കണ്ണിന് മുന്നിൽ എല്ലാം സ്ലോമോഷൻ:
വെളുത്ത ട്യൂബ് ലൈറ്റ്ന്റെ പ്രകാശം ചോരയിൽ പതിഞ്ഞു ചുവപ്പിൽ മിനുങ്ങുന്നു പോലേ…
ആഹാ…കാണാൻ നല്ല രസണ്ട്..
എന്റെ ശ്വാസം മുറിഞ്ഞുപോകുന്നു.
“ഒന്നും… ഒന്നുമില്ല…”
എന്ന് അവർ പറഞ്ഞുതീരുന്നതിന് മുമ്പേ —
ധഡം!
ശരീരം നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.
തലയോട് കൂടി അടർന്നപ്പോൾ ചെവിക്ക് ചുറ്റും ഒരു സൗണ്ട്.
വീഴുന്നതിനിടക്ക് എപ്പഴോ ഞാൻ മായയേ കണ്ടപോലെ തോന്നി..
കണ്ണിന് മുന്നിൽ വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും പരസ്പരം മിന്നിമറിഞ്ഞു.
ശേഷം, എല്ലാം ഇരുട്ട്…
എത്ര നേരം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അറിയില്ല…
ഞാൻ കണ്ണുകൾ പതിയെ തുറക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു…
ആദ്യമൊക്കെ കാഴ്ച മങ്ങലായിരുന്നു.
വെളുത്ത ലൈറ്റുകളുടെ കുത്തിവെളിച്ചം കണ്ണിൽ തട്ടി.
ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നും വ്യക്തമായി കേൾക്കില്ല,
കണ്ണുകൾ പൂർണമായും തുറന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് റൂമിനുള്ളിലെ കറങ്ങുന്ന ഫാനാണ്….
ഭാഗ്യം ചത്തിട്ടില്ല….
തലക്ക് കനത്ത ഭാരമുഉള്ളതുകൊണ്ട് തല തിരിക്കാനോ ഒന്ന് എണീക്കാനോ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല….
നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഞാൻ വീണ്ടും ഓർത്തെടുത്തു….തലയിൽ നിന്നും ചോര വന്ന ഭാഗത്ത് ഞാൻ ഒന്ന് പരതി നോക്കി..കട്ടിയുള്ള ബാൻഡേജിൽ ആയിരുന്നു കൈ തട്ടിയത്…
അത് തൊടുമ്പോൾ വേദന നേരെ തലച്ചോറിലേക്കു കുത്തിയിറങ്ങുന്നതുപോലെ.
മൈര്….
കുറച്ചു മാറി ചുവരിലെ ക്ലോക്കിലേക്കും കൂടേ ഞാൻ നോട്ടമെറിഞ്ഞു… സമയം ഏഴുമണിയായിരിക്കുന്നു… ഇത്രയും നേരം എനിക്ക് ബോധമില്ലായിരുന്നോ… 😐
കൈ വീണ്ടും ബെഡിൽ വച്ചപ്പോൾ കൈ തട്ടിയത് ഒരു ശരീരത്തിലാണ്… വേദന സഹിച്ച് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കാണുന്നത് എന്റടുത്തായി ഉറങ്ങുന്ന ദേവുചേച്ചിയെയാണ്..
ചേച്ചി എന്റെ ഒരു കൈ മുഖത്തോട് മുറുക്കി പിടിച്ച് ഉറങ്ങുകയാണ്…. കവിളിൽ കരഞ്ഞതിന്റ പാടുകൾ കാണാം…
പാവം….
വയ്യാഞ്ഞിട്ട് പോലും ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.. എല്ലാ ചേച്ചിമാരും റൂമിന്റെ അവിടെയും ഇവിടെയുമായി ഉണ്ട്…. എല്ലാവരും ഉറങ്ങുകയാണ്…
പക്ഷേ എത്ര നോക്കിയിട്ടും കല്ല്യാണിയേ മാത്രം കണ്ടില്ല…. അവളുടെ പിണക്കം ഇനിയും മാറിയില്ലേ…
ഞാൻ ദേവു ചേച്ചി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈ ഒന്ന് വിടുവിക്കാൻ നോക്കി….
മ്മഹ് നടക്കുന്നില്ല…. കൈ എടുക്കുന്തോറും ചേച്ചി കൈ മുറുക്കെ പിടിക്കുകയാണ്
ഞാൻ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു…. കാരണം കൂടുതൽ നേരം കിടന്നതുകൊണ്ടാവാം നടു നല്ല വേദന…
ഒടുവിൽ ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും എന്റെ കൈ അടർത്തിമാറ്റി സാവധാനം ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു…
“സിദ്ധു….. ”
ഇരുന്നതും പെട്ടെന്നൊരു വിളി വന്നു….
നോക്കിയപ്പോൾ പാറുവാണ്… അവളുടെ വിളി കേട്ട് ബാക്കിയുള്ളവരും എഴുന്നേറ്റു….
ശേഷം പാറു എന്റെ നേർക്ക് ഓടി വന്നു…
“സിദ്ധു…..”
ആ ഒരു വിളി മാത്രമേ ഞാൻ കേട്ടുള്ളു… അപ്പോഴേക്കും പാറു എന്നേ കെട്ടി പിടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു….എത്ര ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കരച്ചിലിന്റെ ശക്തിയും കെട്ടി പിടിച്ചതിന്റെ മുറുക്കവും കുറഞ്ഞില്ല….
അവസാനം ദേവു ചേച്ചിയും കാർത്തു ചേച്ചിയും കൂടിയാണ് പാറുവിനെ എന്നിൽ നിന്നും അടർത്തിയത്…
ഞാൻ ദേവു ചേച്ചിയേ ഒന്ന് നോക്കി..
ഉറക്കം വിട്ട കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു—
ആ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് എത്ര കരഞ്ഞാലും തീരാത്തൊരു സ്നേഹവേദനയായിരുന്നു
ചേച്ചി എന്റെ കൈ വീണ്ടും പിടിച്ചു:
എന്തോ പറയാൻ വന്നപ്പോഴേക്കും ആ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു….പിന്നേ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ചേച്ചിയുടെ വായിൽ നിന്നും വാക്കുകൾ വന്നില്ല… അവസാനം ചേച്ചിയും കീഴടങ്ങി…. ശബ്ദമില്ലാതെ മുഖം കുനിച്ചു ചേച്ചി കരയാൻ തുടങ്ങി… ഒരു എങ്ങൽ മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക് കേൾക്കാൻ സാധിച്ചത്…
എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒന്നുകൂടി വേദനയുണർന്നു
അത് തലവേദനയല്ല… മറിച്ച് ചേച്ചിമാരുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ടുള്ള കുറ്റബോധമായിരുന്നു..
ചേച്ചിയേ നന്ദു ചേച്ചി പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി… കരഞ്ഞു തളർന്ന പാറുവിനോടും ഞാൻ പുറത്ത് പോയി ഒന്ന് മുഖം ഒക്കെ കഴുകി വരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു… ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും അവളും റൂമിന് വെളിയിലോട്ട് പോയി…
രാവിലേ എങ്ങനെയാണോ മഴ ഇപ്പോഴും അതുപോലെ തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ട്…ഒരു തരം ഊമ്പിയ മഴ അത് ഇന്ന് പെയ്തില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ചേച്ചിമാരുടെ കണ്ണുനീർ എനിക്ക് കാണേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു… 😤
“മോനേ ഇപ്പോ എങ്ങനുണ്ടടാ… ”
എന്നേ ചിന്തകളിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത് കാർത്തു ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യമായിരുന്നു..
“വേദനയുണ്ട്… പക്ഷേ കുഴപ്പമില്ല ചേച്ചി… ”
ചേച്ചി തലയിലെ കെട്ടും ബാൻഡേജും പരിശോധിക്കുകയാണ്…
“ആ കുട്ടി നന്നായിട്ട് കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്… ”
കാർത്തു ചേച്ചി തലയിലെ കെട്ടിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
ഏഹ്ഹ് അപ്പോ ഇത് ചേച്ചി കെട്ടിയതല്ലേ.. 🤔
“ഏത് കുട്ടി… ”
ഞാൻ സംശയം തീർക്കാനായി ചോദിച്ചു…
“മായ…, ഞങ്ങൾ വരുന്ന വരേ അവൾ നിന്റൊപ്പം ഇവിടേ ഉണ്ടായിരുന്നു… കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല പക്ഷേ ചോര കുറച്ചു പോയിട്ടുണ്ട് എന്നാ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞേ..”
ചേച്ചി എന്റെ മുടി ഒതുക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു..
ബോധം പോവുന്നതിനു മുന്പേ കണ്ട മായയുടെ മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിന്നു..
അപ്പോഴേക്കും ബാക്കിയുള്ളവരൊക്കെ മുഖം കഴുകി വന്നിരുന്നു…
പക്ഷേ അപ്പോഴും എനിക്ക് കല്ല്യാണിയുടെ മുഖം കാണാനായില്ല…
എല്ലാവരും വീണ്ടും വന്നെന്റെ അടുത്തിരുന്നു…
“ബാക്കി ഉള്ളവരൊക്കെ എവിടെ… ”
ഞാൻ ദേവുചേച്ചിനോടായി ചോദിച്ചു…
പ്രധാനമായും കല്ല്യാണി എവിടെ എന്നറിയാനായിരുന്നു ആ ചോദ്യം…
“അവരൊക്കെ താഴെ ഉണ്ട്… ഞാൻ മനപ്പൂർവം ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞതാ…. നിനക്ക് അറിയില്ലേ അമ്മയുടെ ഒക്കെ കാര്യം… ആ പാവം ഇപ്പോ തന്നെ ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വന്ന് കണ്ടോളും…. “
അതേതായാലും നന്നായി അവരുടെ വിഷമം കൂടേ കാണേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ. പക്ഷേ ഇപ്പോഴും കല്ല്യാണി എവിടെ എന്ന് മാത്രം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…
“എന്താ ഉണ്ടായേ… ”
നന്ദു ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യമെത്തി….
ഞാൻ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ നല്ല വിശദമായി തന്നെ പറഞ്ഞു…
എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവു ചേച്ചി എനിക്ക് കാണാൻ മാത്രമായി ഒരു നോട്ടം നോക്കി…
ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ഞാൻ പറഞ്ഞത് വിശ്വാസമായിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി…
ഒരു പക്ഷേ ആ വീടുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധ മുണ്ടോ എന്നായിരിക്കും ചേച്ചി വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക….
ചേച്ചിയെ കുറ്റം പറയാനുമാവില്ല… കാരണം വിശ്വസിക്കാവുന്നതിനുമപ്പുറമല്ലേ ആ വീടിനെ ചുറ്റി പറ്റിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ…
ഞാൻ ചേച്ചിക്കും എന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സത്യമാണെന്ന രീതിയിൽ മറുപടി കൊടുത്തു….
അത് കണ്ടതും ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ആശ്വാസം ഞാൻ കണ്ടു…
“എന്നാലും സിദ്ധു നീ അവളോടുള്ള വാശിക്കാണോ ഇതൊക്കെ ചെയ്തേ…, അതുകൊണ്ടല്ലേ തലയിൽ കെട്ടും കെട്ടി ഇവിടേ കിടക്കുന്നെ ”
ദേവു ചേച്ചി അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു….
എനിക്ക് പക്ഷേ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… കാരണം ഇതെല്ലാം പൂർണമായും എന്റെ കഴപ്പ് മാത്രമാണ്… എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ന്യായീകരിക്കാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ല പിന്നേ അവരോടെന്തു പറയാനാണ്…
“സോറി… ”
ഞാൻ തല താഴ്ത്തിപതുക്കെ പറഞ്ഞു…
അത് പറഞ്ഞതും എന്റെ തോളിൽ ഒരടി കിട്ടി.. വലിയ ശക്തിയിൽ ഒന്നുമല്ലയായിരുന്നു
തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ദേവു ചേച്ചിതന്നെയാണ്
ആ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു…
“നിന്റെ ഒരു സോറി… നീ ആ വഴി പോയപ്പോൾ തുടങ്ങിയതാണ് കല്ല്യാണിയുടെ ടെൻഷൻ ഷോപ്പിംഗിന് വന്നിട്ട് പോലും അവൾ ഒന്നും വാങ്ങിയില്ല എത്ര പ്രാവശ്യം അവൾ നിന്നേ വിളിച്ചു എന്നറിയോ നിനക്ക്….. തിരിച്ചു കാറിൽ വരുമ്പോഴും അവൾക്ക് നിന്നേ പറ്റിയുള്ള ചിന്തകൾ മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്… എന്നാൽ ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് തറയിലേ ചോര വൃത്തിയാക്കുന്ന പണിക്കാരെയും… മുറിയിൽ തലയിൽ കെട്ടുമായി കിടക്കുന്ന നിന്നെയും… അപ്പോൾ കരയാൻ തുടങ്ങിയതാ ആ പാവം…. എല്ലാരും കൂടേ ആശ്വസിപ്പിച്ചു ഇപ്പോ ഉറങ്ങിയിട്ടേ ഉള്ളു അവൾ…”
ചേച്ചി ഇത്രയും പറഞ്ഞു തീർത്തതും കുറ്റബോധം മനസ്സിനെ കാർന്നു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു….
“അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടാ…. ”
ഞാൻ ചേച്ചിയോടായി ചോദിച്ചു….
“അവൾ ഇപ്പോ നിങ്ങടെ റൂമിൽ ഉണ്ട്….”
😳
“ഞങ്ങടെ റൂമോ…അപ്പോ ഇത് ആരുടെ മുറിയാണ്…. ”
“നിനക്ക് അടി കിട്ടിയപ്പോ ബോധം ഒക്കെ പോയോ സിദ്ധു…, നേരേ നോക്കട ഇത് മായയുടെ മുറിയാണ്…. ”
പാറു മറുപടി പറഞ്ഞു….
ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി വല്ലാത്ത ഒരു തരം വൃത്തി…. ഈ വൃത്തി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ മനസിലാക്കണമായിരുന്നു ഇത് ഞങ്ങളുടെ മുറിയല്ല എന്ന്….
“എന്നിട്ട് അവളെവിടെ…? ”
ഞാൻ പാറുവിനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു…
പക്ഷേ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒരു അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ നോട്ടമാണ് നോക്കിയത്…
എനിക്കാണോ പ്രശ്നം അതോ ഇവൾക്കാണോ.. 🤔
“എന്റെ പാറു നിന്നോടല്ലേ ചോദിച്ചേ അവൾ എവിടെന്ന്… 😤”
“നോക്ക് ചേച്ചി നമ്മടെ സിദ്ധുന് എന്തോ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്, ഇപ്പോഴല്ലേ നമ്മൾ പറഞ്ഞേ അവൾ അവന്റെ റൂമിൽ ഉണ്ട് എന്ന്…”
പാറു ദേവു ചേച്ചിയേ നോക്കി പറഞ്ഞു..
അത് പറയുമ്പോൾ പാറുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു
പക്ഷേ എനിക്കത് കണ്ടപ്പോൾ കാലിലേ ചെറു വിരൽ മുതൽ തലയിലെ മുറി വരേ തരിച്ചു കയറി….
സിവനെ കണ്ട്രോൾ തരണേ..
എന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞതു പോലേ കാർത്തു ചേച്ചി കൊടുത്തു പാറുവിന്റെ തലക്കിട്ടു രണ്ടെണ്ണം….
ശേഷം എന്നോടായി
“നീ അതൊന്നും കാര്യാക്കണ്ട ഇവൾക്ക് പ്രാന്താ….,മായ ഞങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തു പോയി…. നിന്നേ ഇവിടേ നിന്നും മാറ്റാം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ക്ഷീണമുണ്ടാവും കിടക്കട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ കുട്ടി മുറിയിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ സമ്മതിച്ചില്ല… ശേഷം ഞങ്ങളോടും ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു…. ”
അതുകൂടെ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ പോലെയായി ഞാൻ കാരണം എല്ലാവർക്കും ബുദ്ധിമുട്ടാണല്ലോ… മൈര്… 😐
എനിക്ക് എത്രയും വേഗം ഈ മുറിയുടെ പുറത്തേക്ക് പോകണമെന്നായി…. അതിലും കൂടുതൽ എന്റെ കല്ല്യാണിയേ ഒന്ന് കാണണമെന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ…
ഞാൻ എണീക്കാനായി ബെഡിൽ കൈ കുത്തിയതും… എന്റെ വായിൽ നിന്നും അറിയാതെ അലർച്ച വന്നു…
“എന്തു പറ്റി…വേദനക്കുന്നുണ്ടോ… ”
നന്ദു ചേച്ചി വേദനയുള്ള കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു….
“മ്മ്… ”
ശേഷം കാർത്തു ചേച്ചിയും നന്ദുചേച്ചിയും കൂടിയാണെന്നേ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചത്…
എഴുന്നേറ്റ് നിന്നപ്പോൾ വേദനയൊന്നും തോന്നിയില്ല…
ഞങ്ങൾ മായയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി…. എന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയതും ഞാൻ ദേവു ചേച്ചിയേ ഒന്ന് നോക്കി…
ചേച്ചിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി..
“മതി നമ്മുക്ക് പോവാം…. ”
ചേച്ചി ബാക്കിയുള്ളവരോടായി പറഞ്ഞു…
തിരിച്ചു പോവുമ്പോൾ ചേച്ചി എനിക്കൊരു കള്ള ചിരി സമ്മാനിച്ചിരുന്നു….
ഞാനും ഒന്ന് ഇളിച്ചു കൊടുത്തു….
അവർ പോയി എന്ന് ഉറപ്പായതും ഞാൻ റൂമിനുള്ളിൽ കയറി ഡോർ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു…
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കാണുന്നത് വളരേ ശാന്തമായി ഒരു തലയിണയെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഉറങ്ങുന്ന കല്ല്യാണിയേയാണ്… അവൾ പോകുമ്പോൾ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഡ്രസ്സ് തന്നെയാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നത്.
ജനൽ പാളികൾ തുറന്നിട്ടാണുള്ളത് പുറത്തെ മഴയുടെ ശബ്ദവും ആ തണുത്ത കാറ്റും ഏതൊരു ഉറക്കമില്ലാത്തവനെയും ഉറക്കുന്നതായിരുന്നു..
ഞാൻ അവളേ നോക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു… കവിളുകളിൽ കരഞ്ഞു ക്ഷീണിച്ചതിന്റെ പാടുകൾ കാണാം…
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നു…
ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണുകൾ മാറാതെ അവളെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അല്പം വിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട് — ഒരുപക്ഷേ സ്വപ്നം കാണുന്നതാവും.
“കല്ല്യാണി…”
ഞാൻ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി വളരെ സാവധാനം വിളിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ ഉണർന്നില്ല.
ഞാൻ കൈ നീട്ടി അവളുടെ വിരലുകളിൽ സ്പർശിച്ചു.
ഒരുപാട് നേരം കരഞ്ഞവരുടെ വിരലുകൾക്ക് ഒരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട് അവളുടെ കൈകളിലും അതേ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു….
എന്റെ സ്പർശം കിട്ടിയതും, അവൾ ഉറക്കത്തിനിടയിൽ തന്നെ എന്റെ വിരലുകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചു.
അവളുടെ കൈകൾക്ക് നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു
അവളുടെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം മുഴുവൻ കീറിന്ന പോലെ തോന്നി.
ഞാൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരുമ്മകൊടുത്തു. അവളുടെ തേനൂറും ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും അവളുടെ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുരസം എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ കിട്ടി
ഞാൻ വീണ്ടും അവളേ തലോടിയപ്പോൾ
അവൾ കണ്ണുകൾ അല്പം തുറന്നു.
മങ്ങലേറിയ കണ്ണുകളാൽ അവളെന്നെ നോക്കി
“സിദ്ധു…”
അത് പറയുന്നതിനു മുമ്പേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും കണ്ണീരൊഴുകാൻ തുടങ്ങി..
“മ്മ്… ”
എനിക്കും ഒന്ന് മൂളാൻ മാത്രമേ പറ്റിയുള്ളൂ… അവളുടെ പേര് പോലും വിളിക്കാൻ എന്റെ നാവു പൊന്തിയില്ല…
എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും അവളുടെ പാതി തുറന്ന കണ്ണുകൾ പൂ പോലേ വിരിയാൻ തുടങ്ങി…
കിടന്ന കിടപ്പിൽ അവൾ എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ ശരീരം അതിന് അനുവദിച്ചില്ല…
“വേണ്ട കിടന്നോ…… ”
എന്റെ മറുപടി അവൾ കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല..
എണീക്കാനായി ഒരുതരം വെപ്രാളമായിരുന്നു അവൾക്ക്…
വീണ്ടും വീണ്ടും എണീക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവളേ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പതിയേ അവളേ ബെഡിൽ ചാരി കിടത്തി…
അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ കൈകളെ ബലമായി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…. എന്നിരുന്നാലും ആ കൈകൾ അവശ്വസനീയമായി വിറക്കുന്നുണ്ട്….
“സോ…സോറി.. ”
വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾകൊണ്ടവൾ അതു പറഞ്ഞതും
പിന്നേ ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലായിരുന്നു… ശ്വാസം പോലുമെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത തരം കരച്ചിൽ…
അത്രയും നേരമേ എനിക്കും പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു…
ഞാൻ അവളേ വാരി പുണർന്നു….
എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു കരയുമ്പോഴും അവളുടെ വായിൽ നിന്നും സോറി സോറി എന്നുള്ള വാക്ക് മാത്രമായിരുന്നു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്
“എന്നേ നോക്ക്….. ”
എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന അവളുടെ മുഖം രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും വാരിയെടുത്ത് ഞാൻ എന്റെ മുഖത്തിന് നേരേ ഞാൻ പിടിച്ചു..
“എന്റെ പൊന്നല്ലേ കരയല്ലേ പ്ലിസ്….. ”
അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ട് സഹിക്കാനാവാതെ ഞാൻ കെഞ്ചുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു…
ആ സമയം എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു…
എന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം അവൾ കരയുന്നത് നിർത്തിയെങ്കിലും ആ എങ്ങലടി മാത്രം കുറഞ്ഞില്ല ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെടുകയാണ് കല്ല്യാണി….
ഞാൻ അവളേ വീണ്ടും എന്റെ നെഞ്ചിൽ വലിച്ചിട്ടു ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി…. പതിയെ പതിയേ അവളും ശാന്തമായി വന്നു….
“ഇനി കരയോ…”
അവളുടെ മുഖം കോരിയെടുത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു….
“മ്മഹ്… ”
അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു….
സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവൾ ഒന്ന് നോർമൽ ആയി വന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ് എനിക്കും സമാധാനാമായത്….
ഞാൻ ക്ലോക്കിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ വേണ്ടി വന്നു കല്ല്യാണിയേ പൂർണമായും ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ… 😐
അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു അങ്ങനെ കിടക്കുകയാണ്…
പക്ഷെഇതു വരെയും അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയിട്ടില്ല…. ഞാൻ എനിക്ക് പറ്റിയ അപകടത്തെകുറിച്ചു പറഞ്ഞുകൊടുത്തപ്പോഴും എല്ലാം കേട്ടു എന്നല്ലാതെ അവൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല…🫠
ഇനിയും അവളേ ഇത്പോലെ നിർത്തിക്കൂട എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ സംസാരിപ്പിക്കണം….
ഞാൻ അവളേ തഴുകികൊണ്ടിരുന്ന കൈ അവളുടെ തലയിൽ നിന്നും എടുത്തു…
കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്ന കല്ല്യാണി, അനക്കമൊന്നുമില്ലാതെയായപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ നിന്നും തല പയ്യേ പൊക്കി എന്നേ നോക്കി…..
ഞാനും അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി….. ആ നേരമത്രയും അവൾ ഒരു തവണ പോലും കണ്ണു ചിമ്മിയില്ല..
“എന്തേ…. ”
എന്റെ ശബ്ദം അൽപ്പം കടുപ്പിച്ചു ഞാൻ ചോദിച്ചു….
പക്ഷേ അതിനും ആ നോട്ടമല്ലാതെ എനിക്ക് മറുപടിയൊന്നും കിട്ടിയില്ല….
ഞാൻ വീണ്ടും അവളുടെ തലയിൽ കൈ വച്ചു അവളെ തലോടാൻ തുടങ്ങി…
എന്റെ പ്രവർത്തി തുടങ്ങിയതും അവൾ വീണ്ടും നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടക്കാൻ തുടങ്ങി…
അപ്പോ അതാണ് കാര്യം… ഇതിപ്പോ ഞാനാണോ രോഗി അതോ ഇവളോ… 😤
പിന്നേ ഞാൻ കാരണമാണ് ഇവൾക്ക് ഈ അവസ്ഥ വന്നത് എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല….
കുറച്ചു നേരം കൂടേ ഞാൻ അവളേ തലോടികൊണ്ടിരുന്നു…
മൈര്… തലോടി തലോടി കൈ രേഖ ഒക്കെ പോയീന്ന തോന്നണേ….
“സിദ്ധു….. ”
ഓഹ് തമ്പുരാട്ടി വായ ഒന്ന് തുറന്നു…
“മ്മ്… ”
“നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യണ്ടോ…. ”
“എന്തിന്.. ”
ഞാൻ നൈസ് ആയിട്ട് അവളുടെ തലയിൽ നിന്നും കയ്യെടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു… ഇനി ഇങ്ങനെ ഒരവസരം ഇനി കിട്ടില്ല..
“എന്റെ പിടിവാശി കൊണ്ടല്ലേ എല്ലാം….ഞാൻ.. ഞാൻ തമാശക്ക് ചെയ്തതായിരുന്നു പക്ഷേ നീ കൂടേ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ സഹിച്ചില്ല….എന്റെ വാശി കൂടി…..”
അവൾ കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു…
“അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ കാര്യമല്ലേ… നീ അതൊക്കെ മറക്ക്, പിന്നെ എന്റെ ഈ അവസ്ഥക്ക് കാരണം നീയൊന്നുമല്ല, എന്റെ കഴപ്പാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം… ”
“അപ്പോ നിനക്ക് അറിയാം…. ”
കല്ല്യാണിയുടെ പൂച്ച സൗണ്ട് പതിയേ പുലിയെ പോലുള്ളതായി മാറുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു….
“എന്ത്….🤔 ”
അവളുടെ വാക്കുകളിലെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കനെന്നോണം ഞാൻ ചോദിച്ചു
കല്ല്യാണി ആദ്യം തന്നെ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.. ശേഷം
“നിനക്ക് അറിയാം എല്ലാം നിന്റെ കഴപ്പ് കാരണമാണ് എന്ന്, നിനക്ക് വല്ല അറിവുമുണ്ടോ രാവിലെ മുതൽ ഞാൻ തിന്ന തീയ്യിന്റെ കണക്ക് എത്ര പ്രാവശ്യം ഞാൻ നിന്നേ വിളിച്ചു… നിനക്ക് ഫോൺ എടുക്കാൻ ഒന്നും അറിയില്ലെങ്കിൽ ആ മൈരൊക്കെ എടുത്തുകൊണ്ടു കള…… എനിക്ക് എനിക്ക് സത്യായിട്ടും നല്ല ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ട്… തലയിലെ ബാക്കിയുള്ള സ്ഥലം കൂടേ തല്ലി പൊട്ടിക്കേണ്ടെങ്കിൽ മര്യാദക്ക് എന്നേ തലോടിക്കോ….നിനക്കെയ് നിനക്ക് കല്ല്യാണി ആരാന്ന് ശരിക്കും അറിയില്ല…”
എന്താപ്പോ ഇവിടേ ഉണ്ടായേ…😳
ഇവൾ കടിക്കോ
അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് ആകെ തരിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ…. ആദ്യായിട്ടാ കല്ല്യാണി തെറി ഒക്കെ വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്… അത്രയും നേരം അടക്കി പിടിച്ച എല്ലാ വികാരങ്ങളും അവളുടെ ആ പറച്ചിലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…
കല്ല്യാണി പഴയത് പോലേ ആവാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഇത് കുറച്ചു കൂടി പോയി…
ഞാൻ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൻ ആദ്യം തന്നെ കല്ല്യാണിയുടെ തലയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നു…ഇതൊക്കെ എപ്പോ….😐
പുറത്തെ മഴയുടെയും ഇടിയുടെയും ശബ്ദം കൂടി കൂടി വന്നു മുറിയിലാകെ തണുപ്പ് കയറാൻ തുടങ്ങി…
ഇതിനിടയിൽ എപ്പഴോ ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു…. എന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു അവളും…
“സിദ്ധു….. സിദ്ധു….എടാ കണ്ണ് തുറക്ക്…”
കല്ല്യാണിയുടെ തട്ടിവിളി കേട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ണു തുറന്നത്….
“എന്താടി…. ”
പാതി തുറന്ന കണ്ണുകളുമായി ഞാൻ അവളെ നോക്കി… റൂമിൽ ഇപ്പോഴും ഇരുട്ടാണ് നിലാവിന്റെ ഒരു ചെറിയ വെട്ടം മാത്രമേയുള്ളു….. ഇവൾക്കിതെന്തിന്റെ കേടാ നട്ടപാതിരക്ക് മനുഷ്യന്റെ ഉറക്കം കളയാൻ….
“എടാ അങ്ങോട്ട് നോക്ക്…. ”
വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു അവളുടെ സംസാരം…. പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തിലെ പേടിയും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു….
“എങ്ങോട്ട്…. ”
മറുപടിയായി അവൾ റൂമിന്റെ ഒരു മുക്കിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി….
അവൾ ചൂണ്ടിയാ സ്ഥലത്തേക്ക് ഞാൻ നോക്കി…. കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും പൂർണമായും തെളിച്ചം കിട്ടുന്നില്ല….. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അവിടേ ഒന്ന് കണ്ടില്ല…
“എന്റെ കല്ലു എന്താടി നിന്റെ പ്രശ്നം അവിടെയൊന്നും ഒന്നുമില്ല….. ”
ഞാൻ വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നതും അവൾ എന്റെ കയ്യിലൊന്നു നുള്ളി…
ആ നുള്ളാളോട് കൂടേ എന്റെ ഉള്ള ഉറക്കവും പമ്പ കടന്നു…
“എന്താടി മൈരേ നിന്റെ പ്രശ്നം…. ”
ഉറക്കം മുറിഞ്ഞു പോയതിന്റെ ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു…
“അങ്ങോട്ട് ഒന്ന് നോക്കടാ…. അവിടേ എന്തോ ഉണ്ട്.. എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയാവുന്നു… ”
കല്ല്യാണിയുടെ ശബ്ദം ദയനീയമായി….
ഞാൻ അവൾ ചൂണ്ടിയ സ്ഥലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി… അവിടെ ഒരു കറുത്ത രൂപം ഞാൻ കണ്ടു.ഉറക്കം പൂർണമായും പോയതുകൊണ്ട് തന്നെ നല്ല തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു കണ്ണിനു
സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്
കറുത്ത ഒരു മനുഷ്യ രൂപം… തല താഴ്ത്തി, ഒരു മൂലയിലെ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു പോലെയാണ് തോന്നിയത്..
ഹൃദയം നെഞ്ചിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി വരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
കല്ല്യാണിയുടെ കൈകൾ എന്റെ കൈകളിൽ വിറച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
“സിദ്ധു… അത്… അത് ആരാ…”
അവളുടെ ശബ്ദം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ
ആ രൂപം അല്പം തല ഉയർത്തി!
രണ്ട് തീപൊരി പോലെ മിന്നുന്ന കണ്ണുകൾ!
ഞങ്ങളേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്
ആ കാഴ്ച കണ്ടതും
കല്ല്യാണി എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം കുത്തി പിടിച്ചു.
“സിദ്ധു… എനിക്ക്…എനിക്ക് അങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല… ”
വിറക്കുന്നു ശബ്ദത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു…
അപ്പോഴാണ് ഞാനും ആ കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് കാലുകൾ രണ്ടും പൂർണമായും മരവിച്ചിരുന്നു… ഇറങ്ങി ഓടണം എന്ന് വിചാരിച്ചാൽ പോലും സാധ്യമല്ല…..
പുറത്തെ മഴ ശക്തിയായി വീണു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു മിന്നൽ വീണു…
മുറിയിലൊട്ടാകെ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ ആ രൂപം ഉറപ്പായിട്ടും ഒരു സ്ത്രീയുടെ രൂപമായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്…
ഇതൊരു പക്ഷേ അവളാകുമോ….
ഒരു നിമിഷം ആ വീടും അതിനുള്ളിൽ കേട്ട ശബ്ദവും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു….
മാണിക്യൻ പറഞ്ഞതനുസരിച് ഈ രൂപം അവളാണെങ്കിൽ…. ഇവളുടെ ലക്ഷ്യം കല്ല്യാണിയുടെ ശരീരമായിരിക്കണം….
ഉള്ളിലെ സംശയം ആളികത്താൻ തുടങ്ങി…
ഞാൻ തല തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേക്കും
ആ രൂപം എഴുന്നേറ്റ് മന്ദഗതിയിൽ ഞങ്ങളിലേക്കു നടന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു
എന്റെ ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ എല്ലാം നിവിർന്നു നിന്നു.
തണുപ്പ് മാറി മുഴുവൻ വിയർപ്പായി.
ഹൃദയം ഉടനെ പൊട്ടുംപോലെ…
ഞാൻ കല്ല്യാണിയെ ശക്തമായി ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഇരുട്ടിൽ പ്രകാശിച്ചു.
ആ സമയത്ത് ചെവിക്ക് ചുറ്റും…
“ചുുഉഉഉഉ…” എന്നൊരു ശ്വാസം…!
പിന്നെ ഇരുട്ടിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വരുന്ന, മനുഷ്യന്റെ പോലുമല്ലാത്ത ശബ്ദം.
“സിദ്ധു….!!”
കല്ല്യാണി അലറി…
അവളുടെ ശബ്ദം മുറിയാകെ മുഴങ്ങി….
കല്ല്യാണിയുടെ കരച്ചിലിന്റെ മുഴക്കം മതിലുകൾ പോലും വിറപ്പിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
ആ ശബ്ദം പുറത്തേക്കും പോയിട്ടുണ്ടാവും…
അതേ സമയം, പുറത്തുനിന്നും ഒരടി കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് കുത്തി വീണു.
ജനൽപാളികൾ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
അടുത്ത കാറ്റിന്റെ അടിക്ക്
“ധഡ്ഡം!” എന്ന് മുഴക്കി ജനൽപാളികൾ അടഞ്ഞു പോയി.
ഇടിയും മഴയും ചേർന്ന് വീടൊന്നാകെ നടുങ്ങുന്നുവെന്ന് തോന്നി.
ഞാനും കല്ല്യാണിയും ശ്വാസം പിടിച്ച് ആ മൂലയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
പക്ഷേ…
അവിടെ… ഒന്നുമില്ല.
അവസാനം കണ്ടത്
രണ്ട് ചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി ഞങ്ങളേ നോക്കി നിന്ന ഭീകര രൂപം.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ, ആ മൂലയിലൊക്കെ വെറും ഇരുട്ടാണ്.
“അവൾ പോയി….. ”
യന്ദ്രികമെന്നോണം ഞാൻ പറഞ്ഞു പോയി….
കല്ല്യാണി ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വേഗം പോയി റൂമിലെ ലൈറ്റ് ഇട്ടു….
റൂമിലൊട്ടാകെ വെളിച്ചം പരന്നതും
കല്ല്യാണി വിറച്ച് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വീണ്ടും ഓടി വന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു തിളങ്ങുന്നു,
ശ്വാസം പിടിച്ചു നിന്ന അവസ്ഥ.
“സിദ്ധു… ആ രൂപം എന്താണ്, നിനക്ക് എങ്ങനെയറിയാം അത് അവളാണെന്ന്. നീ…നീ എന്താ എന്നിൽ നിന്നും മറച്ചുവെക്കുന്നെ…?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിനുമുന്നിൽ ഞാൻ പകച്ചു പോയി….അവളോടെന്തു പറയും ഞാൻ….
എനിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല ഞാൻ ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി
മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയാണ്.
എന്നാൽ ഓരോ മിന്നൽ വീഴുമ്പോഴും
അത് മതിലുകളിലും, നിലത്തും, കണ്ണാടിയിലും
ആ ഇരുണ്ട രൂപത്തിന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ
ഒരു നിമിഷം മാത്രം തെളിഞ്ഞു മായുന്നതുപോലെ തോന്നി.
കല്ല്യാണി എന്റെ കൈ ശക്തമായി പിടിച്ചു,
“എടാ… നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്നു പോകണം… എനിക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല…”
അവളുടെ ശബ്ദം നടുങ്ങി പൊട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ,
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തരം ആശങ്കയാണ് ഉയർന്നത്
പോകാൻ കഴിയില്ല.
കാരണം ഇത് ഞങ്ങൾ ഇവിടേ നിന്നും പോയതുകൊണ്ട് മാത്രം അവസാനിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമല്ല…എന്ന് ആരോ എന്നോട് പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി….
“ആാാാാാ………………… ”
കല്ല്യാണിയേ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്പേ മറ്റൊരു നിലവിളി ശബ്ദം കൂടേ ഞങ്ങൾ കേട്ടു….
അതൊരു പരിചയമുള്ള ശബ്ദമായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്…..പുറത്ത് ഇങ്ങനെ മഴ പെയ്യുമ്പോഴും ആ നിലവിളി ശബ്ദം ഈ റൂമിൽ വരേ കേൾക്കണമെങ്കിൽ….
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആശങ്ക ഉയർന്നു…
“ആാാാാ………. ആാാാാ………… ”
വീണ്ടും ഞാനാ ശബ്ദം കേട്ടു…..
മായ….. ഇതവളുടെ ശബ്ദമല്ലേ…..
ഞാനും കല്ല്യാണിയും പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കി…..
ശേഷം അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് ഞാൻ മായയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി…
അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടുക്കുന്തോറൂം വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങൾ റൂമിനുള്ളിൽ നിന്നും കേട്ടുകൊണ്ടിരിന്നു…
ഡോറിനടുത്തെത്തിയതും ഞാൻ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നിന്നും പൂട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…..
ചവിട്ടിപൊളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും എന്നെകൊണ്ട് ഒറ്റക്ക് നടക്കുന്നകാര്യമാല്ലായിരുന്നു അത്. കാരണം പഴയ വീടും ഫർണിച്ചറുമൊക്കെയായതിനാൽ എല്ലാതും നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത് നല്ല ബലമുള്ള തടികളിലാണ്…..
അങ്ങനെയുള്ള ഈ വാതിൽ ഒറ്റക്ക് ഒരു മനുഷ്യൻ ചവിട്ടി പൊളിക്കുക എന്നുള്ളത് അസാധ്യമായ കാര്യമാണ്…
എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ വെറുതെ ഒരു ശ്രമം നടത്തി…. പക്ഷേ ഒന്നും തന്നെ സംഭവിച്ചില്ല…
മുറിയിൽ നിന്നും വീണ്ടും ഒരു ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു…
“കല്ലു നീ പോയി ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചുകൊണ്ടുവാ… ”
അവൾ കേട്ടതും സഹായത്തിനു വേണ്ടി ഓടാൻ തുടങ്ങി…
പക്ഷേ അതിനു മുന്പേ എല്ലാവരും എത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു…
ആദ്യം എത്തിയത് അരുണും ആദിയുമാണ്…
അവരും നിലവിളി ശബ്ദം കേട്ടതുകൊണ്ട് വന്നതാവണം…
“മോളേ മായേ…. ”
ആദി വാതിലിൽ മുട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നിന്നും ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നും വന്നില്ല…
അതെന്നെ കൂടുതൽ പേടിപ്പിച്ചു…. വലിയതെന്തോ വരുന്നതിനു മുമ്പുള്ള ശാന്തത പോലെയാണ് എനിക്ക് അത് തോന്നിയത്…
പിന്നേ ഒന്നും നോക്കിയില്ല… എന്റെ ഷോൾഡർ കൊണ്ട് വാതിൽ പൊട്ടിക്കാൻ നോക്കി രണ്ട് തവണ ഉന്തിയപ്പോൾ അരുണും ആദിയും കൂടേ കൂടി….
മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് അടിച്ചപ്പോൾ ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ തുറന്നു..ഉള്ളിലേക്ക് ആദ്യം തെറിച്ചു വീണത് ഞാനാണ്
മുറിയിലേക്ക് നോക്കിയ ഞാൻ കാണുന്നത് നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വായുവിൽ നിൽക്കുന്ന മായ പെട്ടെന്ന് നിലത്തേക്ക് വീഴുന്നതാണ്….
മായ നിലത്ത് പതിച്ച ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും ഉണർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി…
കല്ല്യാണി വേഗംതന്നെ റൂമിലെ ലൈറ്റ് ഇട്ടു അപ്പോഴേക്കും ബാക്കിയുള്ള കുടുംബാംഗങ്ങൾ എത്തി ചേർന്നിരുന്നു…
റൂമിലെ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം അങ്ങിങായി ചിതറി കിടക്കുകയായിരുന്നു…. ജനാലയിലെ ചില്ലുകൾ പൊട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…
മായയേ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ ബോധമറ്റുകിടക്കുകയായിരുന്നു….
അവളെ കണ്ടതും അവളുടെ അമ്മ ബോധം കെട്ട് വീണു കാരണം ഒരമ്മക്കും സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല ആ കിടത്തം…
അവരേ പിടിച്ചു കല്ല്യാണിയുടെ ബാക്കിയുള്ള ചേട്ടന്മാർ വേറേ മുറിയിലോട്ട് മാറ്റി…
മായ,അവളുടെ കഴുത്തിൽ വലിയ വിരൽപാടുകൾ കാണാം.. മൂക്കിൽ നിന്നും വായിൽ നിന്നും രക്തം ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…..
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ സ്ഥാനത്ത് എന്റെ കല്ല്യാണിയേ ഞാൻ കണ്ടു….
“മോളേ….കണ്ണു തുറക്ക്….. ”
ആദി അവളെ തട്ടി വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു… പക്ഷേ ശ്വാസമെടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾ അനങ്ങുന്നില്ല…
ആദി അവളേ കോരിയെടുത്തു ബെഡിൽ കിടത്തി….
അപ്പോഴേക്കും കാർത്തു ചേച്ചിയും എത്തി… ചേച്ചി എത്തിയതും അവളുടെ പൾസ് ചെക്ക് ചെയ്തു…. ശേഷം കഴുത്തിലെ വിരൽ പാടുകളിൽ വിരലോടിച്ചു….
ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കൈകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി… ആ കൈകൾ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
പെട്ടെന്നാകെ റൂമിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി എന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുനേറ്റ് നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു…
വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ജനലുകളും വാതിലുകളും തനിയെ അടഞ്ഞു…
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ മായയിലേക്കയത്തിനാൽ ആരും തന്നെ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല… പക്ഷേ എനിക്കത് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാനുമായില്ല….
ഞാൻ കല്ല്യാണിയേ എന്റെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു….
“പാറു നീ കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്തെ… ”
നന്ദു ചേച്ചി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു….
നന്ദു വേഗം വെള്ളം കൊണ്ട് വന്നു.
ജഗ്ഗിലെ വെള്ളം കൈയിൽ എടുത്തു ചേച്ചി മായയുടെ മുഖത്തേക്ക് അല്പം അല്പം തളിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
എല്ലാവരും അവളെ തന്നെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ചേച്ചി വീണ്ടും തളിച്ചപ്പോൾ
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണ് വിറച്ച് തുറന്നു.അവളുടെ ശ്വാസം ഉച്ചത്തിൽ പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ആശ്വാസം പോലെ തോന്നി.
“മായേ… മോളേ…”
ആദിയുടെ വാക്കുകളിൽ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു…
അവൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ച് ഞങ്ങളെയൊക്കെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ പേടിയാണ് നിറഞ്ഞിരുന്നത്. കണ്ണിനുള്ളിൽ ആർക്കും കണ്ടുകൂടാത്ത ഇരുണ്ടൊരു പ്രതിബിംബം പോലെ.
അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി…
“ഇവിടെ… ഇവിടെ… ആരോ… ആരോ”
അവൾക്ക് മുഴുമിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല അതിനു മുന്പേ അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു
“ആരാ മോളേ… ആരാ…”
അരുണ് വിറച്ച് ചോദിച്ചു….
ഈ മൈരൻ ഇതെന്താ ചോദിക്കുന്നെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോ ഇവനും കണ്ടതല്ലേ ആ രൂപം
എനിക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറാൻ തുടങ്ങി…
അവൾ മുറിയിലെ ഒരു കോണിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
പക്ഷേ അവിടെ ഒന്നും കാണുന്നില്ലായിരുന്നു…
“എന്നെ… കഴുത്തു ഞെരിച്ചതു… മനുഷ്യനല്ല…”
എന്തോ ഓർത്തെടുത്ത പോലേ അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടതും കല്ല്യാണി എന്റെ അരികിലേക്ക് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു.കല്ല്യാണി മാത്രമായിരുന്നില്ല എല്ലാവരും അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് നടുങ്ങിയിരുന്നു.ഞാൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി നോക്കുമ്പോഴും എന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിലെ ഭയം ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു….
ആ ദിവസം മാണിക്യൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു…
‘ആ ആത്മാവിന് കയറാൻ പറ്റുന്ന രണ്ടു ശരീരമേ നിങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലുള്ളു…’
ഒന്ന് കല്യാണിയാണെകിൽ മറ്റൊന്ന്…
ഞാൻ മായയേ വീണ്ടും നോക്കി
ഞങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കിയതും അവൾ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വന്നെന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി..
ഞാൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
മുറിയിലെ എല്ലാവരും മൗനമായി നിന്നു. ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
“മാണിക്യനെ വിളിക്ക്…. ”
എവിടെ നിന്നോ ഒരു ശബ്ദം വന്നു
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ മുത്തശ്ശിയാണ്..
ഓഹ് ഈ തള്ളയോക്കെ ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നോ…
മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പേടിയുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ ഇതെല്ലാം മുൻകൂട്ടി കണ്ടപ്പോലുള്ള ഒരു തരം പേടിയായിരുന്നെന്ന് മാത്രം…
“കേശവ ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ നീ വേഗം മാണിക്യനെ വിളിക്കു എന്ന്… “
തള്ള അച്ഛനോടായി കിടന്ന് അലറാൻ തുടങ്ങി…
അച്ഛൻ വേഗം ഫോണെടുത്തു മാണിക്യനെ വിളിച്ചു… പക്ഷേ ആരും എടുത്തില്ല
മായ ഇപ്പോഴും എന്റെ നെഞ്ചിലാണ് അവളേ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കല്ല്യാണിയും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്..
“രാജീവനെ വിളിക്ക്…. ”
മാണിക്യനെ വിളിച്ചിട്ടു കിട്ടാതെയായത് കണ്ടപ്പോൾ മുത്തശ്ശി വീണ്ടും ഉത്തരവിറക്കി…
അച്ഛൻ രാജീവന് ഡയൽ ചെയ്തു…
സ്പീക്കറിൽ ഇട്… അതൊരു പരുക്കൻ ശബ്ദമായിരുന്നു…
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ മഹാദേവനാണ്…
ഞാൻ അയാളെ ഒന്ന് ഇരുത്തി നോക്കി സ്വന്തം മോൾ ഈ അവസ്ഥയിൽ കിടക്കുമ്പോഴും ഇയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തരി വിഷമം പോലുമില്ലല്ലോ….ഇയാളേം ഇയാളുടെ തന്തനേം കണ്ടാൽ അറിയാം വെറും മൈരന്മാർ ആണെന്ന്
“ഹലോ…. ”
രാജീവിന്റെ ശബ്ദം ഫോണിൽ നിന്നും കേട്ടു
“ഹലോ രാജീവാ.. മാണിക്യൻ എവിടെ…. ”
അച്ഛൻ അയാളോടായി ചോദിച്ചു…
എങ്ങും നിശബ്ദത മാത്രം എല്ലാവരും അയാളുടെ മറ്റുപാടിക്കായി കാതോർത്തു…
കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനത്തിനോടുവിൽ ഫോണിൽ നിന്നും ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി…
“അച്ഛൻ….. അച്ഛൻ മരിച്ചു….
തുടരും..
ഏകദേശം കഴിയാറായി ഇതുവരെ കൂടേ നിന്ന എല്ലാവർക്കും ഒരുപാട് നന്ദി
Your email address will not be published.