രാവിലെ ഒൻപതരയോടെ തന്നെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത വന്നു നിറയും. സംഗീത്തിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിക്കായി പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആ വീട് മുഴുവൻ സ്വാതിക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ്.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയത്തെ ബഹളങ്ങൾക്കും തിരക്കുകൾക്കും ശേഷം ഈ ഏകാന്തത തുടക്കത്തിൽ അവൾക്കൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആറുമാസങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ആ നിശബ്ദത പതിയെ ഒരു വിരസതയായി മാറാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

മുറ്റത്തെ ഗേറ്റ് അടച്ച് അച്ഛനും അമ്മയും കാറിൽ പോകുന്നതും നോക്കി അവൾ സിറ്റൗട്ടിലെ തൂണും ചാരി കുറച്ചുനേരം നിന്നു. കാർ റോഡിന്റെ വളവ് തിരിഞ്ഞു മറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പതിയെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. മുൻവശത്തെ വലിയ വാതിൽ അടക്കുമ്പോൾ വീടിനുള്ളിലെ ശൂന്യത അവൾക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ അപ്പോഴുമുണ്ട് അവർ കഴിച്ചതിന്റെ ബാക്കി പാത്രങ്ങൾ. അതൊക്കെ ഒന്നൊതുക്കി വെച്ച് അവൾ നേരെ ഹാളിലേക്ക് വന്നു. ടിവിയുടെ റിമോട്ട് എടുത്ത് വെറുതെ ചാനലുകൾ മാറ്റി നോക്കി. വാർത്തകളും സീരിയലുകളുടെ പുനഃസംപ്രേഷണവും പാട്ട് ചാനലുകളുമെല്ലാം അവൾ മാറി മാറി വെച്ചു. ഒന്നിലും അവളുടെ ശ്രദ്ധ നിൽക്കുന്നില്ല.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ സോഫയിലിരിക്കുന്ന മൊബൈൽ ഫോണിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെന്നൈയിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് സംഗീത് എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി, വാട്സ്ആപ്പിൽ അവൻ അവസാനം ഓൺലൈനിൽ വന്നത് രാവിലെ എട്ടു മണിക്കാണ് – ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നതിനു മുൻപ് അവളോട് സംസാരിച്ച ആ സമയം.

ടിവി ഓഫ് ചെയ്ത് അവൾ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ദൂരെ റോഡിലൂടെ ഇടയ്ക്കിടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങൾ മാത്രം കാണാം. ഈ നീണ്ട പകൽ എങ്ങനെ തള്ളിനീക്കും എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ. ഒരുപക്ഷേ ചേച്ചിയെ ഒന്ന് വിളിച്ചാലോ എന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചു, പക്ഷെ അവർ ബാങ്കിലെ തിരക്കിലാകുമല്ലോ എന്നോർത്ത് ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു.

അവൾ പതിയെ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു, സീലിങ്ങിലെ ഫാനിന്റെ കറക്കവും നോക്കി അങ്ങനെ കിടന്നു.

ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് വെറുതെ ഫോണും നോക്കി ഹാളിലെ സോഫയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു സ്വാതി. സമയം രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പുറത്ത് നല്ല ചൂടുണ്ട്. വീട്ടിൽ തനിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴുള്ള സ്വാഭാവികമായ വേഷത്തിലായിരുന്നു അവൾ.

ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള, മുട്ടിനു താഴെ വരെ മാത്രം കിടക്കുന്ന ഒരു കോട്ടൺ പാവാടയും, അധികം ലൂസല്ലാത്ത ഒരു കറുത്ത ടീഷർട്ടുമായിരുന്നു വേഷം. കൃത്യം പാകത്തിലുള്ള ആ ടീഷർട്ടിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അവളുടെ വിരിഞ്ഞ മാറിടങ്ങൾ വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദവും ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്നതിന്റെയും ഒച്ച കേട്ടത്. അവൾ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അച്ഛനോ അമ്മയോ ഈ സമയത്ത് വരാൻ വഴിയില്ലല്ലോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. ടീഷർട്ട് ഒന്ന് താഴേക്ക് വലിച്ച് നേരെയിട്ട്, പാറിപ്പറന്നു കിടന്ന മുടി വെറുതെയൊന്ന് കൈകൊണ്ട് ഒതുക്കിവെച്ച് അവൾ മുൻവശത്തെ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു.

വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അവൾ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മുറ്റത്ത് സംഗീത്തിന്റെ ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ് വിനോദേട്ടൻ കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്നു.

“വിനോദേട്ടനോ… ഈ സമയത്ത്?” അവൾ നേരിയ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ആഹ്… ഞാൻ ടൗണിൽ വന്നതാ ചെറിയൊരു ബിസിനസ്സ് ആവശ്യത്തിന്. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു. നല്ല വിശപ്പ്, ഹോട്ടലിൽ നിന്നും കഴിക്കുന്നതിലും നല്ലത് ഇവിടെ വന്ന് വല്ലതും കഴിക്കാമല്ലോ എന്ന് കരുതി നേരെ പോന്നതാ,” വിനോദ് സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ നോട്ടം സ്വാഭാവികമായും അവളുടെ വേഷത്തിലേക്ക് പോയി. എപ്പോഴും ചുരിദാറിലോ സാരിയിലോ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന സ്വാതിയെ ഇങ്ങനെ ഒരു വേഷത്തിൽ അവൻ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. മേക്കപ്പ് ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ആ വേഷത്തിൽ അവളുടെ ആകാരഭംഗി വളരെ ആകർഷകമായി തോന്നി.

“അകത്തേക്ക് കയറി ഇരിക്ക് വിനോദേട്ടാ… ഊണ് കഴിക്കാൻ ഉള്ളത് ഞാൻ എടുത്തു വെക്കാം,” സ്വാതി വാതിൽ കുറച്ചുകൂടി തുറന്നു പിടിച്ച് അവന് കയറാനായി വഴിമാറി നിന്നു.

അവൻ അവൾക്കരികിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ, അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നേരിയ ഒരു സോപ്പിന്റെയും പൗഡറിന്റെയും ഗന്ധം അവനിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി.

“അച്ഛനും അമ്മയും വരാൻ വൈകുമല്ലോ അല്ലേ?” വിനോദ് ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഫോൺ ടേബിളിലേക്ക് വെച്ചു.

“അതെ, അവർ അഞ്ചര ആറുമണി ഒക്കെ ആകും,” സ്വാതി ഡൈനിങ് ടേബിളിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിക്കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ആ പാവാടയ്ക്കുള്ളിലൂടെ അവളുടെ നടത്തത്തിന്റെ താളവും, ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളുടെ ചലനങ്ങളും വിനോദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി നിന്നു. അവൻ ഒരു നിമിഷം അറിയാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കിപ്പോയി.

“കറികൾ ഒക്കെ ഞാൻ ഒന്ന് ചൂടാക്കാം, വിനോദേട്ടൻ മുഖം കഴുകി വാ…” ഡൈനിങ് ഹാളിൽ നിന്ന് അവൾ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടാണ് വിനോദ് ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്.

“ആഹ്… ഞാൻ ഇപ്പൊ വരാം,” അവൻ എഴുന്നേറ്റ് വാഷ്ബേസിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.

വിനോദ് മുഖം കഴുകി ഡൈനിങ്ങ് ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോഴേക്കും സ്വാതി ചോറും കറികളും ടേബിളിൽ എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചൂടാക്കിയ മീൻകറിയുടെയും പപ്പടം വറുത്തതിന്റെയും മണം ആ മുറിയിൽ ആകെ പടർന്നു നിന്നു.

“ഇരിക്ക് വിനോദേട്ടാ…” വിനോദിന് നേരെ ഒരു കസേര നീക്കിയിട്ടുകൊണ്ട് സ്വാതി പറഞ്ഞു.

“നല്ല മണം… നീ ഉണ്ടാക്കിയതാണോ ഇത്?” കസേര വലിച്ചിട്ട് ഇരിക്കുന്നതിനിടയിൽ വിനോദ് ചോദിച്ചു.

“ഏയ് അല്ല, രാവിലത്തെ കറികളാ. ഞാൻ അതൊന്ന് ചൂടാക്കിയെന്നേ ഉള്ളൂ. എനിക്ക് ഈ പാചകം അത്ര വശമില്ല വിനോദേട്ടാ, ഇപ്പോഴും അമ്മയുടെ കൂടെ നിന്ന് പഠിക്കുന്നതേ ഉള്ളൂ,” അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ മീൻകറി അവന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് പകർന്നു.

അവൾ കറി വിളമ്പാനായി അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞപ്പോൾ, ടീഷർട്ടിനുള്ളിൽ അവളുടെ മുലകളുടെ വടിവ് വിനോദിന് വളരെ അടുത്തുനിന്ന് കാണാമായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ നോട്ടം മാറ്റി ചോറിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി.

“സംഗീത് വിളിക്കാറുണ്ടോ ദിവസവും? അവിടെ ചെന്നൈയിൽ അവന് ജോലി തിരക്കുകൾ ഒക്കെ എങ്ങനെയുണ്ട്?” വിനോദ് ചോറ് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“വിളിക്കും… രാവിലെയും രാത്രിയും ഒക്കെ വിളിക്കാറുണ്ട്. അവിടെ പുതിയ പ്രോജക്റ്റ് ആയതുകൊണ്ട് കുറച്ചു തിരക്കിലാണെന്നാ പറഞ്ഞത്. എന്നാലും ഈ വീട്ടിൽ പകൽ സമയത്ത് ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്ത ബോറടിയാ വിനോദേട്ടാ,” സ്വാതി വിനോദിന് എതിരെയുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു.

അവൾ കാലിന്മേൽ കാൽ കയറ്റി വെച്ചാണ് ഇരുന്നത്. അതോടെ അവളുടെ ആ നീളമുള്ള കോട്ടൺ പാവാട മുട്ടിന് മുകളിലേക്ക് അല്പം കയറി മാറി, അവളുടെ വെളുത്തു മിനുസമുള്ള തുടകളുടെ ഒരു ഭാഗം പുറത്തുകാണാമായിരുന്നു. വിനോദ് കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ വെറുതെ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ആ കാഴ്ച അവന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത പടർന്നു, പക്ഷെ അവൻ അത് പുറത്തുകാണിക്കാതെ ചോറ് കഴിക്കുന്നത് തുടർന്നു.

“അത് ശരിയാ, നിനക്ക് ഇവിടെ ആരെയും പരിചയവും കാണില്ലല്ലോ. ചേച്ചിയോട് ഞാൻ പറയാം, ശനിയാഴ്ചകളിലോ മറ്റോ നിന്നെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ. അവിടെയാകുമ്പോൾ കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചിരിക്കാമല്ലോ,” വിനോദ് പറഞ്ഞു.

“അത് നല്ലതാ… ചേച്ചി ബാങ്കിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ എപ്പോഴും ലേറ്റ് ആകുമോ?” സ്വാതി താടിക്ക് കൈകൊടുത്ത് അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

“ചില ദിവസങ്ങളിൽ ലേറ്റ് ആകും. പിന്നെ എനിക്ക് ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങളുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാനും എപ്പോഴും കാണണം എന്നില്ല. എങ്കിലും നീ ഇങ്ങനെ തനിച്ചിരിക്കുന്നതിലും ഭേദമല്ലേ അത്,” വിനോദ് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം എടുത്തു കുടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ഊണ് കഴിഞ്ഞു വിനോദ് കൈ കഴുകാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ സ്വാതിയും ഒപ്പം എഴുന്നേറ്റു. അവൾ ടേബിളിലെ പാത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അടുക്കിവെക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ കുനിഞ്ഞ് പാത്രങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ആ വലിയ ചന്തികളുടെ വടിവ് ആ പാവാടയ്ക്കുള്ളിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വിനോദിന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. അവൻ വാഷ്ബേസിനിൽ കൈ കഴുകി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കാണുന്നത് തന്റെ മുന്നിൽ കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ ആകർഷകമായ ആ ശരീരമാണ്.

കൈ കഴുകി തുടച്ച് വിനോദ് വീണ്ടും ഹാളിലെ വലിയ സോഫയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. ഊണ് കഴിഞ്ഞതിന്റെ ഒരു ചെറിയ മടി അവനുണ്ടായിരുന്നു. സ്വാതി അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങളെല്ലാം സിങ്കിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ച്, കൈകൾ തുടച്ച് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.

അവൾ വിനോദിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരൊറ്റ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു.

“ഒരു ചായ എടുക്കണോ വിനോദേട്ടാ? അതോ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് മതിയോ?” സ്വാതി അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

“ചായ ഇപ്പോ വേണ്ട സ്വാതി, ഊണ് കഴിഞ്ഞതേ ഉള്ളൂ. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് നന്നായി കഴിച്ചു,” വിനോദ് സോഫയുടെ പിന്നിലേക്ക് അല്പം ചാരിയിരുന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും സ്വാതിയുടെ മുഖത്തും അവളുടെ ശരീരത്തിലും മാറി മാറി സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഹാളിൽ ഫാൻ തിരിയുന്ന ശബ്ദം മാത്രമായി. പുറത്തെ വെയിൽ കൂടുതൽ കനത്തതോടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ചൂടും ശാന്തതയും നിറഞ്ഞു.

“സംഗീത് പോയിട്ട് ഇപ്പൊ എത്ര നാളായി സ്വാതി?” വിനോദ് പതിയെ ചോദിച്ചു. സംഭാഷണം കൂടുതൽ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.

“ഇപ്പൊ രണ്ട് മാസത്തോളമായി വിനോദേട്ടാ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ആയിരുന്നല്ലോ. ഇവിടെ അധികം നാളൊന്നും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ല,” സ്വാതിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു ചെറിയ സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അത് കഷ്ടമായിപ്പോയി. പുതിയ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയത്ത് നിന്നെ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ തനിച്ചാക്കി അവൻ പോകേണ്ടിയിരുന്നില്ല,” വിനോദ് അവളെ നോക്കി കുറച്ചുകൂടി താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “സ്വാതിക്ക് നല്ല വിഷമം കാണും അല്ലേ?”

“പിന്നെ… വിഷമം ഇല്ലാതിരിക്കുമോ? ഇവിടെ എനിക്ക് ആരെയും അത്ര പരിചയവുമില്ല. അമ്മയും അച്ഛനും നല്ല സ്നേഹമുള്ളവരാ, പക്ഷെ അവരോട് നമുക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തുറന്നു പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. സംഗീത് അവിടെ ചെന്നൈയിൽ റൂമിൽ ഒക്കെ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നാണ് പറയുന്നത്,” സ്വാതി കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് തറയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

“സംഗീതിന്റെ ഒരു കാര്യം… ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു ഭാര്യയെ വീട്ടിൽ നിർത്തിയിട്ടാണല്ലോ അവൻ അവിടെ പോയി കിടക്കുന്നത്,” വിനോദ് ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ വാചകത്തിൽ വെറുമൊരു തമാശ മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഒരുതരം പുകഴ്ത്തലും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

വിനോദേട്ടൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ നാണം വിരിഞ്ഞു. അവൾ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. വിനോദിന്റെ കണ്ണുകൾ തന്റെ മാറിലേക്കാണ് നീളുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്റെ കറുത്ത ടീഷർട്ടിന്റെ അരികുകൾ ഒന്ന് താഴ്ത്തി ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ, അവളിൽ നിന്നും ഒരു അകൽച്ചയോ ദേഷ്യമോ ഉണ്ടായില്ല. പകരം, ആൺതുണയില്ലാത്ത ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യവും അവന്റെ ശ്രദ്ധയും അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സുഖം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“വിനോദേട്ടൻ വെറുതെ പറയുകയാണ്. ഞാൻ അത്ര സുന്ദരി ഒന്നും അല്ല,” സ്വാതി നോട്ടം മാറ്റി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“അല്ല സ്വാതി, ഞാൻ ശരിക്കും പറഞ്ഞതാ. കല്യാണത്തിന്റെ അന്ന് സാരിയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ ഭംഗിയുണ്ട് നിന്നെ ഈ വേഷത്തിൽ കാണാൻ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടും നീ കൂടുതൽ മെലിഞ്ഞിട്ടൊന്നുമില്ല, നല്ല ശരീരപ്രകൃതിയാ നിന്റേത്,” വിനോദ് തന്റെ നോട്ടം ഒട്ടും മാറ്റാതെ, കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഹാളിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞു. അവർക്കിടയിലെ സംഭാഷണം വെറുമൊരു കുടുംബകാര്യത്തിൽ നിന്നും മാറി, തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ, ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള ആകർഷണത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.

വിനോദിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്വാതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നേരിയ ചുവപ്പ് പടർന്നു. അവൾ വെറുതെ തന്റെ കാൽവിരലുകൾ കൊണ്ട് തറയിൽ വരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ ഈ പ്രതികരണം വിനോദിന് കൂടുതൽ ധൈര്യം നൽകി.

“എന്താ സ്വാതി ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? ഞാൻ പറഞ്ഞത് തെറ്റാണോ?” വിനോദ് ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി താഴ്ത്തി, വളരെ ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു.

“ഏയ്… തെറ്റാണെന്നല്ല. പക്ഷേ, വിനോദേട്ടൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്കൊരു വല്ലാത്ത മടി,” സ്വാതി തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി പതിയെ പറഞ്ഞു.

“ഇതിൽ മടിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല. നമ്മൾ ഇപ്പൊ ഒരു കുടുംബത്തിലല്ലേ. പിന്നെ, നല്ലതിനെ നല്ലതെന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്? സംഗീത് ചെന്നൈയിൽ പോയതിൽ പിന്നെ നിന്നെ ആരും പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ലേ?” വിനോദ് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ആര് പറയാൻ വിനോദേട്ടാ… ഇവിടെ വീട്ടിൽ അമ്മയും അച്ഛനും പിന്നെ ഞാനും മാത്രം. ഫോണിൽ വിളിക്കുമ്പോൾ സംഗീത് ഓഫീസിലെ കാര്യങ്ങളും അവിടുത്തെ പ്രോജക്റ്റിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെയാണ് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാറ്. ഇടയ്ക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമെന്നേ ഉള്ളൂ,” സ്വാതി തന്റെ ഉള്ളിലെ ചെറിയൊരു പരിഭവം തുറന്നുപറഞ്ഞു.

“അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, അവൻ ഒരു ഭാഗ്യവാനാണ്, പക്ഷേ ആ ഭാഗ്യം എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കണമെന്ന് അവനറിയില്ല,” വിനോദ് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, സ്വാതി ഇരിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ സോഫയുടെ കൈവരിയിൽ വന്നിരുന്നു.

അവൻ ഇത്രയും അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഒന്നു വർദ്ധിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ ടീഷർട്ടിന്റെ അരികുകളിൽ വീണ്ടും മുറുകി. വിനോദിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട പെർഫ്യൂമിന്റെ മണവും അവന്റെ പുരുഷസഹജമായ സാമീപ്യവും അവളിൽ ഒരു പുതിയ അനുഭൂതി ഉണർത്തി.

“സ്വാതിക്ക് അവിടെ ചെന്നൈയിലേക്ക് കൂടെ പോയ്ക്കൂടെ? സംഗീതിനോട് പറഞ്ഞാൽ പോരേ?” വിനോദ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ പറഞ്ഞു വിനോദേട്ടാ. പക്ഷേ അവൻ പറയുന്നത് അവിടെ ഇപ്പൊ റൂം ചെറിയതാണെന്നാണ്. വലിയൊരു ഫ്ലാറ്റ് നോക്കുന്നുണ്ടത്രേ. അതൊക്കെ ശരിയായി വരാൻ ഇനിയും മാസങ്ങൾ എടുക്കും,” സ്വാതി വിനോദിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അവൾ നോക്കുമ്പോൾ വിനോദിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലും കഴുത്തിലുമൊക്കെയാണ് ഉടക്കി നിൽക്കുന്നത്.

“അതുവരെ നീ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചിരിക്കണം, അല്ലേ?” വിനോദ് പതിയെ കൈ നീട്ടി സ്വാതിയുടെ തോളിൽ കിടന്ന മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ചു.

അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് തൊട്ടപ്പോൾ സ്വാതി ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ വിനോദിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റാനോ എഴുന്നേറ്റു പോകാനോ ശ്രമിച്ചില്ല. മാസങ്ങളായി അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഏകാന്തതയും, ഒരു പുരുഷന്റെ തലോടലിനായുള്ള അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹവും അവളെ അവിടെത്തന്നെ ഇരുത്തി.

“വിനോദേട്ടാ… ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ…” സ്വാതി വളരെ ബലഹീനമായ ശബ്ദത്തിൽ, ചുറ്റുപാടും നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇവിടെ ഇപ്പൊ ആരും വരാനില്ല സ്വാതി… നമ്മൾ മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ,” വിനോദ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച്, അവളെ തന്നിലേക്ക് അല്പം കൂടി അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

വിനോദിന്റെ കൈ സ്വാതിയുടെ തോളിൽ അമരുകയും അവർ തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയുകയും ചെയ്ത ആ നിമിഷം… പെട്ടെന്നാണ് പുറത്ത് ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദവും ചെരുപ്പിന്റെ ഒച്ചയും കേട്ടത്.

ആ ശബ്ദം കേട്ട പാതി സ്വാതി ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് മാറി നിന്നു. വിനോദും പെട്ടെന്ന് ഒന്നു പരിഭ്രമിച്ച്, സോഫയുടെ കൈവരിയിൽ നിന്ന് മാറി സാധാരണ പോലെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. സ്വാതി തന്റെ ടീഷർട്ടും പാവാടയും ഒന്നു വലിച്ചിട്ട് നേരെയാക്കി ഹാളിലേക്ക് നോക്കി.

അടുത്ത വീട്ടിലെ അപ്പു ആയിരുന്നു അത്. ഇരുപത് വയസ്സുള്ള ഒരു കോളേജ് പയ്യൻ. അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലെ ആയതുകൊണ്ടും, എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഓടിവരുന്നതുകൊണ്ടും സ്വാതിയുമായി അവൻ നല്ല കമ്പനിയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത പകലുകളിൽ ഇടയ്ക്ക് അവൻ വന്ന് സ്വാതിയോട് സംസാരിച്ചിരിക്കാറുണ്ട്.

“സ്വാതിച്ചേച്ചി…” ഹാളിലേക്ക് കയറിവന്നുകൊണ്ട് അപ്പു വിളിച്ചു.

അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് സോഫയിൽ വിനോദ് ഇരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടത്. വിനോദിനെ കണ്ടതും അപ്പുവിന്റെ ഭാവം ഒന്ന് മാറി, അവൻ പതിയെ ഒന്നു ചിരിച്ചു.

“ആഹ് അപ്പുവാണോ, വാ… അകത്തേക്ക് ഇരിക്ക്,” സ്വാതി പരമാവധി സാധാരണ മട്ടിൽ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല.

“ഇല്ല ചേച്ചി, ഞാൻ അമ്മ ഒരു കാര്യം പറയാൻ ഏൽപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് വന്നതാ. അമ്മ വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തിൽ പോകുന്നുണ്ട്, കൂടെ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞു,” അപ്പു വിനോദിനെ ഒന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“അതോ… ഞാൻ അമ്മ (അമ്മായിയമ്മ) വന്നതിന് ശേഷം ചോദിച്ചിട്ട് പറയാം അപ്പു,” സ്വാതി പറഞ്ഞു.

“ശരി ചേച്ചി. പിന്നെ… ചേട്ടൻ എപ്പോഴാ വന്നത്?” അപ്പു വിനോദിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് ചോദിച്ചു. വിനോദിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത പ്രകടമായിരുന്നു. തന്റെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങൾ തടസ്സപ്പെടുത്തിയതിലുള്ള ദേഷ്യം അവൻ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കുകയായിരുന്നു.

“ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണ് കഴിക്കാൻ വന്നതാ. ഇപ്പൊ ഇറങ്ങും,” വിനോദ് ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് സമയം നോക്കിക്കൊണ്ട് അല്പം ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ആണോ… ശരി ചേച്ചി, ഞാൻ എന്നാൽ ഇറങ്ങട്ടെ. വൈകുന്നേരം വിളിച്ചാൽ മതി കേട്ടോ,” അപ്പു സ്വാതിയെ നോക്കി ഒന്നു കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. അവൻ വന്ന സമയത്തെ അന്തരീക്ഷവും, സ്വാതിയുടെ വേഷവും, വിനോദിന്റെ ഇരിപ്പും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അപ്പുവിന് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നിയിരുന്നു. അവൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ആ ഭംഗിയുള്ള ചന്തികളിലേക്ക് ഒരു നിമിഷം നോക്കാൻ മറന്നില്ല. സ്വാതി അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ നിന്നു.

അപ്പു മുറ്റം ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നതുവരെ ഹാളിൽ ഒരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞതും വിനോദ് എഴുന്നേറ്റു.

“സ്വാതി, എന്നാൽ ഞാനും ഇറങ്ങുകയാണ്. സമയം കുറെയായി, ഓഫീസിൽ ഒന്നു കയറണം,” വിനോദ് പറഞ്ഞു.

“ശരി വിനോദേട്ടാ…” സ്വാതി അവനെ ഗേറ്റ് വരെ യാത്രയാക്കാൻ കൂടെ നടന്നു.

വിനോദ് കാറിൽ കയറി പോകുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ അപ്പുവിന്റെ നോട്ടവും വിനോദിന്റെ സ്പർശനവും മാറി മാറി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വിനോദ് പോയതിനുശേഷം സ്വാതിക്ക് ഒട്ടും സമാധാനം കിട്ടിയില്ല. ഹാളിലെ സോഫയിൽ കിടക്കുമ്പോഴും വിനോദേട്ടൻ തൊട്ടതും സംസാരിച്ചതുമായ കാര്യങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വല്ലാതെ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അപ്പുവിന്റെ അമ്മ രാധാമണി ഗേറ്റിനടുത്തുനിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചത്.

“സ്വാതി… നീ ഒരുങ്ങിക്കോ, നമുക്ക് അഞ്ചരയോടെ ഇറങ്ങാം.”

അപ്പോഴാണ് അമ്പലത്തിൽ പോകുന്ന കാര്യം സ്വാതി ഓർത്തത്. വിരസത മാറ്റാൻ അതൊരു നല്ല അവസരമായി കരുതി അവൾ കുളിക്കാൻ കയറി. കുളി കഴിഞ്ഞ് അലമാര തുറന്നപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ഒരു മാറ്റം വരുത്താൻ അവൾക്ക് തോന്നിയത്. എപ്പോഴും ഉടുക്കുന്ന സാധാരണ സാരിയോ ചുരിദാറോ മാറ്റി, തന്റെ കല്യാണത്തിന് എടുത്ത ഗോൾഡൻ നിറത്തിലുള്ള നല്ലൊരു പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസും അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു.

ഒരുങ്ങി കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ സ്വന്തം ശരീരത്തോട് ഒരു വല്ലാത്ത ഭംഗി തോന്നി. കട്ടിപ്പട്ടു തുണിയായതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ ഗോൾഡൻ ബ്ലൗസ് അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ വളരെ ടൈറ്റായിട്ടാണ് ഇരുന്നത്. ശരീരം അല്പം വിരിഞ്ഞതുകൊണ്ട് ബ്ലൗസിന്റെ പുറകിൽ ബ്രായുടെ ലൈനുകൾ കൃത്യമായി തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ആ പാവാടയും അവളുടെ വീതിയുള്ള ഇടുപ്പിലും വലിയ ചന്തികളിലും നന്നായി ഒട്ടിക്കിടന്നു. ഒട്ടും വണ്ണമില്ലാത്ത വയറിന്റെ ഭാഗം ആ വേഷത്തിൽ കൂടുതൽ എടുത്തുകാണിച്ചു.

മുടി ദൂരെ ഫ്രീയായി ഇട്ട്, നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ ചന്ദനക്കുറിയും തൊട്ട് അവൾ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് വന്നു. അവിടെ അപ്പുവിന്റെ അമ്മ രാധാമണി റെഡിയായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സ്വാതി നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടതും രാധാമണി അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

“എന്താ സ്വാതി, നീ സാരി ഒന്നും ഉടുത്തില്ലേ?” രാധാമണി ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല അമ്മേ, പെട്ടെന്ന് ഇതങ്ങ് എടുത്തു ധരിച്ചതാ. സാരി ഉടുക്കാൻ നേരം വൈകും,” സ്വാതി ഒതുക്കത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ഇതും നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് കാണാൻ. നല്ല വടിവൊത്ത ശരീരമാ നിന്റേത്, എന്ത് ഉടുത്താലും ചേരും,” രാധാമണി അവളുടെ ശരീരഭംഗിയെ പുകഴ്ത്തിപ്പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് പതിയെ നടന്നു പോകാം സ്വാതി, അമ്പലത്തിലേക്ക് വലിയ ദൂരമില്ലല്ലോ. നല്ല തണുത്ത കാറ്റുമുണ്ട്.”

“ആം, നടക്കാം അമ്മേ,” സ്വാതി ഗേറ്റ് പൂട്ടി രാധാമണിയുടെ ഒപ്പം റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വാതിയുടെ കെയർഫ്രീയായ നടത്തത്തിൽ, ടൈറ്റായ ആ പട്ടുപാവാടയ്ക്കുള്ളിൽ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികൾ ചലിക്കുന്നത് റോഡിലൂടെ പോകുന്ന ചിലരുടെയൊക്കെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബ്ലൗസിന്റെ പുറകിലെ ബ്രാ ലൈനുകൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നതുകൊണ്ട് പുറകിൽ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അവളുടെ ശരീരവടിവ് പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. സ്വാതിക്ക് അത് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും അവൾ അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ രാധാമണിയോട് സംസാരിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

അമ്പലത്തിന്റെ നടയിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ അത്യാവശ്യം ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അമ്പലപ്പറമ്പിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും കയറി.

അമ്പലത്തിൽ തൊഴുത് പ്രസാദവും വാങ്ങി സ്വാതിയും രാധാമണിയും കൂടി ആല്ത്തറയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ അത്യാവശ്യം ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. രാധാമണി അവിടെയുള്ള ചില സ്ത്രീകളോട് സംസാരിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അമ്പലക്കമ്മിറ്റി ഓഫീസിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഒരാൾ അങ്ങോട്ട് നടന്നു വന്നത്.

അമ്പലത്തിലെ സെക്രട്ടറിയായ ജയചന്ദ്രൻ ആയിരുന്നു അത്. ഒരു നാൽപ്പത്തഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നും. മുണ്ടുമുടുത്ത്, മേൽമുണ്ട് തോളിലിട്ട് ഒരു അധികാരഭാവത്തിലാണ് പുള്ളിയുടെ നടപ്പ്. എന്നാൽ രാധാമണിയെ കണ്ടതും പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“ഓഹോ… രാധാമണി ആയിരുന്നോ? ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇന്ന് വരില്ലെന്ന്. എന്താ ഇത്ര വൈകിയത്?” ജയചന്ദ്രൻ രാധാമണിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വളരെ കുറുകിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിയതാ ജയേട്ടാ. എന്താ ഇപ്പൊ കമ്മിറ്റി ഓഫീസിൽ വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ലേ?” രാധാമണി തിരിച്ചും വളരെ താല്പര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അവർ രണ്ടുപേരും സംസാരിക്കുന്ന രീതിയും ആംഗ്യങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സ്വാതിക്ക് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. വെറുമൊരു പരിചയത്തിനപ്പുറം അവർക്കിടയിൽ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ജയചന്ദ്രന്റെ സംസാരം.

“തിരക്കൊക്കെ നമ്മൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതല്ലേ രാധാമണി… മനസ്സിന് ഇത്തിരി തണുപ്പ് വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങും. അതിപ്പോ ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പുള്ള കാഴ്ചകൾ ഉണ്ടല്ലോ,” ജയചന്ദ്രൻ രാധാമണിയെ നോക്കി ഒളിച്ചുകടത്തി ഒരു ഡബിൾ മീനിങ് പ്രയോഗിച്ചു. രാധാമണി അത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ഒന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ സ്വാതിക്ക് ഉറപ്പായി, രാധാമണി അമ്പലത്തിൽ വരുന്നത് ദൈവത്തെ കാണാൻ മാത്രമല്ല, ഈ ജയചന്ദ്രനെ കാണാൻ കൂടിയാണെന്ന്.

സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ജയചന്ദ്രന്റെ നോട്ടം രാധാമണിയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയിലേക്ക് നീണ്ടത്. ഗോൾഡൻ പട്ടുപാവാടയിലും ടൈറ്റ് ബ്ലൗസിലും നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയെ കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം വിടർന്നു.

“ഇതാരാ രാധാമണി? നമ്മുടെ മാധവേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ…?” ജയചന്ദ്രൻ സ്വാതിയെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ആഹ്, സംഗീതിന്റെ ഭാര്യയാ… സ്വാതി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചല്ലേ ആയുള്ളൂ,” രാധാമണി പരിചയപ്പെടുത്തി.

“ആഹാ… സംഗീത് ഭാഗ്യവാൻ ആണല്ലോ. ഈ വഴിക്ക് ആദ്യമായിട്ടാണോ?” ജയചന്ദ്രൻ ചോദിച്ചു, പക്ഷെ അയാളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ സ്വാതിയുടെ ശരീരത്തിലായിരുന്നു.

അവളുടെ ശ്വാസചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉയർന്നുതാഴുന്ന ആ ടൈറ്റ് ബ്ലൗസിലേക്കും, അവിടെ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന ബ്രായുടെ വരികളിലേക്കും അയാളുടെ നോട്ടം നീണ്ടു. കുളിച്ചു കുട്ടപ്പനായി വന്നിരിക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളും ഇടുപ്പും ആ പട്ടുപാവാടയ്ക്കുള്ളിൽ എത്രത്തോളം ഇറുകിയാണ് നിൽക്കുന്നത് എന്ന് അയാൾ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അളക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുരുഷന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹം പ്രകടമായിരുന്നു.

“അതെ… ഇടയ്ക്കൊക്കെ വരാറുണ്ട്,” സ്വാതി അയാളുടെ ആ നോട്ടം മനസ്സിലാക്കി തന്റെ കൈകൾ മുന്നോട്ട് കെട്ടി മാറിടം ഒന്നു മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ ഔപചാരികമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ഇനിയിപ്പോ ഇടയ്ക്കിടെ വരണം കേട്ടോ സ്വാതി. അമ്പലത്തിൽ വന്നാൽ മനസ്സിന് ഒരു സുഖം കിട്ടും. എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ ഈ ജയേട്ടനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി, എന്തിനും ഞാൻ ഒപ്പമുണ്ടാകും,” ജയചന്ദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞു.

രാധാമണിയും ജയചന്ദ്രനും വീണ്ടും അവരുടെ സ്വകാര്യ സംഭാഷണങ്ങളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ സ്വാതി പതിയെ അവിടെനിന്നും മാറി അമ്പലത്തിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ ആർത്തിയുള്ള നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ചൂട് അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല.

അമ്പലത്തിലെ ദീപാരാധനയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പ്രസാദവും വാങ്ങി സ്വാതിയും രാധാമണിയും കൂടി തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അന്തരീക്ഷം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു വരുന്നതേയുള്ളൂ. റോഡിൽ വലിയ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നിട്ടും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നടക്കുന്നതിനിടയിൽ രാധാമണി തന്നെയാണ് ആദ്യം സംസാരം തുടങ്ങിയത്. അവരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ആ അമ്പലപ്പറമ്പിൽ വെച്ചുണ്ടായ സന്തോഷത്തിന്റെ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നീ എന്താ സ്വാതി അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്ന് മാറിനിന്നത്? ജയേട്ടൻ നല്ല തമാശക്കാരനാ… പുള്ളിക്ക് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിർത്തില്ല,” രാധാമണി ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ സ്വാതിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ഏയ്… ഞാൻ വെറുതെ ഒന്നു വലംവെയ്ക്കാൻ പോയതാ അമ്മേ. ജയേട്ടൻ അമ്മയുമായി നല്ല പരിചയത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു,” സ്വാതി തന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയ കാര്യം പതിയെ പുറത്തെടുത്തു.

“പിന്നെ… ഞങ്ങൾ പണ്ടുമുതലേ അറിയുന്നതാ സ്വാതി. ഈ നാട്ടിൽ എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ജയേട്ടൻ മുന്നിലുണ്ടാകും. പിന്നെ പുള്ളിയുടെ ഒരു സ്വഭാവം… പെണ്ണുങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും ഒരു കുസൃതി ഒപ്പമുണ്ടാകും. ഡബിൾ മീനിങ് ഒക്കെ പറഞ്ഞ് വെറുതെ ആളുകളെ കയ്യിലെടുക്കും,” രാധാമണി ഒട്ടും മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.

“അമ്മയ്ക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യം തോന്നാറില്ലേ?” സ്വാതി വിസ്മയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“എന്തിന്? ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ മോളേ. നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളിലെ വിഷമങ്ങളും ഏകാന്തതയും ഒക്കെ മറക്കാൻ ഇങ്ങനെ ചില ആളുകളുടെ സാമീപ്യവും സംസാരവും സഹായിക്കും. നമ്മളെ നോക്കാൻ, പുകഴ്ത്താൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നത് തന്നെ ഒരു സുഖമാ,” രാധാമണി തികച്ചും ഒരു സുഹൃത്തിനോടെന്നപോലെ മനസ്സ് തുറന്നു.

രാധാമണിയുടെ ആ വാക്കുകൾ സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് വിനോദേട്ടൻ തന്റെ തോളിൽ തൊട്ടതും, തന്റെ ശരീരഭംഗിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതുമൊക്കെ അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നു. അതുപോലെ തന്നെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ തന്റെ ടൈറ്റായ ബ്ലൗസിലേക്കും പാവാടയ്ക്കുള്ളിലെ ശരീരവടിവുകളിലേക്കും നോക്കിയ ആ നോട്ടവും അവളിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉണർത്തി.

അവൾ തന്റെ വലിയ മാറിടങ്ങളെ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ ഗോൾഡൻ ബ്ലൗസിലേക്ക് വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി. ഈ ചെറുപ്പകാലത്ത്, ശരീരത്തിൽ ഇത്രയേറെ ഭംഗിയും യൗവനവുമുള്ളപ്പോൾ, അത് ആസ്വദിക്കാനോ പുകഴ്ത്താനോ ഭർത്താവ് അടുത്തില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ മോഹത്തിന് വഴിതുറന്നു. ‘രാധാമണി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, എപ്പോഴും ഏകാന്തതയിൽ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ, ഒരു പുരുഷൻ നമ്മളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും നമ്മുടെ ശരീരത്തെ നോക്കുന്നതും ഒരു തെറ്റാണോ?’ അവൾ ഉള്ളാലെ ചിന്തിച്ചു.

തന്റെ ശരീരത്തിലെ വടിവുകൾ മറ്റുള്ളവരിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചലനങ്ങൾ അവളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരത്തിലുള്ള സുഖവും ആത്മവിശ്വാസവും നിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തനിക്കും ആരോടെങ്കിലും ഒക്കെ കൂടുതൽ അടുക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു നേരിയ ഭയം കലർന്ന മോഹം സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ പതിയെ മൊട്ടിട്ടു.

“നീ എന്താ സ്വാതി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആലോചിച്ചു നടക്കുന്നത്?” രാധാമണി ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്.

“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല അമ്മേ, ഞാൻ വെറുതെ ഓരോന്ന് ഓർത്തതാ,” സ്വാതി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവർ രണ്ടുപേരും പതിയെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.

വീടിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്ത് എത്തിയിട്ടും രാധാമണിക്ക് സംസാരിച്ചു മതിയായിരുന്നില്ല. അവർ റോഡരികിലെ ആ വലിയ മരത്തണലിൽ ഒന്നു നിന്നു. ഇരുട്ട് വീണ ആ വഴിയിൽ നേരിയ നിലാവെളിച്ചം പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

“നീ ചോദിച്ചില്ലേ സ്വാതി, എനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നാറില്ലേ എന്ന്…” രാധാമണി ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി താഴ്ത്തി, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സ്വാതിയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. “സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ജയേട്ടൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു സുഖമാ. പുള്ളിയുടെ ആ ഒരു നോട്ടം ഉണ്ടല്ലോ… അത് പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഉള്ളിലിരിപ്പ് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള നോട്ടമാ.”

സ്വാതി കയ്യിലെ പ്രസാദപ്പൊതി മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് രാധാമണി പറയുന്നതെല്ലാം അതീവ താല്പര്യത്തോടെ കേട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

“കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഞാൻ അമ്പലത്തിൽ പോയപ്പോൾ ഓഫീസിൽ ആരുമില്ലായിരുന്നു,” രാധാമണി ഓർത്തെടുത്ത് പറയുന്നതുപോലെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. “ഞാൻ അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ജയേട്ടൻ പതിയെ പുറകിലൂടെ വന്നു. എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു, ‘എന്താ രാധാമണി, ഈ ഇടയായിട്ട് നിന്നെ കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ചന്തമാണല്ലോ, വീട്ടിൽ രാഘവൻ നിന്നെ ഒന്നു നോക്കുന്നു പോലുമില്ലേ’ എന്ന്. അതും പറഞ്ഞ് പുള്ളി എന്റെ സാരിത്തലപ്പിൽ വെറുതെ ഒന്നു പിടിച്ചു വലിച്ച് തമാശ കാണിച്ചു. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ആകെ ഒരു വിറയലായിരുന്നു സ്വാതി.”

രാധാമണി ആ കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഇരുപതുകാരിയുടെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അത് കേട്ടതോടെ സ്വാതിയുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി. ടൈറ്റായ ആ ഗോൾഡൻ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉയർന്നുതാഴാൻ തുടങ്ങി. അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ തന്റെ മാറിടങ്ങളിലേക്കും പാവാടയ്ക്കുള്ളിലെ ഇടുപ്പിലേക്കും നോക്കിയ ആ കട്ടി നോട്ടം അവൾ വീണ്ടും മനസ്സിൽ കണ്ടു.

“എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് അമ്മ എന്ത് ചെയ്തു?” സ്വാതി അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ മോഹം ആ ചോദ്യത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.

“ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ… ‘ആളുകൾ കാണും ജയേട്ടാ വിട്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നിന്നു. പക്ഷെ പുള്ളി വിട്ടില്ല, എന്റെ അരയിലൂടെ കൈയ്യിട്ട് ഒന്നു ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആ ഒരു സ്പർശനം ഉണ്ടല്ലോ സ്വാതി… അത് തരുന്നൊരു സുഖം അത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം. നമ്മുടെ ഭർത്താക്കന്മാർക്കൊന്നും ഇപ്പൊ അതിനുള്ള താല്പര്യമില്ല. പക്ഷെ ജയേട്ടൻ അങ്ങനെയല്ല, ഒരു പെണ്ണിനെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണമെന്ന് പുള്ളിക്ക് നന്നായി അറിയാം. നിന്നെ പുള്ളിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, നോക്കിക്കോ… ഇനി പുള്ളി നിന്നെ വെറുതെ വിടില്ല.”

രാധാമണിയുടെ ആ അവസാന വാചകം സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചലനമുണ്ടാക്കി. ജയചന്ദ്രൻ എന്ന നാൽപ്പത്തഞ്ചുകാരനായ, പക്വതയും പുരുഷത്വവുമുള്ള ആ മനുഷ്യനോട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം മോഹം പതിയെ അങ്കുരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ‘അയാൾ തന്റെ ഈ ഇറുകിയ വേഷത്തിൽ തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാൽ എങ്ങനെയിരിക്കും?’ എന്നൊരു ചിന്ത അവളുടെ തലച്ചോറിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ വലിയ ചന്തികളിലും മുലകളിലും അയാളുടെ ആ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ അമരുന്നതായി അവൾ വെറുതെ സങ്കൽപ്പിച്ചു പോയി. ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ ചൂടുപിടിച്ചു.

“ശരി മോളേ, നേരം വൈകി. രാഘവേട്ടൻ ഇപ്പൊ തിരക്കും. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ, നീയും അകത്തേക്ക് പൊക്കോ,” രാധാമണി സ്വാതിയുടെ തോളിൽ തട്ടി പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി.

സ്വാതി ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി. മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. ഒരു വശത്ത് വിനോദേട്ടൻ, മറുവശത്ത് ജയചന്ദ്രൻ… രണ്ടുപേരും തന്റെ ശരീരത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ നീണ്ട ഏകാന്തതയ്ക്ക് വിരാമമിടാൻ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ കുസൃതികൾക്ക് സാധിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഉള്ളാലെ മോഹിക്കാൻ തുടങ്ങി.

രാത്രി പത്തര കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വാതിക്ക് ഒട്ടും ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുറിയിലെ ലൈറ്റുകളെല്ലാം അണച്ച്, സീലിങ് ഫാനിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കുന്ന ആ ഏകാന്തതയിൽ അവൾ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. സാധാരണ രാത്രികളിൽ ഈ സമയത്ത് അവൾ ഫോണിൽ നോക്കുകയോ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യാറുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്നു. രാധാമണി വഴിയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ ഓരോ കാര്യങ്ങളും അവളുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“ജയേട്ടൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു സുഖമാ… പുറകിലൂടെ വന്ന് തോളിൽ കൈവെച്ചിട്ട് സാരിത്തലപ്പിൽ വെറുതെ ഒന്നു പിടിച്ചു വലിച്ച് തമാശ കാണിച്ചു… അരയിലൂടെ കൈയ്യിട്ട് ഒന്നു ചേർത്തു പിടിച്ചു…”

രാധാമണി പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഓർക്കുന്തോറും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ചൂട് പടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കൈകൾ സ്വന്തം മാറിടത്തിലേക്ക് വെച്ചു. അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ തന്റെ ടൈറ്റായ ഗോൾഡൻ ബ്ലൗസിലേക്ക് നോക്കിയ ആ കട്ടി നോട്ടവും, വിരിഞ്ഞ ചന്തികളെ അളന്ന ആ കണ്ണുകളും അവൾ ഇരുട്ടിൽ വീണ്ടും വ്യക്തമായി കണ്ടു. ഒരു നാൽപ്പത്തഞ്ചുകാരനായ, അനുഭവസമ്പന്നനായ ഒരു പുരുഷന്റെ വന്യമായ ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ ആ നോട്ടം ഓർക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ തരിതരിപ്പുകയറുന്നത് പോലെ തോന്നി.

‘അയാൾ ശരിക്കും എന്നെ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്താൽ…’ അവൾ വെറുതെ സങ്കൽപ്പിച്ചു. ജയചന്ദ്രന്റെ തഴമ്പിച്ച വലിയ കൈകൾ തന്റെ ഈ ഇറുകിയ ശരീരത്തിൽ, തന്റെ വിരിഞ്ഞ ഇടുപ്പിലും ചന്തികളിലും അമരുന്നതായി അവൾ ഓർത്തുപോയി. ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി. ഒരു പെണ്ണിനെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കണമെന്ന് ജയചന്ദ്രന് നന്നായി അറിയാമെന്ന രാധാമണിയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആകെ ആറുമാസമേ ആയുള്ളൂ. അതിൽ ഭൂരിഭാഗം സമയവും സംഗീത് ചെന്നൈയിലായിരുന്നു. ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും ഓഫീസിലെ തിരക്കുകളെക്കുറിച്ചും പ്രോജക്റ്റുകളെക്കുറിച്ചും മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന സംഗീതിന്റെ മുഖം അവൾ ഓർത്തു. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യത്തിനും തലോടലിനും വേണ്ടി തന്റെ ശരീരം എത്രത്തോളം കൊതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിയുന്നേയില്ല.

പെട്ടെന്നാണ് ടേബിളിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്. നോക്കിയപ്പോൾ സംഗീതിന്റെ വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജാണ്. “ഉറങ്ങിയോ സ്വാതി? ഇന്ന് നല്ല തിരക്കായിരുന്നു, വിളിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”

ആ മെസ്സേജ് നോക്കി അവൾ ഒരു നിമിഷം നിസ്സംഗതയോടെ കിടന്നു. മുൻപൊക്കെ ഈ മെസ്സേജ് കാണുമ്പോൾ സങ്കടമായിരുന്നു തോന്നാറെങ്കിൽ, ഇന്ന് അവൾക്ക് ഒരു വിരസതയാണ് തോന്നിയത്. അവൾ ഫോൺ തിരിച്ചുവെച്ചു.

അവളുടെ ചിന്തകൾ വീണ്ടും ജയചന്ദ്രനിലേക്ക് തന്നെ നീണ്ടു. ഉച്ചയ്ക്ക് വിനോദേട്ടൻ കാണിച്ച ആ ചെറിയ അടുപ്പവും, വൈകുന്നേരം ജയചന്ദ്രൻ തന്നിൽ ഉണർത്തിയ ആ വലിയ മോഹവും അവളെ ഒരു പുതിയ സ്ത്രീയാക്കി മാറ്റുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ഈ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നും, ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയുടെ വിരസമായ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാൻ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ കുസൃതികൾക്ക് സാധിക്കുമെന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. നാളെ അയാളെ വീണ്ടും കാണാൻ പറ്റുമോ എന്നൊരു വലിയ മോഹത്തോടെ, തന്റെ വശ്യമായ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളോടെ അവൾ പതിയെ കണ്ണുകളടച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ എട്ടരയോടെ തന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും പതിവുപോലെ ജോലിക്ക് പോയിരുന്നു. തലേദിവസം രാത്രിയിലെ ചിന്തകൾ കാരണം സ്വാതി എഴുന്നേൽക്കാൻ അല്പം വൈകി. അവർ പോയതിനുശേഷം അവൾ പതിയെ അടുക്കളപ്പണികളൊക്കെ ഒതുക്കി, ഒരു ചായയും കുടിച്ച് ഹാളിലേക്ക് വന്നു.

ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ചിന്തകളുടെ ബാക്കിപത്രമെന്നോണം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ തനിച്ചായതുകൊണ്ട് അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് വളരെ ലൂസായ ഒരു നൈറ്റി മാത്രമായിരുന്നു. നേരിയ കോട്ടൺ തുണിയായതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ വലിയ മുലകളുടെയും വിരിഞ്ഞ ചന്തികളുടെയും വടിവുകൾ വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. മുടി വെറുതെ ഒരു ക്ലിപ്പിട്ട് മുകളിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്.

ഹാളിലെ സോഫയിലിരുന്ന് വെറുതെ ഫോൺ നോക്കുമ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു ബൈക്ക് വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. അവൾ പെട്ടെന്ന് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

കറുത്ത പൾസർ ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി കണ്ണാടി ഒന്നു നോക്കി മുടി ഒതുക്കി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറി വരുന്നത് ജയചന്ദ്രനാണ്! വെള്ള മുണ്ടും നീല ഷർട്ടുമാണ് വേഷം. അയാളെ ഈ സമയത്ത് അവിടെ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് സ്വാതിയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇന്നലെ രാത്രി അയാളെക്കുറിച്ച് വിചാരിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

അവൾ നൈറ്റിയുടെ മുൻഭാഗം ഒന്നു വലിച്ചിട്ട്, പരമാവധി സ്വയം ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ച് മുൻവശത്തെ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ പതിയെ തുറന്നു.

“ആരാ… ജയേട്ടനോ?” സ്വാതി അത്ഭുതവും ഒപ്പം ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“ആഹ് സ്വാതി… മാധവേട്ടൻ പോയോ?” ജയചന്ദ്രൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. എന്നാൽ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവളുടെ നൈറ്റിക്കുള്ളിലെ ശരീരവടിവുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.

“അച്ഛനും അമ്മയും എട്ടരയ്ക്ക് തന്നെ പോയി ജയേട്ടാ. എന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടായിരുന്നോ?” അവൾ വാതിലിൽ പിടിച്ച് പകുതി മറഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“അതോ… അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന്റെ നോട്ടീസ് ഒന്നു തരാൻ വന്നതാ. മാധവേട്ടനെ കണ്ട് ഏൽപ്പിക്കാമെന്ന് കരുതി. ഇതിപ്പോ വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടതുമില്ല. നീ ഒറ്റയ്ക്കേ ഉള്ളൂ അപ്പൊ?” ജയചന്ദ്രൻ ചുറ്റുപാടും ഒന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യത്തിൽ ‘ഇവിടെ വേറെ ആരുമില്ലല്ലോ’ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ഒരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.

“ഉം… ഞാൻ തനിച്ചേ ഉള്ളൂ. അകത്തേക്ക് കയറി ഇരിക്ക് ജയേട്ടാ, അച്ഛൻ വരാൻ വൈകും,” അവൾ വാതിൽ കുറച്ചുകൂടി തുറന്ന് അയാൾക്ക് കയറാൻ വഴിമാറി കൊടുത്തു.

അയാൾ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ സ്വാതി അല്പം മാറി നിന്നു. നൈറ്റിയുടെ നേരിയ തുണിക്കുള്ളിലൂടെ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളുടെ ഭംഗി ജയചന്ദ്രൻ കൃത്യമായി കണ്ടു. അയാളുടെ നോട്ടം മുഴുവൻ തന്റെ ശരീരത്തിലാണെന്ന് സ്വാതിക്കും മനസ്സിലായി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇന്നലെ രാത്രി തുടങ്ങിയ ആ മോഹത്തിന്റെ കനലുകൾ വീണ്ടും ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങി.

“നല്ല ചൂടാണല്ലേ പുറത്ത്…” ജയചന്ദ്രൻ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഷർട്ടിന്റെ കോളർ ഒന്നു ലൂസാക്കി. “സ്വാതിക്ക് ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ ബോറടിക്കാറില്ലേ?”

“പിന്നെ… നല്ല ബോറടിയാ ജയേട്ടാ. ടിവി കാണും, കിടക്കും… ഇതൊക്കെത്തന്നെ പരിപാടി,” സ്വാതി സോഫയ്ക്ക് അല്പം മാറി ഒരു കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. നൈറ്റി കുറച്ചു മുകളിലേക്ക് കയറി അവളുടെ വെളുത്ത കാൽക്കുഴകൾ പുറത്തുകാണാമായിരുന്നു.

“അതിന് നീ ഇങ്ങനെ വീട്ടിൽ അടങ്ങിയിരുന്നാൽ മതിയോ? ഇടയ്ക്കൊക്കെ പുറത്തേക്കൊക്കെ ഇറങ്ങണ്ടേ? നിന്നെപ്പോലെ ഒരു സുന്ദരിപ്പെണ്ണ് ഇങ്ങനെ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ ഈ നാടിന് തന്നെ അതൊരു നഷ്ടമല്ലേ?” ജയചന്ദ്രൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, താല്പര്യത്തോടെ അവളെ നോക്കി ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

അയാളുടെ ആ നേരിട്ടുള്ള പുകഴ്ത്തൽ കേട്ടതും സ്വാതിയുടെ മുഖം ചുവന്നു. അവൾ തലതാഴ്ത്തി ഒന്നു ചിരിച്ചു. ജയചന്ദ്രൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഏകാന്തതയെ തൊട്ടുണർത്തുന്നവയായിരുന്നു.

ജയചന്ദ്രൻ അത്രയും നേരിട്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വാതിക്ക് ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചിൽ തോന്നി. ഒരു പുരുഷന്റെ അടുത്തുനിന്നുള്ള ഇത്തരം പുകഴ്ത്തലുകൾ കേൾക്കാൻ അവളുടെ മനസ്സ് കൊതിച്ചിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. എങ്കിലും, ജയചന്ദ്രൻ വീട്ടിലേക്ക് കയറിവന്ന് മിനിറ്റുകൾക്കകം ഇത്രയും അടുത്ത രീതിയിൽ സംസാരിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല.

അവൾ പതിയെ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. തന്റെ നൈറ്റിയുടെ അരികുകൾ ഒന്നുകൂടി താഴേക്ക് വലിച്ച് ശരീരത്തോട് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു:

“ജയേട്ടൻ ഇരിക്ക്, ഞാൻ കുടിക്കാൻ കുറച്ചു വെള്ളം എടുക്കാം.”

“വെള്ളമൊക്കെ പിന്നെയാകാം സ്വാതി, നീ ഇവിടെ വന്നിരിക്ക്. ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ വിചാരിച്ചതേയുള്ളൂ, നീ വീട്ടിൽ തനിച്ചായിരിക്കുമെന്ന്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ നിന്റെ ഈ മുഖം എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നും പോകുന്നില്ല,” ജയചന്ദ്രൻ ഒട്ടും മടിയില്ലാതെ, കസേരയിലിരിക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അയാളുടെ നോട്ടം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും പതിയെ താഴ്ന്ന്, നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ ഒന്നുയർന്നു താഴുന്ന അവളുടെ മുലകളിലേക്ക് ചെന്നു നിന്നു.

അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ സ്വാതി ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവിടെത്തന്നെ ഒരു നിമിഷം നിന്നുപോയി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ആഗ്രഹത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജയചന്ദ്രന്റെ ആ ശബ്ദവും, അയാൾ തന്റെ ശരീരത്തെ ഇത്രയധികം കൊതിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവും അവൾക്ക് വലിയൊരു സുഖം നൽകി. ‘ഇയാൾ ഇപ്പൊ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് എന്നെ പുറകിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ…’ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ഉള്ളാലെ മോഹിച്ചുപോയി.

പക്ഷേ, തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ പുറത്തുകാണിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. വളരെ നാടകീയമായി പ്രതികരിക്കാനോ, അയാളെ വഴക്കുപറയാനോ അവൾ തുനിഞ്ഞില്ല. പകരം ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയുടെ പക്വതയോടെ, ഉള്ളിലെ വിറയൽ പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഒരു നേരിയ ചിരി പാസ്സാക്കി.

“ജയേട്ടൻ വെറുതെ തമാശ പറയാതെ… രാധാമണി അമ്മ പറഞ്ഞത് ശരിയാ, ജയേട്ടൻ കാണുന്ന പെണ്ണുങ്ങളെയൊക്കെ ഇങ്ങനെ പുകഴ്ത്തി കയ്യിലെടുക്കുമെന്ന്,” സ്വാതി ഒരു കുസൃതി ഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ഓഹോ… അപ്പൊ രാധാമണി നിനക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് ക്ലാസ്സ് എടുത്തു തന്നിട്ടുണ്ടല്ലേ?” ജയചന്ദ്രൻ ഉച്ചത്തിൽ ഒന്നു ചിരിച്ചു. “അവൾ പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കാം സ്വാതി. പക്ഷേ, എല്ലാവരോടും ഞാൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല. നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ… എനിക്കെന്തോ ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം തോന്നി. അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്. നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നിയോ?”

“ഏയ്… ദേഷ്യമൊന്നും ഇല്ല ജയേട്ടാ. ഞാൻ വെള്ളം എടുക്കാം,” സ്വാതി ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒതുക്കി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ആ നേരിയ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികൾ ചലിക്കുന്നത് ജയചന്ദ്രൻ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു. സ്വാതി അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി കൗണ്ടറിൽ ചാരിനിന്ന് ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അപ്പോഴും വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു. പുറത്തു കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും, ജയചന്ദ്രന്റെ ഓരോ വാക്കും തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആവേശം അവൾ പൂർണ്ണമായും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

അടുക്കളയിലെ കൗണ്ടറിൽ ചാരിനിന്ന് ഒന്നു മനസ്സ് ശാന്തമാക്കിയ ശേഷമാണ് സ്വാതി ഗ്ലാസ്സിൽ വെള്ളവുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നത്. അവളുടെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രമം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, മുഖത്ത് അതൊന്നും കാണിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.

വെള്ളം ടേബിളിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ നേരിയതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജയചന്ദ്രൻ സോഫയിലിരുന്ന് കൊണ്ട് ആ നോട്ടീസ് ഫോൾഡ് ചെയ്ത് ടേബിളിലേക്ക് വെച്ചു.

“ഇതാണ് അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിന്റെ നോട്ടീസ്. മാധവേട്ടൻ വരുമ്പോൾ ഒന്നു ഏൽപ്പിച്ചേക്ക് കേട്ടോ സ്വാതി,” ജയചന്ദ്രൻ വെള്ളമെടുത്ത് ഒരു സിപ്പ് കുടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ശരി ജയേട്ടാ, ഞാൻ ഏൽപ്പിച്ചേക്കാം,” സ്വാതി സോഫയ്ക്ക് അല്പം മാറി നിന്നു. ലൂസായ ആ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ ശരീരവടിവുകൾ ഇപ്പോഴും ജയചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളെ ആകർഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അവൾ കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വരാൻ മടിച്ചു നിൽക്കുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.

“എന്നാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ… കമ്മിറ്റി ഓഫീസിൽ ചിലർ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” ജയചന്ദ്രൻ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. വെള്ള മുണ്ട് ഒന്നു കുടഞ്ഞുടുത്ത് അയാൾ മുൻവശത്തെ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു.

സ്വാതിയും അയാൾക്കൊപ്പം സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പുറത്ത് നല്ല വെയിൽ വീണു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മുറ്റത്തെ കറുത്ത പൾസർ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ജയചന്ദ്രൻ പെട്ടെന്ന് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനിന്നു.

“പിന്നെ സ്വാതി… ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതൊന്നും ഒരു തെറ്റായ അർത്ഥത്തിൽ എടുക്കരുത് കേട്ടോ. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു കൊച്ചുപെണ്ണ് ഈ പ്രായത്തിൽ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ഒരു സങ്കടം കൊണ്ടാ. എന്തായാലും നോട്ടീസിൽ എന്റെ ഫോൺ നമ്പറുണ്ട്… എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കാൻ മടിക്കരുത്,” അയാൾ ഒരു പ്രത്യേക നോട്ടത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ഏയ്… എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല ജയേട്ടാ. നോക്കാം…” സ്വാതി താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി.

ജയചന്ദ്രൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത്, ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പോകുന്നതുവരെ സ്വാതി സിറ്റൗട്ടിലെ തൂണും ചാരി നോക്കിനിന്നു. ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം അകന്നുപോയതോടെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ വീണ്ടും പഴയ നിശബ്ദത വന്നു നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ, ഇത്തവണ ആ നിശബ്ദതയിൽ സ്വാതിക്ക് വിരസത തോന്നിയില്ല. അവൾ നേരെ ഹാളിലേക്ക് വന്ന് ടേബിളിപ്പുറത്തിരുന്ന ആ നോട്ടീസ് കയ്യിലെടുത്തു. അതിന്മേൽ ജയചന്ദ്രന്റെ പേരും വലിയ അക്ഷരത്തിൽ അയാളുടെ മൊബൈൽ നമ്പറും അച്ചടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ നമ്പറിലേക്ക് നോക്കി സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ജയചന്ദ്രന്റെ ആ തഴമ്പിച്ച പുരുഷത്വമുള്ള രൂപവും അയാളുടെ വാക്കുകളും തന്നെയായിരുന്നു. പുറമേ ഒന്നും കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും, അയാളുടെ നമ്പർ തന്റെ കയ്യിൽ ഭദ്രമായി ഇരിപ്പുണ്ടെന്ന ചിന്ത സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയുടെ കനലുകൾ ബാക്കിവെച്ചു.

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള സമയം സ്വാതിക്ക് ഒട്ടും പോയില്ല. കിടക്കയിൽ കിടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ വിരലുകൾ ആ നോട്ടീസിലെ ജയചന്ദ്രന്റെ നമ്പറിലൂടെ വെറുതെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ മടുപ്പും ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു ആകാംക്ഷയും തോന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ അവൾ ഫോണെടുത്ത് രാധാമണിയെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു.

“അമ്മേ… ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് അമ്പലത്തിൽ പോയാലോ? അത്താഴ പൂജ തൊഴാമല്ലോ എന്ന് കരുതി,” സ്വാതി തന്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ ആഗ്രഹം മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് വളരെ സാധാരണ മട്ടിൽ ചോദിച്ചു.

“അതിനെന്താ മോളേ, പോകാം. നീ എട്ടുമണിയോടെ റെഡിയായിക്കോളൂ, നമുക്ക് നടന്നുപോകാം,” രാധാമണി സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു.

രാത്രി ഏഴരയായപ്പോഴേക്കും സ്വാതി ഒരുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഇന്നലെ ധരിച്ച പട്ടുപാവാടയ്ക്ക് പകരം ഇന്ന് അവൾ എടുത്തത് നല്ലൊരു കടും നീല നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറായിരുന്നു. എങ്കിലും അതിന്റെ ടോപ്പ് അവളുടെ ശരീരത്തോട് നന്നായി ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. അവളുടെ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ വടിവുകളും ആ വലിയ ചന്തികളുടെ ആകൃതിയും ആ വേഷത്തിലും വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുടി ദൂരെ ഫ്രീയായി ഇട്ട്, നേരിയ ഒരു പൊട്ടും തൊട്ട് അവൾ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

രാധാമണി അവിടെ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടു വീണ ആ വഴിയിലൂടെ അവർ രണ്ടുപേരും പതിയെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. വഴിയരികിലെ തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ രണ്ടുപേരും അമ്പലത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

നടത്തത്തിനിടയിൽ രാധാമണി പതിവുപോലെ വിട്ടുപോയ കഥകൾ വീണ്ടും തുടങ്ങി. സ്വാതിയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അമ്പലത്തിലെത്തിയാൽ ജയചന്ദ്രനെ കാണാൻ പറ്റുമോ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു.

“നീ എന്താ സ്വാതി ഇന്ന് പെട്ടെന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞത്? ഇന്നലെ പോയതല്ലേ ഉള്ളൂ?” രാധാമണി ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

“ഏയ്… വെറുതെ ഒരു ആശ്വാസത്തിന് അമ്മേ. വീട്ടിൽ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ട്,” സ്വാതി നോട്ടം മാറ്റി പറഞ്ഞു.

“അതൊക്കെ എനിക്ക് മനസ്സിലാകും മോളേ… നീ ചെറുപ്പമല്ലേ. നിന്റെ ഈ പ്രായത്തിൽ ഇങ്ങനെ തനിച്ചിരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ചെറിയ സങ്കടമല്ല. ജയേട്ടനും ഇന്ന് രാവിലെ എന്നെ വിളിച്ചപ്പോൾ നിന്നെക്കുറിച്ച് തന്നെയാ ചോദിച്ചത്,” രാധാമണി ശബ്ദം താഴ്ത്തി അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഒന്നു നുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ജയേട്ടൻ അമ്മയെ വിളിച്ചോ? എന്നിട്ട് എന്താ പറഞ്ഞത്?” സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ലഡ്ഡു പൊട്ടി. അവൾ തന്റെ ആകാംക്ഷ ഒതുക്കാൻ പാടുപെട്ടു.

“പുള്ളി ചോദിച്ചു, ‘നിന്റെ കൂടെ വന്ന ആ കുട്ടി ആരാണ് രാധാമണി, അവളെ കണ്ടിട്ട് എന്റെ മനസ്സമാധാനം ഒക്കെ പോയി’ എന്ന്. ജയേട്ടൻ അങ്ങനെയാ… ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ പുള്ളി അത് തുറന്നു പറയും. ഞാൻ പുള്ളിയോട് പറഞ്ഞു, ‘അവൾ പാവമാ ജയേട്ടാ, സംഗീത് ചെന്നൈയിലായതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ ആകെ തനിച്ചാ’ എന്ന്. അത് കേട്ടപ്പോൾ പുള്ളി എന്താ പറഞ്ഞത് എന്നറിയാമോ?” രാധാമണി ഒന്നു നിർത്തി സ്വാതിയെ നോക്കി.

സ്വാതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. ടൈറ്റായ ആ നീല ചുരിദാറിനുള്ളിൽ അവളുടെ മുലകൾ ആവേശത്തോടെ ഉയർന്നുതാണു.

“എന്താ അമ്മേ പറഞ്ഞത്?”

“പുള്ളി പറഞ്ഞു, ‘ആണോ… എങ്കിൽ അവളുടെ ആ ഏകാന്തത മാറ്റാൻ ഞാൻ വരണമെന്നുണ്ടോ’ എന്ന്. എന്നിട്ട് പുള്ളി ഫോണിലൂടെ ഒന്നു ചിരിച്ചു. എനിക്ക് മനസ്സിലായി സ്വാതി, പുള്ളിക്ക് നിന്റെ ഈ ആകാരവടിവും ഭംഗിയും വല്ലാതെ ബോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുള്ളിയുടെ കയ്യിൽ പെട്ടാൽ പിന്നെ ഏത് പെണ്ണും ഉരുകിപ്പോകും,” രാധാമണി തികഞ്ഞ താല്പര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

രാധാമണി ജയചന്ദ്രനെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് വർണ്ണിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ മോഹം തീയോരെടുക്കുകയായിരുന്നു. രാവിലെ അയാൾ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ താൻ കാണിച്ച ആ അകൽച്ച വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നിത്തുടങ്ങി. അയാളുടെ ആ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ തന്റെ ഈ ചുരിദാറിനുള്ളിലെ ഇറുകിയ ശരീരത്തിൽ അമരുന്നതും, തന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതുമൊക്കെ അവൾ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ വെറുതെ സങ്കൽപ്പിച്ചുപോയി. ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ മോഹത്തോടെ അവൾ അമ്പലത്തിന്റെ ഗോപുരവാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി.

അമ്പലത്തിന്റെ ഗോപുരവാതിൽ കടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾത്തന്നെ സ്വാതിയുടെ കണ്ണുകൾ ജയചന്ദ്രനെ തിരയുകയായിരുന്നു. അത്താഴപൂജയ്ക്കുള്ള സമയമായതുകൊണ്ട് ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു. വിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ അമ്പലപ്പറമ്പ് ശാന്തമായി കിടന്നു.

ആൽത്തറയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നപ്പോഴാണ് ഓഫീസിന് മുന്നിൽ ജയചന്ദ്രൻ നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടത്. ഒരു കസേരയിലിരുന്ന് ആരോടോ സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന അയാൾ, സ്വാതിയും രാധാമണിയും വരുന്നത് ദൂരെനിന്നുതന്നെ കണ്ടു. അവരെ കണ്ടതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

“ഓഹോ… ഇന്നും രണ്ടുപേരും കൂടിയുണ്ടല്ലോ. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും കാണാൻ പറ്റുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല,” ജയചന്ദ്രൻ അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ നോട്ടം ആ നീല ചുരിദാറിനുള്ളിൽ വടിവൊത്തു നിൽക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ ശരീരത്തിലായിരുന്നു.

“സ്വാതിക്ക് ഒരു നിർബന്ധം, ഇന്ന് അത്താഴപൂജ തൊഴണമെന്ന്. അതുകൊണ്ട് പോന്നതാ ജയേട്ടാ,” രാധാമണി ജയചന്ദ്രനെ നോക്കി പ്രത്യേക രീതിയിൽ കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവരുടെ ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം സ്വാതിക്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, രാധാമണി പിന്നീട് അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന് വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ ആ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി:

“നിനക്കറിയാമോ സ്വാതി… ജയേട്ടന്റെ കുടുംബം ടൗണിലാ താമസം. പുള്ളി ഈ അമ്പലത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾക്കായി ഇവിടെ വരുമ്പോൾ താമസിക്കാൻ വഴിയിലൊരു പഴയ വീടുണ്ട്. അത് എപ്പോഴും അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാ… ഞാനും പുള്ളിയും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ആരും കാണാതെ ആ വീട്ടിൽ വെച്ചാണ് കാണാറ്. അവിടെയാകുമ്പോൾ നമുക്ക് ആരുടെയും പേടിയില്ലാതെ സംസാരിച്ചിരിക്കാം.”

രാധാമണി പറഞ്ഞ ആ പുതിയ രഹസ്യം കേട്ടതും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ജയചന്ദ്രനും രാധാമണിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായത്പ്പോഴാണ്. അതോടൊപ്പം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ മോഹം കൂടി മൊട്ടിട്ടു. ‘അങ്ങനെയെങ്കിൽ… തനിക്കും ഒരിക്കൽ ജയചന്ദ്രനൊപ്പം ആ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ പോകാൻ സാധിക്കുമോ?’

അത്താഴപൂജ തൊഴുത് പ്രസാദവും വാങ്ങി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ജയചന്ദ്രൻ വീണ്ടും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഇത്തവണ അയാൾ രാധാമണിയെക്കാൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചത് സ്വാതിയെ ആയിരുന്നു.

“സ്വാതി… രാവിലെ തന്ന നോട്ടീസ് വായിച്ചു നോക്കിയോ? എന്തെങ്കിലും സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണം കേട്ടോ,” ജയചന്ദ്രൻ രാധാമണി കാണാതെ സ്വാതിയുടെ കൈകളിൽ പ്രസാദം തരുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ വിരലുകളിൽ പതിയെ ഒന്നു തൊട്ടു.

ആ ഒരൊറ്റ സ്പർശനത്തിൽ സ്വാതിയുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ വിറച്ചുപോയി. ചുരിദാറിനുള്ളിൽ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി. അവൾ തലയുയർത്തി അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ അടച്ചിട്ട വീട്ടിലേക്ക് അവളെയും ക്ഷണിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

“നോക്കാം ജയേട്ടാ…” സ്വാതി ഒതുക്കത്തോടെയെങ്കിലും ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.

രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ മനസ്സിൽ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ സ്പർശനവും, അയാൾക്കും രാധാമണിക്കും മാത്രമറിയാവുന്ന ആ അടച്ചിട്ട വീടുമായിരുന്നു. തനിക്കും ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരുമെന്നൊരു വല്ലാത്ത പൂർണ്ണമായ മോഹം അവളെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പതിവുപോലെ എല്ലാവരും ജോലിക്ക് പോയതിനു ശേഷം സ്വാതി വീട്ടുപടവുകളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. മനസ്സ് മുഴുവൻ തലേദിവസം രാത്രി അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രൻ വിരലുകളിൽ തൊട്ട ആ സ്പർശനത്തിലായിരുന്നു. ചുരിദാറിന്റെ ഇറുകിയ തുണിക്കുള്ളിലൂടെ അന്ന് രാത്രി അനുഭവിച്ച ആ തരിപ്പ് ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

പതിനൊന്ന് മണിയോടെയാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു നിഴൽ കണ്ടത്. നോക്കിയപ്പോൾ കൈയിലൊരു പാത്രവുമായി രാധാമണി അമ്മ നടന്നു വരുന്നു. വീട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വല്ല പലഹാരവുമായിരിക്കും.

“സ്വാതി… മോളേ അകത്തുണ്ടോ?” രാധാമണി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറിവന്നു.

സ്വാതി ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. ലൂസായ ഒരു കടും ചുവപ്പ് നൈറ്റിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. വീട്ടിൽ തനിച്ചായതുകൊണ്ട് അവൾ തികച്ചും കംഫർട്ടബിൾ ആയിരുന്നു.

“ആഹ് അമ്മേ… വാ, അകത്തേക്ക് ഇരിക്ക്. ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇന്ന് അമ്മയെ കാണില്ലെന്ന്,” സ്വാതി അവരെ ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് ഇരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ വെറുതെ ഈ കൊഴുക്കട്ട ഉണ്ടാക്കിയപ്പോൾ നിനക്ക് തരാമെന്ന് കരുതി പോന്നതാ. നീ എന്താ രാവിലെ മുഖമൊക്കെ ഒരുമാതിരി ഇരിക്കുന്നത്? ഉറക്കമൊന്നും ശരിയായില്ലേ?” രാധാമണി പാത്രം ടേബിളിൽ വെച്ച് സ്വാതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

സ്വാതി സോഫയുടെ അടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് പതിയെ ഇരുന്നു. നൈറ്റി അല്പം നീങ്ങി അവളുടെ തുടകളുടെ വടിവ് പുറത്തുകാണാമായിരുന്നു. രാധാമണിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചമ്മൽ തോന്നി. അവൾ വിരലുകൾ പരസ്പരം കോർത്തുപിടിച്ച്, താഴേക്ക് നോക്കി ഒന്നു മടിച്ചുനിന്നു.

“അത്… അമ്മേ… ഞാൻ വെറുതെ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ വിചാരിക്കുകയായിരുന്നു,” സ്വാതിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നേരിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചുവപ്പും നാണവും പടർന്നു.

“എന്താ മോളേ? നീ ഇങ്ങനെ മടിച്ചു നിൽക്കാതെ കാര്യം പറ,” രാധാമണി അവളുടെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട് അരികിലേക്ക് അല്പം നീങ്ങിയിരുന്നു.

“അത്… ഇന്നലെ അമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ… ജയേട്ടന്റെ ആ അടച്ചിട്ട വീടിനെക്കുറിച്ച്…” സ്വാതി തികഞ്ഞ ചമ്മലോടെ, കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ച് പതിയെ ചോദിച്ചു. “ജയേട്ടൻ… ജയേട്ടൻ ശരിക്കും അമ്മയോട് എന്നെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും കൂടുതൽ പറഞ്ഞിരുന്നോ? അതോ വെറുതെ തമാശയ്ക്ക് ചോദിച്ചതാണോ?”

സ്വാതിയുടെ ആ ചോദ്യവും അവളുടെ മുഖത്തെ നാണവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ രാധാമണിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൾ ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ സ്വാതിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

“ഓഹോ… അപ്പൊ മോളുടെ മനസ്സിലും ജയേട്ടൻ കേറിപ്പറ്റി അല്ലേ? ഞാൻ വിചാരിച്ചു നിനക്ക് പുള്ളിയോട് ദേഷ്യം തോന്നിക്കാണുമെന്ന്,” രാധാമണി ഒളിച്ചുകടത്തി ഒരു നോട്ടം നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഏയ്… ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല അമ്മേ. എനിക്ക്… എനിക്ക് പുള്ളി സംസാരിക്കുന്നതൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത വശ്യത തോന്നി. പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നലെ പ്രസാദം തന്നപ്പോൾ…” സ്വാതി തന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യം ആദ്യമായി മറ്റൊരാളോട് തുറന്നുപറയുകയായിരുന്നു.

“എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു മോളേ. ജയേട്ടൻ ഇന്നലെ രാത്രിയും എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു. പുള്ളിക്ക് നിന്റെ ആ നീല ചുരിദാറിലെ വേഷം കണ്ടിട്ട് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച അവസ്ഥയിലാ. നിന്റെ ആ ശരീരഭംഗിയും, ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളും ഒക്കെ കണ്ടിട്ട് പുള്ളിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലെന്നാ പറഞ്ഞത്. ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് നിന്നെയും കൂട്ടി ഒരിക്കൽ വരാൻ പുള്ളി എന്നോട് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” രാധാമണി സ്വാതിയുടെ തോളിൽ തട്ടി, അവളുടെ നൈറ്റിയുടെ തുണിക്കുള്ളിലെ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

രാധാമണി അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ വലിയ മാറിടങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ ഉയർന്നുതാണു. ജയചന്ദ്രൻ തന്നെ അത്രയധികം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന വെളിപ്പെടുത്തൽ അവളുടെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ തീ പകർന്നു. ആ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ ജയചന്ദ്രന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുന്ന ഒരു രംഗം അവൾ അറിയാതെ മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ചുപോയി.

സ്വാതിയുടെ മുഖത്തെ നാണവും ഭാവമാറ്റവും കണ്ടപ്പോൾ രാധാമണിക്ക് കാര്യം പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായി. അവർ സോഫയിൽ സ്വാതിയോട് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തു നീങ്ങിയിരുന്ന്, അവളുടെ കയ്യിൽ പതിയെ തഴുകിക്കൊണ്ട് സംസാരം തുടർന്നു. അവരുടെ ഓരോ വാക്കും സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങൾക്ക് നെയ്യൊഴിക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു.

“നീ എന്തിനാ മോളേ ഇങ്ങനെ ചമ്മുന്നത്? ഈ പ്രായത്തിൽ ഇതൊക്കെ തോന്നിയില്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ,” രാധാമണി ശബ്ദം വളരെ താഴ്ത്തി രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു. “ജയേട്ടനെപ്പോലെ ഒരു പുരുഷൻ വിചാരിച്ചാൽ നിന്റെ ഈ ഏകാന്തതയൊക്കെ ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് പുള്ളി മാറ്റിത്തരും. പെണ്ണുങ്ങളെ എങ്ങനെ തൊടണം, എങ്ങനെ സുഖിപ്പിക്കണം എന്ന് പുള്ളിക്ക് അറിയാവുന്നതുപോലെ ഈ നാട്ടിൽ വേറെ ആർക്കും അറിയില്ല.”

രാധാമണി അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ശ്വാസഗതി പതിയെ വേഗത്തിലായി. ആ കടുംചുവപ്പ് നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ വലിയ മാറിടങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ ഉയർന്നു താഴാൻ തുടങ്ങി.

“പുള്ളിയുടെ ആ ഒരു കയ്യേറ്റം ഉണ്ടല്ലോ സ്വാതി…” രാധാമണി ഒരു പ്രത്യേക ഭാവത്തോടെ കണ്ണ് പകുതി പൂട്ടി ഓർത്തെടുത്തു. “ആ പഴയ വീട്ടിലെ കട്ടിലിൽ നമ്മളെ ഒന്നു ചേർത്തുപിടിച്ചാൽ പിന്നെ നമുക്ക് ഒന്നും ഓർക്കാൻ പറ്റില്ല. പുള്ളിയുടെ ആ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലാകെ അങ്ങോട്ട് അമരുമ്പോൾ… വല്ലാത്തൊരു സുഖമാ. നീ രാവിലെ കണ്ടപ്പോൾ ഒതുങ്ങി നിന്നതുകൊണ്ട് പുള്ളിക്ക് നിന്നോട് കൂടുതൽ ആർത്തി തോന്നിയിരിക്കുകയാണ്. നിന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളും ടൈറ്റായ ശരീരവും ഒന്നു കയ്യിൽ കിട്ടാൻ പുള്ളി ഇപ്പൊ എന്തും ചെയ്യും.”

രാധാമണി വളരെ വിശദമായി ആ കാര്യങ്ങൾ വർണ്ണിച്ചപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ തുടകൾ അറിയാതെ ഒന്നു കൂട്ടിമുട്ടി. അവളുടെ ശരീരം ഒന്നാകെ ചൂടുപിടിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ജയചന്ദ്രന്റെ ആ വലിയ പുരുഷത്വമുള്ള രൂപവും അയാളുടെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടവും അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. ആ അടച്ചിട്ട പഴയ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ, ജയചന്ദ്രന്റെ ശക്തമായ കൈകൾ തന്റെ നൈറ്റി ഉരിഞ്ഞുമാറ്റി, തന്റെ ഇറുകിയ ശരീരത്തിലും വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിലും ബലമായി അമരുന്ന രംഗം അവൾ അറിയാതെ മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ചുപോയി. ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തരിപ്പ് പടർന്നു.

“എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് ജയേട്ടൻ വേറെ എന്താ പറഞ്ഞത് അമ്മേ?” ഉള്ളിലെ ചമ്മലൊക്കെ മറന്ന്, ആ വന്യമായ മോഹത്തോടെ സ്വാതി രാധാമണിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

“പുള്ളി പറഞ്ഞത്, സ്വാതിക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഈ വരുന്ന ശനിയാഴ്ച പകൽ നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകാമെന്നാണ്. അന്ന് ഇവിടെ ഓഫീസിൽ വലിയ തിരക്കില്ലാത്ത ദിവസമാ. നീ ഒന്നു സമ്മതിച്ചാൽ മാത്രം മതി, ബാക്കി കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഞാനും ജയേട്ടനും കൂടി നോക്കിക്കോളാം,” രാധാമണി സ്വാതിയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് അവളെ ഒന്നുലച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

സ്വാതി ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. ഒരു വശത്ത് തന്റെ ഭർത്താവ് സംഗീത് ചെന്നൈയിൽ തിരക്കുകളിലാണ്, മറുവശത്ത് തന്റെ യൗവനം ആസ്വദിക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന ജയചന്ദ്രനും. രാധാമണിയുടെ വാക്കുകൾ തന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആ വലിയ മോഹം മാറ്റിവെക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി തന്റെ സമ്മതം മൂളുകയായിരുന്നു.

രാധാമണി അങ്ങനെ ഓരോന്ന് വിവരിച്ചു പറയുമ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ശരീരം വല്ലാതെ ചൂടുപിടിച്ചിരുന്നു. നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വളരെ വേഗത്തിലാവുകയും ശ്വാസഗതി മുറുകുകയും ചെയ്തു. സ്വാതിയുടെ ഈ മാറ്റങ്ങളും അവളിൽ പടരുന്ന ആവേശവും രാധാമണി കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർ സംസാരം നിർത്താതെ തന്നെ തന്റെ വലംകൈ പതിയെ സ്വാതിയുടെ തോളിലേക്ക് വെച്ചു. എന്നിട്ട് നൈറ്റിയുടെ തുണിക്കുകളിലൂടെ അവളുടെ വെളുത്ത കൈകളിലേക്ക് വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു.

“നീ നോക്കിക്കോ മോളേ… ജയേട്ടന്റെ കൈകൾ നിന്റെ ഈ തോളിലും കഴുത്തിലുമൊക്കെ അമരുമ്പോൾ നീ ഇപ്പൊ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ ആയിരിക്കില്ല ഇരിക്കുക,” രാധാമണി ശബ്ദം പരമാവധി താഴ്ത്തി മന്ത്രം പോലെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ കൈകൾ സ്വാതിയുടെ നൈറ്റിക്ക് മുകളിലൂടെ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ മുലകളുടെ തൊട്ടുമുകളിലായി താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു.

രാധാമണിയുടെ ആ അപ്രതീക്ഷിത സ്പർശനം സ്വാതിയിൽ ഒരു കനത്ത വിറയലുണ്ടാക്കി. ജയചന്ദ്രനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ പൂർണ്ണമായും മൂഡായി ഇരുന്നതുകൊണ്ട് അവൾക്ക് ആ കൈകൾ തട്ടിമാറ്റാൻ തോന്നിയില്ല. പകരം അവൾ കണ്ണുകൾ പതിയെ പൂട്ടി, ആ സോഫയിലേക്ക് അല്പം കൂടി ചാരിയിരുന്നു.

രാധാമണിയുടെ വിരലുകൾ സ്വാതിയുടെ നൈറ്റിയുടെ നേരിയ കോട്ടൺ തുണിക്ക് മുകളിലൂടെ അവളുടെ ഇടുപ്പിലേക്കും, അവിടെനിന്ന് തുടകളുടെ വശങ്ങളിലേക്കും പതിയെ അമർന്നു നീങ്ങി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ കൈകളാണെങ്കിൽ പോലും, ഈ ഏകാന്തതയിൽ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആ സുഖകരമായ തലോടൽ സ്വാതി പൂർണ്ണമായും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. രാധാമണിയുടെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും ജയചന്ദ്രന്റെ വലിയ കൈകളാണ് തന്റെ ശരീരത്തിൽ അമരുന്നത് എന്ന് അവൾ അറിയാതെ സങ്കൽപ്പിച്ചുപോയി.

“കണ്ടോ… നിന്റെ ശരീരം എത്രമാത്രം കൊതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട് സ്വാതി. നീ ഒട്ടും വിഷമിക്കേണ്ട… ശനിയാഴ്ച ആ പഴയ വീട്ടിൽ വെച്ച് നിന്റെ ഈ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ജയേട്ടൻ തീർത്തുതരും,” സ്വാതിയുടെ തുടകളിൽ ഒന്നു തഴുകിക്കൊണ്ട് രാധാമണി കൈകൾ പിൻവലിച്ചു.

സ്വാതി പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്തു. അവളുടെ മുഖം ആകെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. രാധാമണിയുടെ വാക്കുകളും ആ ചെറിയ സ്പർശനവും ശനിയാഴ്ച നടക്കാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു കാത്തിരിപ്പാണ് സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിവെച്ചത്.

രാധാമണിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്വാതിയുടെ ശരീരം വല്ലാതെ ചൂടുപിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ മാറ്റങ്ങൾ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കിയ രാധാമണി, തുടകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ കൈകൾ പതിയെ മുകളിലേക്ക് ഇഴച്ചുനീക്കി. ആ കടുംചുവപ്പ് നൈറ്റിയുടെ നേരിയ തുണിക്ക് മുകളിലൂടെ തന്നെ രാധാമണി സ്വാതിയുടെ വലിയ മുലകളിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചമർത്തി.

ഒരു പുരുഷന്റെ സ്പർശനത്തിനായി അത്രയേറെ കൊതിച്ചിരുന്ന സ്വാതിക്ക് ആ ഒരൊറ്റ പിടുത്തത്തിൽ തന്നെ വല്ലാത്തൊരു സുഖം ശരീരം മുഴുവൻ ഇരച്ചുകയറുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവൾ കണ്ണ് പാതി അടച്ച്, ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ച് ആ സ്പർശനം പൂർണ്ണമായും ആസ്വദിച്ചു. സോഫയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചാരിയിരുന്ന് അവൾ തന്റെ ശരീരം രാധാമണിക്ക് പൂർണ്ണമായും വിട്ടുകൊടുത്തു. ജയചന്ദ്രന്റെ വലിയ കൈകളാണ് തന്റെ മാറിടങ്ങളിൽ അമരുന്നതെന്ന് അവൾ ഉള്ളാലെ സങ്കൽപ്പിച്ചു.

രാധാമണിയുടെ വിരലുകൾ അവളുടെ മാറിടങ്ങളെ കൂടുതൽ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ, സുഖം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ സ്വാതിയുടെ വലതുകൈ അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ നൈറ്റിയുടെ സിപ്പിലേക്ക് നീണ്ടു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെടുന്നതുപോലെ അവൾ പതിയെ ആ സിപ്പ് താഴേക്ക് വലിച്ചു തുറന്നു കൊടുത്തു. നൈറ്റിയുടെ മുൻഭാഗം വിടർന്നുമാറിയപ്പോൾ, ഉള്ളിൽ അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ബ്രായും അതിനുള്ളിലെ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ മാറിടങ്ങളുടെ ഭംഗിയും പൂർണ്ണമായും പുറത്തുകണ്ടു.

ബ്രായ്ക്കുള്ളിൽ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ അവളുടെ ആ മാറിടങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി രാധാമണി ഒരു വിജയച്ചിരിയോടെ കൈകൾ പിൻവലിച്ചു. ശനിയാഴ്ച ആ പഴയ വീട്ടിൽ വെച്ച് ജയചന്ദ്രന് ആസ്വദിക്കാനുള്ളത് മുഴുവൻ സ്വാതി ഇപ്പോൾ തന്നെ മാനസികമായി ഒരുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് ഉറപ്പായി.

“ഇത്രയേ ഉള്ളൂ കാര്യം… നിന്റെ ഈ ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലൊതുക്കി വെക്കാതെ ശനിയാഴ്ച ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് വാ. എല്ലാം ജയേട്ടൻ നോക്കിക്കോളും,” തുറന്നുകിടക്കുന്ന നൈറ്റിക്കുള്ളിലെ സ്വാതിയുടെ മുലകളിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കിക്കൊണ്ട് രാധാമണി എഴുന്നേറ്റു.

സ്വാതി അപ്പോഴും പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ആ സുഖത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ സോഫയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. രാധാമണി പോയതിന് ശേഷം മാത്രമാണ് അവൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് സിപ്പ് തുറന്നുകിടക്കുന്ന തന്റെ നൈറ്റിയിലേക്കും ബ്രായിലേക്കും നോക്കിയത്. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ശനിയാഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു കാത്തിരിപ്പ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ശനിയാഴ്ച ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള സമയം. സ്വാതിയുടെ വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ബന്ധുവീട്ടിൽ ഒരു കല്യാണത്തിന് പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരമേ അവർ തിരിച്ചെത്തുകയുള്ളൂ. വീട്ടിൽ തനിച്ചായ ആ ഉച്ചനേരം സ്വാതിക്ക് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പുറത്തുകേൾക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിലാണെന്ന് തോന്നി. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി അവളുടെ മനസ്സിൽ ആ പഴയ വീടും ജയചന്ദ്രനും മാത്രമായിരുന്നു.

കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് അവൾ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് കടും പച്ച നിറമുള്ള, വളരെ ടൈറ്റായ ഒരു ചുരിദാറായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ തുന്നിച്ചേർത്ത പാഡുകളുള്ള ഒരു ബ്രായാണ് അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പിൽ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂർത്തു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ദുപ്പട്ട ഒരു വശത്തേക്ക് മാത്രം ഇട്ട്, തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ ഒന്നും മറയാത്ത രീതിയിലാണ് അവൾ ഒരുങ്ങിയത്. താഴെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളെ കൂടുതൽ എടുത്തുകാണിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ലെഗ്ഗിൻസും. കണ്ണെഴുതി, ചുണ്ടിൽ നേരിയതായി ഒരു ലിപ്സ്റ്റിക്കും ഇട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നാണം തോന്നി.

കൃത്യം രണ്ടുമണിയായപ്പോൾ മുൻവശത്തെ വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പുറത്ത് രാധാമണി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ സ്വാതിയെ അടിമുടി ഒന്നൂറി നോക്കി.

“എന്റെ പെണ്ണെ… നീ ഇത് ആളെ കൊല്ലാൻ ഇറങ്ങിയേക്കുവാണോ? ഈ വേഷത്തിൽ നിന്നെ കണ്ടാൽ ജയേട്ടൻ ഇന്ന് നിന്നെ ജീവനോടെ വിടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല,” രാധാമണി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സ്വാതിയുടെ അരക്കെട്ടിൽ ഒന്നു നുള്ളി.

സ്വാതി നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി. “നമുക്ക് ഇറങ്ങാം അമ്മേ, ആരെങ്കിലും കാണുന്നതിന് മുൻപ് പോകാം,” അവൾ വാതിൽ പൂട്ടി രാധാമണിക്കൊപ്പം നടന്നു.

മെയിൻ റോഡ് ഒഴിവാക്കി, അമ്പലത്തിന് പുറകിലൂടെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ഇടവഴിയിലൂടെയാണ് അവർ നടന്നത്. ഉച്ചസമയമായതുകൊണ്ട് വഴിയിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നടക്കുമ്പോഴും സ്വാതിയുടെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വരാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത അവളുടെ തുടകളിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടാക്കി. ആ ടൈറ്റായ പച്ച ചുരിദാറിനുള്ളിൽ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികൾ കുലുങ്ങിത്തുള്ളുന്നത് പുറകിൽ നടക്കുന്ന രാധാമണി ആസ്വദിച്ചു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“നീ പേടിക്കാതെ വാ സ്വാതി. അവിടെ ആരും വരില്ല. അമ്പലത്തിലെ എന്തോ പഴയ സാധനങ്ങൾ ഇട്ടിരിക്കുന്ന വീടാണെന്നാ നാട്ടുകാരുടെ വിചാരം. ജയേട്ടൻ അവിടെ നേരത്തെ എത്തി കാത്തിരിപ്പുണ്ടാകും,” രാധാമണി അവൾക്ക് ധൈര്യം കൊടുത്തു.

കുറച്ചുദൂരം നടന്നപ്പോൾ, വലിയ മരങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ഒരു പറമ്പിനുള്ളിലായി ആ പഴയ ഓടുവെച്ച വീട് അവർ കണ്ടു. പറമ്പിൽ കുറച്ചു കാടുപിടിച്ചു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മുൻവശത്തെ വാതിൽ പാതി തുറന്നുകിടക്കുകയാണ്. മുറ്റത്തൊന്നും ആരുമില്ല. ചുറ്റുപാടും വലിയ നിശബ്ദത.

രാധാമണി മുന്നിലും സ്വാതി പുറകിലുമായി ആ പഴയ വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറി. വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടന്നതും, വിശാലമായ ആ ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരു കസേരയിലിരിക്കുന്ന ജയചന്ദ്രനെ സ്വാതി കണ്ടു. കൈലിമുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി, ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ പകുതി തുറന്നിട്ട് ഒരു വന്യമായ ഭാവത്തോടെ അയാൾ അവരെത്തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

സ്വാതിയെ കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അയാൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം സ്വാതിയുടെ മുഖത്തുനിന്നും താഴേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി, ആ പച്ച ചുരിദാറിനുള്ളിൽ കൂർത്തുനിൽക്കുന്ന മാറിടങ്ങളിലേക്കും, വിരിഞ്ഞ ഇടുപ്പിലേക്കും ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഒരു വേട്ടമൃഗം ഇരയെ നോക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ സ്വാതിക്ക് കാലുകൾ കുഴയുന്നതുപോലെ തോന്നി.

“ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീ വരില്ലെന്ന്…” ജയചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

സ്വാതി ഒന്നും മിണ്ടാതെ, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, കൈകൾ മുന്നിൽ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് അവിടെ നിന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ അടച്ചിട്ട മുറിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയവും പരസ്പരം മത്സരിക്കുകയായിരുന്നു. വാതിലടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി പുറകിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, രാധാമണി മുൻവശത്തെ വലിയ വാതിൽ ചേർത്തടച്ച് കുറ്റിയിടുന്നതാണ് അവൾ കണ്ടത്. പുറത്തെ വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായും മറഞ്ഞു, ആ മുറിയിൽ ഇനി അവർ മൂന്നുപേർ മാത്രം.

വാതിലിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് കുറ്റി വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. രാധാമണി വാതിലടച്ചതോടെ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ മേൽക്കൂരയിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെയും ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെയും വരുന്ന നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രമേയുള്ളൂ. ഒരു വശത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു വലിയ തടിയുടെ കട്ടിലും പഴയൊരു മേശയും ഇരിപ്പുണ്ട്. സ്വാതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവൾക്കുതന്നെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

രാധാമണി പതിയെ സ്വാതിയുടെ പുറകിലൂടെ വന്ന് അവളുടെ രണ്ടു തോളിലും മൃദുവായി പിടിച്ചു.

“ജയേട്ടാ… ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്ക് പാലിച്ചില്ലേ? നോക്ക്, ഇവൾ എത്രത്തോളം കൊതിച്ചാണ് ഈ വേഷത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന്,” രാധാമണി സ്വാതിയുടെ കാതുകൾക്കരികിലായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രഹസ്യം പോലെ പറഞ്ഞു.

ജയചന്ദ്രൻ ഒരു ഇരയെ കിട്ടിയ വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ സ്വാതിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആ പച്ച ചുരിദാറിലെ അവളുടെ ശരീരവടിവുകളിൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

“സത്യം പറയാലോ സ്വാതി… അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് നിന്നെ ആദ്യം കണ്ടതുമുതൽ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല,” അയാൾ വളരെ തീക്ഷ്ണമായ, ആഗ്രഹങ്ങൾ തിളച്ചുമറിയുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അയാൾ തന്റെ വലിയ വലതുകൈ ഉയർത്തി സ്വാതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് വെച്ചു. തഴമ്പുള്ള ആ വിരലുകൾ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലൂടെയും കവിളിലൂടെയും തലോടി പതിയെ കഴുത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. ആ ആദ്യത്തെ സ്പർശനത്തിൽ തന്നെ സ്വാതിയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അടഞ്ഞുപോയി. ഇത്രയും നാളത്തെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു പുരുഷന്റെ കരുത്തുള്ള സ്പർശനം അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു കാട്ടുതീ പോലെയാണ് പടർന്നത്.

ജയചന്ദ്രൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന ദുപ്പട്ട പതിയെ വലിച്ചൂരി കട്ടിലിലേക്ക് ഇട്ടു. അതോടെ ആ ടൈറ്റായ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ തിങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ വലിയ മാറിടങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും അയാളുടെ കാഴ്ചയിലേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആർത്തി ഒന്നുകൂടി കൂടി. അയാൾ അവളുടെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി കൈവെച്ച് വിരിഞ്ഞ ഇടുപ്പിലൂടെ അവളെ പെട്ടെന്ന് തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.

“ആഹ്…” പെട്ടെന്നുള്ള ആ വലിയിൽ സ്വാതി അറിയാതെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിപ്പോയി.

ജയചന്ദ്രന്റെ പരന്ന നെഞ്ചിലേക്ക് അവൾ അമർന്നു. അയാളുടെ ആ വലിയ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധവും അവളിലേക്ക് പടർന്നു. അതേസമയം പുറകിൽ നിന്ന രാധാമണി സ്വാതിയുടെ പുറകിലൂടെ കൈകളിട്ട് അവളുടെ വയറിലൂടെ തഴുകി മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. മുന്നിൽ നിന്ന് ജയചന്ദ്രനും പുറകിൽ നിന്ന് രാധാമണിയും ചേർന്ന് അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയായിരുന്നു.

“കണ്ടോ സ്വാതി… ഈ ഒരു സുഖത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേ നീ ഇത്രയും നാൾ കാത്തിരുന്നത്? നിന്റെ ശരീരം അത് എത്രത്തോളം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്,” രാധാമണി അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ വിരലുകൾ സ്വാതിയുടെ ചുരിദാറിന് മുകളിലൂടെ അവളുടെ മാറിടങ്ങളുടെ വശങ്ങളിൽ അമർത്തി.

അപ്പോൾ ജയചന്ദ്രന്റെ ഒരു കൈ അവളുടെ പുറകിലൂടെ താഴേക്ക് നീങ്ങി. ആ ഇറുകിയ പച്ച ലെഗ്ഗിൻസിനുള്ളിലെ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിൽ അയാളുടെ വലിയ കൈപ്പത്തി അമർന്നു. അയാൾ അത് ബലമായി ഞെരടിക്കൊണ്ട് സ്വാതിയുടെ അടിവയർ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു.

തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ വളവുകളിലും പുരുഷന്റെ ആ വന്യമായ സ്പർശനം വീണപ്പോൾ സ്വാതിക്ക് കാലുകൾ കുഴയുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച്, ജയചന്ദ്രന്റെ തോളിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത്, അയാളുടെ ഷർട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

അയാളുടെ മറുകൈ അവളുടെ മുന്നിലൂടെ വന്ന് ആ പച്ച ചുരിദാറിനു മുകളിലൂടെ തന്നെ അവളുടെ വലിയ മുലകളിൽ ഒന്നിൽ അമർന്നു പിടിച്ചു. ഒരു പുരുഷന്റെ ഇത്രയും നാളത്തെ ആർത്തിയോടെയുള്ള ആ പിടുത്തത്തിൽ അവൾ വല്ലാതെ പുളഞ്ഞുപോയി. പാഡുള്ള ബ്രായ്ക്കുള്ളിലും ആ വിരലുകൾ അവളുടെ മാംസത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. അവളുടെ ശ്വാസം മുറിഞ്ഞു.

“ജയേട്ടാ…” അവൾക്ക് അത്രയേ പറയാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ചെറുത്തുനിൽപ്പുകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ, പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെ അവൾ തന്റെ ശരീരത്തെ ആ പഴയ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ അവരുടെ കൈകളിലേക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ജയചന്ദ്രന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിന് പിൻഭാഗത്ത് തട്ടിയപ്പോൾ സ്വാതി സുഖം കൊണ്ട് പതിയെ ഞരങ്ങിപ്പോയി.

സ്വാതിയുടെ ആ ചെറിയ ഞരക്കം കേട്ടപ്പോൾ ജയചന്ദ്രന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശം ഇരട്ടിച്ചു. അയാൾ അവളെ ഒന്നുകൂടി തന്നിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഈ സമയം പുറകിൽ നിന്ന രാധാമണി പതിയെ സ്വാതിയിൽ നിന്നും മാറിനിന്നു. സ്വാതി ഒന്ന് കണ്ണുതുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ, രാധാമണി തന്റെ സാരിയുടെ കുത്ത് അഴിച്ചുമാറ്റുകയായിരുന്നു.

ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, സാരി മുഴുവനായി അഴിച്ച് ആ പഴയ തടിക്കട്ടിലിലേക്ക് ചുരുട്ടിയിട്ടിട്ട്, വെറും ബ്ലൗസും അടിപ്പാവാടയും മാത്രം ധരിച്ച് നിൽക്കുന്ന രാധാമണിയെ സ്വാതി കണ്ടു. ആ പ്രായത്തിലും അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ ആ ഇറുകിയ ബ്ലൗസിലും പാവാടയിലും വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു.

രാധാമണിയുടെ ആ പ്രവർത്തി കണ്ടപ്പോൾ ഇനി അവിടെ നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് സ്വാതിക്ക് പൂർണ്ണമായും ബോധ്യമായി. നാണവും ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു സുഖവും അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.

രാധാമണി ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ജയചന്ദ്രനും ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പിന്നെ അയാളുടെ നോട്ടം മുഴുവനായി സ്വാതിയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് നീണ്ടു. അയാൾ തന്റെ വലതുകൈ സ്വാതിയുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിലൂടെ വെച്ച് അവളുടെ മുഖം പതിയെ ഉയർത്തി. സ്വാതിയുടെ പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്കും കിതയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്കും അയാൾ നോക്കി. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അയാളുടെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞ്, ആ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. സ്വാതിയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു വലിയ മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. ആദ്യമൊന്ന് പകച്ചുപോയെങ്കിലും, ജയചന്ദ്രന്റെ പരുക്കൻ മീശരോമങ്ങൾ അവളുടെ മൃദുവായ കവിളിൽ ഉരസുന്നതും, അയാളുടെ ചൂടുള്ള അധരങ്ങൾ തന്റെ ചുണ്ടുകളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്നതും അവളിൽ വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയുണ്ടാക്കി.

ഇത്രയും നാളായി ഒരു പുരുഷന്റെ ചൂടുള്ള ചുംബനത്തിന് കൊതിച്ചിരുന്നവളാണ് അവൾ. സ്വാതി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച്, അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ രണ്ടു കൈകൊണ്ടും മുറുകെ പിടിച്ച് ആ ചുംബനത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം കോർത്തുപിണയുമ്പോൾ, ജയചന്ദ്രന്റെ ഒരു കൈ അവളുടെ പച്ച ചുരിദാറിനു മുകളിലൂടെ തന്നെ തിങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ വലിയ മുലകളെ മൃദുവായി ഞെരടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

മറുകൈ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് അവളെ അയാളുടെ അരക്കെട്ടോട് ചേർത്തുറപ്പിച്ചിരുന്നു. ചുരിദാർ അഴിക്കാൻ അയാൾ അപ്പോൾ ഒട്ടും ധൃതി കാണിച്ചില്ല. ആ വസ്ത്രത്തിനു മുകളിലൂടെയുള്ള സ്പർശനം തന്നെ സ്വാതിയെ വല്ലാതെ ഉന്മാദത്തിലാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ സമയം, സാരി മാറ്റി അടിപ്പാവാടയും ബ്ലൗസും ഇട്ടുനിൽക്കുന്ന രാധാമണി പതിയെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവർ സ്വാതിയുടെ പുറകിലൂടെ ചേർന്നുനിന്നുകൊണ്ട്, തന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ ചുറ്റി മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. രാധാമണിയുടെ വിരലുകൾ സ്വാതിയുടെ ചുരിദാറിന് മുകളിലൂടെ അവളുടെ അടിവയറ്റിലും തുടകളിലും പതിയെ തലോടാൻ തുടങ്ങി.

ഒരേസമയം ജയചന്ദ്രന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ചുംബനവും, മാറിടങ്ങളിലെ അയാളുടെ കനത്ത പിടുത്തവും, പുറകിൽ നിന്നും രാധാമണിയുടെ വിരലുകളുടെ തലോടലും കൂടിയായപ്പോൾ സ്വാതിക്ക് സുഖം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ പഴയ മുറിയുടെ ഇരുട്ടിൽ, അവൾ തന്റെ എല്ലാ നാണവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൾ അതിലേക്കു അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. ചുരിദാറിനുള്ളിൽ അവളുടെ ശരീരം വിയർക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും അവൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ അവരുടെ കൈകളിലേക്ക് ഉരുകി വീഴുകയായിരുന്നു.

ജയചന്ദ്രന്റെ ചുണ്ടുകൾ നൽകിയ ആഴത്തിലുള്ള ആ ചുംബനത്തിൽ സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ നാണവും അലിഞ്ഞില്ലാതായി. ഇത്രയും നേരം അടക്കിവെച്ചിരുന്ന അവളുടെ മോഹങ്ങളെല്ലാം ഒരു വലിയ അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മൂഡ് പൂർണ്ണമായും മാറി. ഇതുവരെ ഒരു ഇരയെപ്പോലെ നിഷ്ക്രിയമായി നിന്ന അവൾ, പതിയെ തന്നിലെ വന്യമായ സ്ത്രീയെ പുറത്തെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവൾ അയാളുടെ ചുണ്ടുകളെ അതിയായി തിരിച്ചും ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ നാവ് അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ അകത്തുകടന്ന് ആവേശത്തോടെ തിരഞ്ഞു. അവൾ അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന കൈകൾ പതിയെ താഴേക്ക് നീക്കി. പകുതി ബട്ടണുകൾ തുറന്നുകിടന്നിരുന്ന അയാളുടെ വിശാലമായ നെഞ്ചിലേക്ക് അവളുടെ വിരലുകൾ ഇഴഞ്ഞിറങ്ങി.

ആ നെഞ്ചിലെ കറുത്ത ചുരുണ്ട രോമങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ പതിയെ വിരലോടിച്ചു. കരുത്തുറ്റ ആ പുരുഷനെഞ്ചിലെ സ്പർശനം അവളിൽ കൂടുതൽ ലഹരി നിറച്ചു. ജയചന്ദ്രന്റെ മാംസളമായ നെഞ്ചിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിയ അവളുടെ വിരലുകൾ പതിയെ അയാളുടെ നിപ്പിളുകളിൽ ചെന്നു നിന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് ആ നിപ്പിളുകളിൽ പിടിച്ചു ഞെരടാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടുണ്ടായ സ്വാതിയുടെ ഈ മാറ്റം ജയചന്ദ്രനെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവളുടെ വിരലുകൾ തന്റെ നിപ്പിളുകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ ആ വലിയ മനുഷ്യൻ സുഖം കൊണ്ട് പതിയെ ഒന്നു ഞരങ്ങിപ്പോയി. അയാൾ അവളുടെ ചുരിദാറിനു മുകളിലൂടെ മാറിടങ്ങളിലുള്ള പിടുത്തം ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി.

പെട്ടെന്ന് സ്വാതി ചുംബനത്തിൽ നിന്നും ചുണ്ടുകൾ വേർപെടുത്തി. അവൾ വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ അടക്കാനാവാത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. അവൾ പതിയെ തല കുനിച്ച് ജയചന്ദ്രന്റെ തുറന്നുകിടക്കുന്ന ആ വിശാലമായ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു. അവളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി.

അവൾ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് അയാളുടെ നെഞ്ചിലെ ആ ചെറിയ നിപ്പിളുകളെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു. ആദ്യമൊന്ന് നാവുകൊണ്ട് നക്കിയ ശേഷം, അവൾ ആ നിപ്പിൾ പൂർണ്ണമായും തന്റെ ചുണ്ടുകൾക്കുള്ളിലാക്കി ആവേശത്തോടെ ചപ്പാൻ തുടങ്ങി. ഒരേസമയം വിരലുകൾ കൊണ്ട് മറുകരയിലെ നിപ്പിളിൽ ഞെരടിക്കൊണ്ടും, ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് ആവേശത്തോടെ വലിച്ചു കുടിച്ചുകൊണ്ടും അവൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഉരുകിപ്പറ്റി നിന്നു.

പുറകിൽ നിന്നിരുന്ന രാധാമണി, സ്വാതിയുടെ ഈ വന്യമായ മാറ്റം കണ്ട് അത്ഭുതത്തോടെയും അതിലേറെ സന്തോഷത്തോടെയും അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ നാണംകുണുങ്ങിയായ വീട്ടമ്മയിൽ നിന്നും, കാമത്താൽ ഉരുകുന്ന ഒരു പെണ്ണിലേക്കുള്ള അവളുടെ മാറ്റം ആ അടച്ചിട്ട പഴയ മുറിയുടെ ചൂട് ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അവളുടെ ചുംബനങ്ങളുടെ ആവേശത്തിൽ ജയചന്ദ്രന്റെ ശരീരവും വല്ലാതെ ചൂടുപിടിച്ചിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ സ്വാതി അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ചുംബിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ഉയർന്നുകേട്ടു.

സ്വാതിയുടെ ആവേശത്തോടെയുള്ള ആ ചുംബനങ്ങളിൽ ജയചന്ദ്രന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. തന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി, നിപ്പിളുകളിൽ ചുണ്ടമർത്തി വലിച്ചുകുടിക്കുന്ന അവളെ അയാൾ ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. അവളുടെ വന്യമായ ആ മാറ്റം അയാളെ വല്ലാതെ ഉന്മാദത്തിലാക്കി. ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ വസ്ത്രങ്ങളുടെ മറ ആവശ്യമില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

അയാൾ പതിയെ സ്വാതിയെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും അടർത്തിമാറ്റി. ലഹരി പിടിച്ചതുപോലെ പാതിയടഞ്ഞ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ ആ ടൈറ്റായ പച്ച ചുരിദാറിന്റെ താഴെ അറ്റത്തു പിടിച്ചു. എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ എന്ന ഭാവത്തിൽ, പൂർണ്ണസമ്മതത്തോടെ അവൾ തന്റെ രണ്ടു കൈകളും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കൊടുത്തു. ആ ഇറുകിയ ചുരിദാർ ടോപ്പ് അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ വളവുകളിലൂടെ, വിരിഞ്ഞ മാറിടങ്ങളെ ഉരസിക്കൊണ്ട് ജയചന്ദ്രൻ പതിയെ ഊരിയെടുത്തു. ആ പഴയ മുറിയിലെ തടിക്കട്ടിലിലേക്ക് അത് പറന്നുവീണു.

ചുരിദാറിന്റെ മറ മാറിയതോടെ സ്വാതിയുടെ ശരീരസൗന്ദര്യം ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ പൂർണ്ണമായും പുറത്തുവന്നു. കറുത്ത നിറമുള്ള, പാഡുകൾ വെച്ച ഒരു ബ്രാ മാത്രമായിരുന്നു ഇപ്പോൾ അവളുടെ അരയ്ക്കു മുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ ബ്രായുടെ കപ്പുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കാൻ കഴിയാതെ അവളുടെ വലിയ മാറിടങ്ങൾ വിങ്ങിനിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

പരസ്പരം കൂട്ടിയുരുമ്മി നിൽക്കുന്ന ആ മുലകൾക്കിടയിലെ ആഴത്തിലുള്ള ക്ലീവേജിലേക്ക് ജയചന്ദ്രൻ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചാകെ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. ആവേശത്തോടെ അവൾ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴെല്ലാം ബ്രായുടെ വള്ളികൾ കൂടുതൽ മുറുകുകയും, ആ വെളുത്ത മാറിടങ്ങൾ ബ്രായ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തുളുമ്പാൻ വെമ്പുകയും ചെയ്തു. ചുരിദാർ മാറിയതോടെ താഴെ ആ പച്ച ലെഗ്ഗിൻസിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ ഇടുപ്പിന്റെ ഭംഗിയും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.

ഇതൊക്കെ കണ്ട് തൊട്ടുപുറകിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന രാധാമണിയുടെ മനസ്സിലും വല്ലാത്തൊരു ആവേശം അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുരിദാറില്ലാതെ, ആ കറുത്ത ബ്രായിൽ മാത്രം വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന സ്വാതിയുടെ ഇളം ശരീരത്തിന്റെ ഭംഗി കണ്ട് അവർക്ക് തന്നെ ഒരല്പം അസൂയ തോന്നിപ്പോയി.

‘എത്ര കണ്ടാലും മതിവരാത്ത ശരീരമാ ഇവളുടേത്…’ രാധാമണി മനസ്സിൽ ഓർത്തു. ‘എന്റെ ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്ക് പോലും ജയേട്ടന്റെ സ്പർശനം കിട്ടുമ്പോൾ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റാറില്ല, അപ്പോഴാണ് ആദ്യമായി ഇതൊക്കെ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ കൊച്ചുപെണ്ണ്. ഇവളുടെ ഈ അഴക് മുഴുവൻ ഇന്ന് ഈ പഴയ മുറിയിൽ ജയേട്ടൻ കാർന്നുതിന്നാൻ പോവുകയാ…’

സ്വാതിയുടെ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന മാറിടങ്ങളിലേക്കും അതിൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ജയചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കും നോക്കിയപ്പോൾ രാധാമണിയുടെ ഉള്ളിലും കാമത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം ഉണ്ടായി. ഒരുകാലത്ത് താനും ഇതുപോലെ ആദ്യമായി അയാളുടെ മുന്നിൽ ഈ മുറിയിൽ നിന്നിരുന്നല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ അവരുടെ തുടകൾക്കിടയിലും വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.

ജയചന്ദ്രൻ പതിയെ തന്റെ കൈകൾ സ്വാതിയുടെ നഗ്നമായ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റി അവളെ വീണ്ടും തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അയാളുടെ ചൂടുള്ള വിരലുകൾ അവളുടെ പുറകിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി ആ കറുത്ത ബ്രായുടെ ഹുക്കുകളിലേക്ക് നീളുന്നത് രാധാമണി ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നോക്കിനിന്നു. സ്വാതിയാകട്ടെ, തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്ന ജയചന്ദ്രന്റെ നോട്ടവും സ്പർശനവും അനുഭവിച്ച്, കാമത്തിന്റെ പരകോടിയിൽ കണ്ണുകളടച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ജയചന്ദ്രന്റെ പരുക്കൻ വിരലുകൾ അവളുടെ പുറകിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുചെന്ന് ആ കറുത്ത ബ്രായുടെ ഹുക്കുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ സ്വാതി ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ വിറയലോടെ അവൾ അയാളുടെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ചെറിയൊരു ‘ക്ലിക്ക്’ ശബ്ദത്തോടെ ആ ഹുക്കുകൾ വേർപെട്ടു.

ജയചന്ദ്രൻ പതിയെ ആ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പുകൾ അവളുടെ തോളിലൂടെ താഴേക്ക് ഊരിമാറ്റി. അതോടെ അത് അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വേർപെട്ട് താഴെ തറയിലേക്ക് വീണു.

ഇത്രയും നേരം ഇറുകിയ ബ്രായ്ക്കുള്ളിൽ ശ്വാസംമുട്ടി നിന്നിരുന്ന അവളുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത വലിയ മാറിടങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രമായി. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരു തരി പോലും മറയില്ലാതെ തന്റെ മുന്നിൽ വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ സൗന്ദര്യം കണ്ട് ജയചന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമെടുക്കാൻ മറന്നുപോയി.

അവളുടെ നെഞ്ചിലെ വിയർപ്പുകണങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, മാറിടങ്ങളുടെ അറ്റത്ത് ചെമന്നു തുടുത്ത് കൂർത്തുനിൽക്കുന്ന നിപ്പിളുകൾ അയാളെ കൂടുതൽ ഭ്രാന്തനാക്കി. സ്വാതിയുടെ മുഖത്ത് നാണം മിന്നിമറഞ്ഞെങ്കിലും, അവൾ തന്റെ മാറിടങ്ങളെ കൈകൾ കൊണ്ട് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം അയാൾക്ക് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങിക്കൊണ്ട് അവൾ തല പുറകിലേക്ക് ചായ്ച്ചു.

അയാൾ തന്റെ രണ്ടു വലിയ കൈപ്പത്തികൾ കൊണ്ടും ആ മാറിടങ്ങളെ അടിയിൽ നിന്നും താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. പുരുഷന്റെ തഴമ്പിച്ച ചൂടുള്ള കൈകളിൽ തന്റെ നഗ്നമായ മുലകൾ അമർന്നപ്പോൾ സ്വാതി സുഖം കൊണ്ട് വല്ലാതെ പുളഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് ജയചന്ദ്രന്റെ കൈകളിലേക്ക് പടർന്നു.

അയാൾ പതിയെ മുഖം കുനിച്ച്, വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ നിപ്പിളുകളിലൊന്നിലേക്ക് തന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. അയാൾ അത് പൂർണ്ണമായും വായുടെ ഉള്ളിലാക്കി, ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ നുണഞ്ഞുകുടിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ വായിൽ നിന്നും വലിയൊരു ഞരക്കം പുറത്തുവന്നു.

“ആഹ്… ജയേട്ടാ…” അവൾ സുഖം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ അയാളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു വലിച്ചു.

ഈ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് തൊട്ടുപുറകിൽ നിന്നിരുന്ന രാധാമണിക്കും നിയന്ത്രണം വിട്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ബ്രാ മാറിയതോടെ പൂർണ്ണമായും നഗ്നമായ സ്വാതിയുടെ വെളുത്ത മുതുകിലൂടെ രാധാമണി തന്റെ വിരലുകൾ അമർത്തി ഓടിച്ചു. എന്നിട്ട് അവർ പതിയെ മുന്നിലേക്ക് വന്ന്, ജയചന്ദ്രന്റെ മുഖമമരാത്ത സ്വാതിയുടെ മറുകരയിലുള്ള മാറിടത്തിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടാൻ തുടങ്ങി. രാധാമണിയുടെ വിരലുകൾ ആ നിപ്പിളിൽ പിടിച്ചു ഞെരടിയപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ പുറകിലേക്ക് വളഞ്ഞു.

ജയചന്ദ്രന്റെ ചുണ്ടുകൾ ഒരു വശത്തും, രാധാമണിയുടെ വിരലുകൾ മറുവശത്തും അവളുടെ മാറിടങ്ങളിൽ സുഖത്തിന്റെ കടലിളക്കി. അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് ആ രണ്ടുപേർക്കുമിടയിൽ ഒരു പാവയെപ്പോലെ നിന്നു കൊടുത്തു.

ആ പഴയ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ സ്വാതിയുടെ കിതപ്പും, ജയചന്ദ്രൻ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ നുണയുന്ന ശബ്ദവും മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. കാമത്തിന്റെ ആ വലിയ ചുഴിയിലേക്ക് അവൾ പൂർണ്ണമായും വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ നിൽപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കരുതേ എന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് കൊതിച്ചു.