“രണ്ട് ആത്മാവോ….. നിങ്ങൾ ഇതെന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ ”
“ഏത് ബുക്ക്…..”
ചുറ്റും നിന്നും പല ചോദ്യങ്ങളും വരാൻ തുടങ്ങി….
എന്നാൽ ഞാനും കല്ല്യാണിയും മായയും
മൊത്തത്തിൽ തരിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
എല്ലാവരിൽ നിന്നും ചോദ്യങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടാൻ തുടങ്ങി…..
ഇനിയും ഇവിടേ നിൽക്കുന്നത് നല്ലതല്ല മെല്ലേ സ്കൂട്ട് ആവാം അവരായി അവരുടെപാടായി….
“ഞാൻ ചേച്ചിയെ കണ്ടിട്ട് വരാം….. ”
ഞാൻ അൽപ്പം ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു സംഗതിയേറ്റു അതു കേട്ടതും അവരുടെ ചോദ്യം ചോദിക്കൽ ഒക്കെ നിന്നു….
ശേഷം ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ റൂമിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി…..
എല്ലാവരും വരി വരിയായി എന്റെ പിന്നാലേ തന്നെയുണ്ട്…..
ചേച്ചിയുടെ റൂമിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയതും ഞാൻ ബാക്കിലുള്ളവരെ വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി….
സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്കും ഇപ്പോൾ തന്നെ ചോദിക്കണോ എന്നൊരു ചിന്തയുണ്ട്…. ചേച്ചിയുടെ ദേഷ്യം വച്ച് എന്നേ എന്തെങ്കിലും പറയുമോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ പേടി… അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ഇത്ര നേരം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ബിൽഡ്പ്പ് ഓക്കെ സ്വാഹാ.
ഞാൻ സംശയഭാവേന ചേച്ചിമാരേ വീണ്ടും ഒന്ന് നോക്കി….
“വേണോ….. പിന്നേ എപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ പോരേ….”
അവസാനമായി എല്ലാവരോടും ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു…
“രണ്ട് ആത്മാവോ….. നിങ്ങൾ ഇതെന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ ”
“ഏത് ബുക്ക്…..”
ചുറ്റും നിന്നും പല ചോദ്യങ്ങളും വരാൻ തുടങ്ങി….
എന്നാൽ ഞാനും കല്ല്യാണിയും മായയും
മൊത്തത്തിൽ തരിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
എല്ലാവരിൽ നിന്നും ചോദ്യങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടാൻ തുടങ്ങി…..
ഇനിയും ഇവിടേ നിൽക്കുന്നത് നല്ലതല്ല മെല്ലേ സ്കൂട്ട് ആവാം അവരായി അവരുടെപാടായി….
“ഞാൻ ചേച്ചിയെ കണ്ടിട്ട് വരാം….. ”
ഞാൻ അൽപ്പം ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു സംഗതിയേറ്റു അതു കേട്ടതും അവരുടെ ചോദ്യം ചോദിക്കൽ ഒക്കെ നിന്നു….
ശേഷം ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ റൂമിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി…..
എല്ലാവരും വരി വരിയായി എന്റെ പിന്നാലേ തന്നെയുണ്ട്…..
ചേച്ചിയുടെ റൂമിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയതും ഞാൻ ബാക്കിലുള്ളവരെ വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി….
സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്കും ഇപ്പോൾ തന്നെ ചോദിക്കണോ എന്നൊരു ചിന്തയുണ്ട്…. ചേച്ചിയുടെ ദേഷ്യം വച്ച് എന്നേ എന്തെങ്കിലും പറയുമോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ പേടി… അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ഇത്ര നേരം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ബിൽഡ്പ്പ് ഓക്കെ സ്വാഹാ.
ഞാൻ സംശയഭാവേന ചേച്ചിമാരേ വീണ്ടും ഒന്ന് നോക്കി….
“വേണോ….. പിന്നേ എപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ പോരേ….”
അവസാനമായി എല്ലാവരോടും ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു…
“സിദ്ധു….മോനേ ചോദിക്കട. ഞങ്ങളിൽ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ചേച്ചി എന്തായാലും ദേഷ്യപ്പെടും അതുപോലെ അല്ലല്ലോ നീ…, നിന്നേ ചേച്ചി വഴക്കൊന്നും പറയില്ല…. ”
നന്ദു ചേച്ചിയായിരുന്നു അതു പറഞ്ഞത്….
“സംഭവം ശെരിയൊക്കെതന്നെ… എന്നാലും… ”
അതു പറഞ്ഞതേ എനിക്കോർമ്മയുള്ളൂ അതിനു മുന്പേ തന്നെ ഡോറിൽ രണ്ടു കൊട്ട് കൊട്ടി…
ഞാനല്ല, പാറു…. 😐
ഇവൾക്കിതെന്തിന്റെ കടിയാണ്….
ഞാൻ അവളേ അടിക്കാനായി കൈ ഓങ്ങിയത് വാതിൽ ഉള്ളിൽ നിന്നും തുറക്കുന്ന സൗണ്ട് കേട്ടു….
അതു കേട്ടതും ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നല്ലകുട്ടികളായി…..
വാതിൽ തുറന്നതും ചേച്ചി കാണുന്നത് എന്നെയും എന്റെ ബാക്കിലായി പമ്മി പമ്മി നിൽക്കുന്ന ചേച്ചിമാരെയുമാറ്റുമാണ്….
ആദ്യം തന്നെ ഞാൻ ഒരു ചിരി പാസ്സ് ആക്കി…
പക്ഷേ ഏറ്റില്ല….
ചേച്ചി വാതിൽ ചാരി ഒരേ നിൽപ്പാണ്… മുഖത്താണെങ്കിൽ ഒരു വികാരവുമില്ല….
അതു കണ്ടതും ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ മൂക്ക് പിടിച്ചു തിരിച്ചു…….
എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ദേവു ചേച്ചി എന്നോട് മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നത് പിന്നേ എന്നോട് ബലം പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നതും…
അപ്പോൾ ഞാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ടെക്നിക് ആണിത്…
ചേച്ചിയുടെ മൂക്ക് വളരേ സെൻസിറ്റീവ് ആണ് അത്കൊണ്ട് വൃത്തിയില്ലാത്ത എന്ത് വന്ന് മൂക്കിൽ തട്ടിയാലും ചേച്ചിക്ക് അപ്പോ അല്ലർജി വരും പിന്നേ ജലദോഷമായി തുമ്മലായി അങ്ങനെ അങ്ങനെ…..
പിന്നേ ചേച്ചിയുടെ മൂക്കിൽ തൊടാനും എനിക്ക് മാത്രെ ചേച്ചി അധികാരം തന്നിട്ടുള്ളൂ ട്ടോ….😌ബാക്കി ഉള്ളവരെങ്ങാനും അറിയാതെ പോലും തൊട്ടാൽ ചേച്ചി അവരേ നിർത്തി പൊരിക്കും…
എന്തായാലും സംഗതി ഏറ്റു….
“സിദ്ധു….. നിന്നോട് ഞാൻ പലതവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എൻെറ മൂക്ക് പിടിച്ച് കളിക്കരുത് കളിക്കരുത് എന്ന്…. ”
അതു പറഞ്ഞതും ചേച്ചി എന്റെ തോളിനിട്ട് പതുക്കെ രണ്ട് അടി തന്നു….
ചേച്ചിയുടെ ബലംപിടിത്തം ഓക്കെ പോയി പഴയത് പോലേ എല്ലാതും ട്രാക്കിലേക്കായി…ഇനി കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ച് മനസ്സിലാക്കാം….
വാതിനരികിൽ നിന്ന ചേച്ചിയുടെ തോളും പിടിച്ച് ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു…
ബെഡിന് അരികിൽ എത്തിയതും ചേച്ചി തിരിഞ്ഞു നോക്കി…..
അപ്പോഴാണ് ഞാനും ആ കാര്യം ഓർത്തത്… ഞങ്ങളേ നോക്കി എല്ലാവരും റൂമിന് വെളിയിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയാണ്….
ശോ പാവങ്ങൾ…..
“ഇങ്ങ് കേറി പോര്….. ”
ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അവരേ മുറിയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു….
എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും മായ ഒരു കൂസലും ഇല്ലാതെ മുറിയിലേക്ക് കയറി…. എല്ലാരും ഒരു അത്ഭുതത്തോടേ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് അവളേ….
പക്ഷേ ബാക്കിയുള്ളവർക്ക് ഇപ്പോഴും മടിയാണ്…. അവർ ചേച്ചിയേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്….
“ചേച്ചി കയറിക്കോട്ടെ…. ”
അവരേ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ പക്കൽ നിന്നും ഒരു മറുപടിയും കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാവണം പാറു കേറി ചോദിച്ചു….
പാറുവിനെ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി ചേച്ചി ബെഡിൽ പോയി ഇരുന്നു….
അതവർക്കുള്ള മറുപടിയാണ് എന്ന് മനസ്സിലായതും അവർ എല്ലാം കൂടേ റൂമിനുള്ളിലേക്ക് കയറി….
“കയറി കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ ആ വാതിലങ്ങ് അടച്ചേക്ക് ”
ചേച്ചിയുടെ ഒച്ച പൊന്തിയതും നന്ദു ചേച്ചി വേഗം പോയി ആ വാതിലങ് അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു
“എന്താ എല്ലാരും കൂടേ…. ”
ദേവു ചേച്ചി കട്ടിലിൽ ചാരി കിടന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു….
ഞാൻ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… പ്രത്യേകിച്ച് പാറുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഇപ്പോ എന്താടി നിന്റെ നാവൊക്കേ ഇറങ്ങിപോയോ….😏
ഒരാളുടെ മുഖമൊഴിച്ച് ബാക്കിഎല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ഭയം കാണാം….
ആ ഒരാൾ മായയാണ്….
അവളുടെ മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷമാണ്…. അവളുടെ മുഖത്തേ ആരാധന കണ്ട് എനിക്കെന്തോ പന്തികേട് തോന്നി….
തോന്നേണ്ട നിമിഷം മാത്രമേ സമയം വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ…
പിന്നേ ആൾ ചേച്ചിയുടെ ദേഹത്താണ്….
അവൾ ചേച്ചിയേ ഇറുക്കി കെട്ടിപിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്…..
ഇവൾക്ക് മാനസികമായി എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു….
ദേവുചേച്ചി എന്നേ ഒന്ന് നോക്കി…. ആ കണ്ണുകൾ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…
എങ്ങനെ വരാതിരിക്കും അമ്മാതിരി കെട്ടിപിടിത്തം അല്ലേ അവൾ പിടിച്ചേ….
ചേച്ചി വീണ്ടും എന്നേ ദയനീയമായി നോക്കി….
“ഇതിനെ ഒന്ന് പിടിച്ചു മാറ്റാടാ എന്നായിരുന്നു ആ നോട്ടത്തിന്റ അർത്ഥം… “
ഞാൻ മായയേ ചേച്ചിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വേർപെടുത്തി….
ചേച്ചി ശ്വാസം എടുക്കാൻ വേണ്ടി മത്സരിക്കുകയാണ്…
മായയുടെ മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്ദോഷമാണെങ്കിൽ ദേവൂചേച്ചിയുടെ മുഖം ചുവന്ന് തുടുത്തു വരുകയാണ്…
മൈര് ഇവൾക്കിപ്പോ കിട്ടും….
“ചേച്ചി…. ചേച്ചി സൂപ്പറാ… മുത്തശ്ശനേ തെറി വിളിച്ചതൊക്കെ അടിപൊളിയായിരുന്നു……”
മായ ഉള്ളകാര്യം വെട്ടിത്തുറന്നങ്ങ്….
അവളുടെ ശബ്ദവും മുഖവും കണ്ടിട്ടാവണം ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം മാറി പുഞ്ചിരി വിരിയാൻ തുടങ്ങി…..
അത്രക്കും മനോഹരവും നിഷ്കളങ്കവുമായിരുന്നു അവളുടെ ഒരു ഭാവങ്ങളും……
എത്ര നേരം വേണെങ്കിലും നമ്മുക്ക് അവളേ കണ്ടിരിക്കാം….🙂
പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സന്തോഷത്തിലും ഞാൻ എവിടെയൊക്കെയോ അവൾ അനുഭവിച്ച വേദന കണ്ടു…..
കല്ല്യാണിക്കും അതു മനസ്സിലായി കാണണം… അവളുടെ മുഖത്ത് മയയോടുള്ള വത്സല്യമാണ് ഇപ്പോൾ…..
എല്ലാവരും പറയുന്നത് ശരിയാണ് ഈ പെണ്ണുങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി എടുക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമാണ്….
എല്ലാവരും കട്ടിലിലേക്ക് കയറി ഇരിന്നു, ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ മുറികളിൽ വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ മുറിയും ഏറ്റവും വലിയ കട്ടിലും ചേച്ചിക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത്രയും പേർക്ക് ഇരിക്കാനും ഒരു പ്രയാസവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…. ചാരികിടക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ മടിയിലായി ഞാനും എന്റെ അടുത്ത് കല്ല്യാണിയും അവളുടെ മടിയിൽ മായയും സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചു….
കുറേ ആയി ചേച്ചിയുടെ മടിയിൽ ഓക്കെ ഇങ്ങനെ കിടന്നിട്ട്… അത്കൊണ്ടാവാം ഒരു പ്രേത്യേക സുഖത്തിൽ ആണ് ഞാൻ. കൂടേ ചേച്ചിയുടെ തലോടലും കൂടേ ആയപ്പോൾ എല്ലാം മറന്ന് വേറൊരു ലോകത്ത് എത്തിയതുപോലെ തോന്നി….
“ചേച്ചി നിങ്ങൾ രാവിലെ മുതൽ എവിടെയായിരുന്നു…. ”
ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ചോദിച്ചു…..
അത്രനേരം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി ചേച്ചിയുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു….
ആ കണ്ണുകൾ എന്തോ ഓർത്തെടുക്കയാണ്….
മൗനമായിരുന്ന ചേച്ചി ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തതിന് ശേഷം കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി…..
“ഞാൻ ഈ നാട്ടിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വയസ്സായ ആളെ അന്വേഷിക്കാനാണ് പോയത്…”
ദേവുചേച്ചി തുടങ്ങുമ്പോൾ എല്ലാവരും മുഴുവൻ ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്തിന്… ”
ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ചോദ്യം കല്ല്യാണി ചോദിച്ചു…
“”””””””””””പണ്ടൊക്കെ ഈ നാട്ടിൽ നടന്നിരുന്ന കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചറിയാൻ… പ്രത്യേകിച്ച് ആ പഴയ വീടിനെയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നടന്ന സംഭവങ്ങളെയും കുറിച്ചറിയാൻ…
ഒറ്റയ്ക്കു പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടാവാം വഴിയിൽ ജോഗിങ്ങിന് പോയിരുന്ന അരുണും ആദിയും എനിക്കൊപ്പം ചേർന്നത്. കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ കരുതിയത് പോലെ നടന്നില്ലെങ്കിലും, അന്വേഷണം ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള മനസ്സില്ലാതെ ഞാൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
കുറെ നേരം നടന്ന തിരച്ചിലിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ എത്തിയത് വേലു എന്നൊരു വൃദ്ധന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു. അയാളും മകനും കുടുംബവും അവിടെ താമസിച്ചു വരികയായിരുന്നു. അയാളുടെ പ്രായം ഇവിടുത്തെ തള്ളയെക്കാൾ പത്തു വയസ്സ് കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം, എങ്കിലും ആരോഗ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതോ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളാൽ വിറച്ചതോ ആയ മുഖമൊന്നും എനിക്കു കാണാനായില്ല.
ഞങ്ങൾ വന്ന തറവാടിന്റെ പേര് പറഞ്ഞതും, വേലുവും കുടുംബവും ഹൃദയപൂർവ്വം ഞങ്ങളേ അകത്ത് കയറ്റി സ്വീകരിച്ചു. കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ എത്തിയ സ്ഥലം ശരിയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി കാരണം വേലു, ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ തറവാട്ടിലെ കാര്യസ്ഥനായിരുന്നു.
സമയം കളയാതെ ഞാൻ വന്ന കാര്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു. വീടിന്റെ കാര്യം കേട്ട ഉടൻ, വേലുവിന്റെ മുഖം മങ്ങിപോയി. അയാൾ അകത്തേക്ക് പോയി ഒരു പഴയ പുസ്തകവുമായി വന്നു അതൊരു കുറിപ്പായിരുന്നു.അതിൽ പണ്ടു നടന്നത് അണുവിട മാറാതെ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് കുറച്ചു പേജുകൾ മറിച്ചപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി. പക്ഷേ ഇതെല്ലാം അയാളുടെ നാവിൽ നിന്നും തന്നെ എനിക്ക് കേൾക്കണമെന്ന് എനിക്ക് നിർബന്തമായിരുന്നു. അത് ഞാൻ അയാളോട് സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു..
അതുകേട്ടതും അയാൾ ഞങ്ങളെയെല്ലാം ശാന്തമായി പുറത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി, വീട്ടിൽ നിന്ന് കുറച്ചു മാറി തൊടിയിൽ ഇരുന്നു. അയാൾ പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങൾ കുടുംബം കേൾക്കരുത് എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ഭാവം.
കുറച്ചു നേരത്തേ മൗനത്തിനു ശേഷം അയാൾ മിണ്ടാൻ തുടങ്ങി
“…അവൾ വന്നോ?”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണുകളിലോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ, ഉത്തരം അയാൾക്കു വ്യക്തമായി. ഭയത്താൽ വിറച്ച്, കണ്ണുനീരൊഴുക്കുന്ന ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ, പറഞ്ഞുകൂടാത്തൊരു ചരിത്രം ഞാൻ കണ്ടു…”””””””””””””””
ചേച്ചി ഇത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും,
റൂമിനുള്ളിലെ ശാന്തത ഭയാനകമായി കട്ടപിടിച്ചു.
ഒരാൾ പോലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പുറത്തുള്ള കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് ശക്തിയായി. ജനൽപാളികൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കൂട്ടിയിടിച്ചു
ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടപ്പോൾ, ഒരു തന്നെ സംശയം… “ഇത് വെറും യാദൃശ്ചികമാണോ?”
ചേച്ചി പറഞ്ഞതിന്റെ അവസാന വാക്കുകളിലെ ആഴം പ്രകൃതി തന്നെ മുദ്രവച്ചതുപോലെ.
“അയാൾ എന്താ പറഞ്ഞേ…… ”
വൈശുവിന്റെ ചോദ്യത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണ് വീണ്ടും ചേച്ചിയിലേക്കായി….
ചേച്ചി വീണ്ടും തുടർന്നു…
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാൻ പോവുന്നത് വേലു ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും ആ ബുക്ക് വായിച്ചു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ കാര്യങ്ങളും ചേർത്തുകൊണ്ടാണ്…അത്കൊണ്ട് ഇതു പറഞ്ഞു കഴിയുന്ന വരെയും ആവശ്യമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു എന്നേ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത്….”
അത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും ചേച്ചി പാറുവിനെ നോക്കി…
കാരണം അവൾക്ക് മാത്രമേ ഇരിക്കപൊറുതി ഇല്ലാത്തതുള്ളു…
അവൾ ചേച്ചിയേ കാണിക്കാനായി വായപൊത്തി
ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തും ഒരു ചിരി വന്നു
“നിങ്ങൾക്ക് താഴെ ഉള്ള നമ്മുടെ കാരണവന്മാരുടെ ഫോട്ടോ വല്ലതും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ…..”
ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യം പെട്ടെന്നായിരുന്നു… പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും ഒരേ മറുപടിയായിരുന്നു….
“ഉണ്ട്….. ”
ഇഷ മറുപടി പറഞ്ഞു…..
ചേച്ചി വീണ്ടും തുടർന്നു…
“”””””””””ആ ഫോട്ടോകളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഫോട്ടോയിലെ ആൾ ആയ ചിത്തിര ഭാനുവിൽ നിന്നാണ് എല്ലാത്തിന്റെയും തുടക്കം.
അയാൾക്ക് മൂന്ന് മക്കൾ ആയിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത് അമ്മാളു,തപോഭദ്രൻ,ധ്രുവശിൽപി…..അമ്മാളുവായിരുന്നു മൂത്തത് ബാക്കി രണ്ടുപേരും ഇരട്ടകൾ ആയിരുന്നു…. കാലം കഴിയുംതോറും മൂന്ന് പേരും വളർന്നുകൊണ്ടിരിന്നു….
നാട്ടിലേതന്നെ വളരെയധികം ശക്തിയും സമ്പന്നരായിട്ടും രണ്ടു മക്കളിൽ ഒരാളായ ധ്രുവശിൽപിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞത്, തറവാട്ടിലെ തന്നെ സേവികയായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയുടെ മകളേയാണ് അവളുടെ പേര് ‘മാധവ്യാ’ എന്നായിരുന്നു..
സ്ത്രീ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പൂർണരൂപമായിരുന്നു അവൾ.എല്ലാവരെയും പോലേ ധ്രുവശിൽപ്പിയും മാധവ്യയുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ വീണു..
കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനത്തെയും സമൂഹത്തിന്റെ ചട്ടങ്ങളെയും വെല്ലുവിളിച്ചിരുന്ന ബന്ധമായിരുന്നു അത്.
കാരണവർ എത്രത്തോളം വിലക്കിയിട്ടും, അവർക്ക് ആ പ്രണയം നിർത്താനായില്ല.
ഒളിച്ചും മറച്ചും, ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലും, അവർ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടി.
കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ, മാധവ്യ ഗർഭിണിയാണെന്ന് വ്യക്തമായി.
കാരണവർക്ക് അതൊരു കുത്തേറ്റ പോലെയായിരുന്നു
തങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ രക്തത്തിലേക്ക്, ഒരു സേവികയുടെ രക്തം കലരാൻ പാടില്ല!’ എന്ന് അയാൾ ക്രൂരമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു
പക്ഷേ വിധി അവരുടെ തീരുമാനങ്ങളെ അവഗണിച്ചു.
അവൾ പ്രസവിച്ചു.
ഒരു ആൺകുട്ടിയും ഒരു പെൺകുട്ടിയും – ഇരട്ടകൾ.
രണ്ടു പേർക്കും സന്തോഷവും അതേപോലെ ഭാവിയെ കുറിച്ചുള്ള ഭയവും കൂടി വന്നു…
അവനറിയാമായിരുന്നു – ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സമൂഹവും തന്റെ വീട്ടുകാരും ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കില്ലെന്ന്.
അത്കൊണ്ട് തന്നെ ധ്രുവശിൽപ്പി മാധവ്യയിൽ നിന്നും തനിക്കുണ്ടായ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിവരം പുറംലോകത്തെ അറിയിച്ചില്ല…
ഒഴിവു സമയങ്ങളിൽ അവൻ തന്റെ ഭാര്യക്കും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുമൊപ്പം ചിലവഴിച്ചു…
പക്ഷേ എല്ലാം മാറി മറിഞ്ഞത് പെൺകുട്ടിക്ക് ഒരു അസുഖം പിടി പെട്ടപ്പോഴാണ്…. തന്റെ നാട്ടിലെ വൈദ്യരെ കാണിച്ചാൽ ചോദ്യങ്ങൾ വരുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ധ്രുവശിൽപ്പി ആ കുഞ്ഞുമായി കുറച്ചുമാറിയുള്ള വേറൊരു ഗ്രാമത്തിൽ പോവുന്നു…..താൻ പോവുന്ന കാര്യം തന്റെ എല്ലാകാര്യവുമറിയുന്ന സഹോദരിയോട് മാത്രമാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്..
എന്നാൽ കുഞ്ഞുമായി പോവുന്ന ധ്രുവശിൽപ്പിയെ ആരോ കാണുകയും ആ വിവരം നാട്ടിൽ പാട്ടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു…
താൻ എന്ത് നടക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞോ അതു തന്നെ നടന്നതറിഞ്ഞ കാരണവർ ഒരു ക്രൂരമായ തീരുമാനം എടുത്തു…
“ആ സ്ത്രീയും കുഞ്ഞും ഇല്ലാതെയാക്കണം.
വീട്ടിന്റെ മാന്യതയ്ക്ക് അതാണ് ഏക മാർഗം”
അയാളുടെ മനസ്സിൽ തന്റെ കുടുംബത്തിനേറ്റ കളങ്കവും അപമാനവും ഒരു കൊടുക്കാറ്റായി നിലയുറപ്പിച്ചു…
എന്നാൽ അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല മാധവ്യ പ്രസവിച്ചത് ഒരാൾക്കല്ല, രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കാണെന്ന്.
അവരുടെ കണ്ണിൽ അവൾ “ഒരാളുടെ അമ്മ” മാത്രമായിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ, ആളുകൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ കാരണവർ അവളെ അന്വേഷിച്ചു അവർ താമസിക്കുന്ന വീട്ടിലോട്ട് പോയി…
കാരണവർ വന്ന കാര്യമറിഞ്ഞ മാദ്ധാവ്യയുടെ മാതാപിതാക്കൾ അയാളോട് തന്റെ മകളെയും അവളുടെ കുഞ്ഞിനേയും വെറുതെ വിടാൻ കാലു പിടിച്ചു പറഞ്ഞെങ്കിലും അയാൾ അതിനു ചെവികൊടുത്തില്ല…
അയാൾ മാധവ്യയുടെയും ആ കൈ കുഞ്ഞിന്റെയും മുന്നിൽ വച്ച് അവരേ കൊന്ന് കളഞ്ഞു….
തന്റെ മുന്നിലിട്ട് തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ കൊന്ന കാരന്നവരോട് അവൾ തന്റെ മകനെയെങ്കിലും വെറുതെ വിടണേ എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും അയാൾ അതിനും ചെവി കൊടുത്തില്ല…
അവരേ രണ്ടു പേരെയും കൊല്ലുവാൻ തന്റെ അനുയായികളോട് അയാൾ ആവശ്യപെട്ടു…
എന്നാൽ കൈകുഞ്ഞിനേയും ആ അമ്മയേയും കൊല്ലുവാൻ ആർക്കും തോന്നിയില്ല… ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ കാരണവർ അവളേ മുടികുത്തിനു പിടിച്ച് വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു… ശേഷം മാധവ്യയേയും അവളുടെ കുഞ്ഞിനേയും അയാൾ ആ ഓലവീടിനകത്തിട്ട് വാതിലടച്ചു….
ശേഷം ഒരു തീപന്തമെടുത്തു അതിലേക്ക് എറിഞ്ഞു…
ആ ഓല കുടിലിൽ നിന്നുയർന്ന തീക്കനലുകൾ രാത്രിയെ വിഴുങ്ങി.
കൂകുന്ന ശബ്ദം, കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ, സ്ത്രീയുടെ നിലവിളി എല്ലാം ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് ആകാശം പൂർണ ചന്ദ്രനെ മറച്ചു…
അവിടേ നിന്ന ആളുകൾ മുഴുവൻ ഭയത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
പക്ഷേ ആരും ഒന്നും ചെയ്തില്ല.
കാരണം കാരണവരുടെ തീരുമാനം ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ആരും ധൈര്യം കാണിച്ചില്ല
എന്നാൽ തന്റെ മകളുടെ അസുഖം ചികിൽസിച്ചു ബേധമാക്കി വരുന്ന ദ്രുവശിൽപ്പി കാണുന്നത് കത്തിയെരിയുന്ന വീടും അതിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന തന്റെ ഭാര്യയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ശബ്ദമാണ്
അതു കണ്ടതു ധ്രുവശിൽപ്പി തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മകളേ നിലത്ത് വച്ച് കാത്തിയെരിയുന്ന വീട്ടിലോട്ട് ഓടി കയറി എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും സമയം ഒരുപാട് വൈകിയിരുന്നു….. മാധ്യവ്യക്കും കുഞ്ഞിനുമൊപ്പം തന്റെ മകനും വെന്തു മരിക്കുന്നത് ചിത്തിരഭാനു യാതൊരു കുറ്റബോധവുമില്ലാതെ നോക്കി നിന്നു…
ഇതിനിടയിലാണ് തന്റെ മകൻ നിലത്ത് വച്ചു പോയ കുഞ്ഞിനെ അയാൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും മാധവ്യ പ്രസവിച്ചത് ഇരട്ടകളെയാണ് എന്നും അയാൾ മനസ്സിലാക്കിയത്…
അയാൾ ആ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തുകൊണ്ട് കത്തിയെരിയുന്ന വീടിനടുത്തേക്ക് നടന്നു….
എന്നാൽ വിവരമറിഞ്ഞ അമ്മാളു ഓടി പിടിച്ച് വരുകയും അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങുകയും ഒറ്റൊരുത്തൻ ആ കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടുപോകരുത് എന്നും പറയുന്നു…. ആ കുഞ്ഞിനെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ താനും ആ കത്തുന്ന ചിതയിൽ ചാടി ചാവും എന്ന് കൂടേ പറഞ്ഞതിനാൽ ചിത്തിരഭാനു ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ അവിടേ നിന്നും പോവുന്നു……””””””””””””””
ചേച്ചി ഇത്രയും പറഞ്ഞതും ഞങ്ങളേ വീണ്ടും നോക്കി….
അത്രയും കേട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടും ആർക്കും ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല… എങ്ങും മൗനം മാത്രം….
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ നനവു പടർന്നിരുന്നു….
ഒടുവിൽ മൗനം പാറു തന്നെ ബേധിച്ചു…
“പക്ഷേ ചേച്ചി, ചേച്ചി പറഞ്ഞ ഈ കഥയിൽ ഉള്ളവരെല്ലാം കുറച്ചു വർഷം മുൻപ് ജീവിച്ചിരുന്നതല്ലേ…. അപ്പോൾ നമ്മുടെ മുത്തശ്ശിപോലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലല്ലോ… അപ്പോ പിന്നെന്തിനാ ചേച്ചി രാവിലേ അവരെയൊക്കെ ചീത്ത പറഞ്ഞേ…. ”
പാറു അവളുടെ ന്യായമായ സംശയം ചോദിച്ചു….
സത്യം പറഞ്ഞാൽ അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ പോലും ആ കാര്യത്തെ പറ്റി ചിന്തിച്ചത്….
ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തും ഒരമ്പരപ്പ് ഞാൻ കണ്ടു…. ഇവൾക്ക് ഇത്രേം ഓക്കെ ചിന്താ ശേഷി ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് കരുതികാണണം…
ചേച്ചി പാറുവിനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു……
ശേഷം…
“””””””കഥ ഇവിടം കൊണ്ട് തീർന്നു എന്നാരാ പറഞ്ഞേ……ഇത് വേലുവിന്റെ അച്ഛൻ അയാളോട് പറഞ്ഞ കഥയാണ്… ഇതിന്റെ ബാക്കി ഇനിയും ഉണ്ട്…
അമ്മാളുവിന്റെയും തപോഭദ്രന്റെയും വിവാഹം ചിത്തിര ഭാനു നടത്തിയെങ്കിലും തന്റെ സഹോദരന്റെ മകളേ അനാഥയാക്കാൻ അമ്മാളു സമ്മതിച്ചില്ല…അമ്മാളു സ്വന്തം മകളേപോലേ ‘ദേവി’ എന്ന പേരിൽ ആ കുട്ടിയേ വളർത്തി…..അവളേ ഇതിൽ നിന്നും കുറേ പേർ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒരാണിന്റെ തന്റേടമുള്ള അമ്മാളു അതിനൊന്നും ചെവി കൊണ്ടില്ല… കാലം കടന്നു പോയി…. അമ്മാളുവിന് ഒരു പെൺ കുഞ്ഞും അതിനു ശേഷം ഒരു ആണ് കുഞ്ഞും ജനിച്ചു….. അവൾ അവർക്ക് അനന്തലക്ഷ്മി,ശ്രീനിവാസൻ എന്നീ പേരുകൾ ഇട്ടു…. അങ്ങനെ അമ്മാളുവിന് ദേവിയേയും കൂട്ടി മക്കൾ മൂന്നായി… കാലത്തിനനുസരിച്ചു ഇവർ മൂന്ന് പേരുംവളർന്നു വലുതായി…. ദേവി തന്റെ അമ്മ മാധവ്യയെപോലെ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു…. അവൾ അനന്തലക്ഷ്മിയെയും ശ്രീനിവാസനയും സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പ് പോലെ കണ്ട് വളർത്തി വലുതാക്കി. എന്നാൽ ശ്രീനിവാസനേ അപേക്ഷിച്ചു അനന്തലക്ഷ്മിക്ക് ദേവിയോട് അസൂയയായിരുന്നു….. അവളെക്കാൾ കൂടുതൽ സൗന്ദര്യവും ബുദ്ധിയും പോരാത്തതിന് സ്വന്തം മകളല്ലാഞ്ഞിട്ടും അമ്മക്ക് അവളെയായിരുന്നു പ്രിയം. ഈ കാരണങ്ങളാൽ അനന്തലക്ഷ്മിക്ക് ദേവിയോടുള്ള ദേഷ്യം കൂടി കൂടി വന്നു…..
എന്നാൽ കാര്യങ്ങളെല്ലാം മാറിമറിയുന്നത് അനന്തലക്ഷ്മിക്ക് ഒരു പ്രണയം ഉണ്ടായപ്പോഴാണ്…..
തന്റെ നാട്ടിലേ തന്നെ പ്രമാണികളിൽ ഒരാളായ അയ്യപ്പന്റെ മകൻ മാധവനോട് അനന്തലക്ഷ്മിക്ക് ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നുകയും അവളത് അയാളോട് പറയുകയും ചെയ്തു…
എന്നാൽ മാധവനിഷ്ട്ടം ദേവിയേയായിരുന്നു….അവൾക്കും അവനേ ഇഷ്ടമായിരുന്നു
അനന്തലക്ഷ്മിക്ക് ഇതൊരു അടികിട്ടിയത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്……
കാര്യമറിഞ്ഞ അമ്മാളു മാധവന്റെ വീട്ടുകാരോടുമായി സംസാരിക്കുകയും അവരുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു…. തന്റെ സഹോദരപുത്രിയുടെ ജീവിതം കുറച്ചുകൂടെ സുഖമമാക്കാൻ അമ്മാളു ദേവിക്കായി തറവാട്ടിൽ നിന്നും തന്നെ കുറച്ചു മാറി അവൾക്കൊരു വീട് വച്ചു നൽകി……
ഇതുംകൂടെ മനസ്സിലാക്കിയ അനന്തലക്ഷ്മിക്ക് ദേവിയോടുള്ള ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി….
അനന്തലക്ഷ്മി കാര്യം തപോഭദ്രന്റെ മകനായ പരമേശ്വരനോട് അതായത് മായയുടെ മുത്തശ്ശനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു…..
ചേച്ചിയുടെ പ്രായമാണെങ്കിലും പരമേശ്വരന് ചെറുപ്പം മുതലേ ദേവിയേ നോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അത്കൊണ്ട് ഈ കാര്യത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യം പരമേശ്വരൻ ആണെന്ന് അനന്ത ലക്ഷ്മി വിചാരിച്ചു
അവർ രണ്ടു പേരും കൂടേ ദേവിയുടെ വിവാഹം മുടക്കുവാനും തറവാട്ടിൽ നിന്നും പുറത്താക്കാനുമുള്ള ആലോചന തുടങ്ങി…..
അതിനു ഉപയോഗിച്ച ആൾ ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾ കാണാൻ പോയ വേലു….
തന്റെ വീട്ടിലെ പണിക്കാരനായ വേലുവിനോട് ഇവരുടെ പദ്ധതികൾ പറഞ്ഞു…
ദേവിയേ ഒന്ന് പേടിപ്പിച്ചിട്ട് വിവാഹത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിയിപ്പിക്കാനും നാട് വിട്ടു പോവാൻ പറയാനുമായിരുന്നു അനന്തലക്ഷ്മി വേലുവിനോട് പറഞ്ഞത്…
ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ കിട്ടാൻ പോകുന്ന ഉപകാരങ്ങളെ ഓർത്തു വേലു ഇതിനെല്ലാം കൂടേ നിൽക്കാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു..
അതിനായി അവർ അമ്മാളു സ്ഥലത്തില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം തെരഞ്ഞെടുത്തു
രാത്രി ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും വരുന്ന വഴി വേലു തലയിൽ ചാക്കും കെട്ടി പരമേശ്വരന്റെ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം ദേവിയുടെ മുന്നിലേക്ക് ചാടി… അനന്ത ലക്ഷ്മിയും പരമേശ്വരനും കുറച്ചു മാറി ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
മുഖം മറച്ചെങ്കിലും വേലുവിനേ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ ദേവിക്ക് വേലുവിനെ മനസ്സിലായി…
അവർ തന്നെ കളിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്തതാണ് എന്ന് കരുതിയ ദേവി അതു മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു…
വേലുവിനോ അവന്റെ കൂടേ നിന്നവർക്കോ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…
ദൂരേ നിന്നും ഇതെല്ലാം കണ്ട അനന്തലക്ഷ്മിക്ക് ദേഷ്യം കൂടി വന്നു…
മറവിൽ നിന്ന അവർ ദേവിയുടെ മുന്നിലായി വന്നു നിന്നു
ദേവി ഈ വിവാഹത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറണമെന്നും നാട് വിട്ടു പോവണമെന്നും അനന്തലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു…
പക്ഷേ ദേവി ഇതെല്ലാം ചിരിച്ചു തള്ളുകയാണ് ചെയ്തത്….
ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ച അനന്തലക്ഷ്മി ദേവിയുടെ ജനനത്തേയും മാതാപിതാക്കളെയും ചോദ്യം ചെയ്തു… പിഴച്ചു പെറ്റ നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ ഒരാളായി ജീവിക്കുവാൻ യാതൊരു അർഹതയുമില്ല എന്നും ദേവി കാരണം ഇതു വരേ തനിക്കുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങൾ എല്ലാം ആവൾ എണ്ണിയെണ്ണി പറഞ്ഞു…
തന്റെ സ്വന്തം ചോരയല്ലെങ്കിലും തന്റെ അനുജത്തിയിൽ നിന്നും അത്തരം വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവി ആ നേരം തോന്നിയ ദേഷ്യത്തിൽ അവളേ തല്ലി…..
ശേഷം കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടേ നിന്നും നടക്കാൻ ആരംഭിച്ചു…
അത്രയും പേരുടെ മുന്നിൽ വച്ചു തന്നെ തല്ലിയ ദേഷ്യത്തിൽ അനന്തലക്ഷ്മി അവളേ പിറകിൽ നിന്നും തള്ളിയിട്ടു…
ദേവിയുടെ തല അവിടെയുള്ള ഒരു പാറയിൽ ഇടിക്കുകയും തല പൊട്ടി ചോര വരുകയും ചെയ്തു…
തലയിൽനിന്നും ചോര ഒഴുകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരിൽ പലരും ഭയത്തോടെ ഞെട്ടി നിന്നുപോയി.
വേലുവും കൂട്ടരും ഓടി അടുത്ത് ചെന്നപ്പോൾ ദേവി ബോധരഹിതയായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അനന്തലക്ഷ്മി ആ ദൃശ്യം കണ്ടിട്ടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ പരമേശ്വരന് കാര്യം വഷളാകുമെന്ന തോന്നി തുടങ്ങി..
പരമേശ്വരൻ അവളേ എടുത്തു കൊണ്ടു പോയി അമ്മാളു അവൾക്കായി നിർമിച്ച വീട്ടിൽ തന്നെ കൊണ്ടുപോയി ഇടാൻ വേലുവിനോട് പറഞ്ഞു…
അങ്ങനെ എല്ലാവരും ദേവിയേ അവളുടെ വീട്ടിൽ തന്നെ കൊണ്ടുപോയി ഇട്ടു…
വേലു വൈദ്യരെ കാണിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അനന്തലക്ഷ്മി അതിനു സമ്മതിച്ചില്ല…
അവളേ അവിടേ മരിക്കാൻ വിട്ടിട്ട് അനന്തലക്ഷ്മി ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി…
എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും പരമേശ്വരന്റെ കണ്ണുകൾ ദേവിയുടെ ശരീരത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു…..
ദേവിയുടെ ആ കിടപ്പ് കണ്ട് സഹിക്കാനാവാത്ത പരമേശ്വരൻ അവരേയെല്ലാം പുറത്തിറക്കി വാതിൽ ഉള്ളിൽ നിന്നും കുറ്റിയിട്ടു..
ഇതു കണ്ടിട്ടും അനന്തലക്ഷ്മി ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല….
അവൻ പുറത്തു വരുന്നത് വരേ അനന്തലക്ഷ്മി ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും അയാൾക്ക് വേണ്ടി പുറത്തു കാവലിരുന്നു….
ഒടുവിൽ അയാൾ വാതിലു തുറന്നു പുറത്തേക്ക് വന്നു ഉള്ളിൽ നടന്നത് എന്താണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസിലായെങ്കിലും ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല….
സമയം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി….
വേലുവും അനന്തലക്ഷ്മിയും ഒഴിച്ച് ബാക്കിയുള്ള എല്ലാവരും അകത്ത് കയറി വാതിലടച്ചു ജീവനുവേണ്ടി പോരാടുന്ന ദേവിയുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു….
അവസാനമവൾ ആ ചെന്നായ കൂട്ടത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റുകൊണ്ടു മരണത്തിനു കീഴടങ്ങി…….
ശേഷം അവർ എല്ലാവരും കൂടേ ദേവിയേ ആ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇട്ട് വീടിന്റെ വാതിലും പൂട്ടി സ്ഥലം കാലിയാക്കി…..
ദേവിയുമായി കൂടുതൽ അടുപ്പമുള്ളവരായി ആരുമില്ല അത്കൊണ്ട് അവളേ അന്വേഷിച് വരാനും ആളുണ്ടായിരുന്നില്ല..
എന്നാൽ തന്റെ സ്നേഹിതൻ മാധവൻ ഇടക്ക് അവളേ അന്വേഷിച്ചു ആ വീട്ടിലോട്ട് വരാൻ ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും അനന്തലക്ഷ്മി ഓരോ കാരണം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളെ അതിൽ നിന്നും വിലക്കും…
അമ്മാളുവിന് വരാൻ വിചാരിച്ചതിലും കൂടുതൽ ദിവസമെടുക്കേണ്ടി വന്നു….
വന്ന നിമിഷം തന്നെ അവൾ ദേവിയുടെ കാര്യം ചോദിച്ചെങ്കിലും ആർക്കും അതിനൊരു മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല….
അവളേ നാട് മുഴുക്കെ തെരെഞ്ഞെങ്കിലും ഒന്നുംതന്നെ കണ്ടെത്താനായില്ല….
അവസാനമായി അവൾ താമസിക്കുന്ന വീട്ടിൽ കൂടേ തിരയാൻ അമ്മാളു വേലുവുമായി അവളുടെ വീട്ടിൽ ചെല്ലുന്നു..
വീടിന്റെ പരിസരമെത്തിയതും എന്തോ ചത്തത്തിന്റെ ദുർഗന്ധം അവർക്ക് കിട്ടിയതും അമ്മാളു നടുങ്ങി….
മുന്നോട്ടു പോകുവാൻ അവർ ഭയന്നു….
എന്നിരുന്നാലും അവർ മുന്നോട്ട് പോയി ആ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു…..
ആ കാഴ്ച കണ്ടതും അവർ ആർത്ത് കരയാൻ തുടങ്ങി….”””””””””
ചേച്ചി ഇത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ചേച്ചിയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി….
ചേച്ചിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ പൊഴിയാൻ തുടങ്ങി…
ചേച്ചി മാത്രമല്ല അവിടേ ഇരിക്കുന്ന എല്ലാവരും മൗനമായിരുന്നു കരയുകയാണ്…
ആർക്കും എന്ത് പറയണം എന്ന് പോലും അറിയില്ല….
ആ സ്ത്രീ എത്ര മാത്രം വേദനയനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവും….. ഒരു നിമിഷം ദേവിയുടെ സ്ഥാനത്ത് എന്റെ ചേച്ചിമാരുടെ മുഖങ്ങളും മായയുടെയും കല്യാണിയുടെയും മുഖങ്ങളും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു….
ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഉള്ളൊന്നു പിടയാൻ തുടങ്ങി….
നന്ദു ചേച്ചിയും കല്ല്യാണിയും കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ വരേ എത്തിയിരുന്നു…
ഞാൻ കല്ല്യാണിയേ തൊടാൻ പോയില്ല കാരണം അവൾ ചില നേരത്ത് കുട്ടികളെ പോലെയാണ് നമ്മൾ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അടുത്ത് പോയാൽ അതുമതി അവൾക്ക് പിന്നേ കരയാൻ…..
അങ്ങനെ എല്ലാവരും ഒരു അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മായ കരയുന്നത്……
അതൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് അതു കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്.. മായക്ക് പിന്നാലേ കല്ല്യാണി, പാറു, ഇഷ, താര
ഇവരെല്ലാം കൂടേ കരഞ്ഞു മുറി മൊത്തത്തിൽ ഒരു കൂട്ടകരച്ചിൽ ആക്കി…
ദേവു ചേച്ചിക്കും സങ്കടം തികട്ടി വന്നെങ്കിലും. ഇവരുടെയൊക്കെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ ചേച്ചിക്ക് ചൊറിഞ്ഞു… കയറി..
ഒറ്റൊന്ന് പോലും കരയരുത് എന്നും കരയാനുള്ളവർക്ക് മുറിയുടെ വെളിയിൽ പോയി കരയാമെന്നും ചേച്ചി പറഞ്ഞു…
ചേച്ചി അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് ദേഷ്യം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല അവരെയൊന്നു ശാന്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു….
എന്തായാലും ചേച്ചിയുടെ ഉത്തരവിനു ശേഷം എല്ലാവരും അവർക്ക് തികട്ടി വരുന്ന സങ്കടം ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
കല്ല്യാണി എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ചാഞ്ഞപ്പോൾ മായ അവളുടെ ദേഹത്തേക്കും ചാഞ്ഞു…….
കുറച്ചു നേരത്തിന് ശേഷം ദേവു ചേച്ചി വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി……
“””””””ദേവി മരിച്ചത് അതികം പേരൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല….. അമ്മാളു അതിനു സമ്മതിച്ചില്ല….. തന്റെ പ്രിയപുത്രിയുടെ മരണകാരണം അറിയാതെ അവർ നീറി നീറി ജീവിച്ചു……
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം നാട്ടിലുള്ള ഒരുത്തൻ കൈ കാലുകൾ വേർപെട്ട് അമാശയം തുറന്നു തല വേർപെട്ട് മരിച്ചു. വളരെ ഭയാനകമായ ഒരു മരണമായിരുന്നു അത് ഒരു മനുഷ്യന് ചെയ്യാൻ പറ്റാത്ത അത്രയും ക്രൂരത അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു………
അതൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു അതിനു ശേഷം കുറച്ചുപേരും കൂടേ മരിച്ചു എന്നാൽ കാരണം മാത്രം ആർക്കും കണ്ടു പിടിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല….
നാടാകെ ഭയത്തിൽ തങ്ങി…. എന്നാൽ മരിച്ചവരിൽ പലരും അന്ന് തനിക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നവരായിരുന്നു എന്ന് വേലുവിന് മനസ്സിലായി…
വൈകാതെ താനും ഈ പൈശാജികമായ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങേണ്ടി വരും എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വേലു പേടി കാരണം അന്ന് സംഭവിച്ചതെല്ലാം അമ്മാളുവിനോട് പറഞ്ഞു….
വിവരമറിഞ്ഞ അമ്മാളു അന്ന് തന്നെ വേലുവിനെയും അനന്തലക്ഷ്മിയേയും പരമേശ്വരനേയും അടിച്ചു പുറത്താക്കി..
ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ദേവിയുടെ ആത്മാവാണെങ്കിൽ താൻ അതിനു എതിരു നിൽക്കില്ല എന്നു അവളുടെ നീതി അവൾ തന്നെ നടപ്പിലാക്കട്ടെ എന്നും അമ്മാളു അവരോടായി പറഞ്ഞു…
നാട്ടിൽ കുറച്ചു മരണം കൂടേ ഇത് പോലേ സംഭവിച്ചു…
നിരപരാധികളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞ അമ്മാളു ദേവിയേ പ്രതികാര ബോധമാത്രമുള്ള ഒരു രക്ത രക്ഷസാക്കി മാറ്റുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല…
അവളുടെ ആത്മാവിന് ശാന്തിലഭിക്കുവാൻ കുറച്ചു മാറിയുള്ള ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും ഒരു മന്ത്രവാദിയെ കൊണ്ടു വന്നു ‘കറുപ്പൻ ‘ അതായത് മാണിക്യന്റെ അച്ഛൻ…
അയാൾ അമ്മാളുവിനോട് ദേവിയുടെ ജനനം മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി….
അപ്പോഴാണ് അമ്മാളുപോലുമറിഞ്ഞത് ചെറുപ്പത്തിൽ ദേവിക്കുണ്ടായ അസുഖം ചികിൽസിക്കാൻ ധ്രുവശിൽപ്പി പോയത് അയാളുടെ അടുക്കലേക്കായിരുന്നു എന്ന്….
അയാളിൽ നിന്നും ദേവി ഒരു സാധാരണ ജന്മമായിരുന്നില്ല എന്നും അസുരഗണത്തിൽ തന്നെ അപൂർവമായിട്ടുള്ള ജാതക മായിരുന്നു എന്നും അമ്മാളു മനസ്സിലാക്കി…
ദേവിയാണ് ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും അവളേ എത്രയും വേഗം തന്നെ തളക്കണമെന്ന് കറുപ്പൻ അമ്മാളുവിനോട് പറഞ്ഞു…അല്ലെങ്കിൽ അവൾ ആർക്കും തടുക്കാനാവാത്ത ശക്തിയായി മാറുമത്രേ
ശേഷം മാഹാപൂജകൾ നടത്തി ആ ആത്മാവിനെ ആ വീടിനുള്ളിൽ തന്നെ തളച്ചു എന്ന് വരേ മാത്രമേ ആ ബുക്കിനുള്ളിൽ ഉള്ളു……
ഇത് ആര് എഴുതിയാതാണെന്നോ വേലുവിന് ഈ ബുക്ക് എങ്ങനെ കിട്ടിയെന്നോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല പക്ഷേ ഈ ബുക്ക് ഇതു വരേ അയാൾ തുറന്നു നോക്കിയിട്ടില്ല…..”””””””””””
ചേച്ചി, ചേച്ചിക്കറിയുന്ന കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ പറഞ്ഞൂ. കുറേ സംശയങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും ചോദിക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിൽ അല്ലായിരുന്നു ഞാൻ…
മൊത്തത്തിൽ ഒരു ശൂന്യത….
കല്ല്യാണിയേയും മായയേയും എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കണമെന്ന ഒരു ചിന്ത മാത്രമേ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു…
കുറച്ചു നേരം ആരും പരസ്പരം സംസാരിച്ചില്ല….ആർക്കും ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് വേണം പറയാൻ……
വൈശുവും താരയും ഇഷയുമെല്ലാം റൂമിൽ നിന്നും പോയി…..
“എന്നാ നമ്മുക്കും പോയാലോ…. ”
കുറച്ചു നേരം കൂടേ ഞാൻ അവർക്കൊപ്പം ഇരുന്ന ശേഷം കല്യാണിയോടും മായയോടുമായി ചോദിച്ച്….
അവർ തല കുലുക്കി സമ്മതമറിയിച്ചു…
“ഞാൻ ഇല്ല… ”
ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും പോവാൻ നിന്നപ്പോഴാണ് ഞാൻ അതു കേട്ടത്..
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ പാറുവാണ്…
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പാറുവിലേക്കായി…
അവൾ നന്നായി പേടിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി….
“ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ ഒപ്പം കിടന്നോണ്ട്…. ”
അവൾ ദേവു ചേച്ചിയുടെ ശരീരത്തിൽ ഒട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു….
“എന്ന ഞങ്ങളും…. ”
നന്ദു ചേച്ചിയും കാർത്തു ചേച്ചിയും പാറുവിനോപ്പം കൂടി…
ഞാൻ അവരേ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് റൂമിനു വെളിയിൽ ഇറങ്ങി……
ഇറങ്ങാൻ നേരം ദേവൂചേച്ചിയോട് ഒരു ചോദ്യം കൂടേ ചോദിക്കണമെന്നെനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു…
“ചേച്ചി…. ”
“മ്മ്”
“ആ ബുക്കിൽ വേറേ ഏതെങ്കിലും ആത്മാവിനെ പറ്റി വല്ലോം പറയുന്നുണ്ടോ…”
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട ചേച്ചി കുറച്ചു നേരം ആലോചിച്ചു….
ശേഷം
ഇല്ല എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു….
ഞാൻ വിചാരിച്ച ഉത്തരമായിരുന്നില്ല അതെങ്കിലും ഞാൻ കൂടുതൽ ചോദിക്കാൻ പോയില്ല….
“പക്ഷേ ഈ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നതിന് കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ മുൻപ് സമാനമായ സംഭവങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് വേലു പറഞ്ഞിരുന്നു…. ”
ചേച്ചിയിൽ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായിമായി
ആ മറുപടി കിട്ടിയതും എന്റെ ശ്രദ്ധ ചേച്ചിയിലേക്ക് വീണ്ടും പോയി…
എന്നേ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ചേച്ചി വീണ്ടും തുടർന്നു….
“അന്ന് നടന്ന സംഭവത്തിൽ ചിത്തിരഭാനു ഉൾപ്പടെ കുറച്ചു പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നു…. ”
അതും കൂടേ കേട്ടതോടു കൂടേ മനസ്സിലേക്ക് പല ചോദ്യങ്ങളുടെയും ഉത്തരങ്ങൾ കടന്നു വന്നു….
അന്ന് രാത്രി എന്നേ കെട്ടിപിടിച്ചാണ് കല്ല്യാണിയും മായയും ഉറങ്ങിയത്….
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി ഇനി നാലു ദിവസം കൂടെയുള്ളു ഉത്സവത്തിന്റെ കൊടിയിറക്കത്തിനും മഹാ പൂജക്കും…
ഇതിനിടയിൽ തറവാട്ടിലുള്ള ബാക്കി പേരും ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞു……അവർക്ക് എല്ലാം അനന്തലക്ഷ്മിയോടും പാറമേശ്വരനോടും വെറുപ്പ് തോന്നി….
രാജീവൻ പറഞ്ഞതനുസരിച് ഇന്ന് ക്ഷേത്രത്തിൽ പോവണം….
അതിനുള്ള തിരക്കിലാണ് എല്ലാവരും….
പരമേശ്വരൻ ഒഴിച്ച് ബാക്കിയുള്ള കുടുംബങ്ങൾ എല്ലാം വന്നിരുന്നു….. അയാൾ വരാത്തത് നന്നായി എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് ആരും കാരണമന്വേഷിച്ചു പോവാൻ ഒന്നും നിന്നില്ല…
ഞങ്ങൾ ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഏകദേശം സമയം രാത്രിൽ എട്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു
ഇന്ന് ആദ്യമായി ഞാനും ചേച്ചിയും ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ കയറി അത് വിശ്വാസം മൂത്തതുകൊണ്ടായിരുന്നില്ല….
അഥവാ ദൈവം എന്നുപറഞ്ഞൊരു ആൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ കല്ല്യാണിയേയും മായയേയും രക്ഷിക്കണേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ആയിരുന്നു….
എന്നിരുന്നാലും ഞാനും ചേച്ചിയും കൂടുതൽ നേരം അതിനുള്ളിൽ നിന്നില്ല..
പെട്ടെന്ന് തന്നെ പുറത്തു വരുകയും ആൽ തറയിൽ ചെന്നിരിക്കുകയും ചെയ്തു….
ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലെ പൂജയും കാര്യങ്ങളും ഓക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാത്രി പതിനൊന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു….
പോയവരൊക്കെ തിരിച്ചു വരാൻ തുടങ്ങി….
മായ എന്റെയും ചേച്ചിയുടെയും അടുത്തേക്ക് വന്നു….
“കല്ലു ചേച്ചി എവിടേ…. ”
ഞങ്ങളോടായി അവൾ ചോദിച്ചു…
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഞാനും ചേച്ചിയും ഒരുപോലെ അമ്പരന്നു….
“നീയെന്താ പറയുന്നേ കല്ല്യാണി നിങ്ങളുടെ ഒപ്പമല്ലേ ഉണ്ടായിരുന്നേ…. ”
എന്റെ ശബ്ദം പൊന്തി…. ആളുകൾ ഞങ്ങളേ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി….
അപ്പോഴേക്കും അരുണും കല്ല്യാണിയുടെ ബാക്കിയുള്ള ഏട്ടന്മാരും അടുത്തെത്തിയിരുന്നു….
“കല്ലു ഇവിടേ ഇല്ലേ…. ”
അരുൺ എന്നോടായി ചോദിച്ചു…
ലക്ഷ്മിയാന്റിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…..
എന്റെ കൈ കാലുകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി….
“നിങ്ങൾ ഇവിടേ നിന്നും സംസാരിച്ചിരിക്കാതെ അവളേ പോയി തിരയു…. ”
ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയതും ഞങ്ങൾ പലവഴിക്കായി അവളേ തിരയാൻ ആരംഭിച്ചു….
എന്റെ ടെൻഷൻ കണ്ടിട്ടാവണം ദേവു ചേച്ചി അരുണിനോട് എന്റെ കൂടേ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞു…
എത്ര തിരഞ്ഞിട്ടും അവളേ എനിക്ക് കണ്ടു പിടിക്കാനായില്ല….
എന്റെ തല കറങ്ങുന്ന പോലേ എനിക്ക് തോന്നി.. മുന്നോട്ട് ഒരടിപോലും നടക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല…. മനസ്സ് എന്തോ കാരണങ്ങളാൽ വേദനിക്കുന്നപോലേ
“സിദ്ധു…. നീ ടെൻഷൻ അടിക്കല്ലേ അവൾക്കൊന്നും സംഭവിക്കില്ല…. ”
അരുൺ എന്നേ സമാധാനിപ്പിക്കാനായി പറഞ്ഞു…. പക്ഷേ അതിനൊന്നും എന്റെ ചിന്തകളെ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ സാധിച്ചില്ല…
അരുണും വളരെയധികം വിയർക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…..
ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ നിൽക്കുന്ന സമയത്താണ് താര ഞങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നത്…
അവൾ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയതും കിതച്ചുകൊണ്ട് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല…..
“എന്റെ പൊന്ന് താരേ നീ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാവുന്ന പോലേ പറ…. ”
അതു കേട്ടതും അവൾ എനിക്ക് നേരേ എന്തോ ഒന്ന് നീട്ടി…
അത് കല്ല്യാണിയുടെ കഴുത്തിലെ ഞാൻ കെട്ടിയ താലിമാലയായിരുന്നു
അതു കണ്ടതും ഞാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും അതു വാങ്ങി…
സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ രക്തപാടുകൾ ഞാൻ കണ്ടു….
കണ്ണിൽ മൊത്തം ഇരുട്ടു കയറി ആദ്യം ഞാൻ കണ്ടത് ആ വീടിന്റെ ചിത്രമാണ്… ആരോ എന്നോട് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെയെനിക്ക് തോന്നി…
കൂടുതൽ സമയം കളയാൻ ഞാൻ നിന്നില്ല…
ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ ഞാൻ ഓടാൻ തുടങ്ങി….അരുണും പിന്നാലെയുള്ളത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു… പാടം കഴിഞ്ഞു കാടെത്തി ഞാൻ ഓടി കൊണ്ടേ ഇരിക്കുകയാണ് പല പല ചിന്തകളാൽ മനസ്സ് തളർന്നെങ്കിലും എന്റെ കാലുകൾ നിന്നില്ല….
ആ വീടിനടുത്തു എത്താനായി ഞാൻ.
എന്തൊക്കെയോ വെളിച്ചെങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ട് പക്ഷേ ഒന്നും വ്യക്തമല്ല
നിലാവിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ വീട് എന്റെ മുന്നിൽ പൂർണമായി ദൃശ്യമായതും എന്റെ കാലുകൾ നിന്നു…
അരുണും എന്റൊപ്പമെത്തി…..
ആ വീടിനുമുന്നിൽ കുറച്ചാളുകൾ മുഖം മൂടി ധരിച്ചു കാവൽ നില്ക്കുകയാണ്
വീടിന്റെ വാതിലിൽ ചരടുകൾ ഒന്നും തന്നെ കാണുന്നില്ല…. ആ കത്തിയും അവിടേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല….
ശ്രദ്ധ വീണ്ടും പുറത്തു നിൽക്കുന്ന ആളുകളിലേക്ക് പോയി…. അതിൽ ഒരുത്തന്റെ കയ്യിൽ ആ കത്തിയും കാണാം അതിൽ നിന്നും എന്തോ ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു അത് ചോരയാണെന്ന് മനസിലാക്കാൻ എനിക്കതികം നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല…
കല്ല്യാണി…..
തുടരും
ഈ കഥയുടെ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് എഴുതുക എന്നുള്ളത് വളരെയധികം ബുദ്ധിമുട്ടി ചെയ്ത കാര്യമാണ് എനിക്ക് പറ്റാവുന്നതിന്റെ മാക്സിമം ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു…
ഈ കഥ എത്ര എഴുതിയാലും തീരാതത്തു പോലെയാണ് ഓരോ വാരിയെഴുതുമ്പോഴും ഓരോ കാര്യങ്ങൾക്കൂടെ ആഡ് ചെയ്യാൻ മനസ്സിലേക്ക് വരും അതുകൊണ്ടാണ് തീരാനായി എന്ന് ഇടക്ക് ഇടക്ക് പറയുമ്പോഴും തീർക്കാൻ സാധിക്കാത്തത്…
ഇതുവരെ എന്നേ സപ്പോർട്ട് ചെയ്ത എല്ലാവർക്കും നന്ദി… നിങ്ങൾ ഈ കഥ ഇഷ്ട്ടപെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പങ്കുവക്കു അതെനിക്ക് നിങ്ങളിലേക്ക് ഈ കഥ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ എത്തിക്കാൻ പ്രചോദനം നൽകും…
വായിക്കുന്ന നിങ്ങൾ കാരണമാണ് ഈ കഥ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്
സ്നേഹത്തോടെ…
കാവൽക്കാരൻ… ❤️
Your email address will not be published.