോക്ക് കൊണ്ട് എഴുതുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാൻ അവൻ കാതോർത്തു…

ക്ലാസ്സിൽ മീര ടീച്ചർ പാഠം എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു വരിയിൽ കണ്ണുനട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ ചിന്തകൾ മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു.

“ഞാൻ ഈ കാണിക്കുന്നത് ശരിയാണോ?” അവന്റെ മനസ്സ് അവനോട് തന്നെ ചോദിച്ചു.

അവളോടുള്ള ഈ തോന്നലിനെ ‘പ്രണയം’ എന്ന് വിളിക്കാമോ? അതോ വെറുമൊരു ആരാധന മാത്രമാണോ? തനിക്ക് അറിവ് പകർന്നു തരുന്ന, തന്നെ നേർവഴിക്ക് നടത്തേണ്ട ഒരാളെ മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ നോക്കുന്നത് തെറ്റല്ലേ? ഓരോ തവണ അവൾ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോഴും പതസാരത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിനായി കാതോർക്കുന്നത് ഒരു പാപമാണോ?

ടീച്ചറെ പ്രേമിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥി… ഈ ലോകം അത് എങ്ങനെ കാണും? വീട്ടിൽ അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ എന്താകും അവസ്ഥ? മീര ടീച്ചറുടെ ആ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖത്തിന് പിന്നിൽ തന്നോട് ഒരു ചെറിയ ഇഷ്ടം എങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ? അതോ താൻ വെറുമൊരു അയൽവാസിയും വിദ്യാർത്ഥിയും മാത്രമാണോ?

ബസ്സിൽ വെച്ച് ആ മുടിയിഴകൾ നീക്കിയപ്പോൾ തോന്നിയ ആ ഇഷ്ടം, ഇപ്പോൾ തന്റെ ശ്വാസത്തെ പോലും തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മീര ടീച്ചർ തന്നോട് കാണിക്കുന്ന ആ ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം (ട്യൂഷൻ എടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞത് ഉൾപ്പെടെ) ഒരു കരുണ മാത്രമാകുമോ? അതോ അവളും എന്തെങ്കിലും പറയാതെ പറയുന്നുണ്ടോ?

ചിന്തകൾ കാടുകയറുന്തോറും സിദ്ധാർത്ഥിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു വശത്ത് മീര എന്ന അധ്യാപികയോടുള്ള ബഹുമാനം, മറുവശത്ത് മീര എന്ന പെൺകുട്ടിയോടുള്ള അടക്കാനാവാത്ത പ്രണയം. ഈ രണ്ട് വികാരങ്ങൾക്കും ഇടയിൽപ്പെട്ട് അവന്റെ മനസ്സ് ഉലയുകയായിരുന്നു.

ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കാനാവില്ല. ഉള്ളിൽ തന്നെയിട്ട് ഈ പ്രണയം വീർപ്പുമുട്ടിക്കുമ്പോൾ, പുറത്തെ വാകമരത്തിൽ നിന്ന് അടർന്നു വീഴുന്ന ചുവന്ന പൂക്കളെപ്പോലെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും പൊഴിയുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.

അവൾ തന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴും,  ആരും കാണാത്ത, ആരും കേൾക്കാത്ത, മീര ടീച്ചർക്ക് പോലും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യ പ്രണയത്തിന്റെ ലോകത്ത് അവൻ തനിച്ചായി.

വൈകുന്നേരം അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ട്യൂഷന് പോകേണ്ട കാര്യം ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പടർന്നു. അത്രയും നേരം അവളോടൊപ്പം തനിച്ചിരിക്കണം എന്നതോർത്തപ്പോൾ അവൻ ശരിക്കും ഭയന്നുപോയി.

അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള ചായയും പലഹാരവുമായി ലിവിംഗ് റൂമിലേക്ക് വന്നു. സോഫയിലിരുന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പരിഭ്രമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. അവന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ക്ലാസ്സ് മുറിയിൽ മീര ടീച്ചർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകളിലായിരുന്നു.

അമ്മ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് തട്ടി.

“എന്താടാ സിദ്ധാർത്ഥാ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? ദാ, ചായ കുടിക്ക്. വേഗം ചായ കുടിച്ചിട്ട് ആ മീരമോളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ നോക്ക്. അവൾ കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട് നിന്നെയും കാത്തിരിക്കുകയാവും.”

“അമ്മേ… ഞാൻ നാളെ മുതൽ പോയാൽ മതിയോ? ഇന്ന് എനിക്ക് എന്തോ ഒരു സുഖമില്ലാത്തതുപോലെ…” സിദ്ധാർത്ഥ് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു.

“ഒരു സുഖക്കേടുമില്ല,” അമ്മ ഭാവം കർക്കശമാക്കി. “നിനക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് എത്ര മോശമാണെന്ന് നിനക്ക് തന്നെ അറിയാമല്ലോ. അവൾ അടുത്ത വീട്ടിലുള്ളതു കൊണ്ട് നമ്മുടെ ഭാഗ്യം. ഒരു അധ്യാപിക നിനക്ക് വേണ്ടി സമയം മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ നീ ഇങ്ങനെ മടി കാണിക്കരുത്. വേഗം കുടിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്.”

അമ്മയുടെ ആജ്ഞയ്ക്ക് മുന്നിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ചായക്കപ്പ് ചുണ്ടോടടുത്തു. ചായയുടെ ചൂടിനേക്കാൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പുകയുന്നത് മീര ടീച്ചറുടെ ആ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖമായിരുന്നു.

ഇനി അല്പസമയത്തിനകം അവൻ ആ വീടിന്റെ പടികൾ കയറണം. കോളേജിലെ തിരക്കില്ലാത്ത, കൂട്ടുകാരുടെ ബഹളമില്ലാത്ത ആ മുറിയിൽ മീര ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ അവൻ തനിച്ചിരിക്കണം. അവളുടെ ആ വെള്ളി പതസാരത്തിന്റെ ശബ്ദവും ചുവന്ന സാരിയുടെ ഓർമ്മകളും ഒക്കെ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചായ കുടിച്ചു തീർത്ത്, പുസ്തകങ്ങളും ബാഗുമെടുത്ത് അവൻ പതുക്കെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ പഠനമുറിയിൽ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അതിന്റെ പരമാവധി വേഗതയിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പുസ്തകങ്ങളും കയ്യിൽ പിടിച്ച്, ഓരോ ചുവടും വെയ്ക്കാൻ നൂറുവട്ടം ആലോചിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് മീരയുടെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ കൈകൾ തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ പടികൾ കയറി അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു:

“ടീച്ചറേ…”

അവൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ മീരയല്ല പുറത്തേക്ക് വന്നത്. പകരം മീരയുടെ അമ്മയായിരുന്നു വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നത്. അവരെ കണ്ടതും സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ ഒന്ന് ഒതുങ്ങി നിന്നു.

“ആഹാ സിദ്ധാർത്ഥ് വന്നോ,” മീരയുടെ അമ്മ അവനെ നോക്കി മനോഹരമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “അകത്തേക്ക് കയറിയിരിക്ക് മോനേ. മീര അകത്തെ മുറിയിലുണ്ട്. ഞാൻ ഇവിടെ അടുത്ത് ഒരു വീടുവരെ ഒന്ന് പോവുകയാണ്. നീ നേരെ അവളുടെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നോളൂ, അവൾ അവിടെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഒക്കെ റെഡിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.”

അത്രയും പറഞ്ഞ് മീരയുടെ അമ്മ ഒരു കുടയുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് ഉമ്മറത്ത് തനിച്ചായി. വീടിനുള്ളിൽ നല്ല നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ലിവിംഗ് റൂം കടന്ന് മീരയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ സ്വന്തം നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം അവന് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഹൃദയം തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി അവന്.

മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് നേർത്ത ഒരു വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. വായുവിൽ മീരയുടെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട ജാസ്മിൻ പെർഫ്യൂമിന്റെ സുഗന്ധം പടർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് നിന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി.

അവിടെ ജനാലയ്ക്കൽ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു മീര. കോളേജിലെ ആ ചുവന്ന സാരി മാറി, ഇപ്പോൾ അവൾ ഒരു നീല ചുരിതാറാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബസ്സിൽ വെച്ച് ആദ്യം കണ്ട അതേ നീല ചുരിതാർ! അവളുടെ ആ വെളുത്ത കാലിലെ വെള്ളി പതസാരം ആ ചെറിയ മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി നിന്നു.

പെട്ടെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നിഴൽ കണ്ടിട്ടാകണം, മീര പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ അധ്യാപികയുടെ ഗൗരവം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

“വന്നോ സിദ്ധാർത്ഥ്… വന്നിരിക്ക്,” അവൾ മുന്നിലെ കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

മുറിയിൽ അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രം. സിദ്ധാർത്ഥ് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ ആ കസേരയ്ക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് മെല്ലെ ആ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.

മീര ടീച്ചർ ഡെസ്കിലെ പുസ്തകങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ബോർഡിൽ എന്തോ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞു. ആ നീല ചുരിദാറിന്റെ ഭംഗി അവളുടെ ശരീരത്തോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തടിച്ച ഉരുണ്ട ചന്തിക്ക്എന്നാൽ ഒതുക്കമുള്ള ആ മുലകളിലേക്ക് അവന്റെ ദൃഷ്ടി പതിഞ്ഞു. അതൊരു അധ്യാപികയുടെ ഗൗരവം മാത്രമായിരുന്നില്ല, അതൊരു പെണ്ണിന്റെ കാന്തി കൂടി ആയിരുന്നു. അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ചുരിദാറിന്റെ തുണി അതിനടിയിലെ മാംസളമായ ആകൃതിയെ എടുത്തുകാണിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം വികാരം പുകയാൻ തുടങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് മീര അല്പം കുനിഞ്ഞ് താഴെ വീണ ഒരു പേന എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ അവളുടെ ലെഗ്ഗിൻസിന്റെ തുന്നലിൽ ഒരു ചെറിയ കീറൽ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവിടെ വളരെ വ്യക്തമായി ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള പാന്റീസിന്റെ അറ്റം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നിയന്ത്രണം വിടാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസഗതി കൂടി. അവൻ ചുണ്ടുകൾ വറ്റിവരണ്ടു അധ്യാപികയും വിദ്യാർത്ഥിയും എന്ന അതിരുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

മീര നിവർന്നു നിന്നതും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നീണ്ടു. അവൻ അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. മീരയ്ക്ക് അവന്റെ മാറ്റം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് തന്റെ ശരീരത്തെ വല്ലാതെ നോക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെയാണ്.

“എന്താ സിദ്ധാർത്ഥ്? എന്തിനാ അങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?” മീരയുടെ സ്വരത്തിൽ ഗൗരവം കൂടി.

സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അവൾക്ക് തൊട്ടടുത്തെത്തി. മീര ഒന്നു ഞെട്ടി പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങിയെങ്കിലും സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“ടീച്ചർ… എനിക്ക് ഇനിയും ഇത് പറയാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല ,” അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

മീരയുടെ കൈകൾ ഉയർന്നു. ഒറ്റ അടി… അവന്റെ കരണത്ത് ഒരു വലിയ അടിയായിരുന്നു അത്. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും അമ്പരപ്പും നിറഞ്ഞു.

“സിദ്ധാർത്ഥ്! എന്ത് മര്യാദകേടാ കാണിക്കുന്നത്? നീ എന്താ വിചാരിച്ചത്? ഞാൻ നിന്റെ ടീച്ചറാണ്!” അവൾ അലറി.

സിദ്ധാർത്ഥ് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അവളുടെ അടുത്തുചെന്ന് തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ വായ അമർത്തി പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.

“ഒച്ച വെക്കരുത് ടീച്ചർ… പ്ലീസ്, ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കൂ, പ്ലീസ്!” അവൻ യാചിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

മീര ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റാൻ ആഞ്ഞു കുതറി. ആ പിടിവലിക്കിടയിൽ ഇരുവരും ബാലൻസ് തെറ്റി തൊട്ടടുത്തുള്ള ബെഡിലേക്ക് വീണു. മീരയുടെ ശരീരം ബെഡിൽ അമർന്നു കിടന്നു, സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ അടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് അവളുടെ മുകളിൽ തന്നെ തുടർന്നു. മീരയുടെ വായ അപ്പോഴും അവൻ പൊത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും ഭയവും അമ്പരപ്പും ഒരുപോലെ നിഴലിച്ചു.

അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തീക്ഷ്ണതയോടെ നോക്കി. താഴെ കിടക്കുന്ന അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവനിൽ കൂടുതൽ വികാരം ഉണർത്തി. അവൻ ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു:

“ടീച്ചർ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ. Ksrtc ബസിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ മുതലേ എന്റെ ഉള്ളിൽ കേറിയതാ തന്നോട് ഒരു feelings അത് എന്താണ് എന്ന് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു പിന്നെ നി ക്ലാസ്സിൽ വന്നപ്പോൾ ആണ് എന്റെ ടീച്ചർ ആണ് എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞത് ഞാൻ എന്നെ തന്നെ പറഞ്ഞു മാറ്റാൻ നോക്കിയതാ പക്ഷേ പറ്റുനിലായിരുന്നു എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് എന്നിക്കു അറിയില്ല

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പിടിയിൽ മീരയുടെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യം കണ്ട ദേഷ്യം പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായി, പകരം ഒരു തരം ഭയവും വലിയൊരു സങ്കടവും നിറഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈകൾ അവളുടെ വായയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ മാറ്റി, പക്ഷേ അവളുടെ ഇരു തോളുകളിലും അവൻ ബലമായി അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.

മീരയുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ നോട്ടം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആഴത്തിലേക്ക് കുഴിച്ചുമൂടപ്പെട്ടതുപോലെയായിരുന്നു.

“ടീച്ചർ, ഞാൻ പറയുന്നത് കൂടി കേൾക്കൂ,” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്വരം ഇപ്പോൾ യാചനയിൽ നിന്ന് ഒരുതരം തീവ്രമായ ആവേശത്തിലേക്ക് മാറി. “ഞാൻ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ അവകാശമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ അധീനതയിലല്ല. നിങ്ങൾ ക്ലാസ്സിൽ ബോർഡിൽ എഴുതുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ആ വെള്ളി പതസാരമണിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ… ആ ശബ്ദം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രകമ്പനം നിങ്ങൾക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? ആ ബസ്സിൽ വെച്ച് ആ നീല ചുരിദാറിൽ നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ തുടങ്ങിയതാ ഈ ഭ്രാന്ത്. അത് കേവലം ഒരു ആകർഷണം മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എന്നേ മറന്നേനെ. പക്ഷേ അതല്ല, അത് അതിനേക്കാൾ വലിയെന്തോ ആണ്.”

അവൻ അവളുടെ ശരീരത്തിന് മുകളിൽ നിന്ന് അല്പം ഉയർന്ന്, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു. “ഇനി നിങ്ങൾ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ… എന്നെ കോളേജിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിക്കോളൂ, അമ്മയോട് പറയൂ… പക്ഷേ, ഒരു നിമിഷം എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ. നിങ്ങളുടെ ഈ ഗൗരവത്തിന് പിന്നിൽ, ഒരു പെണ്ണായി നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ എനിക്കുണ്ടാകുന്ന അനുഭൂതി… അത് പ്രണയമാണോ കാമമാണോ എന്ന് എനിക്കുമറിയില്ല. പക്ഷേ ആ നിമിഷം എനിക്ക് നിങ്ങളെ വേണം, അത് അത്രമാത്രം!”

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ ഒന്നു കുതറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് മോചനം സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിൽ കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ വിട്ടുമാറിയപ്പോൾ മീര ശ്വാസം കിട്ടാതെ ബെഡിൽ തളർന്നിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണിലെ ഭയത്തിന് പകരം ഇപ്പോൾ ഒരുതരം ശൂന്യതയായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും പറയാതെ, ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാതെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. ആ രാത്രിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും പഴയ സിദ്ധാർത്ഥായി മാറി. എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവന് സ്വന്തം പ്രവർത്തിയിൽ ഭയം തോന്നി. മീരയുടെ ആ മുഖം, അവളുടെ കണ്ണുനീർ… എല്ലാം അവന്റെ മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

അന്ന് രാത്രി മീരയുടെ വീട്ടിൽ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നും തെളിഞ്ഞില്ല. ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നോക്കാൻ പോലും സിദ്ധാർത്ഥിന് ധൈര്യം വന്നില്ല. അമ്മയോട് എന്തെങ്കിലും പറയുമെന്ന് അവൻ ഭയന്നെങ്കിലും, മീര മിണ്ടാതിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി.

രണ്ടുദിവസം കടന്നുപോയി. ശനിയാഴ്ചയും ഞായറാഴ്ചയും അവധിയായതുകൊണ്ട് കോളേജിൽ പോകേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. ഈ രണ്ട് ദിവസവും സിദ്ധാർത്ഥ് വീടിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. അവന്റെ മനസ്സ് മീരയുടെ ആ മുറിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ ചോദിച്ചു, “എന്താടാ സിദ്ധാർത്ഥാ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി മീര ടീച്ചറുടെ അവിടേക്ക് പോകുന്നില്ലല്ലോ? ട്യൂഷൻ ഇല്ലേ?”

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ അമ്മയെ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു, “ടീച്ചർ… ടീച്ചർക്ക് ചെറിയൊരു അത്യാവശ്യമുണ്ട് അമ്മേ, ടീച്ചർ സ്ഥലത്തില്ല. അതുകൊണ്ട് ട്യൂഷൻ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഉണ്ടാവില്ല.”

അമ്മ ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് പോയി. സിദ്ധാർത്ഥ് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. മീരയുടെ വീട് ഇപ്പോഴും അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ വെള്ളി പതസാരത്തിന്റെ ശബ്ദമോ, ജാസ്മിൻ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണമോ അവിടെയില്ല. ഒരു വലിയ ശൂന്യത തന്നെ അവിടെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ ചിന്തിച്ചു, “അവൾ എന്നെ വെറുത്തതാണോ? അതോ അവൾക്ക് എന്നെ നേരിടാൻ പേടിയാണോ? ഇനി തിങ്കളാഴ്ച കോളേജിൽ പോകുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ എങ്ങനെയാകും നോക്കുക? ഒരു അദ്ധ്യാപിക എന്ന നിലയിൽ എന്നെ പുറത്താക്കുമോ, അതോ എന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുമോ?”

ആ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. കോളേജ് തുറക്കാൻ ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയവും ആകാംക്ഷയും ഒരേപോലെ നിറഞ്ഞു. മീര ടീച്ചറുടെ മൗനം അവന് നൽകുന്ന സൂചന എന്താണെന്ന് അറിയാൻ അവന്റെ മനസ്സ് വെമ്പുകയായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു, തിങ്കളാഴ്ചത്തെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളോടെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിയിലേക്ക് വീണ്ടും വഴുതിവീണു.