കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിന് കിട്ടിയ സപ്പോർട്ടിന് ഒരുപാട് നന്ദി… ഒരുക്കലും വിചാരിച്ചില്ല ഇത്രത്തോളം ലൈക്ക് ഓക്കേ കിട്ടുമായിരുന്നു എന്ന്… എന്തായാലും വളരെയധികം സന്ദോഷം…

പിന്നേ നിങ്ങളുടെ എല്ലാ കമന്റും ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്… എല്ലാതും പല പല തവണ വായിക്കുന്നുമുണ്ട്… പക്ഷേ റിപ്ലൈ തരാത്തത് ജാഡകൊണ്ടൊന്നുമല്ല… ഒന്നാമത്‌ മോഡറേഷൻ കിട്ടും പിന്നേ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ആഗ്രഹമാണ് ഞാൻ റിപ്ലൈ കൊടുക്കാതെ കമ്മെന്റുകളുടെ എണ്ണം കൂടണം എന്ന്…

അത്യാഗ്രഹം ആണ് എന്ന് അറിയാം പക്ഷേ അത് കാണുമ്പോഴേക്കയാണ് തുടർന്നും എഴുതാൻ ഉള്ള സ്പാര്ക് ഓക്കേ  കിട്ടുന്നത്… നിങ്ങൾ എല്ലാവരും നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുന്നത് തുടരും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു..

പിന്നേ ഞാൻ എഴുതിയതിൽ വച്ച് കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയ പാർട്ട്‌ ആണ് ഇത്. എത്രത്തോളം നന്നായി എന്നറിയില്ല… എന്തായാലും വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പങ്കു വക്കു…

 

തുടർന്നു വായിക്കു…

 

ഞാൻ മിസ്സ്ഡ് കാൾസിലേക്ക് വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി….

 

നന്ദു ചേച്ചിയുടെ ഒരു മിസ്സ്ഡ് കാൾ ഉണ്ട്…

 

മനസ്സിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു പെരുമ്പറ തന്നെ മുഴങ്ങി….

 

ചുറ്റും എന്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് പോലും മനസ്സിലാവുന്നില്ല മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു മരവിപ്പ്

 

“എന്താടാ എന്ത് പറ്റി… നന്ദു ചേച്ചിക്ക് എന്താ പറ്റിയേ.. “

 

ഒരു തരം മരവിപ്പിൽ നിൽക്കുന്ന എന്നേ കല്ല്യാണി പിടിച്ചു കുലുക്കി ചോദിച്ചു…

 

സത്യം പറഞ്ഞാൽ അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സ്വബോധം വീണ്ടെടുക്കാൻ പറ്റിയത്..

 

“എന്താണ് വെച്ചാൽ വേഗം എടുത്തു പാക്ക് ചെയ്യ് ”

 

അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ബാഗ് എല്ലാം പാക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി….

 

കല്ല്യാണിയും സമയം കളയാൻ നിന്നില്ല..

 

എല്ലാതും പൂട്ടി കെട്ടി ഞാനും കല്ല്യാണിയും ഒട്ടും സമയം കളയാതെ യാത്ര തുടങ്ങി…

 

അപ്പാർട്മെന്റിന്റെ കീ ഞാൻ പൂട്ടി പുറത്ത് തന്നെ വച്ചു

 

ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ സമയം ഏകദേശം പുലർച്ചെ രണ്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു…

 

 

ഏകദേശം പകുതി ദൂരം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…

 

കല്ല്യാണി പലരേയും വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും… ആരും എടുക്കുന്നില്ല…

 

അതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ടെൻഷൻ കൂടുക എന്നല്ലാതെ കുറയുന്നില്ല….

 

ആരെങ്കിലും ഒന്ന് എടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ….

 

ഞാൻ കാർ ഓടിക്കുന്ന രീതിയും എന്റെ പരിഭ്രമവും കണ്ടിട്ടാവണം….അവൾ വല്ലാതെ പേടിക്കുന്നുണ്ട് ഒപ്പം എന്നേ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്….

 

പക്ഷേ അതൊന്നും കേൾക്കാനോ കാണാനോ ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല ഞാൻ.

 

ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു മനസിന്റെ താളം തെറ്റൽ കൂടിയപ്പോൾ ആണ്

 

എന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്….

 

ശബ്ദം കേട്ടതും ഞാൻ കല്ല്യാണിയേ നോക്കി…

 

കാര്യം മനസ്സിലായ അവൾ ഫോൺ വേഗം തന്നെ എടുത്തു സ്പീക്കറിൽ ഇട്ടു..

 

“ഹലോ.. ”

 

ദേവൂചേച്ചിയാണ്….

 

പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു എങ്ങൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

ചേച്ചി കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന് ആ ശബ്ദത്തിൽ നിന്നും വ്യക്തമായി…അത്കൊണ്ട് തന്നെ ഉള്ളിലെ പേടി ആളി കത്താൻ തുടങ്ങി…ശ്വാസം എടുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല കൈ കാലുകൾ വിറക്കുന്നുണ്ട്….

 

എനിക്ക് ഓർമ്മവച്ച കാലം മുതലേ ചേച്ചി ഒരുതവണ കരഞ്ഞിട്ടേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. അതും ഞാൻ ഏഴാംക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു ആക്സിഡന്റ് പറ്റിയതുകൊണ്ട് മാത്രം. അതിന് മുമ്പോ ശേഷമോ ചേച്ചി കരഞ്ഞതായിട്ട് എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല

 

നന്ദു ചേച്ചിക്കൊന്നും പറ്റിക്കാണല്ലേ…..

 

എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് സംസാരിക്കണമെന്നും നന്ദു ചേച്ചിയേ കുറിച്ച് ചോദിക്കണമെന്നും ഉണ്ട് പക്ഷേ നാവനങ്ങുന്നില്ല..

 

“ഹലോ… ”

 

ചേച്ചി വീണ്ടും ചോദിച്ചു…

 

“ഹലോ ചേച്ചി… ”

 

പക്ഷേ മറുപടി പറഞ്ഞത് കല്ല്യാണിയായിരുന്നു…

 

“ആ കല്ലു നിങ്ങൾ എവിടെയാ…?”

 

“ഞങ്ങൾ… ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് വന്നോണ്ടിരിക്ക..”

 

” ഈ നേരത്തോ… ഈ നേരത്ത് നിങ്ങളോട് ആരാ വരാൻ പറഞ്ഞേ നീ ഫോൺ സിദ്ധുന് കൊടുത്തേ”

 

കല്ല്യാണി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി

 

“ചേച്ചി പറഞ്ഞോ.. ഫോൺ സ്പീക്കറിൽ ആണ്..”

 

കല്ല്യാണി അതും പറഞ്ഞ് ഫോൺ എന്റെ നേരേ ഒന്നൂടെ നീട്ടി…

 

“സിദ്ധു…. ”

 

വളരേ സൗമ്യമായ വിളിയായിരുന്നു അത്… എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും കരുതലും ഓക്കേ അതിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം….

 

“മ്മ്… “

 

പക്ഷേ ഒന്ന് മൂളാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് പറ്റിയുള്ളൂ…

അപ്പോഴേക്കും എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണു നീർ പൊഴിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

 

കല്ല്യാണി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… അവൾക്കും എന്തോ പോലേ ആയി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി..

 

അവൾ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്…പക്ഷേ ഒന്നിനും എന്റെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചു വെക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല…

 

“എന്താടാ.. ചേച്ചിടെ കുട്ടി കരയാണോ…?”

 

ചേച്ചി ചോദിച്ചു…

 

എന്നേ ചെറുപ്പം മുതലേ എടുത്ത് വളർത്തിയത് എന്റെ ചേച്ചിമാർ ആണ്… എന്റെ മൂളലിൽ ഒരു വ്യത്യാസം വന്നാൽ പോലും അവർക്ക് അറിയാൻ പറ്റും…. ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് പോലും മറ്റുള്ളവർ എന്നേ വേദനിപ്പിക്കാൻ അവർ സമ്മതിക്കുമായിരുന്നില്ല.. അത് അച്ഛൻ ആയാലും അമ്മയായാലും… അത്രക്കും സ്നേഹിച്ചാണ് അവർ എന്നേ കൊണ്ടു നടന്നിട്ടുള്ളത്….

 

“മ്മഹ്.. ”

 

ഞാൻ അല്ല എന്ന് മൂളിയെങ്കിലും ദേവു ചേച്ചിക്ക് എന്റെ അവസ്ഥ മനസിലാവുമായിരുന്നു….

 

“കരയല്ലേടാ… അയ്യേ…. നന്ദുന് ഒന്നുമില്ലഡാ…നീ അതാലോചിച്ചിട്ട് വിഷമിക്കണ്ട…”

 

ചേച്ചി ചേച്ചിക്കാവും വിധം എന്നേ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും.. ചേച്ചിയുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസിലായിരുന്നു നന്ദു ചേച്ചിക്ക് ഇപ്പോ കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ചേച്ചിക്ക് അരുതാത്തത് എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന്…. പക്ഷേ അത് ചോദിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ധൈര്യം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

 

അത്കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ മൗനം പാലിച്ചു…

 

“സിദ്ധു…സത്യായിട്ടും നന്ദുന് കൊഴപ്പം ഒന്നുമില്ല…അവൾ ഇപ്പോ ഉറങ്ങാ… ബാക്കി ഓക്കേ വന്നിട്ട് പറയാം…എന്റെ കുട്ടി അതൊന്നും ആലോചിച്ച് ടെൻഷൻ ആവണ്ട കേട്ടല്ലോ… ”

 

ചേച്ചി വീണ്ടും പറഞ്ഞു…

 

“മ്മ്.. ”

 

എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നിനും കഴിയുന്നില്ല… ഞാൻ കാർ ഓടിക്കുന്നത് പോലും യാന്ദ്രികമെന്നൊണമാണ്

 

“കല്ല്യാണി…. നീ കാർ ഓടിച്ചാൽ മതി പിന്നെ എന്റെ ചെക്കനെ ശ്രദ്ധിക്കണം ട്ടോ… കാണുന്ന പോലേ ഒന്നും അല്ല…. പാവം ആണ്..”

 

ചേച്ചി കല്ല്യാണിയോടായി പറഞ്ഞു…

 

കല്ല്യാണി വീണ്ടും എന്നേ നോക്കി… പക്ഷേ ഇപ്രാവശ്യം അവളുടെ കണ്ണ് കലങ്ങിയത് ഞാൻ കണ്ടു…..

 

എന്റെ ഈ ഒരു സൈഡ് എനിക്ക് അവളേ കാണിക്കാൻ ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അത്കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ. പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ നിൽക്കുന്ന കണ്ണു നീരിനെ തുടക്കാൻ എന്നോണം കൈ എടുത്തു മുഖത്തിൽ വച്ചു….

 

“സിദ്ധു………. മുന്നോട്ടു നോക്ക്…”

 

കൈ എടുത്ത് കണ്ണു തുടക്കുമ്പോൾ ആണ് കല്ല്യാണി വളരെ ഉച്ചത്തിൽ എന്നേ വിളിച്ചത് കേട്ടത്….ആ വിളിയിൽ ആളി കത്തുന്ന ഭയം എനിക്ക് മനസ്സിലായി…

 

മുഖം ഉയർത്തി മുന്നോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരു രൂപമാണ്…

 

ആ ഇരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…ഒരു മനുഷ്യന്റെ വലുപ്പമുള്ള രൂപം അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു… കൂടുതൽ നോക്കുംതോറും ആ രൂപം ഞങ്ങളേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നതായി തോന്നി….അതൊരു നിഴലാണോ മനുഷ്യനാണോ എന്ന് മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനും മുമ്പേ കാർ ആ രൂപത്തിന് അടുത്തെത്തിയിരുന്നു

 

ബ്രേക്ക്‌ പിടിക്കാനോ എന്തിന് സ്റ്റീറിങ് ഒന്ന് തിരിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല…. അതിനും മുമ്പേ ഞാൻ ആ രൂപത്തെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചിരുന്നു

 

കൂടേ കല്ല്യാണിയുടെ അലർച്ച കൂടേ ആയപ്പോൾ കാറിന്റെ നിയന്ത്രണം എന്നിൽ നിന്നും പൂർണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു….കാർ മുന്നിലുള്ള കൊക്കയേ ലക്ഷ്യമാക്കി പായുകയാണ്….

 

എന്റെ പരമാവതി ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നെണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല കൂടേ കല്ല്യാണി കൂടേ സ്റ്റീറിംഗ് പിടിച്ച് തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആണ് കാറിനേ വീണ്ടും കൺട്രോളിലേക്കെത്തിക്കുവാൻ സാധിച്ചത്….

 

ശേഷം എങ്ങനെയൊക്കെയോ കാർ നിർത്തി

 

എന്റെ കൈകൾ നന്നായി വിറക്കുന്നുണ്ട്..

ഞാൻ ആദ്യം നോക്കിയത് കല്ല്യാണിയേയാണ് അവൾക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ എന്നറിയാൻ….

 

അവൾക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ഒരു തരം മരവിപ്പ് കാണാം..

 

അത് മരണം മുന്നിൽ കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ അതോ കാർ എന്തിനെയോ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു എന്ന തിരിച്ചറിവാണോ എന്ന് മാത്രമേ അറിയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു…

 

എന്റെ അവസ്ഥയും മറിച്ചല്ലായിരുന്നു…

 

“ഹലോ….എന്താ പറ്റിയേ…. സിദ്ധു…. കല്ലു…. ഹലോ… ”

 

ദേവൂചേച്ചിയുടെ ശബ്ദമാണ്…അപ്പോഴാണ് ചേച്ചി ഇപ്പോഴും കാളിൽ തന്നെയാണ് എന്നുള്ള ബോധം എനിക്ക് വന്നത്..

 

ഞാൻ വേഗം ഫോൺ എടുത്തു….

 

“ഹലോ.. ”

 

ഞാൻ ചേച്ചിക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു. ഒപ്പം കല്ല്യാണിയേ നോക്കുകകൂടെ ചെയ്തു. അവൾ ചുറ്റും നടക്കുന്നത് ഒന്നും അറിയുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.. അതേ മരവിപ്പിൽ ഇരിക്കാണ്.

 

 

“സിദ്ധു… എന്താ പറ്റിയേ… ഹലോ… നിങ്ങൾ ഓക്കേ അല്ലേ.. സിദ്ധു…കല്ലു..”

 

ചേച്ചിയുടെ പേടി വർധിച്ചുവരുന്നത് ആ വാക്കുകളിൽ നിന്നും എനിക്ക് വ്യക്തമായി..

ഒപ്പം ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്നും അമ്മയുടെയും പാറുവിന്റെയും ശബ്ദം കേൾക്കാം അവരും നന്നായി ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും മനസ്സിലായി

 

“ഒന്നൂല്ല ചേച്ചി ഒരു നായ വട്ടം ചാടിയതാ..പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല..”

 

നന്ദുചേച്ചിയുടെ കാര്യത്തിൽ ടെൻഷൻ അടിച്ചിരിക്കുന്ന അവരേ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തേണ്ട എന്ന് കരുതി ഞാൻ അപ്പോ വായിൽ വന്ന കള്ളം പറഞ്ഞു..

 

“ചേച്ചി… ഞാൻ… ഞാൻ.. വിളിക്കാം ”

 

ഇനിയും അവരോട് സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ… എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് അവരോട് വള്ളി പുള്ളി തെറ്റാതെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കേണ്ടി വരും… അത്കൊണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് കാൾ കട്ട്‌ ആക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്..

 

കാൾ കട്ട്‌ ആക്കിയത് ഞാൻ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു….

കുറച്ചു മുന്പേ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു..

 

ആ രൂപം…

 

അതൊരു മനുഷ്യൻ ആവരുതേ എന്ന ഒറ്റ ആഗ്രഹം മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു

 

കാർ വേഗം ഞാൻ റിവേഴ്‌സ് എടുത്ത് റോഡിനു സൈഡിൽ ആയി പാർക്ക്‌ ചെയ്തു…

 

ആകെ വെളിച്ചം തരാൻ ഉള്ളത് ഒരു സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ് ആണ്.. അതാണെങ്കിൽ ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും കണക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ മിന്നി കത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നു…

 

പക്ഷേ നിലാവിന്റെ വെട്ടം വളരേ തെളിച്ചമുള്ളതായിരുന്നു. എങ്ങും നിശബ്ദത മാത്രം….

 

“കല്ലു.. നീ… നീ കാറിൽ തന്നെ ഇരിക്ക് ഞാൻ അതെന്താണ് എന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം… ”

 

ഞാൻ കല്ല്യാണിയുടെ കവിളിൽ തലോടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു….

 

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞ എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു… അത്രക്കും പേടിച്ചിട്ടുണ്ട് പാവം.. ഇപ്പോ കരയും എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുകയാണ്..

 

പക്ഷേ എന്റെ തഴുകൽ കിട്ടിയതും അത്രയും നേരം പിടിച്ചു വച്ച കണ്ണീരൊക്കെ അണപൊട്ടി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി…

 

അവൾ എന്നേ കെട്ടിപിടിച്ചു ആർത്ത് കരയാൻ തുടങ്ങി നന്നായി വിറക്കുന്നുമുണ്ട് ശബ്ദമാണെൽ പുറത്തേക്കു വരുന്നുമില്ല…

 

അവളേ ഞാൻ എന്നിലേക്ക് ചേർത്തി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി….

 

“കരയാതെ… ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ… പിന്നെന്താ…?നീ ഇവിടേ ഇരി ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അത് എന്താണ് എന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരാം..”

 

ഞാൻ കല്ല്യാണിയുടെ തലയിൽ തലോടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

 

“പേ..പേടിയാവുന്നു..ഞ ഞാ.. ഞാനും വരാം…”

 

വിക്കി വിക്കിയാണ് കല്ല്യാണി മറുപടി പറഞ്ഞത് അത്രക്കും അവൾ പേടിച്ചിരിക്കുന്നു..

 

കാറിൽ ആണേലും അവളേ തനിച്ചാക്കി പോവാൻ പിന്നേ എനിക്കും മനസ്സ് വന്നില്ല..

 

കല്ലുവും ഞാനും കാറിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി..

 

കല്ല്യാണി എന്റെ കൈ മുറുക്കെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഞാനും അവളേ ചേർത്ത് പിടിച്ചു…

 

ഞങ്ങൾ ആ രൂപം കണ്ട സ്ഥലത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി… നിലാവ് ഞങ്ങക്ക് വഴി ഒരുക്കി തരുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അപ്പോൾ അന്തരീക്ഷം

 

ഓരോ ചുവട് വക്കുമ്പോഴും ഭയം എന്നിലേക്കും ഇരചെത്താൻ തുടങ്ങി… വല്ലാത്ത ഒരു ഭയം..അതിന്റെ കാരണം ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് ഉത്തരമില്ല…

 

നിശബ്ദത നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത് തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ രോമാഞ്ചം വന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു…

 

അങ്ങോട്ട് പോകണോ എന്ന് എന്നോട് ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ചു…

 

കല്ല്യാണിയുടെ മുറുക്കലിന്റെ ശക്തി കൂടി കൂടി വരുകയാണ്…

 

നിശബ്ദത നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് പെട്ടന്ന് കുറുക്കൻമാരുടെ ഓരിയിടൽ കൂടെയായപ്പോൾ. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ കല്ല്യാണിയേകൊണ്ട് തിരിച്ചു നടന്നാലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു…

 

പക്ഷേ എന്നേ അതിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചത് അത് മനുഷ്യനായിരിക്കുമോ എന്നുള്ള ചിന്തായാണ്.. ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ തിരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അതൊരു കനലായി എന്റെ മനസ്സിൽ താങ്ങുമായിരുന്നു..

 

അങ്ങനെ ഒരു കുറ്റബോധം താങ്ങിയുള്ള ജീവിതം നയിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരുക്കമല്ല

 

മുന്നോട്ടു വച്ച കാൽ മുന്നോട്ട്..

 

“സിദ്ധു… നമ്മക്ക് തിരിച്ചു പോയാലോ… ”

 

അത്രയും നേരം മൗനമായി നിന്ന കല്ല്യാണി കുറുക്കൻമാരുടെയും നായ്ക്കളുടെയും ഓരിയിടൽ കൂടിയപ്പോൾ എന്നോടായി ചോദിച്ചു…

 

“ഇത് വരേ എത്തിയില്ലേ… എന്താണ് എന്ന് കൂടേ നോക്കിയിട്ട് പോവാം… ”

 

ഞാൻ അവളുടെ കൈ ഒന്ന് മുറുക്കെപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു….

 

ഏകദേശം ഞങ്ങൾ ആ സ്ഥലത്തിന് അടുത്തെത്തി…

 

നിലാവിന്റെ ശോഭയിൽ അവിടേ എന്തോ ഒന്ന് കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.. പക്ഷേ അതൊരു മനുഷ്യൻ അല്ല…കാടും കൊക്കയും ചേർന്ന സ്ഥലമായത്കൊണ്ട് ഒരു പക്ഷേ വന്യജീവികൾ മറ്റോ ആയിരിക്കുമോ…

 

ആ എന്തെങ്കിലും ആവട്ടെ അതൊരു മനുഷ്യൻ അല്ല എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ.. പാതി ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടി..

 

ഞങ്ങൾ അതിനടുത് എത്തി ഫോൺ ഓൺ ആക്കി ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് തെളിയിച്ചു…

 

അതൊരു നായയാണ് പക്ഷേ ജീവിനില്ല മരിച്ചിരിക്കുന്നു… ചോരപ്പാടുകൾ റോഡിൽ കാണാം… പക്ഷേ അതൊരു നായയാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ പോലും ഉള്ളിലെ പേടി പൂർണമായും കെട്ടടങ്ങിയില്ല.. ഒരു പക്ഷേ ഇതൊരു മാനോ പന്നിയോ മറ്റോ ആണെങ്കിൽ കുറച്ച് കൂടേ സമാധാനം കിട്ടിയേനെ… പക്ഷേ ഇതൊരു വീട്ടിൽ വളർത്തുന്ന ബ്രീഡ് ആണ്.. അതിനേ ഇങ്ങനെ ഒരു വിജനമായ സ്ഥലത്ത് കണ്ടപ്പോൾ… എന്തോ ഒരു സംശയം അതുമല്ല കണ്ട രൂപവും ഈ നായയും തമ്മിൽ ഒരു സാദൃശ്യവുമില്ല….

 

ഞാൻ കണ്ടത് കുറച്ച് കൂടേ വലിയരൂപമാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല… ഒരു പക്ഷേ ഇനി വേറേ എന്തിന്റെയെങ്കിലും നിഴലായിരിക്കുമോ.. അത്…

 

ആ.. എന്തായാലും ഒരു മനുഷ്യൻ അല്ല എന്ന് സ്ഥിതീകരിച്ചത്കൊണ്ട് ഇനിയും ഇവിടേ നിൽക്കണ്ട എന്ന് മനസ്സ് മന്ദ്രിച്ചു…

 

ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കല്ല്യാണിയേകൊണ്ട് തിരിച്ചു പോവാൻ നിന്നതും.. ആവൾ ഒന്ന് ബലം പിടിച്ചു നിന്നു..

 

ഞാൻ കാര്യം എന്താണാറിയാൻ എന്നോണം കല്ല്യാണിയേ ഒന്ന് നോക്കി

 

അവൾ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കിയതിനുശേഷം അവളുടെ ഫോണിലെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് ഓൺ ആക്കി കുറച്ച് മാറി ലൈറ്റ് അടിച്ചു…

 

അങ്ങോട്ട് നോക്കിയ ഞാൻ കാണുന്നത് ഒരു ചെറിയ നായക്കുട്ടിയെയാണ്… ദിവസങ്ങളുടെ മാത്രം പ്രായമേ അതിനു തോന്നിയുള്ളു…

 

ഈ മരിച്ച നായയുടെ ഒപ്പമുള്ളതായിരിക്കുമോ.. ഇനി.. എന്നാലും ഇവറ്റങ്ങൾ ഓക്കേ എങ്ങനെ ഇവിടേ വന്നു ചുറ്റിനും ഒരു വീടുപോലുമില്ല..

 

ആ പപ്പി കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോൾ മനസിന് വല്ലാത്ത ഒരു കുറ്റബോധം..

 

“സിദ്ധു… അതിനേ ഇവിടേ ഇട്ടിട്ട് പോവാൻ മനസ്സ് വരുന്നില്ലട നമ്മുക്ക് കൊണ്ടുപോകാം അതിനേ… ”

 

കല്ല്യാണി വളരേ ദയനീയമായി എന്നോട് പറഞ്ഞു..

 

“ആ…”

 

ഞാൻ അവൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തു… ഇവിടേ അതിനേ ഒറ്റക്ക് ഇട്ടിട്ട് പോയാൽ അത് മരിക്കും എന്നത് സംശയമില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. അത് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിനേ ഇവിടേ ഇട്ടിട്ട് പോയാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സമാധാനം കിട്ടില്ല….

 

എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും കല്ല്യാണി വേഗം പോയി ആ പപ്പികുട്ടിയെ വാരി എടുത്തു മാറോടു ചേർത്തി..

 

ശേഷം ഞാൻ ആ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന നായയെ റോഡിനു സൈഡിലായി മാറ്റികിടത്തി

വേഗം കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു…

 

എത്രയും പെട്ടന്ന് ഇവിടേ നിന്നും പോണം എന്ന് മാത്രമേ എനിക്ക് അപ്പോൾ ഉണ്ടായുള്ളൂ..

 

കാറിൽ കയറിയതും കല്ല്യാണി അവളുടെ ബാഗ് തുറന്ന് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ഹൂഡിയെടുത്ത് ആ പപ്പിയേ പുതപ്പിച്ചു അവളുടെ മടിയിൽ തന്നെ വച്ചു..

 

ഞാൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു യാത്ര തുടർന്നു. കല്ല്യാണി അവൾ ഓടിക്കണോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല….

 

കുഴപ്പമില്ലാതെ യാത്ര തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് മുഴുവൻ ഞാൻ കണ്ട രൂപമാണ്…. കല്ല്യാണിയും അതിനേ പറ്റി ചോദിച്ചെങ്കിലും അത് ഒരു നിഴലായിരുന്നു എന്നും കൂടുതൽ അതേപറ്റി ആലോചിക്കേണ്ട എന്നും പറഞ്ഞ് പറ്റിക്കാൻ അതികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല അത്രക്കും ബുദ്ധിയെ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു….

 

കുറച്ച് നേരം പപ്പിയുമായി കളിച്ച കല്ല്യാണി അതികം വൈകാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.. കൂടേ ആ പപ്പിയും

 

ഏകദേശം തറവാട്ടിലേക്ക് എത്താൻ ആയിരിക്കുന്നു… ഉണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ സമയം വിചാരിച്ചതിലും ഒരുപാട് വൈകിയിരുന്നു…

 

തറവാട്ടിലേക്കുള്ള ഗേറ്റ് കടന്നതും ഞാൻ കല്ല്യാണിയേ വിളിച്ചു എണീപ്പിച്ചു…

 

കുറച്ച് പേർ സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ട് അതിൽ അച്ഛനും വൈശുവും താരയും ഒക്കെ കാണാം….

 

കാറ് കണ്ടതും വൈശു എന്തോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… ഞങ്ങൾ വന്നു എന്നാവണം…

 

കാറ് പാർക്ക്‌ ചെയ്ത് ഞാൻ വേഗം ഇറങ്ങി ഓടി… കല്ല്യാണിയേ ഒപ്പം കൂട്ടാൻ ഒന്നും നേരം കിട്ടിയില്ല….എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ നന്ദു ചേച്ചിമാത്രമാണ്..

 

എത്രയും പെട്ടന്ന് ചേച്ചിയെ കണ്ട് കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല എന്ന് സ്ഥിതീകരിച്ചാൽ മാത്രമേ എന്റെ മനസ്സിന് ശാന്തത ലഭിക്കുകയുള്ളൂ..

 

വൈശുവിന്റെ…. വിളി കേട്ട് അകത്തുനിന്നും പാറു വന്നിരുന്നു…

 

“നന്ദു… നന്ദു ചേച്ചിയെവിടെ….”

 

പാറൂനെ കണ്ടതും ഞാൻ ചേച്ചിയെ തിരക്കി

 

“നീ… നീ ആദ്യം ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട് ചേച്ചി ചേച്ചിയുടെ റൂമിൽ ഉണ്ട്…”

 

സമാധാനപ്പെടാൻ ഒന്നും നേരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല പാറുവിന്റെ മറുപടി കിട്ടിയതും ഞാൻ ചേച്ചിയെ തിരക്കി ചേച്ചിയുടെ റൂമിലേക്ക് പാഞ്ഞു..

 

പോകുന്ന വഴിയിൽ ദേവുചേച്ചിയെയും അമ്മയെയും കണ്ടെങ്കിലും അവരോട് സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും ഞാൻ നിന്നില്ല

 

ചേച്ചിയുടെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടത് കാർത്തുചേച്ചിയെയാണ് കാർത്തു ചേച്ചി കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് ചാരി ഉറങ്ങുകയാണ്… കാർത്തു ചേച്ചിയുടെ മടിയിൽ നന്ദു ചേച്ചിയും ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെന്നപ്പോൽ ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്.

 

ഇരട്ടകൾ ആയതുകൊണ്ടാവാം അവർ പണ്ടു മുതലേ ഇങ്ങനെയാണ്. ഒരാൾക്ക് ഒരാൾ എപ്പോഴും കൂട്ടാണ്..

 

ഞാൻ റൂമിലേക്ക് കയറി…ആദ്യം കണ്ണുതുറന്നത് കാർത്തുചേച്ചിയാണ് …. കാർത്തു ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പ് നിറമായിരുന്നു അത്രക്കും കലങ്ങി മറിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ… ചേച്ചി എന്നേ കണ്ടതും നന്ദു ചേച്ചിയുടെ തല മടിയിൽ നിന്നും പതുക്കെ പൊന്തിച്ചു ഒരു തലയിണയിൽ ആയി വച്ചു..

 

ശേഷം ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വന്നു എന്നേ കെട്ടിപിടിച്ചു…..ചേച്ചി അനങ്ങാതെ എന്നേ തന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് ചേച്ചി ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല…. അതിൽ നിന്നും തന്നെ വ്യക്തമായി ചേച്ചി അത്രമാത്രം തകർന്നിരിക്കുകയാണ് എന്ന്….ചേച്ചിയേ ശല്ല്യപ്പെടുത്താൻ ഞാനും പോയില്ല ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ തലയിൽ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… മിനിറ്റുകളോളം ചേച്ചി അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു…

 

“സിദ്ധു… ”

 

“മ്മ് ”

 

“നമ്മുക്ക്… നമ്മുക്ക് ഇവിടേ നിന്നും പോവാം മോനെ… ”

 

ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു വികാരവും എനിക്ക് തോന്നിയില്ല….

 

“മ്മ്… പോവാം… ”

 

പക്ഷേ മറുപടി പറയാൻ എനിക്ക് അതികം നേരം വന്നില്ല… കാരണം ഞാനും തീരുമാനിച്ചതാണ് ഈ നശിച്ച വീട്ടിൽ നിന്നും പോവാൻ….

 

ഇവിടേ വന്നതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും നേട്ടം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് കല്ല്യാണിയേ കിട്ടിയത് മാത്രമാണ്..

 

അപ്പോഴേക്കും പാറുവും ദേവുചേച്ചിയും റൂമിലേക്ക് വന്നു. വന്നയുടനെ അവർ കതക് ലോക്ക് ചെയ്തു…

 

“എന്താ സംഭവിച്ചേ…. ”

 

ഞാൻ എല്ലാവരോടുമായി ചോദിച്ചു…

 

പക്ഷേ അവർക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… അത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുകയാണ് ചെയ്തത്….

 

“ഞാൻ ഒന്നാമതേ തലക്ക് പ്രാന്ത് പിടിച്ച് നിൽക്കാണ് അതിന്റെ കൂടേ ഇനിയും അത് കൂട്ടാൻ നിൽക്കല്ലേ… എന്താ സംഭവിച്ചേ എന്ന് അറിയുങ്കി പറ…”

 

ഞാൻ പല്ലുരിമ്മി അത്യാവശ്യം ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെയാണ് അത് പറഞ്ഞത്… നന്ദു ചേച്ചി ഉറങ്ങുന്നത്കൊണ്ട് മാത്രം ഒച്ചയെടുത്തില്ല…

 

“ഞാൻ പറയാം… ”

 

കാർത്തു ചേച്ചിയാണ്… പക്ഷേ ശബ്ദം വളരേ നേർത്തതായിരുന്നു…

 

എനിക്കൊപ്പം ദേവുചേച്ചിയും പാറുവും കൂടേ കാതോർത്തു

 

കാർത്തു ചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിയുടെ അരികിലായി ഇരുന്ന് ചേച്ചിയുടെ തലയിൽ തലോടികൊണ്ട് നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഓക്കേ പറയാൻ തുടങ്ങി…

 

“എനിക്ക് വിശപ്പില്ല ഞാൻ റൂമിൽ തന്നെ ഇരിക്കാം നീ പോയി കഴിച്ചു വന്നോ എന്ന് എന്നോട് നന്ദു പറഞ്ഞു…… ഞാൻ അവളേ കുറേ കഴിക്കാൻ വരാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടും അവൾ വരില്ല എന്ന് വാശിപിടിച്ചു…അവസാനം ഞാൻ അവളുടെ വാശിക്ക് മുമ്പിൽ കീഴടങ്ങി. താഴേക്ക് കഴിക്കാൻ പോയി. കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു അവൾക്കുള്ള ഫുഡുമായിട്ടാണ് ഞാൻ തിരിച്ചു റൂമിൽ ചെന്നത് പക്ഷേ അവളേ അവിടേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല….ഞാനും കൂടുതൽ തിരയാൻ നിന്നില്ല കാരണം നന്ദുവിന്റെ ഒരുതരം വിനോദമല്ലേ ഈ രാത്രി സഞ്ചാരം. ഇവിടേ എവിടെയെങ്കിലും കാണും എന്ന് വിചാരിച്ചു…അവൾക്കുള്ള ഫുഡു ഞാൻ ടേബിളിൽ വച്ചു ലാപ്പിൽ വർക്ക്‌ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി… ഒരു അര്ജന്റ് കേസ് ആയിരിന്നു അത്കൊണ്ട് കുറച്ചു നേരം വേറേ ഒന്നിലേക്കും ശ്രദ്ധ പോയില്ല. വർക്ക്‌ ഓക്കേ കഴിഞ്ഞ് ലാപ് ഓഫ്‌ ആക്കുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് നന്ദു ഇനിയും വന്നില്ല എന്ന് മനസ്സിലായത്.. അപ്പോൾ ഏകദേശം പതിനൊന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു… ഞാൻ പാറുവിന്റെ മുറിയിൽ പോയി പക്ഷേ അവളേ അവിടേ കണ്ടില്ല. ശേഷം ചേച്ചിടെ റൂമിൽ പോയി അവിടെയും കണ്ടില്ല…. എനിക്ക് ആകെ ടെൻഷൻ ആയി നന്ദു നടക്കാൻ പോയാലും വരാൻ ഇത്ര നേരമൊന്നുമെടുക്കില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ചേച്ചിയോട് അവളേ കാണാനില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു.. പിന്നേ ചേച്ചിയും എന്റൊപ്പം കൂടി… ഞങ്ങളുടെ തിരച്ചിൽ കണ്ടിട്ട് ബാക്കി ഉള്ളവരും കാര്യം ചോദിച്ചു. അവരോടും പറയേണ്ടി വന്നു….വീടുമുഴുവൻ അരിച്ചു പെറുക്കിയെങ്കിലും അവളേ മാത്രം കണ്ടെത്താൻ ആയില്ല എല്ലാവർക്കും ടെൻഷൻ ആയി… അമ്മ ഓക്കേ തളർന്ന അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു…. “

 

ചേച്ചി നടന്ന ഓരോ കാര്യവും വള്ളി പുള്ളി തെറ്റാതെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു

 

“എന്നിട്ട്… ”

 

ഞാൻ ചേച്ചിയോടായി വീണ്ടും ചോദിച്ചു..

 

“എന്നിട്ട് അച്ഛനും മാമനും അരുൺ ചേട്ടനും അർജുനും പിന്നേ കുറച്ച് പണിക്കാരും കൂടേ… തറവാട്ടിന്റെ ചുറ്റുപാടും കൂടേ തിരിഞ്ഞു അപ്പോഴും അവളേയോ അവളേ സംബന്ധിച്ച് ഒന്നിനെയോ കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചില്ല… ഏറെ നേരത്തെ തിരച്ചിലിനോടുവിൽ അർജുനും അരുൺ ചേട്ടനും ഒഴിച്ച് ബാക്കി ഉള്ളവർ എല്ലാവരും തിരിച്ചു വന്നു… നന്ദുവിനെ അവരുടെ കൂടേ കാണാത്തത് കൊണ്ട് എല്ലാവരും ഭയന്നിരുന്നു അമ്മയും തളർന്നു വീണിരുന്നു…. അരുൺ ചേട്ടന്റെയും അർജുന്റെയും ഫോണിലേക്ക് മാറി മാറി വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവർ ഫോൺ എടുത്തില്ല… എന്ത് തന്നെയായാലും അവർ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ നന്ദു കൂടേ ഉണ്ടാവണെ എന്ന ഒറ്റ പ്രാർത്ഥന മാത്രമായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും… അവർക്കായി ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തു തന്നെയായി കാത്തിരുന്നു… സമയം നല്ലവണ്ണം കഴിഞ്ഞിരുന്നു… കുറേ കഴിഞ്ഞതും ദൂരേ നിന്നും അവർ വരുന്നത് കണ്ടു.. നടന്നു വരുന്ന അരുണേട്ടന്റെ കയ്യിൽ നന്ദുവും ഉണ്ട് പക്ഷേ…. പക്ഷേ….. ”

 

ഇത്രയും പറഞ്ഞതും ചേച്ചി കരയാൻ തുടങ്ങി….

 

“പാറു… നീ കർത്തുനേം വിളിച്ചോണ്ട് ഇവിടുന്ന് പോക്കേ… ”

 

ചേച്ചി പാറുനോടായി പറഞ്ഞു…

 

പാറു ചേച്ചിയെയും കൂട്ടി റൂമിന് വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി…ഞാൻ കാരണം ചേച്ചി പിന്നേയും കരഞ്ഞു എന്നത് ആലോചിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് നീറാൻ തുടങ്ങി…

 

“നിനക്ക് ഇപ്പോ അവളേ കരയിപ്പിച്ചപ്പോ സമാധാനമായോ സിദ്ധു…”

 

ചേച്ചിയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് എനിക്ക് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു…. തെറ്റ് എന്റെ ഭാഗത്താണ് എന്നേ പോലെ അവർക്കും വിഷമം കാണും എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചില്ല..

 

“സാരല്ല പോട്ടെ…. നിനക്ക് അറിയാവുന്നത് അല്ലേ അവർ തമ്മിലുള്ള ബോണ്ടിങ്… ഇങ്ങ് വന്നേ…”

 

എന്റെ മുഖം മാറിയത് കണ്ട് ചേച്ചി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം കെട്ടി പിടിച്ചു…

 

“അരുണിന്റെ കായ്യിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു നന്ദു. മൂക്കിൽ നിന്നും രക്തവും ദേഹത്ത് നിറയെ മണ്ണും പിന്നേ കഴുത്തിൽ ആരോ പിടിച്ചതിന്റെ പാടും ഓക്കേ ഉണ്ടായിരുന്നു..”

 

അൽപ്പം നേരത്തിനു ശേഷം ദേവുചേച്ചി ബാക്കി നടന്ന കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി…

 

ചേച്ചിയേ ആരോ വേദനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറാൻ തുടങ്ങി….

 

“ആരാ.. അത്… ചേച്ചിയെ വേദനിപ്പിച്ചവൻ ആരാ… ”

 

അവൻ ഏത് മൈരൻ ആണ് എന്ന് മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു എനിക്ക്…

 

“അത് അറിയുങ്കി ഞാൻ ഇവിടേ വെറുതെ ഇരിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ നിനക്ക്…നന്ദു ഉണരട്ടെ ചോദിക്കാം.. പക്ഷേ നീ ചോദിച്ച പോലേ എടിപിടി എന്നല്ല പതുക്കെ… മനസ്സിലായോ…? ”

 

“മ്മ്…. ”

 

“അപ്പോ ചേച്ചിയേ എവിടുന്നാ കിട്ടിയേ… ”

 

“അതോ.. അത് ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്തു നിന്നും.. ”

 

“ഏത്… ”

 

“ക്ഷേത്രത്തിൽ പോവുന്ന വഴി ആ കാട്ടിലെ വീടില്ലേ… അവിടേ….നിന്നും.. “

 

“അവിടെ എങ്ങനെ എത്തി… ”

 

“അറിയില്ല… ”

 

ചേച്ചി അവിടേ ഒറ്റക്ക് എന്തായാലും പോവില്ല…. എന്നിട്ടും ചേച്ചി അവിടേ എത്തിയുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ…കൂടേ കഴുത്തിലെ പാടും മൂക്കിലെ രക്തവും…. ദേഹത്തെ മണ്ണും

 

ആലോചിക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്തോ ഒരു അരുതാത്ത പേടി മനസ്സിനുള്ളിൽ കയറി…

 

ചേച്ചിക്ക് ലൈംഗികമായി എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ എന്നുള്ള ചിന്ത മനസ്സിൽ നിന്നും പോവുന്നില്ല..

 

“നന്ദു ചേച്ചിക്ക് വേറേ എന്തെങ്കിലും അരുതാത്തത് സംഭവിച്ചോ..”

 

ഞാൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാണ് അത് ചോദിച്ചത്… എനിക്ക് അതിനുള്ള ഉത്തരം വേണമായിരുന്നു..

 

“ഏയ് അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല… ”

 

എന്റെ ചോദ്യത്തിലേ അർത്ഥം മനസ്സിലായ ചേച്ചി മറുപടി പറഞ്ഞു…

 

അതുകേട്ടപ്പോൾ സമാധാനമായെങ്കിലുംസന്തോഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..

 

ഞാൻ നന്ദു ചേച്ചിയുടെ അടുത്തായി പോയി ഇരുന്നു… പതിയേ ചേച്ചിയുടെ തലയിൽ തലോടി…

“അവൾ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ വാ നമ്മുക്ക് പോവാം… ”

 

ചേച്ചി അതും പറഞ്ഞു കയ്യിൽ പിടിച്ച് റൂമിന് വെളിയിലേക്ക് നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും..

 

നന്ദു ചേച്ചിയിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു….

 

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും ഞാൻ കാണുന്നത്.. മയക്കത്തിൽ നിന്നും എണീക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നന്ദു ചേച്ചിയെയാണ്… ആ കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. കണ്ണടച്ചിട്ടാണെങ്കിലും ആ കൃഷ്ണമണിയുടെ ചലനം വളരേ വേഗത്തിൽ ആണ്….

 

“നന്ദു…. ”

 

ദേവു ചേച്ചി ചേച്ചിയെ തട്ടിയുണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.. പൊടുന്നനെ ചേച്ചി ഞെട്ടിയുണർന്നു… വിയർക്കുന്നുണ്ട് വിറക്കുന്നുണ്ട്.

 

പേടിയോടെ ചുറ്റും നോക്കുകയാണ് ചേച്ചി.

 

ചുറ്റും നടക്കുന്നത് ഓക്കേ മനസിലാക്കാൻ കുറച്ച് നേരം വേണ്ടി വന്നു…

 

“നന്ദു…….മോളേ… ”

 

ദേവുചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിയേ കെട്ടിപിടിച്ചു. പക്ഷേ ചേച്ചിയിൽ നിന്നും ഒരു ചലനവുമില്ല എന്തോ ഒരു ഷോക്കിൽ ഇരിക്കുന്നപോലെ… ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വികാരവുമില്ല…

 

“ചേച്ചി.. ”

 

എന്റെ വിളിയിൽ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…

 

ചേച്ചി ഞാൻ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് അപ്പോഴാണ് നോക്കുന്നത് തന്നെ… തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ചേച്ചി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കി നിന്നു.. പക്ഷേ ആ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവവെത്യാസവും കാണുന്നില്ല… കുറച്ച് കഴിഞ്ഞതും ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഈറൻ പടരാൻ തുടങ്ങി… അതൊരു കരച്ചിലായി മാറാൻ അതികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല. ശബ്ദമില്ലാതെ കണ്ണു നീർ പൊഴിക്കുകയാണ് ചേച്ചി…

 

ആ ഒരൊറ്റ കാഴ്ച മതിയായിരുന്നു എന്റെ ഹൃദയം തകർക്കാൻ….

 

“എന്താടാ…. ”

 

ദേവുചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിയോടായി ചോദിച്ചു…വല്ലാത്ത വാത്സല്ല്യവും, സ്നേഹവും, വിറയലും ഓക്കേ നിറഞ്ഞ ഒരു വിളിയായിരുന്നു അത്..

 

നന്ദു ഒന്നുമില്ല എന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി… ആ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

 

ശേഷം.. ചേച്ചി ദേവുച്ചേച്ചിയുടെ കൈ വലയങ്ങളിൽ നിന്നും മാറി എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു…

 

ഓരോ ചുവട് വാക്കുമ്പോഴും… ചേച്ചിയുടെ വിതുമ്പൽ കൂടി കൂടി വന്നു… എന്റെ അടുത്തെത്തിയതും ചേച്ചി വളരെ ശക്തിയിൽ എന്നേ കെട്ടിപിടിച്ചു… അത്ര നേരം പിടിച്ചു നിന്ന കണ്ണീരൊക്കെ ധാര ധാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി… അതൊരു പൊട്ടി കരച്ചിലിൽ ആണ് അവസാനിച്ചത്…. ചേച്ചിയുടെ കാലുകൾ നിലത്ത് ഉറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

 

കരയുന്നതിനിടയിൽ ചേച്ചിക്ക് ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..

അത്രക്കും ഉച്ചത്തിലും ശക്തിയ്യിലുമായിരുന്നു കരച്ചിൽ…

 

ചേച്ചി എന്നല്ല ഒരാൾ പോലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല….

 

ചേച്ചിയുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടു ദേവുചേച്ചി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു… ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ചേച്ചിയേ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും ഫലം കണ്ടില്ല…

 

ചേച്ചിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടിട്ടാവണം അടിയിൽ ഉള്ളവർ പോലും മുകളിലേക്ക് ഓടി വന്നു…

 

കാർത്തു ചേച്ചിയും പാറവും അമ്മയും ഒക്കെ ഓടി വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയുന്ന നന്ദു ചേച്ചിയെയാണ്. ചേച്ചിയെ കണ്ടതും അമ്മയും കാർത്തു ചേച്ചിയും വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി….

 

എല്ലാവരും മാറിമാറി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ മേലുള്ള ചേച്ചിയുടെ പിടിത്തം കൂടിക്കൂടി വരിക എന്നല്ലാതെ കുറയുന്നില്ല….

 

കുറച്ച് അധികം നേരം വന്നു ചേച്ചി ഒന്ന് ശാന്തമാവാൻ…

 

പക്ഷേ അപ്പോഴും ക്ഷീണം വിട്ടു പോയിരുന്നില്ല…

 

ഏറെ നേരത്തെ കരച്ചിലിനോടുവിൽ ചേച്ചി വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു…

 

ദേവു ചേച്ചി പിന്നേ അവിടേ ആരെയും നിർത്തിയില്ല… എല്ലാവരോടും പുറത്തേക്ക് പോവാൻ പറഞ്ഞു…. കാർത്തു ചേച്ചിയൊഴിച്ചു ബാക്കി ഉള്ളവർ ഓക്കേ റൂമിന് വെളിയിലോട്ട് ഇറങ്ങി…

 

ആർക്കും ഒന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. എങ്ങും നിശബ്ദത മാത്രം..

 

കുറച്ച് നേരം ഞാനും ഉറങ്ങി… ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും പോയില്ല.. അത്രക്കും ക്ഷീണം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു… കല്ല്യാണിയുടെ അവസ്ഥയും മറിച്ചാല്ലായിരുന്നു…. ഉറങ്ങി എണീക്കുമ്പോൾ നേരം ഏകദേശം വൈകുന്നേരമായിരുന്നു….

 

ഇതിനിടയിൽ….നന്ദു ചേച്ചി എണീക്കുകയും കാർത്തു ചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിക്ക് ഫുഡ്‌ വാരികൊടുക്കുകയും ഓക്കേ ചെയ്തിരുന്നു…. ക്ഷീണം വിട്ടുമാറാത്ത ചേച്ചി പിന്നേയും ഉറങ്ങി…

 

കക്ഷി ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങുകയാണ്…

 

നന്ദു ചേച്ചിയോട് നടന്നതിനെ പറ്റി ഒന്നും ചോദിക്കരുത് എന്ന കർശന നിർദേശമുണ്ടായിരുന്നു ദേവൂചേച്ചിയിൽ നിന്നും…

 

അത്കൊണ്ട് ആരും ചേച്ചിയോട് ഒന്നും ചോദിക്കാൻ നിന്നില്ല.. പക്ഷേ എല്ലാവരും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി….

 

 

 

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി… ഏകദേശം രണ്ടു മാസത്തിനടുത്തായി ഞങ്ങൾ ഇവിടേ വന്നിട്ട്…

 

പതിയേ പതിയേ… നന്ദു ചേച്ചിയും നോർമൽ ആവാൻ തുടങ്ങി…. അതിന് കൂടുതൽ സഹായിച്ചത് ലൂസിയാണ്…

 

ആ നായകുട്ടിക്ക് കല്ല്യാണി ഇട്ട പേരാണ് ലുസി…കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ ലുസി എല്ലാവരോടുമായി കൂട്ടായി…

 

ഞാൻ കല്ല്യാണിയുമായി കൂടുതൽ അടുക്കാൻ തുടങ്ങി.. പക്ഷേ കാര്യമായി ഒന്നും തന്നെ നടന്നില്ല കാരണം അതിനുള്ള ഒരു മനസികാവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല ഞാൻ…

 

കല്ല്യാണിയോടുള്ള എന്റെ പെരുമാറ്റം മാറിയത് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു…. ആ കാര്യത്തിൽ എല്ലാവരും ഹാപ്പിയാണ്..

 

പക്ഷേ സഹിക്കാൻ പറ്റാത്തത്… ചേച്ചിമാരുടെ കളിയാക്കൽ ആണ്…

 

പ്രത്യേകിച്ച് പാറു… 😤

 

‘ഓഹ് എന്തൊക്കെയായിരുന്നു… ഇവളെ ചത്താലും കെട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നവനാ.. ഇപ്പോൾ കിടക്കുന്നടക്കം അവളുടെ മടിയിൽ ആണ്…’

 

അങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കളിയാക്കൽ ഓക്കേ തുടങ്ങി… എനിക്ക് അതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു ചളിപ്പ് ഓക്കേ തോന്നുമെങ്കിലും… പതിയേ പതിയേ അതൊക്കെ മാറി വരാൻ തുടങ്ങി…കല്ല്യാണി പിന്നേ ആദ്യം മുതലേ കൂൾ ആണ്.. അവൾക്ക് അങ്ങനെ നാണോം മാനോ ഇല്ലാത്തോണ്ട് കുഴപ്പമില്ല…

 

പക്ഷേ എന്തൊക്കെയായാലും മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പേടിതന്നെയാണ്…

ഓരോ ദിവസം കഴിയുമ്പോഴും ആ പേടി എന്തെന്നില്ലാത്ത കൂടി കൂടി വരാൻ തുടങ്ങി..

 

 

എന്നിരുന്നാലും വലിയ കുഴപ്പങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ പോയികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാവർക്കുമായി എന്തോ സ്പെഷ്യൽ പൂജ ഓക്കേ ഉണ്ടെന്നും… എല്ലാവരോടും നിർബന്ധമായും വരണമെന്നും എ ആ കള്ള താടി മാണിക്യൻ പറഞ്ഞത്….

 

എനിക്ക് വലിയ താൽപ്പര്യമൊന്നും തോന്നിയില്ലെങ്കിലും ബാക്കി ഉള്ളവർ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ…

 

അങ്ങോട്ട് പോകുന്നതിന്റെ തിരക്കിലാണ് ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും…

 

നടന്ന് തന്നെയാണ് പോകേണ്ടത്…

 

എല്ലാവരെയും കാണാൻ പ്രേത്യേക ഭംഗി തോന്നി…കല്ല്യാണിയുടെ കാര്യം പിന്നേ പറയേണ്ടല്ലോ…

 

ക്ഷേത്രത്തിലെക്കുള്ള… ആ കാട്ടിലെ വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി…..അന്നത്തെ സംഭവത്തിനുശേഷം ആ വഴിയൊക്കെ നല്ല വൃത്തിയാക്കി കമ്പിവേലികൊണ്ട് കെട്ടി വച്ചിട്ടുണ്ട്..

 

ഞങ്ങൾ എന്ന് വച്ചാൽ ഞാനും കല്ല്യാണിയും ദേവുചേച്ചിയും, നന്ദു ചേച്ചിയും പിന്നേ അരുണും..

 

 

ഈയിടെയായി ദേവൂചേച്ചിയെ കാണുമ്പോൾ അരുണിന് ഇളക്കം കൂടുതൽ ആണ്… 😤ചേച്ചിയും അരുണിനോട് ഇപ്പോൾ നല്ല കമ്പനിയാണ്..

 

പിന്നെ നന്ദുചേച്ചിയെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന ആൾ അല്ലേ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ ഒന്നും പോയില്ല..

 

ബാക്കി ഉള്ളവർ എല്ലാവരും ആദ്യമേ പോയി…നേരം അൽപ്പം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു…

 

കളിയും ചിരിയും തമാശയും ഒക്കെയായി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കാട്ടിലൂടെ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ നന്ദു ചേച്ചി ഒരു സ്ഥലമെത്തിയപ്പോൾ പൊടുന്നനെ നിന്നു …

 

ഞങ്ങൾ ചേച്ചിയെ നോക്കുമ്പോൾ ചേച്ചി ഒരു ദിശയിലേക്കായി നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്…

 

അവിടേ കുറച്ച് ദൂരത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നത് ആ ആളാണക്കമില്ലാത്ത വീടാണ്… ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ട വീട്.. ചേച്ചിയേ ബോധമില്ലാതെ കിട്ടിയ വീട്….

 

അങ്ങോട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ തന്നെ ദേഹമാസകലം ഒരു കുളിരു കോരി…

 

വല്ലാത്ത ഒരു നിശബ്ദത അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു….

 

ആ ചെറിയ വീട് കാണുമ്പോൾ തന്നെയറിയാം… ഒരുപാട് വർഷമായി ആ വീട് ഇവിടേ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നുഎന്ന്.. എന്നിട്ട്പോലും അത്രയും വർഷത്തിന്റെ പഴക്കം ആ വീട്ടിൽ കാണുന്നില്ല…..

 

ചേച്ചി ആ കാഴ്ച്ചയിൽ മുഴുകി നിൽക്കുകയാണ്…

 

“നന്ദു… ”

 

ദേവുചേച്ചി തട്ടിവിളിച്ചപ്പോളാണ് ചേച്ചി പരിസര ബോധം വീണ്ടെടുത്തത്…

 

“എന്താ അങ്ങോട്ട്… നോക്കുന്നേ..”

 

ദേവുചേച്ചി നന്ദുചേച്ചിയോടായി തിരക്കി…

 

“ഏയ് ഒന്നുല്ല ചേച്ചി… ഞാൻ വെറുതെ.. ”

 

അതും പറഞ്ഞു നന്ദു ചേച്ചി വീണ്ടും നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞതും ദേവുചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിയുടെ കയ്യിലായി കയറി പിടിച്ചു…

 

ദേവൂചേച്ചിയെ കണ്ടാൽ അറിയാം ചേച്ചി രണ്ടും കല്പിച്ചാണ് എന്ന്…

 

“നന്ദു…. ”

 

“എന്താ ചേച്ചി.. ”

 

“നിനക്ക് ഞങ്ങളോട് എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ഉണ്ടോ… ”

 

വളരെ ഉറച്ച ശബ്ദമായിരുന്നു ദേവൂചേച്ചിയുടേത്..

 

ചേച്ചിയെ കണ്ടാൽ അറിയാം ചേച്ചി കാര്യമറിയാതെ പിന്മാറില്ല എന്ന്…

 

അതും നന്ദു ചേച്ചിക്കും മനസ്സിലായി കാണണം…

 

“ചേച്ചി… അത്… ”

 

ചേച്ചിയുടെ മറുപടിക്കായി ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കാതോർത്തു..

 

“മ്മ്… അന്ന്… ”

 

“അന്ന് ഞാൻ നമ്മുടെ സിദ്ധുനെ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടിരുന്നു…പക്ഷേ വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല അത്..”

 

“പിന്നേ… ”

 

“അന്ന് ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞായിരുന്നില്ലേ സിദ്ധു ചോരയിൽ കുളിച്ചുകിടക്കുന്നത്… അത് ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്തായിരുന്നു… ”

 

നന്ദു ചേച്ചി ആ വീടിനെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു പറഞ്ഞു… പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും കല്ല്യാണി എന്റെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു.. ഞാൻ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ എന്നേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്… അവളുടെ മുഖത്ത് മിന്നി മറയുന്ന ഭാവ വ്യത്യാസം ഞാൻ കണ്ടു

 

“പക്ഷേ അന്ന് കണ്ടതുപോലെയായിരുന്നില്ല… സിദ്ധു രക്ഷക്കായി…. എന്നേ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു….സ്വപ്നമാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും സിദ്ധുന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ നിന്നും പോയില്ല….ഉള്ളിലെ പേടി സഹിക്കാൻ വയ്യാതെയായപ്പോൾ ഞാൻ സിദ്ധുനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു… പക്ഷേ റിങ് ചെയ്യുന്നു എന്നല്ലാതെ ആരും ഫോൺ എടുത്തില്ല… അതുംകൂടെയായപ്പോൾ ഉള്ളിലെ പേടി വർധിച്ചു വന്നു… ഇവിടേ വന്ന് എല്ലാം ഒരിക്കൽ കൂടി സ്വപ്നമാണ് എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താതെ എനിക്ക് സമാധാനം വരില്ലായിരുന്നു.. നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങളും സമ്മതിക്കില്ല എന്ന് തോന്നി അതാ ഞാൻ…”

 

എല്ലാം പറഞ്ഞ ശേഷം ചേച്ചി തലകുനിച്ചു….

 

ഞാൻ അന്ന് ഫോൺ എടുത്തായിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു….

 

“നിനക്ക് എന്നോടെങ്കിലും പറയാമായിരുന്നില്ലേ നന്ദു…. നിങ്ങടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും റിസ്ക് എടുത്തിട്ടുണ്ടോ….”

 

ദേവുചേച്ചി വളരേ ദയനീയമായാണ് അത് പറഞ്ഞത്…..

 

“സോറി ചേച്ചി… ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും ഞാൻ ചെയ്യില്ല…. സത്യം… ”

 

അതും പറഞ്ഞു നന്ദു ചേച്ചി ദേവൂചേച്ചിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു….

 

“പോട്ടെ… സാരല്ല….. ഇവിടേ വന്നതിന് ശേഷം പിന്നേ എന്താ ഉണ്ടായത്….”

 

ദേവുചേച്ചി നന്ദു ചേച്ചിയേ തന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്നും അടർത്തിമാറ്റി വീണ്ടും തിരക്കി….

 

“ഞാൻ… ഞാൻ.. ഇവിടേ വന്നപ്പോൾ അടഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.. ആ വീട്.. എല്ലാം എന്റെ തോന്നലാണ് എന്ന് മനസിലായപ്പോൾ… മനസ്സിന് വല്ലാതെ ആശ്വാസം തോന്നി…. അങ്ങനെ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ നിന്നപ്പോൾ ആണ്…..”

 

ചേച്ചി അതു പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ടു….

 

അത്രയും നേരം ശാന്തമായിരുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൊടുന്നനെ… പല പല ശബ്ദങ്ങൾ രൂപം കൊണ്ടു…. കാക്കയും വവ്വാലും പട്ടിയും പൂച്ചയും.. എല്ലാ മൈരും ഒച്ച ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി…

 

ഇവറ്റകളുടെ ശബ്ദം ഓക്കേ കേട്ട് മനസ്സിൽ പ്രാകുമ്പോൾ ആണ് സൈഡിൽ നിന്നും ഒരു തോണ്ടൽ..

 

ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി കല്യാണിയാണ്..

 

“എന്താടി.. ”

 

ഞാൻ അവളോട് കണ്ണുരുട്ടി പറഞ്ഞു…

 

“നമ്മുക്ക് ഇവിടേ നിന്നും പോയാലോ… എനിക്ക് മനസ്സിന് എന്തോപോലേ തോന്നുന്നു… ”

 

ഈ ശബ്ദങ്ങൾ ഓക്കേ കേട്ട് പേടിച്ചിണ്ടാവും പാവം… പിന്നേ ഇരുട്ടും കൂടി കൂടി വരുവാണ്..

 

“ശൂ… ”

 

ഞാൻ അവളോട് ചുണ്ടിൽ കൈവച്ചു മിണ്ടരുത് എന്ന് പറഞ്ഞു…

 

പിന്നേ അവളും ഒന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല.. എന്റെ ശരീരത്തോട് കൂടുതൽ ചേർന്നു നിന്നു… ഞാനും അവളേ ചേർത്ത് പിടിച്ചു…

 

“തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ നിന്നപ്പോൾ ആണ്…..”

 

നന്ദു ചേച്ചി നിർത്തിയവിടം നിന്നും ദേവു ചേച്ചി പിന്നെയും ചോദ്യം ചോദിച്ചു… വീണ്ടും എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ നന്ദുചേച്ചിയിലേക്കായി…

 

“തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ നിന്നപ്പോൾ ആണ്…..വീട്ടിൽ നിന്നും ഒരു വിളിക്കേട്ടത്… അത് എന്റെ തോന്നലാവും എന്ന് വിചാരിച്ചു പിന്നേയും നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു വിളി കേട്ടു.. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്… അവർ രക്ഷക്ക് വിളിക്കുന്നപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്…..”

 

“എന്നിട്ട്… ”

 

ഇപ്രാവശ്യം അരുൺ ആയിരുന്നു അത് ചോദിച്ചത്… അവനേ കണ്ടാൽ അറിയാം ത്രില്ല് അടിച്ചു ഇരിക്കാണ് എന്ന്…

 

“ഞാൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് പതുക്കെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി… പേടി തോന്നിയെങ്കിലും… ഞാൻ യാന്ദ്രികമെന്നോണം നടന്നു… ഓരോ ചുവടു വാക്കുമ്പോഴും… ആ സ്ത്രീയുടെ.. രക്ഷിക്കണേ… രക്ഷിക്കണേ.. എന്നുള്ള ശബ്ദം കൂടി വന്നു… ഞാൻ ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്തു എത്തിയതും ആ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വാതില്ലേക്ക് നോക്കി..ആരോ പൂജിച്ചു കെട്ടിയ കുറേ ചരടുകൾ കാണാം…. ഇത്രമാത്രമേ എനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ളൂ ബാക്കി ഒന്നും എനിക്ക് ഓർമയില്ല….”

 

ചേച്ചി പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും വീണ്ടും ചുറ്റുപാടിൽ നിന്നും ശബ്ദങ്ങൾ ഉയരൻ തുടങ്ങി… പക്ഷേ മുന്നത്തേതിനേക്കാൾ കുറച്ചുകൂടി ശബ്ദം കൂടിയിരുന്നു….

 

“ദേവു ചേച്ചി നമ്മുക്ക് ഇവിടേ നിന്നും പോവാം… ”

 

കല്ല്യാണിയാണ്… അവൾ ഒരുതരം പേടിയോടെയാണ് അത് പറഞ്ഞത്… പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു… ഇവിടേ നിൽക്കുന്നത് അത്ര നല്ല കാര്യമല്ല എന്ന്…..

 

“മ്മ്… പോട്ടെ സാരല്ല…. ഇനി ഇത്പോലെ എന്തെങ്കിലും നീ ചെയ്യ്… കാണിച്ചു തരാം ഞാൻ… നടക്ക്…. ”

 

ചേച്ചി ഒരു താക്കീത് എന്നപോലെ പറഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി…

 

പോവുന്നതിനു മുന്പേ ഞാൻ ആ വീടും പരിസരവും ഒന്ന്‌ നന്നായി വീക്ഷിച്ചു…

 

ഞാൻ കല്ല്യാണിയേ നോക്കിയപ്പോൾ കാണുന്നത് നടന്നുകൊണ്ട് ഓടുന്നതാണ്…

 

ആ കാട് കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങൾ ആ പാടത്തു എത്തി.. എല്ലാവരും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോവുന്നതിരക്കിൽ ആണ് നല്ല തിരക്ക് കാണാം…

 

ബാക്കി എല്ലാവരും ഉത്സവ പറമ്പിൽ ഞങ്ങളേം കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ്… കൂടേ മാണിക്യനും ഉണ്ട്….

 

 

എന്ന പോയാലോ…. ഞങ്ങൾ അവരുടെ അടുത്ത് എത്തിയതും അമ്മ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു…. ക്ഷേത്രത്തിന് ഉള്ളിലേക്ക് പോവുന്ന കാര്യമാണ്..

 

“ഞാനൊന്നും വരുന്നില്ല… ”

 

ഞാൻ എടുത്തടിച്ചത് പോലേ പറഞ്ഞു…

 

അമ്മ മുഖം തിരിച്ചു ദേവുചേച്ചിയെ നോക്കി… ചേച്ചി അപ്പോൾ തന്നെ മുഖം തിരിച്ചു… ചേച്ചിയുടെ മറുപടിയും അമ്മക്ക് കിട്ടി…

 

അമ്മ ദയനീയമായി മാണിക്യനെ നോക്കി…

 

“അത്.. സാരല്ല്യ… വരുന്നവർ വന്നാൽ മതി… എല്ലാവരും ഇവിടേ തന്നെയുണ്ടല്ലോ… കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല…”

 

അയാൾ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു…

 

ഓ പിന്നേ….ഇനി അയാൾ കുഴപ്പം ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും ഞാൻ പോവില്ല… 😏

 

ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് കണ്ടതുകൊണ്ടാവണം എല്ലാവരും ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നടന്നു…

 

ഞാനും ദേവുചേച്ചിയും.. കുറച്ചു മാറിയുള്ള ആ ആൽമരത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള ഇരിപ്പിടത്തേക്കും…. അവിടേ ആകെ രണ്ട് ചെറിയ ചെക്കന്മാരെ ഉള്ളു. അവരെകൊണ്ട് ഉപദ്രവമൊന്നുമുണ്ടാവില്ല.. സമാധാനമായി ഇരിക്കാം…

 

ഞങ്ങളുടെ കാലൊച്ചയല്ലാതെ വേറേ ആൾക്കാരുടെ കാലൊച്ചയും പിറകിലായി കേൾക്കാം…

 

ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കാണുന്നത്.. അരുണിനെയും കല്ല്യാണിയെയുമാണ്…

 

കല്ല്യാണിയുടെ കാര്യം ഓക്കേ അവൾ എനിക്ക് ഒപ്പം തന്നെയാണ് എപ്പോഴും… പക്ഷേ അരുണിന് എന്താ… അവന്റെ ചാട്ടം ഓക്കേ എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്.. എന്റെ കൊക്കിനു ജീവൻ ഉള്ളടത്തോളം കാലം അത് നടക്കില്ല… 😤

 

“അഹ്… നിങ്ങൾ അപ്പോ അവരോടൊപ്പം പോയില്ലേ…. ”

 

ചേച്ചി അവരോടായി ചോദിച്ചു…

 

“ഇല്ലേച്ചി…അവിടേ പോയാൽ ബോറടിച്ചു ചാവും… ”

 

കല്ല്യാണി എന്റെ കയ്യിൽകൂടേ കൈ കോർത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

 

അവളുടെ കാട്ടികൂട്ടൽ ഓക്കേ കണ്ടിട്ട് ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ള ചിരി വിരിയുന്നത് കാണാം…

 

ഈ കുരിപ്പ് മനുഷ്യനെ നാണം കെടുത്തും… 😤

 

“അപ്പോ നീ എന്താ പോവാഞ്ഞേ… ”

 

ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത ചോദ്യം അരുണിനോടായി…

 

“ഏഹ്.. ഞാനോ… ഞാൻ.. ഞാൻ വിചാരിച്ചു.. നേരത്തെ പറഞ്ഞ കഥയുടെ ബാക്കി പറഞ്ഞു തരാം എന്ന്…”

 

ഉഫ് നാച്ചുറൽ ആക്ടിങ്…. ഇവാനാണ് ശെരിക്കും മൂവി ഫീൽഡ് ചേരുന്നത്.. അമ്മാതിരി അഭിനയമല്ലേ…

 

“ആണോ… എന്ന വേഗം വാ….”

 

അവന്റെ ഡയലോഗിൽ ചേച്ചിയും ഫ്ലാറ്റ്…

 

ഈ നേരത്തെ പറഞ്ഞ കഥ ഇല്ലേ… അത് അരുൺ കേസ് തെളിയിച്ചിട്ടുള്ള കഥയാണ് ട്ടോ… ഒരു നാല്പത് ശതമാനം സത്യവും പിന്നേ ബാക്കി അറുപതു ശതമാനം വെള്ളവും ചേർത്തൊരു കഥ…

 

ചേച്ചിക്ക് പിന്നേ…. ത്രില്ലിങ് ആയിട്ടുള്ള എന്ത് കണ്ടാലും കേട്ടാലും പുള്ളിക്കാരി ഓൺ ആവും…

 

പാവം ചേച്ചി…

 

ഞങ്ങൾ നാലുപേരും… ആ ആൽ തറയിൽ പോയി ഇരുന്നു….

 

ഇരുന്നതും അരുൺ അവന്റെ തള്ള് തുടങ്ങി…ചേച്ചിയും കല്ല്യാണിയും അവന്റെ തള്ള് കേട്ട് അങ്ങനെ ഇരിക്കാണ്…

 

മൈര് ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ കേട്ടിരിക്കുന്നു ആവോ…

 

എനിക്ക് വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലാത്തോണ്ട്… ഞാൻ പതിയെ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു…

 

നല്ല തണുത്ത കാറ്റും ശുദ്ധമായ വായുവും… ഹോ.. സ്വർഗം….

 

“ഒന്ന് തള്ളാണ്ടേ പോയെടാ ഇവിടുന്ന്… ”

 

കണ്ണടച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ആണ് സൈഡിൽ നിന്നും ആ രണ്ടു ചെക്കന്മാരുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്.. അരുണിന്റെ തള്ളിനെക്കാളും നല്ലത് ഇത് തന്നെ… എന്റെ ശ്രദ്ധ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കൊടുത്തു….

 

“എടാ.. സത്യായിട്ടും…. “

 

“എടാ ഈ പ്രേതോം പിശാഷും ഓക്കേ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ ആണ്… അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല…. ”

 

“അല്ല മോനെ… ഈ പ്രേതം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ശരിക്കുമുള്ളതാണ്.. ഞാൻ കണ്ടതല്ലേ കുറച്ച് ദിവസം മുന്നേ ഒരു ചേച്ചീനെ പ്രേതം പിടിക്കുന്നത്… ”

 

“അതൊക്കെ നിനക്ക് തോന്നിതാവും… ”

 

“അല്ലടാ… മറ്റേ കാട്ടുകൂടെ പോകുന്ന വഴി ഒരു വീടില്ലേ അവിടുന്ന് കണ്ടതാ ഒരു ചേച്ചിനെ പ്രേതം പിടിക്കുന്നത്…. ”

 

😳

 

അവരുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.. ഇനി ഇവർ പറയുന്നത് നന്ദു ചേച്ചിടെ കാര്യമാവോ…

 

ഞാൻ ഒരു ഞെട്ടലിൽ കിടന്നിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേറ്റു…..

 

“എന്താടാ… ”

 

ചേച്ചിയാണ്… എന്റെ പെട്ടന്നുള്ള വെപ്രാളം കണ്ടിട്ട് ചോദിച്ചതാവും… പക്ഷെ അതിനൊന്നും മറുപടി കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് നേരമോ ക്ഷമയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

 

 

“ഡാ…. ”

 

ഞാൻ ആ ചെറുക്കന്മാരെ വിളിച്ചു… പെട്ടന്നുള്ള വിളിയായത്കൊണ്ട് ശബ്ദം കുറക്കാൻ ഒന്നും പറ്റിയില്ല…

 

എന്റെ വിളികെട്ടിട്ടാവണം… ചെക്കന്മാരുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിറയൽ കാണാം…

 

“ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ…”

 

അവരോട് ഞാൻ കൈ കാണിച്ച് വരാൻ പറഞ്ഞു…

 

മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും അവർ എന്റടുത്തു എത്തി…

 

“നീ പറഞ്ഞ പ്രേതത്തിന്റെ കഥ ഇല്ലേ അതിന്റെ ബാക്കി പറഞ്ഞേ….”

 

അതിൽ ആ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവനെ ചൂണ്ടി ഞാൻ പറഞ്ഞു…

 

അവർ വല്ലാതെ പേടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…

 

“നിനക്ക് എന്താ സിദ്ധു… വയ്യേ…വെറുതെ ആ കുട്ടികളെ പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നേ…. നിങ്ങൾ പൊക്കോ മക്കളെ… ഇവന് പ്രാന്ത..”

 

ദേവു ചേച്ചി ആ കുട്ടികളോടായി പറഞ്ഞു…

അവർ തിരിച്ചു പോവാൻ നിന്നതും….എന്റെ അടുത്ത വിളിയുമെത്തി…

 

“ഡാ… നിന്നോട് ഞാനാ ഇവിടേ വരാൻ പറഞ്ഞത്… ”

 

ആ കുട്ടികൾ ആകെ ഒരു ധര്മസങ്കടത്തിൽ ആണ്… ഇങ്ങനെപോയാൽ ഒന്നും നടക്കില്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി കാരണം ചെക്കന്മാർ ശരിക്കും പേടിക്കുന്നുണ്ട്…

 

കുറച്ച് മയപ്പെടാം….

 

“ഡാ.. മോനെ നീ പറഞ്ഞ ആ കഥയുടെ ബാക്കി ഒന്ന് പറഞ്ഞതാടാ…പറഞ്ഞു തന്നാൽ ദേ രണ്ടാൾക്കും ഞാൻ ഇത് തരാം.. ”

 

പോക്കറ്റിൽ നിന്നും രണ്ട് അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ടെടുത്തു അവരോടായി പറഞ്ഞു…

 

സംഗതി എന്തായാലും ഏറ്റു…

 

“ഏത് മുതലാ.. വേണ്ടേ… ”

 

അവൻ ആ പൈസ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് ചോദ്യഭാവേന ചോദിച്ചു…

 

“ആദ്യം മുതൽ പറഞ്ഞോ…. ”

 

ഞാൻ അവരോടായി പറഞ്ഞു… ചേച്ചിയും കല്ലുവും അരുണും ഓക്കേ ഇവിടേ എന്താ നടക്കുന്നേ എന്ന് മട്ടിൽ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്… അതോടൊപ്പം ചെക്കൻ പറയാൻ പോകുന്ന കഥക്കായി കാതോർക്കുകയും ചെയ്തു…

 

“ഞാനും ഏട്ടനും…. ഉത്സവത്തിന് പോയതായിരുന്നു അന്ന്… ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് അന്നദാനം നടത്തിയ ഇടം ഓക്കേ വൃത്തിയാക്കി ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും സമയം ഒരുപാട് വൈകി…. ചേട്ടൻ എന്നോട് കാട്ടിലൂടെ ഉള്ള എളുപ്പവഴി പോവാം എന്ന് പറഞ്ഞു…. ഞാൻ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും നടന്നില്ല… അങ്ങനെ പാടം കഴിഞ്ഞ് കാട്ടിലൂടെ പോകുമ്പോൾ… ആ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വീട് ഇല്ലേ.. അവിടേ എത്തിയപ്പോൾ ചേട്ടന് ഒരു കാൾ വന്നു….. ചേട്ടൻ കുറച്ച് മാറി നിന്നു ഓരോന്ന് പറയാനും ഉമ്മവെക്കാനും ഓക്കേ തുടങ്ങി ഞാൻ ആണെങ്കിൽ അവിടേ അതൊക്കെ കണ്ട് അങ്ങനെ നിന്നു… ചേട്ടന്റെ ഫോൺ വിളിയും കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ പോവാൻ തുനിഞ്ഞതും ഒരു ചേച്ചി കരയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു… ഞാനും ഏട്ടനും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി…. ഞങ്ങൾ ചുറ്റും നോക്കി ഒന്നും കണ്ടില്ല… പിന്നേയും പോവാൻ തുടങ്ങിയത് ആ ശബ്ദം പിന്നെയും കേട്ടു… പക്ഷേ ആ ശബ്ദം വന്നത്… ആ ആളില്ലാത്ത വീട്ടിൽ നിന്നാണ് എന്ന് മനസ്സിലായി….ഞാനും ചേട്ടനും അങ്ങോട്ട് നോക്കി… അപ്പോൾ ഒരു ചേച്ചി ആ വീടിന്റെ വാതിലും തുറന്നു ഓടി വരുന്നത് കണ്ടു….ഓടിവന്ന ചേച്ചി പെട്ടന്ന് വീണു.. വീണിടത്തു നിന്നും ചേച്ചി ഇഴഞ്ഞു പോവാൻ തുടങ്ങി… ഇടക്ക് ഇടക്ക് ചേച്ചി ആ വാതിലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ടു….ഞാൻ ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞു വാ പോയി രക്ഷിക്കാം എന്ന്.. ചേട്ടനും വാ എന്ന് പറഞ്ഞു ആ വീട്ടിലേക്ക് പോവാൻ നിന്നതും….”

 

അവൻ അതു പറഞ്ഞതും നിർത്തി… അവൻ വളരെ നന്നായി വിയർക്കുന്നുണ്ട്… വിറക്കുന്നുണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ ഒരു വല്ലാത്ത ഒരു തരം പേടി കണ്ടു…ഏതോ ഒരു തരം മാന്ത്രിക ലോകത്ത് എത്തിയത് പോലേ…

 

“നിന്നതും… ”

 

ദേവു ചേച്ചി അവനേ കുലുക്കി പിന്നേയും ചോദിച്ചു….ആ കുലുക്കലിൽ സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത അവൻ വെപ്രാളം പിടിച്ചു ചുറ്റും ഒന്ന്‌ നോക്കി…

ശേഷം ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് മാറി മാറി നോക്കി വീണ്ടും പറയാൻ തുടങ്ങി…

 

“ഞങ്ങൾ ആ ചേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോവാൻ നിന്നതും…. ഒരു രൂപം ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നു….. ആ രൂപത്തെ കണ്ടതും ചേട്ടൻ എന്റെ വായ പൊത്തി മിണ്ടരുത് എന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി… ആ ചേച്ചി വളരെ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിക്കുന്നുണ്ട്… ചേച്ചി എഴുന്നേറ്റ് വീണ്ടും ഓടാൻ തുനിഞ്ഞതും ആ രൂപം ചേച്ചിടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു… ശേഷം ചേച്ചിടെ കഴുത്തു പിടിച്ചു പൊക്കി… ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദവും അനക്കവും പതിയെ പതിയെ നിലക്കുന്നത് പോലേ തോന്നി… ഞാനും ഏട്ടനും പേടികൊണ്ട് വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. ഒട്ടും അങ്ങാതെ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും അവിടേ അതൊക്കെ കണ്ട് അങ്ങനെ നിന്നു….. ആ രൂപം ചേച്ചിയേ പിടിച്ചു വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആണ് ആരോ ടോർച് അടിക്കുന്നത് കണ്ടത്. അങ്ങോട്ട് നോക്കുമ്പോൾ രണ്ട് പേർ നടന്നു വരുന്നു…. അവർ വരുന്നത് നോക്കി എനിക്ക് പെട്ടന്നാണ് ആ ചേച്ചിയുടെ കാര്യം ഓർമവന്നത്

ശേഷം ആ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ചേച്ചി മുറ്റത്തു കിടക്കുന്നു….പക്ഷേ ആ വാതിൽ എല്ലാം അടഞ്ഞിരുന്നു…..വന്ന രണ്ടുപേർ കുറച്ചു നേരം ചുറ്റും നോക്കിയിട്ട് ആ വീട്ടിലോട്ട് പോയി… ഞങ്ങൾ അനങ്ങാതെ നിന്നു…. ആ രണ്ടു പേർ മുറ്റത്തു കിടക്കുന്ന ചേച്ചിയേ കണ്ടതും ചേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി.. ചേച്ചിയേ രക്ഷിക്കാൻ വന്നവർ ആയിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു….അതിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നില്ല എന്നേ കൂട്ടി ചേട്ടൻ വേഗം വീട്ടിലോട്ട്.. പോയി….”

 

എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞതും വല്ലാത്ത ഒരു മരവിപ്പിൽ ആയിരുന്നു ഞാൻ…. ദേവുചേച്ചിയെ നോക്കിയപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു…

 

ഞാൻ ആ കുട്ടികളോട് പോവാൻ പറഞ്ഞു…

 

 

“മോനേ… ”

 

തിരിച്ചു പോവാൻ തുടങ്ങിയ അവരെ കല്ല്യാണി വീണ്ടും വിളിച്ചു…. കല്ല്യാണിയുടെ വിളി കേട്ടവർ തിരിഞ്ഞു…

 

“അതൊരു കറുത്ത രൂപം ആയിരുന്നോ… ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഓക്കേ വലുപ്പം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന…? ”

 

“ആ.. ചേച്ചി ഏതാണ്ട് അത്പോലെ ഓക്കേ തന്നെയായിരുന്നു ചേച്ചിക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി…”

 

അവർ കല്ല്യാണിയോട് ചോദിച്ചു…

 

“ഒന്നുല്ല… നിങ്ങൾ പൊക്കോ… ”

 

കല്ല്യാണി അവരേ പറഞ്ഞു വിട്ടു അവർ പോവുന്നതിനു മുൻപ് രണ്ട് അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ട്കളും അവൾ അവർക്കായി നൽകി..

 

“സിദ്ധു…. ”

 

അവർ പോയി കഴിഞ്ഞതും കല്ല്യാണിയെന്നെ വിളിച്ചു ഒരുപാട് അർത്ഥം നിറഞ്ഞ വിളിയായിരുന്നു അത്…. അവൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്താണ് എന്ന് എനിക്കും മനസ്സിലായി….

 

“കല്ല്യാണി നിനക്ക് അത് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി… ”

 

ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യമെത്തി…

 

 

 

തുടരും…

 

 

വായിച്ചു നോക്കാൻ നേരമൊന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല… തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുക..🙂