🎶”ഏതോ ജന്മകല്പനയിൽ……

ഏതോ ജന്മവീഥികളിൽ……

ഇന്നും നീ വന്നു….. ഒരു നിമിഷം…

ഈ ഒരു നിമിഷം വീണ്ടും നമ്മൾ ഒന്നായി

ഏതോ ജന്മകല്പനയിൽ……

ഏതോ ജന്മവീഥികളിൽ….. “”🎶

 

പാതിമയക്കത്തിൽ ബസിന്റെ side സീറ്റിൽ ഹെഡ്‍ഫോണിലൂടെ ഒഴുകുന്ന മെലഡി ഗാനത്തിൽ ശിവ മുഴുകിയിരുന്നു……

 

“ഹലോ…. ഹലോ “…

 

കണ്ടക്ടറുടെ നീട്ടിയുള്ള വിളി കെട്ടായിരുന്നു ശിവ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നത്………

 

“എന്താ?….”

 

“നിങ്ങൾക്ക് ഇറങ്ങേണ്ട stop കഴിഞ്ഞു…..”

 

 

“”ഞാൻ ചെറുതായിട്ട് ഒന്ന് മയങ്ങിയിരുന്നു അതാണ് ശ്രദ്ധിക്കാത്ത””…..

 

അതും പറഞ്ഞു ശിവ ബസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.7 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ശിവ തന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലെ വായു ശ്വസിക്കുന്നത്.7 വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ എല്ലാ നാട്ടിലും സംഭിവിക്കാവുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ശിവ അവിടെയും കണ്ടിരുന്നു.അവന്റെ നാട് ആകെ മാറിപോയിരുന്നു

എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും വികസിച്ചിരുന്നു ഒരു ഇടുങ്ങിയ ചെറിയ വഴിയിൽ കൂടെ ശിവ പോകുമ്പോഴും തന്റെ ചില ഭൂതകാല ഓർമ്മകൾ മനസിലേക്ക് തലംകെട്ടി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു താൻ ഇന്നും ഇവിടെ വരില്ലായിരുന്നു എന്നാൽ അവൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ സ്വന്തം ശ്രീക്കു വേണ്ടി തനിക്ക് ഇവിടെ വരേണ്ടി വന്നു ചില ഭൂതകാല ഓർമകളെ കടഞ്ഞെടുക്കാൻ വേണ്ടി തനിക്ക് ഇവിടെ വരേണ്ടി വന്നു

എന്നതാണ് സത്യം എന്റെ ഈ 7 വർഷ കാലയളവിൽ അവളെ തേടാത്ത സ്ഥലങ്ങളില്ല എന്നാൽ തനിക്ക് അവളെ കണ്ടത്താനായില്ല.തന്റെ നാട്ടിൽ ഇത്രേം വികസനങ്ങൾ വന്നിട്ടും മാറാതെ നിൽക്കുന്നത് രാമൻ ചേട്ടന്റെ കട തന്നെയാണ് ഇന്നും ആ കടയിക്ക് ഏതൊരു മാറ്റവും തന്നെ സംഭവിച്ചില്ല ഓല മേടഞ്ഞു കെട്ടിയ ഒരു ചെറിയ കട.പണ്ട് സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ഞാനും ശ്രീയും തേൻമിട്ടായി വാങ്ങി കഴിക്കാറുള്ള ആ പഴയ കട തന്നെയാണ്. എന്നും തന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് മിണ്ടായി തട്ടി

പറച്ചു ഓടാറുണ്ടായിരുന്ന ആ പട്ട്പാവാട ഇട്ട 18 വയസ്സുകാരിയെ ശിവ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു.ശിവ തന്റെ ഓർമകളെ ചികഞ്ഞു മാറ്റികൊണ്ട് തന്റെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു നീങ്ങി എന്നാൽ തന്റെ വീട് അവന് അവിടെ കാണാൻ സാധിച്ചില്ല വർഷങ്ങൾ കുറെ ആയതുകൊണ്ടായിരിക്കും ചിലപ്പോൾ തനിക്ക് വീട് കണ്ടത്താൻ കഴിയാഞ്ഞത് അവടെ മുഴുവൻ മാറിയിരിക്കുന്നു. ശിവ നടന്നു രാമൻ ചേട്ടന്റെ കടയിൽ എത്തി.

 

“ഹലോ ഇവിടെ ആരും ഇല്ലേ “”..

 

ശിവ കടക്കുള്ളിലൊട്ടു നോക്കി ചോദിച്ചു അകത്തു നിന്നും ഒരു മാധ്യവയസ്കൻ ഇറങ്ങി വന്നു. അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ശിവക്ക് മനസിലായി അത് രാമൻ ചേട്ടന്റെ അച്ഛൻ ആണന്നു.

 

“എന്താ വേണ്ടേ “…..

 

“ഞാൻ ഒന്നും വാങ്ങാൻ വന്നതല്ല ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ വന്നതാ””…..

 

“എന്താ മോനെ ചോദിച്ചോളൂ “”

 

“ഇവിടെ ഒരു വീട് ഉണ്ടായിരുന്നല്ലേ പ്രസാദ് വർമ്മയുടെ “”

 

ശിവ വീട് നിന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചൂണ്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു……

 

“മോനെ ഞാൻ ഇവിടെ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ലാലോ “”…

 

കടക്കാരൻ അക്ഷമമായി ചോദിച്ചു…

 

“ഞാൻ ഇവിടെത്തെ നാട്ടുകാരൻ തന്നെയാണ് കുറച്ചു വർഷം ഇവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു.ഇപ്പോഴാണ് വന്നത്. ഇവിടെ ആകെ മാറിപോയിരിക്കിന്നു ഞാൻ പ്രസാദ് വർമ്മയുടെവീട്ടിൽ വന്നതാ എന്നാൽ അവിടെ വീട് തന്നെ ഇല്ല “”…

 

“അപ്പോൾ മോൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ പ്രസാദ് വർമ്മ അതൊക്ക വിറ്റല്ലോ മോനെ ഇപ്പോൾ അവിടെ പുതിയ ഒരു മാർക്കറ്റു വന്നല്ലോ””…

 

കടക്കാരൻ ഇത് പറയുമ്പോൾ ശിവയുടെ മനസിൽ പ്രസാദ് വർമ്മയോട് ദേഷ്യവും വെറുപ്പും തോന്നിപോയി അകയുള്ള അവന്റെ ശ്രീയുടെ ഓർമകളായിരുന്നു അത് എന്തിന് വേണ്ടിയാണു. ഇത് ചെയ്തത്……

 

“മോനെ എന്താ ഒന്നും പറയാത്തത് “”

 

കടക്കാരന്റെ വിളിയാണ് ശിവയെ ഓർമകളിൽ നിന്നുണർത്തിയത്….

 

“ഇത് രാമൻ ചേട്ടന്റെ കട അല്ലെ രാമൻ ചേട്ടൻ എവിടെയാ “”

 

ശിവ ഇത് കടക്കാരനോട് ചോദിക്കുമ്പോൾ അയാൾ നിന്ന് വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

” രാമൻ 2 വർഷം മുൻപ് ഒരു ആക്‌സിഡന്റിൽ മരിച്ചു ഞാൻ അവന്റെ അച്ഛൻ ആണ് കണാരൻ “”

 

“എനിക്ക് ഇത് അറിയില്ലായിരുന്നു “””

 

” രാമനെ എങ്ങനെ അറിയാം മോൻ ഇന്ന് ഇവിടെ വന്നത് എന്ന് അല്ലെ പറഞ്ഞത് മോന്റെ പേരെന്താ “”

 

“ഞാൻ ശിവദേവ്….. ശിവദേവ് വർമ്മ “….

 

“പ്രസാദ് വർമ്മയുടെ”?

 

“മോനാണ് ”

 

“ശിവ മോനാണോ എനിക്ക് കണ്ടിട്ട് ആളെ പിടികിട്ടിയില്ല വയസായില്ലേ അതാ കണ്ണ് കാണാൻ പറ്റാതായി “”

 

” ശെരി എന്ന ഞാൻ പൊട്ടാ “…

 

ശിവ അങ്ങനെ അവിടെ നിന്നും നടന്നകന്നു ചെന്നൈയിൽ പഠിക്കാൻ പോയ മോൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞ് തെണ്ടി തിരിയാൻ പോയി എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ ആണ് വന്നത് വഴിതെറ്റി പോയ മോനെ അവർ കാത്തിരിക്കുമോ ഇല്ല. വഴി തെറ്റിയതല്ല തെറ്റിച്ചതാണ് അയാൾ എന്റെ അച്ഛൻ എന്ന് പറയുന്ന പ്രസാദ് വർമ്മ എനിക്ക് വെറും പുച്ഛം മാത്ര അയാൾ കാരണം ആണ് ശ്രീ പോയത്………..

ചേർത്തല ബീച്ചിൽ വൈകുന്നേരത്തു അത്യാവശ്യം തിരക്ക് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു മനസൊന്നു തണുപ്പിക്കാൻ ശിവ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ബീച്ചിൽ വന്ന് ഇരിക്കാറുണ്ട് ബീച്ചിൽ നല്ല തിരക്കുകാരണം ആളൊഴിഞ്ഞ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത് ശിവ പോയി ഇരുന്നു എന്നാലും അവന്റെ മനസിൽ ശ്രീ തന്നെ ആയിരുന്നു.

എത്ര എത്ര രാപ്പകലുകൾ നിന്നെ ഓർത്തു തള്ളി നീക്കിരിക്കുന്നു വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കടലിന്റെ അഴങ്ങളിൽ കണ്മറഞ്ഞു പോകുന്ന സൂര്യനെ പോലെ നീയും എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഓടി മറയുകയാണോ മനസിന്റെ ഏതോ കോണിൽ നിനക്കായുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ മൽപ്പിടുത്തം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഏതെങ്കിലും ഒരുനാൾ സാധ്യമാകും എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ.

ശിവയുടെ മനസിൽ പല പല ചിന്തകൾ മിന്നി മറഞ്ഞുവന്നിരുന്നു ആ സമയത്താണ് ആരോ ദൂരെ മാറിയിരുന്നു ഒറ്റയിക്ക് സംസാരിക്കുന്നത് ശിവ കണ്ടത്. ശിവ നടന്ന് അവന്റെ അടുത്തെത്തി…..

 

ഹലോ “”….

 

ശിവ ആ പയ്യനെ വിളിച്ചു….

 

“ഹായ് “..

 

” എന്താ ഇവിടെ ഒറ്റക്കിരുന്നു സംസാരിക്കുന്നത് “”……

 

“ഏയ് ഒന്നുല്ല ബ്രോ മനസിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ഓർമകളും വിഷമങ്ങളും കുറച്ചൊക്കെ കടലിൽ ഒഴുക്കി കളയാം എന്ന് കരുതി “….

 

അവൻ ശിവയോട് പറഞ്ഞു….

 

” എല്ലാരുടെ ജീവിതത്തിലും അതിന്റെതായ വിഷമങ്ങൾ കാണും എന്ന് അറിയാം എനിക്കും ഉണ്ട് നിന്റെ വിഷമങ്ങൾ പറയാൻ പറ്റുന്നതാണെകിൽ എന്നോട് പറയാമോ “”….

 

ശിവ പറഞ്ഞു….

 

“ബ്രോ ചിലസമയത്തു മനസിൽ തോന്നും എന്നേക്കാൾ വിഷമിക്കുന്ന ആരും തന്നെ ഇല്ല എന്നാണ് അത്രക്ക് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് ഞാൻ “”……

 

” എന്താ നിന്റെ പേര് “.

 

ശിവ അവനോട് ചോദിച്ചു..

 

“എന്റെ പേര് വിഷ്ണു ബ്രോയുടെ? “”

 

“ഞാൻ ശിവദേവ് വർമ്മ അടുത്ത് അറിയുന്നവർ എന്നെ ശിവ എന്ന് വിളിക്കും “….

 

“ശിവ നിങ്ങളും ഇവിടെ വന്നത് നിങ്ങളുടെ വിഷമങ്ങൾ എങ്ങോട്ടുന്നില്ലാതെ നീണ്ട് കിടക്കുന്ന ഈ കടലിനോട് പറയാൻ അല്ലെ “”…

 

” അതെ നീ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്. നിന്റെ പ്രശ്നം എന്താണ് എന്ന് ഇതുവരെ പറഞ്ഞില്ല “”

 

ശിവ വിഷ്ണുവിനോട് ചോദിച്ചു…

 

“ശിവ എന്റെ വിഷമങ്ങൾക്ക് കാരണക്കാർ ഈ സമൂഹമാണ് ആർക്കും ഒരു ഉപയോഗവും ഇല്ലാത്ത നാട്ടുകാർ, സാധചാരക്കാർ, പാർട്ടിക്കാർ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഏറ്റുവും കൂടുതൽ വെക്കുന്നതും ഇവരെയാണ്…. ഞാൻ ഒരു പെണ്ണിനെ ആത്മാർഥമായി പ്രണയിച്ചു ശിവ എന്നാൽ അവളിപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ ഇല്ല..

അവൾ ഇന്ന് എന്റെ കൂടെ എന്നല്ല ഈ ഭൂമിയിൽ തന്നെ ഇല്ല… അവൾ മരിച്ചു. അല്ല മരിച്ചതല്ല കൊന്നതാണ്‌ അവളുടെ സ്വന്തം വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും എന്തിനാണ് എന്ന് അറിയാമോ ഞാനും അവളും രണ്ട് മതങ്ങൾ ആയതുകൊണ്ട്.

എനിക്കും അവൾക്കും ഒരുപോലെ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു ഞങളുടെ ആ പ്രണയ കൂടാരത്തിൽ മതിഭേതങ്ങൾ ഇല്ല ജാതി ഇല്ല ഒരൊറ്റ വാക്ക് മാത്രം’ പ്രണയം ‘ എന്ന സുന്ദരമായ വികാരം എന്നാൽ ഞങ്ങളുടെ ആ പ്രണയത്തെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ ആണ് ഈ സമൂഹം സദാചാരവും കണ്ടിരുന്നത് ഒരു ആണും പെണ്ണും കൈ കോർത്തു നടന്നാൽ ഒരുമിച്ചു ഒന്ന് ഇരുന്നാൽ അതിനെ എതിർക്കാൻ ഇവിടെത്തെ സമൂഹം കാണും വേരോട് പിഴതെരിയൻ…

അങ്ങനെ പിഴുത്തെറിഞ്ഞതാണ് എന്റെ പ്രാണനെ. അവളുടെ വീട്ടുകാർ ഈ ബന്ധത്തെ എതിർത്തു എന്നിട്ടും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ മാത്രം ആയിരുന്നു എന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ അവളുടെ വീട്ടുകാർ ശ്രമിച്ചു അഹ് ഒരൊറ്റ തീരുമാനമാണ് എന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റി മറിച്ചത്.

എന്റെ കൂടെ ഇനി ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലാന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷം അവൾ അവളുടെ ജീവൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അവളെ കാണാം എന്നിൽ നിന്നും ഈ സമൂഹത്തിൽനിന്നും ദൂരെ അങ്ങകലെ മേഖങ്ങൾക്കപ്പുറം അവൾ ഉണ്ട്. ദേ ആ മിന്നുന്ന നക്ഷത്രം കണ്ടോ അത് അവളാണ് എന്റെ ‘aishu ‘….

 

അവൻ ആകാശത്തു മിന്നുന്ന നക്ഷത്രത്തെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. ശിവ ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് ആലോചിച്ചു ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനെക്കാൾ എത്രയോ ഇരട്ടി വേദന ഇവൻ അനുഭവിക്കുന്നു. അതും അവന്റെ പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി ഈ സമൂഹം എന്തിനാണ് ഈ പ്രണയത്തിനെ എതിർക്കുന്നത്…..

 

” കരയാതെ വിഷ്ണു വിധി ചിലപ്പോൾ അങ്ങനാണ് നമ്മൾ എത്ര തീവ്രമായി ഒന്നിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നോ അതിനെ നമ്മളിൽ നിന്നും അകറ്റും..എത്ര നിഷ്കളങ്ക പ്രണയവും ഒരു നൂൽ ബന്ധത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത് എപ്പോൾ പൊട്ടും എന്ന് ആർക്കും പറയാൻ സാധിക്കില്ല “”

 

ശിവ അവനെ അശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു….

 

“ശിവ അവൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ട് എന്ന ഒരു തോന്നലിൽ ആണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് ഇല്ലങ്കിൽ ഞാനും എന്നേ ഈ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചെരേണ്ടതായിരുന്നു “”

 

വിഷ്‌ണു കണ്ണിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോകുന്ന സുരിയനെ നോക്കി പറഞ്ഞു….

 

“ആരെത്ര ഉറക്കെ വിളിച്ചാലും ചങ്കുപൊട്ടി കരഞ്ഞാലും ഒരിക്കലുമുണരാത്ത നിദ്ര. മരണമെന്ന പേരിനാൽ നിശബ്ദം! ആണ് വിഷ്‌ണു “”.

 

ശിവ പറഞ്ഞു..

 

” പറ ശിവ നിങ്ങൾക്കും ഇല്ലായിരുന്നോ ഒരു പ്രണയം എന്റെ കഥ കെട്ടിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ””

 

“അതെ വിഷ്ണു എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു പ്രണയം… ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നല്ല ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് ആ പ്രണയം വയസിൽ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മൊട്ടിട്ട പ്രണയം ഒരു 18 വയസ്സുകാരിയോട് തോന്നിയ ആദ്യ പ്രണയം എന്ന വികാരം… എന്നാൽ””……..

 

ശിവ പറഞ്ഞു നിർത്തി

 

“ശിവ നിങ്ങൾ എന്താണ് പറയാൻ മടിക്കുന്നത്. അവളുടെ പേര് എന്താണ് അവൾ എവിടെയാണ് ശിവ ”

 

“അവളുടെ പേര് ‘ശ്രീവിദ്യ ‘ എന്റെ ശ്രീ നീ ചോദിച്ചില്ലേ അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടയാണ് എന്ന് ഈ ഒരു ചോദ്യം ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുകയാണ്.7 വർഷത്തോളം

ഞാൻ അവളെ തിരയാത്ത സ്ഥലങ്ങളില്ല ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്നോ എനിക്ക് അറിയില്ല “”

 

ശിവ ഇത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നും രണ്ട് തുള്ളി കണ്ണുനീർ അവന്റെ പദ്ധങ്ങളിലേക്ക് വീണു ഒഴുകി പോകുന്നത് വിഷ്ണു കണ്ടിരുന്നു…

 

” എന്തിനാണ് നിന്റെ ശ്രീ പോയതാന്നോ. എവിടയാണ് പോയതന്നോ എനിക്കറിയില്ല പക്ഷെ നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും നീ അവളെ എത്ര മാത്രം പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി അതും 7 വർഷത്തോളം… നിന്റെ ലൈഫിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതന്നു നിനക്ക് ഒരു സുഹൃത്തു എന്ന നിലയിൽ പറയാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാം “”

 

“മമ് ”

 

ശിവ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു……..

 

 

# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #

“ദേ…. ശിവ…….ശിവ എണീക്ക് സമയം ഒരുപാട് ആയ്യി എണീക്കുന്നുണ്ടോ നീയ്യ്…””

 

ശ്രീ പുതപ്പു വലിച്ചെറിഞ്ഞു ദേഹത്ത് തട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ ആണ് ഞാൻ രാവിലെ ഉറക്കം ഉണരുന്നത്.

 

“ഇതിന് എന്തിന്റെ കേടാണ് തിങ്കളാഴ്ച അയാൽ രാവിലെ 7 മണിക്കേ തുടങ്ങും ശിവ……ശിവ….. എന്ന് പറഞ്ഞു ഹോ””……

 

ശിവ കണ്ണുകൾ തുറന്നുകൊണ്ട് മനസിൽ ആത്മഗതം മൊഴിഞ്ഞു……

 

“ശ്രീ ഒരു 5 മിനിറ്റ് കൂടി കിടന്നോട്ടെ “”

 

ശിവ ദയനീയമായി ശ്രീയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞു…

 

“”ഒരു അഞ്ചും ഇല്ല പത്തും ഇല്ല വേഗം എണീക്കാൻ നോക്ക് ശിവ. ഇപ്പോൾ എണീറ്റു റെഡി അയാലേ ബസ് കിട്ടു. ഇല്ലങ്കിൽ മിസ്സിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് നല്ല തല്ല് കിട്ടും കേട്ടോ നിനക്ക് പിന്നെ പറഞ്ഞില്ലന്ന് വേണ്ട ഞാൻ പോണു നീ വേണമെങ്കിൽ എണീക്ക് “”……

 

ഇതും പറഞ്ഞു ശ്രീ റൂമിനു പുറത്ത് പോയിരുന്നു…..

 

ശ്രീയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആണ് ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഓർത്തത് അതെ ഇന്ന് തിങ്കൾ ആണ് ഈശ്വര മീരാ മിസ്സിന്റെ പീരീഡ് ആണല്ലോ……. ശിവ ഒന്നും നോക്കിയില്ല നേരെ ബാത്‌റൂമിലേക്ക് ഓട് പ്രഭാത കർമങ്ങൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു കുളിച്ചോണ്ട് നിന്നപ്പോഴാണ് അവന്റെ ക്ലാസ്സിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്… ഇനി വെറും 3 മാസം അതെ എന്റെ പത്താം ക്ലാസ് പഠനം തീരാൻ അപ്പോൾ ശ്രീ +2വും കഴിയും അങ്ങനെ ശിവ എന്തൊക്കയോ മനസിൽ ഓർത്തുകൊണ്ട് കുളിയും കഴിഞ്ഞു ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതും ബെഡിൽ ഇടാൻ ഉള്ള യൂണിഫോം എല്ലാം ഇസ്തിരി ഇട്ട് തേച് മിനുക്കി വച്ചിക്കുന്നു

 

ഹോ ഇതൊക്ക ഈ പെണ്ണ് എപ്പോ ചെയ്തു ……മം എന്നോട് സ്നേഹമൊക്കെ ഉണ്ട്…….

 

ശിവ ആത്മഗതം പറഞ്ഞത് കുറച്ചു കൂടി പോയി ഇത് കേട്ടുകൊണ്ട് ശ്രീ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുകയിയുന്നു……..

 

“ഓ സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല ലേറ്റ് ആകേണ്ട എന്ന് വെച്ചാണ്.. നീ ഇറങ്ങാൻ വൈകിയാൽ ഞാനും വൈകും നമ്മൾ എന്നും ഒരുമിച്ചല്ലേ പോകാറ്. അതുകൊണ്ടാ മോൻ പോയി ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ ഇട്ട് വേഗം വാ സമയം ഒരുപാട് ആയ്യി”””

 

ഈ പെണ്ണിന് ഇത് എത്ര ചെവിയ ഈശ്വര ഒന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞതെ ഉള്ളു അപ്പോഴേക്കും എല്ലാം കേട്ടു…….

 

ശിവ മനസിൽ പറഞ്ഞു……

 

“ഹോ ഇന്നും ദോശ ആണോ കഴിക്കാൻ”…

 

ഡെയിനിങ് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഓരോ പത്രത്തിന്റയും അടപ്പ് തുറന്ന് നോക്കികൊണ്ട് ശിവ പറഞ്ഞു……

 

” എന്നും നിനക്ക് ഇഷ്ട്ടപെടുന്ന വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ഇത് ഹോട്ടൽ ഒന്നും അല്ല വേണമെങ്കിൽ കഴിച്ചിട്ട് സ്കൂളിൽ പോകാൻ നോക്ക് ചെക്കാ””

 

“ഹോ അമ്മ മഹാറാണി ഭയങ്കര ചൂടിലാണല്ലോ ‘”

 

“ദേ ചെക്കാ എന്റെ കൈയിൽ നിന്നും മേടിക്കും നീ കേട്ടോ “”

 

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ദോശ ചുടുന്നതിനടയിൽ ചട്ടുകം എടുത്ത് വീശികൊണ്ടായിരുന്നു സുഭദ്ര പറഞ്ഞത്…

 

“അമ്മേ ശ്രീ എവിടെ….””

 

“നിന്നെ നോക്കി കുറെ നേരം ഇവിടെ ഇരുന്നു. നീ വരാൻ വൈകും എന്ന് അറിയാന്നതുകൊണ്ട് അവൾ നേരെത്തെ കഴിച്ചിട്ട് ബാഗ് എന്തോ എടുക്കാൻ റൂമിലോട്ട് പോയി.””

 

സുഭദ്ര പറഞ്ഞുകഴിഞതും അവൾ റെഡിയായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു…..

 

“കുറച്ചു നേരത്തെ ഇവിടെ എന്തായിരുന്നു രണ്ടാളും ബഹളം ”

 

അവൾ അവരെ രണ്ടുപേരേം നോക്കി കളിയായി പറഞ്ഞു…..

 

“അത് ഈ അമ്മയാണ് വെറുതെ ഓരോന്നും പറഞ്ഞു അടി ഉണ്ടാക്കിയ.””

 

ശിവ സുഭദ്രയെ നോക്കി വിമോചത്തോടെ പറഞ്ഞു…….

 

“ആരാടാ തുടങ്ങിയത്.. നീയല്ലേ ആഹാരത്തിന്റെ പേരിൽ അടിയുണ്ടാക്കിയത് എന്നിട്ട് ഇപ്പൊ അത് എന്റെ തലയിലായോ…..””

 

സുഭദ്ര ശിവയെ തുറിച്ചു നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു…..

 

“ഹോ മതി……മതി വീണ്ടും തുടങ്ങി… ഡാ വാടാ സമയം ആയ്യി.. അമ്മേ ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങാ””…..

 

അവൾ ശിവയുടെ കൈയും പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് സുഭദ്രയോട് പറഞ്ഞിട്ട് നേരെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്ന്……..

ബസ് സ്റ്റോപ്പിലോട്ട് നടക്കുന്ന വഴി ഓരോ ചിന്തകൾ അടിഞ്ഞു കൂടാൻ തുടങ്ങി…..

എന്റെ ഓർമ്മ വച്ചനാൾ മുതൽ അച്ഛന് ശ്രീയോട് ഒരു അകൽച്ച പലപ്പോഴും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്തുകൊണ്ടാണ് ശ്രീയോട് മാത്രം അച്ഛൻ അങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത്.

എന്നോട് മാത്രം ആണ് അച്ഛൻ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കാറുള്ളത്. പക്ഷെ അതിനു ശ്രീയ്ക്ക് ഏതൊരു വിധ പരിഭവങ്ങളോ ഇല്ല എന്ത് കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ എന്ന് എനിക്ക് ഏതൊരു പിടിയും ഇല്ല…..അങ്ങനെ എന്തൊക്കയോ ആലോചിച് ബസ്കയറി സ്കൂളിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും ക്ലസ് ആരംഭിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ ക്ലസിൽ കയറി പ്രതീക്ഷച്ചത് പോലെ മീരാ മിസ്സിന്റെ കൈയിൽ നിന്നും റെക്കോഡ് ബുക്ക്‌ വായിക്കാത്തതിനും താമസിച്ചു വന്നതിനുമുള്ള തല്ല് ഒരുമിച്ചു തന്നിട്ടാണ് എന്നെ ക്ലാസിൽ കയറ്റിയത്……

അങ്ങനെ അന്നത്തെ ക്ലാസ് ഒരുവിധം കുഴപ്പമില്ലാതെ തട്ടീം മുട്ടീം പോയി….

വൈകുന്നേരം ബസിൽ അതിയാവിശ്യ തിരക്ക് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ സമയത്താണ് ശ്രീയെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആകെ ചുമന്ന് കണ്ണിൽനിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…ശ്രീയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഏതോ ഒരു ഞരമ്പ് രോഗി അവന്റെ മുൻവശം കൊണ്ട് അമർത്തുന്നു അവന്റെ കൈകൾ ശ്രീയുടെ മാറിടങ്ങളിൽ ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്നു എനിക്ക് ഇത് കൺങ്കെ ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി… എന്റെ ശ്രീയെ മറ്റൊരാൾ മോശം രീതിയിൽ അങ്ങനെ പെരുമാറുമ്പോൾ എനിക്ക് നോക്കി നിൽക്കാനാവില്ല…….

ശിവ അവനെ നോക്കി കൊണ്ട്…..

 

” ഡാ “”

എന്നൊരു അലർച്ചയോടെ അവന് നേരെ ചാടി വീണു ബസിലെ ആൾക്കാർ അവരെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു….. ശിവ അവനെ അടിച്ചു താഴെ ഇട്ടു അവന്റെ മർമ്മ സ്‌ഥാനം നോക്കി രണ്ട് ചവിട്ട് വച്ചു കൊടുത്ത്….. ഇനിയും ശിവ ഇതു തുടരുകയാണെങ്കിൽ ആ ഞരമ്പ് രോഗി ഉടലോടെ പരലോകത്തു പോകുമെന്ന് കരുതിയെ ശ്രീ അവനെ തടഞ്ഞു….

 

“ശിവ….. ശിവ ഡാ മതി വാ….””

 

ശ്രീ ശിവയുടെ കൈകൾ കൂട്ടിപിടിച് ബസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു.. വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ശിവ ഒന്നും തന്നെ സംസാരിച്ചില്ല…

 

“നീ എന്തിനാ അവനെ അടിക്കാൻ പോയെ “”

ആ മൗനത്തിനു ഫുൾസ്‌റ്റോപ് ഇട്ടുകൊണ്ട് ശ്രീ അവനോട് സംസാരിച്ചു

 

“പിന്നെ… പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമായിരുന്നു പൂവിട്ട് പൂജിക്കണോ ആ വൃത്തികെട്ടവനെ “..

 

അവന്റെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുമന്നിരുന്നു ഇത് കണ്ട ശ്രീ പിന്നെ അവനോട് ഒന്നും തന്നെ സംസാരിക്കാൻ പോയില്ല….പതിവുപോലെ രാമൻ ചേട്ടന്റെ കടയിൽ നിന്നും തേൻ മിട്ടായി വാങ്ങി കൊണ്ടാണ് അവൻ വീട്ടിലോട്ട് നടന്നത്…..എന്നും മിട്ടായി വാങ്ങുമ്പോൾ ചോദിക്കാതെ തന്നെ മുഴുവനും തട്ടി പറിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്ന ശ്രീ ഇന്ന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ വരുന്നു…..

 

” ഇതാ മിട്ടായി…..””

 

കയ്യിലിരുന്ന മിട്ടായി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി അവൻ പറഞ്ഞു….. എവിടന്ന് വാങ്ങാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കുന്നില്ല……

 

“ദേ ശ്രീ ഇത് കുറച്ചു കൂടുന്നുണ്ടേ ഇത് വാങ്ങിക്ക്…..””

 

അവൾ അവനെ തിരിഞ്ഞ് ഒന്ന് നോക്കിട്ട് അത് വാങ്ങിച്ചു… എന്നിട്ട് അവനോട് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.. ശിവക്ക് അവൾ സംസാരിക്കാത്തത്തിൽ നല്ല അമർഷം ഉണ്ട്… അതുകൊണ്ട് അവളുടെ പിണക്കം മാറ്റണും എന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു……

 

“ദേ ശ്രീ എന്താ നിന്റെ പ്രശ്നം അത് പറയാതെ നമ്മൾ ഇവിടന്ന് പോകില്ല….”

 

ശിവ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു അവിടെ ഉള്ള ഒരു ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുത്തി…

 

“ഞാൻ നിന്നോട് മുൻപ് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ അടികൂടാൻ ഒന്നിനും പോകുരുത് എന്ന് നീ എനിക്ക് വാക്ക് തന്നതല്ലേ പിന്നെ നീ എന്തിനാ ബസിൽ വച്ചു അവനോട് അടിയുണ്ടാക്കിയെ…..””

 

അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു…

 

“ശരി ഞാൻ അവനോട് അടികൂടാൻ ഒന്നിനും പോകില്ലായിരുന്നു.. അവൻ അങ്ങനെ നിന്നെ തൊട്ടും പിടിച്ചും നിന്നപ്പോൾ നീ എന്താ ഒന്നും പ്രതികരിക്കാത്ത…..””

 

“ശരിയാണ് ഞാൻ പ്രതികരിച്ചില്ല എന്തിനാണ് വെറുത ഒരു പ്രശ്നം ആക്കണ്ട എന്ന് വച്ചാണ്… പക്ഷെ അതിനിടക്ക് നീ അവനെ അടിക്കും എന്ന് ഞാൻ കരുതീല്ല….””

 

“പിന്നെ ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം നീ പ്രതികരിക്കും എന്ന് നോക്കി പക്ഷെ നിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും അങ്ങനെ ഒന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ല… സ്വന്തം ചേച്ചിയെ കണ്മുന്നിൽ വച്ചു ഒരുത്തൻ ഇങ്ങനെ ആഭാസമായി പെരുമാറുമ്പോൾ എനിക്ക് നോക്കി നിൽക്കാൻ ആവില്ല..””

 

അവൻ അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി എന്റെ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കൂടെ ഒരാൾ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന തോന്നൽ…… എപ്പോഴും നീ എന്റെ കൂടെ വേണം ശിവ എന്ന് അവൾ മനസിൽ പറഞ്ഞു…… അവൾക്ക് അവനോട് ഒരു ഇഷ്ട്ടം ആ നിമിഷം മുതൽ ഹൃദയത്തിൽ പടർന്നു കയറി അത് ഒരു അനിയനോട് എന്ന ഒരു ഇഷ്ട്ടം അല്ല… അങ്ങനെ അവരുടെ പിണക്കങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും എല്ലാം തീർന്ന് പഴയപോലെ തന്നെ കളിച്ചും ചിരിച്ചും അവർ വീട്ടിൽ പോയി…..അന്ന് രാത്രി എല്ലാരും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോൾ ആണ് പ്രസാദ് വർമ്മ ആ തീരുമാനം എല്ലാരെ മുമ്പിലും അവതരിപ്പിച്ചത്……….

 

“”മോനെ നിന്റെ പരീക്ഷക്ക് ഇനി 3 മാസം കൂടിയല്ലേ ഉള്ളു….””

 

പ്രസാദ് വർമ്മ ഗൗരവത്തോടെ ശിവയോട് ചോദിച്ചു……

 

” അതെ എന്താ അച്ഛാ.. “””

 

ശിവ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു….

 

“നിനക്ക് ചെന്നൈയിൽ ഞാൻ പൊളി ടെക്നിക്കലിൽ അഡ്മിഷൻ ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ കോളേജ് ആയതുകൊണ്ട് seat കിട്ടാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല 3 മാസം കഴിഞ്ഞാൽ നീ അവിടെയാണ് പോകുന്നത് “”….

 

പ്രസാദ് വർമ്മ ശിവയോട് പറഞ്ഞു ഇത് കേട്ടകൊണ്ട് നിന്ന സുഭദ്ര പറഞ്ഞു…

 

“”നിങ്ങൾ എന്താ ഈ പറയുന്നേ അവൻ ഇപ്പോൾ പത്താം ക്ലാസിൽ അല്ലെ അത് കഴിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ കോളേജിൽ കിട്ടുന്നത് “””…

 

” എടി അത് പൊളി ടെക്നിക്കൽ ആണ് അതിനു അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ മതി “”….

 

പ്രസാദ് വർമ്മ സുഭദ്രയോട് പറഞ്ഞു.പക്ഷെ ഇത് കേട്ട് ശിവക്ക് അത് ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. ഞാൻ പോയാൽ ശ്രീ ഇവിടെ ഒറ്റക്കാവില്ലേ അവൾക്ക് ഞാൻ അല്ലെ ഉള്ളു ഒരു കൂട്ടയിട്ട്…

 

” അച്ഛാ അത് ശെരിയാവില്ല ഞാൻ അവിടെ പഠിക്കാൻ പോയാൽ ശ്രീ അവൾ ഇവിടെ ഒറ്റക്ക് അത് ശെരിയാവില്ല “”….

 

ശിവ പരിഭവത്തോടെ പ്രസാദ് വർമ്മയോട് പറഞ്ഞു

 

“അതിനു അവൾ ഇവിടെ നിന്ന് പോവല്ലേ ”

 

ഇത് കേട്ടുകൊണ്ട് നിന്ന ശിവ സംശയത്തോടെ പ്രസാദ് വർമ്മയെ നോക്കി.. അവൾ പോകുകയോ എവിടയാണ് പോകുന്നത്…….

 

“എവിടേക്ക് അച്ഛാ ശ്രീ പോണ “”

 

ശിവ ചോദിച്ചു……

 

“മൂന്നു മാസം കൂടിയേ ഇനി അവൾക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയു അതായത് +2 കഴിയുന്നത് വരെ അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടൻ അവളുടെ കല്യണം ആണ് അവൾക്ക് വലിയ പഠിത്തം ഒന്നും വേണ്ട +2 മതി പിന്നെ എല്ലാം അവളെ കേട്ടുന്നവൻ നോക്കിക്കോളും അത് വേറെ ആരും അല്ല എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ മോനാ വലിയ പണക്കാരൻ… അതുകൊണ്ട് അവൻ ഇവളെ നോക്കും “”….

 

പ്രസാദ് വർമ്മ ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ശിവയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഇടി വെട്ടിയത് പോലെ തോന്നി… അങ്ങനെ ശിവ അവിടന്ന് എണീറ്റ് റൂമിലോട്ട് പോയി പക്ഷെ ശ്രീ എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ശിവ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അതിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു അത് കണ്ടതും ശിവയുടെ ഹൃദയം നിന്നത് പോലെ തോന്നി നമ്മൾ അന്മാർഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ആരേലും കരയുന്നത് കണ്ടാൽ അത് നമ്മുക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറം ആണ്…..

രാത്രി കിടക്കയിൽ ചരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു എന്നിട്ടും അവനെ നിദ്രദേവി കനിഞ്ഞിരുന്നില്ല…….. തനിക്ക് ഇത് എന്താ സംഭവിക്കുന്നത് ശ്രീയെ കുറിച്ച് ഓർത്തണോ അവൾ അല്ലെങ്കിലും എപ്പോഴായാലും കല്യണം കഴിഞ്ഞു പോകേണ്ടത് അല്ലെ പിന്നെ എന്താ ഞാൻ ഇങ്ങനെ വ്യാകുലനാകുന്നത് അതോ എനിക്ക് അവളോട് പ്രണയമോ അവളുടെ കല്യണ കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ തൊട്ടാണ് തനിക്ക് ഈ ഒരു ആശ്വാസത…..അതെ ഇത് പ്രണയമാണ്…

എനിക്ക് ശ്രീയോട് പ്രണയമാണ്… അതുകൊണ്ടാണ് ബസിൽവച്ചു മറ്റൊരുത്തൻ മോശമായി പെരുമാറുമ്പോഴും.. ശ്രീ എന്നോട് മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നത്… അതെ ഞാൻ പോലും അറിയാതെ ശ്രീയെ സ്നേഹിക്കുന്നു പക്ഷെ അത് എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും വരാൻ കുറച്ചു വയികി പോയി എന്നുമാത്രം…..

ഇനി ഞാൻ അവളോട് ഇത് പറയുമ്പോൾ അവൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും ഇനി അഥവാ അവൾക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും എന്നോട് തോന്നിട്ടില്ലങ്കിലോ ഒരു അനിയനോട് മാത്രം തോന്നുന്ന സ്നേഹവും വാത്സല്യവും മാത്രംമായിരിക്കുമോ ശ്രീക്ക്…..

ഇല്ല എനിക്ക് ശ്രീയെ മറ്റാർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ആകില്ല അവൾ എന്റയാണ് എന്റെ മാത്രം എനിക്ക് ഇത് അവളോട് പറയണം പറഞ്ഞെ പറ്റു…… അങ്ങനെ ശിവ ആ ഉറച്ച തീരുമാനം മനസിൽ കരുതികൊണ്ട് രാത്രിയുടെ ഏതോ സായാഹ്നവേളയിൽ ശിവ അവന്റെ പ്രാണനായവളേം മനസിൽ സ്മരിച്ചു കൊണ്ട് നിദ്രയിലോട്ടു വഴുതി വീണു…….

അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കോഴിഞുപൊകാവേ ശിവയുടെ ദൈയിര്യവും ചോർന്നു പോയിരുന്നു അവളോട് എന്ത് പറയും എങ്ങനെ പറയും പറഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ….. അങ്ങനെ എന്തൊക്കെ ഓർത്തു അവന്റെ മനസ് ഉലഞ്ഞിരുന്നു…..

അവസാനം ആ ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ മുന്നോട്ടു പോകാമെന്നു വിചാരിച്ചു പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു തൊട്ടടുത്ത ദിവസം പറയാം എന്ന് ശിവ കരുതി ഇനിയും ഇത് പറയാതെ മുന്നോട്ട് പോയാൽ എനിക്ക് ശ്രീയെ ചിലപ്പോൾ നഷ്ടമാകും…. എന്റെ പ്രണയം ആദ്യമായി ഒരു പെണ്ണിനോട് തോന്നിയ ഇഷ്ട്ടം അത് എന്റെ ശ്രീയ….

അങ്ങനെ മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞ് ശിവയുടെയും ശ്രീയുടേം പരീക്ഷകൾ അവസാനിച്ചു എന്നാലും ശിവയുടെ മനസ് ഒരു തീജ്ജുല പോലെ ആളി കാത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്തൊക്കെ വന്നാലും അവൻ പറയാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു….

രാത്രി കിടക്കുമ്പോഴും ശിവ പലതും ചിന്തിച് കൂട്ടി ശ്രീക്ക് എന്നെ ഇഷ്ട്ടമാകുമോ കിടന്നിട്ടും ഉറങ്ങാൻ സാധിക്കുന്നില്ല ഇതുവരെ ഇങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യം തനിക്ക് ഉണ്ടായിട്ടില്ല ഒരു പെണ്ണിനോട് ഇഷ്ട്ടം തോന്നിയാൽ പിന്നെ മനസ്സു മുഴുവൻ അവൾ ആയിരിക്കും ആ പെണ്ണിനോടുള്ള തീരാത്ത പ്രണയം ആയിരിക്കും….

അങ്ങനെ പ്രണയത്തിന്റെ പല സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങളും മനസിലിട്ടുകൊണ്ട് ശിവ നിദ്രയിൽ മുഴുയിരുന്നു അടുത്ത ദിവസം അതിരാവിലെ തന്നെ ശിവ എണീറ്റു തന്റെ മനസിലുള്ള പ്രണയം അവന്റെ പ്രണയിനിയോട് തുറന്നു പറയാൻ പോകുന്ന ദിവസം ശിവ നേരെ ശ്രീയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു എന്നാൽ അവിടെ ശ്രീയെ കണ്ടില്ല….

ചിലപ്പോൾ ശ്രീ ബാത്‌റൂമിൽ ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതി ശിവ അവിടെ തന്നെ നിന്നു എന്നിട്ടും ശ്രീ പുറത്തു വരാൻ കണ്ടില്ല ശിവ അവിടെ നിന്നും അവളെ വിളിച്ചു എന്നാൽ അവിടെ നിന്നും ഒരു പ്രതികരണവും ശിവക്ക് ലഭിച്ചില്ല അപ്പോഴാണ് ശ്രീയുടെ ടേബിളിൽ ഒരു പേപ്പർ ഇരിക്കുന്നത് ശിവ കണ്ടത് അവൻ അത് എടുത്ത് നോക്കി അതിൽ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു……….

 

ഹായ് ശിവ നീ ഇപ്പോൾ എന്നെ തിരയുകയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം നീ മുറിയിൽ വന്ന് നോക്കുമെന്നും അറിയാം അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത് എഴുതി ഇവിടെ വായിക്കുന്നത് എന്തിനാണ് ഞാൻ ഇത് എഴുതിയന്നായിരിക്കും നീ ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കുന്നത് ഒരു കാരണവും ഇല്ലാതെ ഞാൻ ഇത് എഴുതി ഇവിടെ വായിക്കില്ലായിരുന്നല്ലോ….

ഞാൻ പോകുകയാണ് ശിവ എങ്ങോട്ടാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല എവിടെ എത്തുമെന്നും എനിക്കറിയില്ല പക്ഷെ എന്റെ മുന്നിൽ ഒരു ലക്ഷ്യം ഉണ്ട് എനിക്ക് ഒരാളെ കണ്ട്പിടിക്കണം അവർ എവിടെയാണന്നൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല നീ ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കുകയായിരിക്കും അത് ആരാണെന്നു എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അതെ ശിവ ഇവിടെ ഉള്ളത് എന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും അല്ല പലപ്പോഴും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്തിനാണ് അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ

അവഗണന കാണിക്കുന്നതെന്ന് അത് എനിക്ക് മനസിലായത് മൂന്നുമാസം മുമ്പ് എന്റെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു ആരുടയോക്കൂടെ എന്റെ കല്യണം തീരുമാനിച്ച അന്ന് ആണ് അച്ഛനും അമ്മയും മുറിയിൽ എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഞാൻ പോയത് അപ്പോൾ അത് എന്നെ കുറിച്ചായിരുന്നു അന്ന് അച്ഛൻ അമ്മയോട്

പറഞ്ഞത് ഇന്നും എന്റെ മനസിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു “”വല്ലവരുടേം മോളെ നമ്മൾ ഇത്രേം കാലം നോക്കിയതും പോരാഞ്ഞിട്ട് വീണ്ടും പഠിപ്പിക്കണോ നീ കാരണം ആണ് കുഞ്ഞില്ലാത്ത നമുക്ക് നിനക്ക് എവിടന്നോ കിട്ടിയ ഇവളെ വളർത്താൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത് ഇനി അത് നടക്കില്ല……”””

 

എന്നായിരുന്നു അതെ ശിവ ഞാൻ നിന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചി അല്ല പക്ഷെ ഇനിയും ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നാൽ ഞാൻ അവർക്ക് ഒരു ബാധ്യത ആയി മാറും.എന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടുപിടിക്കേണ്ട കുറച്ചു വിവരങ്ങൾ എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് അത് വച്ചു വേണം ഇനി എനിക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ

നിനക്ക് എന്നോട് ഒരു സഹോദരി എന്നതിനപ്പുറം സ്നേഹം ഉണ്ടന്ന് എനിക്ക് അറിയം ശിവ സത്യസന്ധമായ കളങ്കമില്ലാത്ത പ്രണയം ഇനി എന്നും ഉണ്ടാകുമെന്നും അറിയാം പക്ഷെ എനിക്ക് പോയെ പറ്റു ശിവ ഇനിയും ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നാൽ എന്റെ ജീവിതം നശിക്കും ശിവ….

എന്നാൽ ഞാൻ നിർത്തുവാട ഒരുപാട് എഴുതിക്കൂട്ടി ഇനിയും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ നിന്നോട് പറയാൻ ഉണ്ട് അത് ഒരുപക്ഷെ ഈ ഒരു പേപ്പർ കഷ്ണത്തിൽ ഒതുങ്ങുകയില്ല ഒരുപാട് സ്നേഹം ഉണ്ട് ശിവ എനിക്ക് നിന്നോട്… ഇനി നമ്മൾ കണ്ടു മുട്ടും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല… എന്നും നീ എന്റെ മനസിലെ ഒരു ചില്ലുകൂട്ടിൽ കാണും എന്നെ വെറുക്കല്ലേടാ ശിവ………….

 

അവൾ എഴുതിയ ഈ ഒരു ചെറിയ എഴുത്ത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ണീർ കൊണ്ട് അടഞ്ഞു പോയിരുന്നു അവൻ ബെഡിലേക്ക് വീണുകൊണ്ട് തലയിണയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി പൊട്ടി കരഞ്ഞു അവന്റെ മനസിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ സാധിച്ചില്ലലോ എന്നതും അവളെ ഇനി കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന വ്യാകുലതയും അവനെ അലട്ടിയിരുന്നു ആ കിടക്കയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ താനെ അടഞ്ഞു പോയിരുന്നു….

# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #

പിന്നെ അന്നുമുതൽ ഈ നിമിഷം വരേം ഞാൻ അവളെ തേടി അലഞ്ഞു ഇനി എവിടെന്നും പറഞ്ഞു പോകും…..

 

“ശിവ പിന്നെ നീ അന്ന് എന്താ ചെയ്തേ ”

 

വിഷ്ണു ചോദിച്ചു

 

“അന്ന് ഞാൻ ആകെ തളർന്നു പോയി മാനസികമായും ശരീരികമായും പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു എന്റെ മനസിൽ ഒന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു ശ്രീയെ കണ്ടുപിടിക്കണം എന്ന ഒറ്റ ലക്ഷ്യം ആ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരാൻ ഒരു മാർഗമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞ കോളേജ്..

അങ്ങനെ ഞാൻ ആ കോളജിൽ പോയി ചേർന്നു 3 വർഷം ഞാൻ അവിടെ ആയിരുന്നു സമയം കിട്ടുമ്പോൾ എല്ലാം ഞാൻ അവളെ തേടി നടക്കും പിന്നെ ഒരിക്കലും ഞാൻ വീട്ടിൽ പോയിട്ടില്ല അതിനു സമയം ഞാൻ കണ്ടതിയിട്ടില്ല ഇന്ന് കേരളത്തിലെ എന്റെ അവസാനത്തെ ദിവസമാ അതുകൊണ്ടാ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വരാം എന്ന് കരുതിയത് പക്ഷെ അതൊക്കെ വിറ്റു ഇപ്പോൾ അവർ എവിടെ എന്ന് പോലും അറിയില്ല……””

 

ശിവ പറഞ്ഞു നിർത്തി

 

” ശിവ നമ്മൾ പരിചയപെട്ടിട്ടു കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമേ അയള്ളു പക്ഷെ ഇതുവരെ നീ പറഞ്ഞതിൽ വച്ചു നീ അവളെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടന്നു എനിക്കറിയാം ശിവ അവൾ നിനക്ക് തന്നെ കിട്ടും കിട്ടാതെ എവിടെ പോകാൻ. പിന്നെ നീ എവിടെയാ പോകുന്നെ ഇന്നും കൂടെ ഇവിടെ ഉള്ളു എന്ന് പറഞ്ഞു “”…..

 

വിഷ്ണു അവനോടു ചോദിച്ചു

 

” ഞാൻ നാളെ ബാംഗ്ലൂർ പോകും വിഷ്ണു എനിക്ക് അവിടെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി കിട്ടി മറ്റന്നാൾ ജോയിൻ ചെയ്യണം…””

 

“ആഹ് അപ്പോൾ നമ്മൾ ഇനി കാണില്ല അല്ലെ “”…

 

“” അതെന്താ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ നല്ല ഫ്രിണ്ട്സ് അല്ലെ നിന്റെ നമ്പർ താ പിന്നെ നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ബാംഗ്ളൂർ വരുമ്പോൾ വിളിച്ചാൽ മതി ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടല്ലോ “”.

 

“96569865** ഇതാ എന്റെ നമ്പർ “”

 

വിഷ്‌ണു നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു..

 

“എന്നാൽ ശെരി വിഷ്ണു ഞാൻ പോട്ടെ സമയം കിട്ടുമ്പോൾ വിളിക്കാം””….

 

അങ്ങനെ ശിവ അവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു അവൻ അവിടെ എടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലോട്ട് പോയി….. കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചതെ ഉള്ളു അപ്പോഴേക്കും നല്ല കൂട്ടായി പാവം അവന്റെ ജീവിതം വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ എൻറെ ജീവിതത്തിൽ നടന്നതൊന്നും അല്ല…….

ശിവ കൈയിലെ വച്ചിലെ സമയം നോക്കി 7 pm തനിക്ക് പോകേണ്ട ട്രെയിൻ 9 മണിക്ക് ആണ് സമയം എത്ര പെട്ടന്നാണ് പോകുന്നത്.. അങ്ങനെ ശിവ തന്റെ ബാഗ് ഒക്കെ പാക്ക് ചെയ്ത് ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഒരു taxi പിടിച്ചു നേരെ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ പോയി സമയം 8 മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ അധികം ആരും തന്നെ ഇല്ല വളരെ കുറച്ചുപേർ മാത്രം.

ചായയും പലഹാരങ്ങളും മറ്റുമായി വഴിയോര കച്ചവടക്കാർ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു ദൂരെ നിന്നും ട്രെയിനിന്റെ മുഴക്കം കേൾക്കാം ഇനിയൊരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള തുടക്കം ആ മുഴക്കത്തിൽ നിന്നും തന്നെ മനസിലാക്കാം…

യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക് train no :6602 ട്രിവാൻഡ്രം നിന്നും ബാംഗ്ലൂർ വരെ പോകുന്ന Mangalore express 9:15ന് ഒന്നാമത്തെ പ്ലാറ്റഫോംമിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നതാണ് ഇതുവരെ ഞാൻ എന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിരുന്നില്ല എപ്പോഴും മനസിൽ ശ്രീ തന്നെ ആയിരുന്നു അവളെ തേടിയുള്ള അലച്ചിൽ ആയിരുന്നു ഇതുവരേം എന്നാൽ അവളെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ പോലും സാധിച്ചില്ല ചെറുതിലെ

കണ്ടതാണ് ഇപ്പോൾ അവൾ എങ്ങനെ ആണ് എന്നുപോലും എനിക്ക് അറിയില്ല ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റഫോംമിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു ശിവ തന്റെ സാധനങ്ങളും എടുത്ത് പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് പടികയറി ശിവ അവന്റെ സീറ്റിൽ പോയി ഇരുന്നു ജനൽ വഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കി പുറത്ത് ചെറുതായി മഞ്ഞു പെയ്യുന്നുണ്ട് അതിൽ കൂടി ചെറിയ ഇളം കാറ്റും തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൂടി തട്ടി പോകുന്നുണ്ട്…….

 

“ഹായ് ബാംഗ്ലൂരിലോട്ടു ആണോ “….

 

ശിവ തിരിഞ്ഞു side സീറ്റിലേക്ക് നോക്കി ഒരു പെൺ കുട്ടിയായിരുന്നു അത് ചോദിച്ചത് വലിയ മോഡേൺ ഒന്നുമല്ല പുറമെ സാധാരണ രീതിയിൽ ഡ്രസ്സ്‌ ധരിച്ചിട്ടുണ്ട് ഒരു നീല ചുരിദാർ ആയിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്ത് ചുരിദാർ ധരിച്ച പെൺകുട്ടികളെ തന്നെ കാണാൻ പ്രയാസമാണ് ആ ഒരു വസ്ത്ര ധാരണയിലും മുഖത്തിന്റെ ഐശ്വര്യവും എല്ലാം വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയാണെന്നേ തോന്നു. എന്നാൽ നമ്മുക്ക് ഒരു ആളുടെ പെരുമാറ്റത്തിലും വസ്ത്രധാരണയിലും വച്ചു ഒരാളെ വിലയിരുത്താൻ കഴിയില്ലല്ലോ….

 

“അതെ ബാംഗ്ലൂർക്ക് ആണ് “”.

 

ശിവ അവളോട് മറുപടി പറഞ്ഞു…

 

“ഹ ഞാനും ബാംഗ്ലൂർട്ട എന്താ പേര് “”

 

അവൾ ശിവയോട് ചോദിച്ചു

 

“ശിവദേവ് ”

 

ശിവ അവന്റെ പേര് പറഞ്ഞു

 

“എന്റെ പേര് ആവണി nice to meet you ”

 

അവൾ ശിവയുടെ നേരെ കൈ നീട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു

 

“ബാംഗ്ലൂർ എവിടെയാ “”

 

അവൾ ചോദിച്ചു

 

“ബാംഗ്ലൂരിൽ ‘Infotainmentil’ ആണ് “”..

 

ശിവ പറഞ്ഞു…

 

“അവിടെ ആണോ ജോലി ചെയ്യുന്നേ “…

 

അവൾ ചോദിച്ചു….

 

“ജോലിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യാൻ പോകുവാ തനിക്ക് എന്താ ജോലി

 

ശിവ അവളോട് ചോദിച്ചു..

 

” എനിക്ക് UST Global നിൽ ആണ് അവിടെ IT Protecter ആണ്.. ഇപ്പോൾ വരാമേ wash room വരെ പോയിട്ട് വരാം “”…

 

അവൾ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ് എണീറ്റ് പോയി ഇതേ സമയം അവളുടെ ഫോൺ ബെൽ അടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ശിവയുടെ സീറ്റിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു ഫോൺ ഇരുന്നത് ശിവ ഫോണിന്റെ ഡയപ്ലയിലേക്ക് നോക്കി ‘ശ്രീ ‘ എന്നായിരുന്നു പേര് അവളുടെ ബോയ് ഫ്രണ്ടായിരിക്കും എന്ന് ശിവ കരുതി അപ്പോഴേക്ക് അവൾ വന്നിരുന്നു

 

“ഈയാളുടെ ഫോൺ കുറെ നേരമായി റിംഗ് ചെയ്യുന്നു””…

 

ശിവ അവളോട് പറഞ്ഞു…ഇതേ സമയം വീണ്ടും അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് കാൾ വന്നു അവൾ എടുത്ത് സംസാരിച്ചു

 

“(ഫോണിൽ) എന്താ ശ്രീ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുവാ ഒരു 3,4 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ എത്തും നീ ഇങ്ങനെ കിടന്ന് വിളിക്കാതെ ഞാൻ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തുമ്പോൾ വിളിക്കാം ”

 

ഇത്രേം സംസാരിച്ചു അവൾ ഫോൺ വച്ചു… ഹോ കാമുകൻ ഒക്കെ എന്താ കെയറിങ്. നമുക്ക് കെയർ ചയ്യാൻ ആരുമില്ലല്ലോ ഉള്ളവൾ എവിടെയാണന്നു അറിയില്ല. ശിവ മനസിൽ ആത്മഗതം മൊഴിഞ്ഞു.

 

“ആരാ ബോയ് ബോയ്ഫ്രണ്ട് ആണോ “..

 

ശിവ അവളോട് ചോദിച്ചു..

 

“അയ്യോ അല്ല ഇത് എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ് പേര് ‘ശ്രീവിദ്യ ‘ ഞാൻ ശ്രീ എന്ന് വിളിക്കും”.

 

ശിവ ആ പേര് കേട്ടപ്പോ ഒന്ന് ഞെട്ടി പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു ചെറു കോണുകൾ എവിടേയോ രൂപപ്പെട്ടത് പോലെ തോന്നി കുറച്ചുനേരം ശിവ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല ട്രെയിനിന്റെ ജനൽ വഴി പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

” ഹേയ് ശിവ എന്താ കരയുകയാണോ ”

 

ആ ‘ശിവ’ എന്ന വിളിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അവൾ അവനെ നല്ലൊരു സുഹൃത്തായി കരുതിയെന്ന്..

 

“ഏയ് ഒന്നുല്ല കണ്ണിൽ എന്തോ പൊടി വീണതാ “…

 

അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു..

 

“ആഹ് ഇത് എല്ലാരും പറയുന്ന സ്ഥിരം മറുപടിയാ അതുകൊണ്ട് ഇത് വേണ്ട മാറ്റി പിടി “…

 

അവൾ ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അവനോടു പറഞ്ഞു…

 

“ഏയ് ഒന്നുല്ലടോ ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഒരാളെ ഓർമ്മ വന്നു ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാതെ ചില അനുഭവങ്ങളും…”

 

ശിവ പറഞ്ഞു..

 

“അതാരാ മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരാൾ ”

 

ആവണി സംശ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു..

 

“അത് ഒരു വളരെ നീണ്ട ഒരു കഥയ അങ്ങനെ പെട്ടന്ന് ഒന്നും പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ പറ്റില്ല. അതുമല്ല ഞാൻ എന്തിനാ ഇത്തിരി മുൻപ് പരിജയ പെട്ട ഒരു വ്യക്തയോട് എന്റെ കഥകൾ മുഴുവനും പറയണം “”….

 

ശിവ അവളോട് പറഞ്ഞു…

 

“ഹ പറയടോ എന്നെ തന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ആയിട്ട് കണ്ടാൽ മതി അതുമല്ല ഇത്രെയും ദൂരം ഇല്ല താൻ കഥ പാറ “”…

 

അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു…

 

“കഥയല്ല ഇത് എന്റെ ജീവിതമാ….””

 

അതും പറഞ്ഞു ശിവ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന സംഭവം എല്ലാം അവളോട് പറഞ്ഞു. ആരാണ് ശ്രീവിദ്യ

എന്നും അവർ തമ്മിൽ എന്ത് ബന്ധമാണമെന്നും എന്തിനാണ് ശ്രീവിദ്യ പോയതെന്നും. എല്ലാം അവളോട് ശിവ പറഞ്ഞു…

 

“അപ്പോൾ തന്റെ ചേച്ചിയാണ് ശ്രീവിദ്യ… അല്ല sorry സ്വന്തം ചേച്ചിയല്ലേ അല്ലെ തനിക്ക് അവളോട്‌ പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു അത് പറയുന്നതിന് മുന്നേ അവൾ പോയി അല്ലെ… പിന്നെ ഇതുവരെ താൻ അവളെ അന്വേഷിച് നടന്നു പക്ഷെ കണ്ടത്താൻ ആയില്ല അല്ലെ…മ്മ് അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം..””

 

അവൾ പറഞ്ഞു….

 

“അതൊക്കെ ഇപ്പോൾ എന്റെ വെറും ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ്. ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ. ഇനി അവളെ തേടത്തെ സ്‌ഥലങ്ങളില്ല എത്ര എന്ന് വച്ച…

അതല്ലങ്കിൽ അവൾ എന്നെ മറന്ന് കാണും”…

 

ശിവ പറഞ്ഞു……

 

“ഹ താൻ ഇങ്ങനെ upset ആവാതെ നമുക്ക് അവളെ കണ്ട് പിടിക്കാം എന്തായാലും ഈ ഭൂമിയിൽ തന്നെ കാണുമല്ലോ വേറെ എവിടെ പോകാൻ “..

 

അവൾ ശിവയെ മോട്ടിവേറ്റ് ചെയ്യാനായി പറഞ്ഞു…

 

“അഥവാ ഇനി അവളെ കണ്ടാൽത്തന്നെ അവളുടെ കല്യണം കഴിഞുകാണുമെങ്കിലോ. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക് ആരെങ്കിലും ഇഷ്ട്ടമാണങ്കിലോ”

 

ശിവ ഒരു സംശയത്തോടെ പറഞ്ഞു..

 

 

“അങ്ങനെ ഒന്നും ആകില്ല ശിവ നീ പറഞ്ഞ നിന്റെ past വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ നീ കാണിച്ച സ്നേഹവും, കരുതലും എല്ലാ നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ട്ടമായിരിക്കും ശിവ. ഏത് പെണ്ണിന അവളെ കെയർ ചെയ്തു അവളെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി അവളെ അത്രമേൽ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പയ്യനെ ആർക്കാ ഇഷ്ടമാവാത്ത.. നീ അവളുടെ സ്വന്തം സഹോദരൻ അല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയം കൂടിയിട്ടുണ്ടാകും നീ വിഷമിക്കാതെ അവളെ നമുക്ക് കണ്ടുപിടിക്കാം””….

 

ആവണി പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ശിവക്ക് കൂടുതൽ പ്രതീക്ഷയായി അവളെ കണ്ട് കിട്ടും എന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് അവനോടു മന്ത്രിച്ചു… അങ്ങനെ ട്രെയിൻ ബാംഗ്ലൂർ എത്തുന്നതിനുമുൻപ് തന്നെ അവൾ നല്ല ഒരു സുഹൃത്തു ആയ്യി അങ്ങനെ ബാംഗ്ലൂർ സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ എത്തി ശിവ മുൻപ് പലപ്പോഴും ബാംഗ്ലൂർ വന്നിട്ടുണ്ടങ്കിലും ഇപ്പോൾ വന്നത് അതൊരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടകത്തിലേക്കാണ് എന്ന് അവന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു… അങ്ങനെ ശിവയും ആവണിയും സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഇറങ്ങി……

 

തുടരും…..