“രണ്ട് ദിവസമായി കണ്ടില്ലല്ലോ എന്തു പറ്റി…. ”
അതേ സമയം തന്നേ ആമിയുടെ ചോദ്യവുമെത്തി….
സത്യം പറയണോ അതോ നുണ പറയണോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം വന്ന ചോദ്യം…
അവസാനം സത്യം പറയാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.
“ഏയ് അതൊന്നുല്ല…ചെറിയ മുറിവ് കാരണം ഞാൻ കുറച്ചു ദിവസം റസ്റ്റ് എടുത്തതാ…. ”
സത്യമാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ഒരു തമാശ രൂപേണയാണ് ഞാൻ അത് അവളോട് അവതരിപ്പിച്ചത്…
പറഞ്ഞതിന്റെ ഒപ്പം ഇട്ടിരുന്ന ഷർട്ട് ചെറുതായൊന്ന് പൊക്കി ഉണങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുറിവ് അവൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു…
അതിലേക്ക് അവൾ കുറച്ചു നേരം നോക്കിയിരുന്നു..
ശേഷം…
“നീ മലയിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ പോയിരുന്നോ…. ”
അവളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി….
ഞാൻ മലയിലേക്ക് പോയ കാര്യം ഇവൾ എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിച്ചു അതും ഒരു മുറിവ് നോക്കി…..
“ആരുടെ കൂടേയാ പോയത്? നിധിയുടെ കൂടെയാണോ…?”
ആമിയുടെ അടുത്ത ചോദ്യവുമെത്തി….
എന്തു പറയണം എന്ന് യാധൊരു ഐഡിയയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എനിക്ക്…..
കാരണം ആദ്യമായാണ് ഞാൻ ആമിയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം കാണുന്നത്….
“അത്…പി…ന്നേ അത്..”
ഞാൻ മറുപടിക്കായി വിക്കാൻ തുടങ്ങി…
“മതി കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ ശ്രമിക്കേണ്ട…”
പിന്നീട് കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് നിശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു….
കൂടുതൽ ഒന്നും മിണ്ടി കുളമാക്കാൻ ഞാനും നിന്നില്ല….
പക്ഷേ ഇടക്കിടക്ക് ഞാൻ അവളേ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ ഈ ലോകത്തൊന്നുമല്ല എന്തോ ആകാതമായ ചിന്തയിലാണ്….
ഉച്ച കഴിയും വരേ ഞങ്ങൾ മിണ്ടിയില്ല. ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ളു ഫസ്റ്റ് പിരിഡ് ഫ്രീ ആയിരുന്നു ക്ലാസിലേ പിള്ളേരെല്ലാം പല പല കാര്യങ്ങളിലും മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്…
ചിലർ പേപ്പർ വെട്ടി കള്ളനും പോലീസും കളിയും, ഫോണിൽ ലുഡോയും, അന്താക്ഷരിയും ഒക്കെ കളിക്കുകയാണെങ്കിൽ…
മറ്റുചിലർ ബാക്കിലിരുന്ന് നല്ല പിടിത്തമാണ്…..
സ്വാഭാവികമായും എന്റെ കണ്ണുകളെ ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു….
മറഞ്ഞിരുന്ന്പണിയുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ പൂർണമായും ഒന്നും കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും…. ഓരോന്ന് കാണിച്ച് ഞാൻ നൈസ് ആയി അവരുടെ കുല്സിതങ്ങൾ നോക്കി കണ്ടു…
പെട്ടന്നാണ് തോളിൽ ഒരു തോണ്ടൽ വന്നത്…
ഞാൻ ഭാവം മാറ്റാതേ തന്നേ തിരിഞ്ഞു നോക്കി…
ആമിയാണ്…..
“പുറത്തു പോയാലോ….”
ഏഹ് ഇനി എനിക്ക് കേട്ടത് മാറിയതാണോ അതോ അവൾ വേറേ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞതാണോ….
ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി…
ഏയ് ഇല്ല ആരുമില്ല…
എന്റെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും ഞാൻ അവളിലേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു….
“ചായ കുടിക്കാം….”
അവൾ വീണ്ടും എന്നോട് പറഞ്ഞു…
മറുപടിക്കായി കാത്തു നിൽക്കാതെ അവൾ ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും പതിയേ എഴുന്നേറ്റു…
ഞാൻ അറ്റത്തായതുകൊണ്ട് തന്നേ അവൾക്ക് പുറത്ത് കടക്കണമെങ്കിൽ ഞാൻ എണീക്കണം…
ഞാൻ എണീക്കാനായി ശ്രമിച്ചതും അവൾ അതു ശ്രദ്ധിക്കാതെ ബെഞ്ചും ഡസ്കും തമ്മിലുള്ള ആ ചെറിയ ഗാപ്പിൽ കൂടേ എന്റെ മുന്നിലൂടെയായി നിരങ്ങി പോയി…
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ചന്തികളുടെ മർദ്ദം ഞാൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു….
സെക്കന്ഡുകൾ മാത്രമുള്ള ആ സുഖത്തിൽ ഞാനൊന്ന് കണ്ണടച്ച് പോയി…..
“പോവാം… ”
കാമ സുഖത്താൽ മതി മറന്നു നിന്ന എന്റെ ചിന്തയേ തിരികെയെത്തിച്ചത് അവളുടെ വിളിയായിരുന്നു….
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു….
ഒന്നാമതേ ചായ കുടിക്കാൻ വിളിച്ച ഷോക്കിൽ നിൽക്കുന്ന എന്നേ അവൾ വീണ്ടും ഷോക്കടിപ്പിച്ചത് എന്റെ കയ്യിൽ കൈകോർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു….
ഒരു നിമിഷം ക്ലാസ്സ് പൂർണമായും നിശബ്ദമായി….
ഇതെന്ത് മൈര് ഞാൻ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി…
എല്ലാവരും ഞങ്ങളെ തന്നേ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്…
ബാക്കിലിരുന്ന് പണിയുന്ന പെണ്ണും ചെക്കനും വരേ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ട്…
അവൾ അതൊന്നും വക വെക്കാതെ എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു…
അവളുടെ കൈകളാണെങ്കിൽ എന്റെ കയ്യിനേ വലിഞ്ഞു മുറുക്കിയിട്ടുമുണ്ട്….
അതിൽ നിന്നും തന്നേ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി ആമിയുടേ റേഞ്ച് എന്താണെന്നുള്ളത്… ഇവൾ ഒരു കൈ പിടിച്ചപ്പോൾ ഇങ്ങനെ അപ്പോ ഒരു കിസ്സ് വല്ലോം തന്നിരുന്നെങ്കിലോ….മൊത്തം കോളേജിലും ഞാൻ ഒരു നായകൻ ആയിരുന്നേനേ…
ഞാൻ വെറുതേ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കി…ഹോ ആലോചിക്കുമ്പോൾ തന്നേ കുളിര് കേറുന്നു…
അവൾ എന്നേം കൂട്ടി ആദ്യം പോയത് കാന്റീനിലേക്കായിരുന്നു….
ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു ടേബിളിലായി ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു….
ചായ വന്നു. കടിയായി പഴംപൊരിയും…
എന്നിട്ടും അവൾ എന്നോടൊരക്ഷരം മിണ്ടുന്നില്ല…
അവസാനം ഞാൻ തന്നേ മൗനം ഭേധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു….
“ആമി….”
“മ്മ്”
“ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടേ…”
“മ്മ്”
“ഇവിടെയുള്ള എല്ലാ വീടും കുറച്ച് പഴയ മോഡൽ ആണല്ലോ… അതുപോലെ അവിടെയുള്ള കാറുകളായാലും സാധനങ്ങളായാലും എല്ലാം വിന്റേജ് മോഡൽ. നിന്റെ വീടും അവിടെയുള്ള സാധനങ്ങളുമെന്താ ഇത്ര മോഡേൺ ആയിട്ടിരിക്കുന്നേ”
ഞാൻ അവളുടെ വീട് കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിലേക്ക് വന്ന കാര്യം തന്നേ എടുത്തിട്ടു….
പഴംപൊരി കഴിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ….
“നീ ഇത് എന്നോട് രണ്ട് മൂന്ന് പ്രാവശ്യം ചോദിച്ച കാര്യമല്ലേ…? അപ്പോഴേക്കും മറന്നോ…?”
അവൾ ഒരു ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു….
“ഏഹ് ഞാനോ? ഞാൻ എപ്പോ ചോദിച്ചു…. ”
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്അ വൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിയോ…. ?🤔
വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്കിടയിലലേക്ക് മൗനം കേറി വന്നു.
പഴം പൊരി തിന്ന് കഴിഞ്ഞതിന്റെ വിഷമത്തിൽ ഞാനതിനത്ര ശ്രദ്ധ കൊടുത്തില്ല…
എന്തെങ്കിലും മിച്ചമുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാനായി എണ്ണക്കടികൾ ഇട്ടു വയ്ക്കുന്ന ചില്ലിന്റെ കൂടിലേക്ക് ഞാനൊന്ന് നോക്കി…. എറിഞ്ഞ് തല പൊളിക്കാൻ പറ്റുന്ന ബോണ്ടയല്ലാതേ അതിനുള്ളിൽ ഒന്നും തന്നെയില്ല…
“എന്റെ നാട് ശരിക്കും ഇതല്ല. ഞാൻ ചെറുപ്പമായിരിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു എന്നേ ഉള്ളു….”
പെട്ടെന്നാണ് ആമിയുടെ മറുപടിയെത്തിയത്…
അതിനൊപ്പം അവൾ കഴിച്ചതിന്റെ ബാക്കി വന്ന പഴം പൊരി എനിക്ക് നീട്ടുകയും ചെയ്തു….
😳
ഇതിപ്പോ എനിക്ക് പ്രാന്തായതാണോ അതോ ഇവൾക്ക് പ്രാന്തായതാണോ…. ഒരാൾക്ക് ഇത്ര വേഗം മാറാൻ സാധിക്കുമോ…
അവൾ നീട്ടിയ പഴം പൊരിയേയും അവളെയും ഞാൻ മാറി മാറി നോക്കി….
ശേഷം കുറച്ചു മടിച്ചായാലും എന്റെ കൈകൾ ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീട്ടി..
പെട്ടെന്ന് അവൾ പഴംപൊരി പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു….
ആ ഇപ്പോ എങ്ങനെ ഇരിക്കണ് മൊത്തത്തിൽ മൂഞ്ചി…. 😐
“വാ കാണിക്ക്….. ”
വീണ്ടും അവൾ പഴംപൊരി എന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി…
😳
മിക്കവാറും ഞാനിന്ന് ഞെട്ടി ഞെട്ടി മരിക്കും….
ഞാൻ തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു…
അവൾ ഇപ്പോഴും അത് നീട്ടി അങ്ങനെ ഇരിക്കുകയാണ്…
മുഖത്താണെങ്കിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ചിരിയും…
ഹോ എന്തൊരു പെണ്ണാണിവൾ… കാണുമ്പോൾ തന്നെ കടിച്ചു തിന്നാൻ തോന്നുന്നു….
“മ്മ്… വേണ്ടേ….?”
അവൾ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ചെറുതായൊന്ന് മങ്ങിയിരുന്നോ…
ഇനി പ്രേമം വലതുമാവുമോ….
ആക്രാന്തം കാണിച്ച് മുഴുവൻ തിന്ന് ഉള്ള വില കളയേണ്ട…
ഞാൻ അവൾ നീട്ടിയ പഴംപൊരിയിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയകഷ്ണം കടിയെടുത്തു….
അവൾ എന്നേ ഒന്ന് നോക്കിയശേഷം ഞാൻ കടിച്ചതിന്റെ ബാക്കിവന്ന പഴംപൊരി അവളുടെ വായിലേക്ക് മുഴുവനായും ഇട്ടു…
😳
ഇത് അത് തന്നേ പ്രേമം….
എന്നാലും ഇത്ര വേഗം സെറ്റ് ആയോ… ഞാനൊരു കില്ലാടി തന്നേ….എന്തോരം കഴിവുകളാ എനിക്ക്….
ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ നേരേ പോയത് ഗ്രൗണ്ടിലേക്കാണ്.. ഉച്ച കഴിഞ്ഞ സമയമാണെങ്കിലും വെയിലിന്റെ ഒരംശം പോലും എവിടെയും കാണാൻ സാധിക്കില്ല….. മരങ്ങളാൽ മൂടിയ പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സെന്ന മായാലോകം അവൾക്കായ് കീഴ്പ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു….
അപ്പോൾ എന്റെ കൂടേ നടക്കുന്ന ഞാൻ കണ്ടു മടുത്ത ആമിയേ അല്ലായിരുന്നു… അവളുടേ ഓരോ വിശേഷങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും വിഷമങ്ങളും എല്ലാം അവളെന്നോടായി പറഞ്ഞു… ചിലതെല്ലാം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അവൾക്കായി ഞാൻ എല്ലാം കേട്ടു നിന്നു…
ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള ഫസ്റ്റ് പിരീഡിൽ നിന്നും തുടങ്ങിയ നടത്തം അവസാന പീരിടിനുള്ള ബെൽ അടിക്കുമ്പോഴും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല…
എത്ര വേഗമാണ് സമയം പോവുന്നത്…
“ക്ലാസ്സിൽ കയറിയാലോ…. ”
അവസാന പീരീടെങ്കിലും മുഖം കാണിക്കാനെന്നോളമായി ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു….
“കേറണോ…. ”
കുറച്ച് കൊഞ്ചി വിഷമമുള്ള രീതിയിലാണ് അവളത് ചോദിച്ചത്…
അവളുടെ ആ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾ കടിച്ചു തിന്നാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്….
“കേറാം…. ”
ഞാൻ അവളോടായി പറഞ്ഞു….
“ആണോ എന്നാൽ വാ കേറാം….”
അതും പറഞ്ഞവൾ വീണ്ടും എന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി….
ഓഹ് ഇതൊന്നും കാണാൻ റോസ്സില്ലാതെ പോയല്ലോ….
അവളുടെ കാര്യമോർത്തപ്പോഴാണ് ഇന്ന് കളിയുള്ള കാര്യമെനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്…
തോറ്റാൽ മതിയായിരുന്നു…. 😊
“അല്ല ഞാൻ ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയി നീയെന്താ കളിക്കാൻ പോവാഞ്ഞേ…”
ഗ്രൗണ്ടിൽ നിന്നുമുള്ള പടികൾ കയറുമ്പോൾ ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു….
“പുഷ്പഗിരി പോലെയല്ല ചന്ദ്രോദയം അവരുടെ കളി കാണുവാൻ കുറേ പേർ വരും… പോരാത്തതിന് അവരോടൊന്നും കളിച്ചു ജയിക്കാൻ നമ്മളെക്കൊണ്ടാവില്ല…”
നിസ്സാര മട്ടിൽ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു…
ഓ അപ്പോ എല്ലാരുടെയും മുന്നിൽ തോറ്റ് നിൽക്കാൻ വയ്യാത്തതിന്റെ മടിയാണ്….
ക്ലാസ്സിലേക്കുള്ള വരാന്ത എത്തിയപ്പോഴാണ് ആമി എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പിടി വിട്ടത്….
ഡോർ അടുക്കുംതോറും തോറും ഉള്ളിൽ നിന്നും ആരുടെയോ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കാം…
ആരോ അല്ല ഐശ്വര്യ മിസ്സ്…
ഈ തള്ളക്ക് വേറേ പണിയൊന്നുമില്ലേ…
രാവിലെയല്ലേ രണ്ടു പീരീഡ് എടുത്ത് പോയത്….
ആന ചന്തി ഉണ്ട് എന്ന് വച്ച് എല്ലാതും അങ്ങോട്ട് സഹിക്കാൻ പറ്റുമോ….
കേറണോ എന്ന ചിന്ത എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു….
അപ്പോഴേക്കും ആമി കതകിൽ മുട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു….
കൂടെ ആമിയുള്ളതുകൊണ്ടാവും മിസ്സെന്നേ ഒന്ന് കൂർപ്പിച്ച് നോക്കി. ശേഷം ഉള്ളിലേക്ക് കയറാനായി ആംഗ്യം കാട്ടി….
ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാനും അവളും ബെഞ്ചിൽ പോയിരുന്നു….
ക്ലാസ്സ് എടുത്ത് വെറുപ്പിക്കും എന്ന് കരുതിയില്ലെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല ആ സാധനം അവിടേ വെറുതേ എന്തോ എഴുതി ഇരിക്കുകയാണ്…
സംസാരിക്കാനായി ആമിയേ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും അവൾ ബെഞ്ചിൽ തല വച്ച് കിടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു…
നോക്കാനാണെങ്കിൽ ഫോണുമില്ല… സംസാരിക്കാനാണെങ്കിൽ അതിനുമാത്രം അടുപ്പമുള്ള വേറെയാരും ക്ലാസ്സിലുമില്ല…
മൊത്തത്തിൽ ഒരു ശോകമവസ്ഥ…
ഒരു മണിക്കൂർ ഇനിയും തള്ളി നീക്കേണ്ടതിനാൽ… ബെഞ്ചിന്റെ മുകളിൽ തലവച്ചു കിടക്കാൻ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു….
ദിവസങ്ങളായി ഉറക്കം ശരിയാവാത്തതിന്റെ കുഴപ്പം കൊണ്ടാണോ അതോ ജനലിലൂടെ ഇരചെത്തുന്ന കാറ്റുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല നിമിഷം നേരംകൊണ്ട് നിദ്രയെന്ന ശാന്തതയുടെ ലോകത്തേക്ക് ഞാനും പോയി….
വെള്ളത്തിനടിയിൽ പാറയിൽ കൊത്തിയെടുത്ത സർപ്പത്തിന്റെ ചിത്രമുള്ള കവിടാതിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടെനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നില്ല…
ഇത് സ്വപ്നമാണോ.അല്ല വെള്ളം ശരീരത്തിൽ തട്ടുന്നത് എനിക്ക് അറിയാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്.. ഇളം തണുപ്പെന്നേ ചെറുതായി മൂടുന്നുണ്ട്….
കൈ കാലുകൾ അനക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടെങ്കിലും മുകളിലേക്ക് നീന്തി കയറാൻ സാധിക്കുന്നില്ല…
താഴേ എന്തിന്റെയോ അനക്കം വെള്ളത്തിൽ നിന്നും എനിക്കനുഭവിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്… പക്ഷേ നോക്കുമ്പോൾ ഇരുട്ടാണ്….
വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നീന്തി കയറാൻ ശ്രമിച്ചു…. ഇല്ല പറ്റുന്നില്ല…..
പെട്ടെന്നാണ് വലിയ മുഴക്കത്തോടെ ഒരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടത്.അതിന്റെ പ്രതികരണമെന്നോണം വെള്ളം മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് കുലുങ്ങി….
ഞാൻ കവാടത്തിലേക്കൊന്നു നോക്കി വീണ്ടും ആ ശബ്ദം കേൾക്കാം ആരോ അതിനു പിന്നിൽ നിന്നും മുട്ടുന്ന പോലേ…
സ്വയം നീന്താഞ്ഞിട്ട് പോലും ഞാൻ അതിനടുത്തുത്തേക്ക് അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു….
നീലയും പച്ചയും ചേർന്ന തീയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ കവാടം എന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ ആണിപ്പോൾ
കെടാതെ കത്തുന്ന തീയിന്റെ ചൂട് കൊണ്ടാവാം ശരീരവും ചെറുതായി ചൂടുപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി…
ഞാൻ കവാടത്തിൽ കൊത്തിവെച്ച ആ നാഗത്തിന്റെ ശിലയിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു….
വീണ്ടും ആ വാതിലിൽ നിന്നുമൊരു മുട്ടുകേട്ടു പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ വാതിൽ ശക്തമായി ഇളകിയിരുന്നു.ചുറ്റുമുള്ള പാറയിൽ നിന്നും പൊടിഞ്ഞുവീണ കല്ലുകൾ താഴേക്ക് പോയി…
ആരോ അതിനുള്ളിൽ ഉണ്ട്…. പക്ഷേ ആരാണ്
അത്യാവശ്യം വലിപ്പമുള്ള താക്കോൽ ദ്വാരത്തിലൂടെ ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി പക്ഷേ ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണുന്നില്ല കുറച്ചുനേരം കൂടി നോക്കിയപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ചലനം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടാൻ തുടങ്ങി ശരീരം കുറച്ചുകൂടി വേഗത്തിൽ ചൂടുപിടിക്കുന്നുണ്ട് ഞാനെന്റെ കണ്ണുകളെ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു പെട്ടെന്നാരോ ആ താക്കോൽ ദ്വാരത്തിനു മുന്നിൽ നിന്ന പോലെ പക്ഷേ അനങ്ങുന്നില്ല കുറച്ചുകൂടി നോക്കി നിന്നപ്പോൾ എന്തോ ഒന്ന് താഴുന്ന പോലെ തോന്നി. അതിനുള്ള ഒരു മനുഷ്യനാണ്. വ്യക്തമായി കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു മുഖം എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്.ഞാൻ താക്കോൽദ്വാരത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ കൂടെ നോക്കുന്നത് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാവണം. ആ മുഖം കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുടെ തീക്ഷ്ണത ഇപ്പുറം നിന്നിട്ട് പോലും എനിക്ക് അനുഭവിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. കണ്ണുകൾ ആ ധ്വാരത്തിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷം ഹൃദയം നിലച്ചതു പോലേ. കാരണം ഒരു മനുഷ്യന്റെ കണ്ണ് പോലെ തോന്നുന്നുവെങ്കിലും അതൊരു സാധാരണ കണ്ണുകളല്ല…
“ദേവാ എന്നേ തേടി വാ…..”
ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം…….😳
അതൊരു വെറും ശബ്ദമായിരുന്നില്ല മറിച്ച്, വരണ്ട ഭൂമിയിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി നൽകുന്ന കുളിർമയായിരുന്നു അതിലുണ്ടായിരുന്നത്. കാതുകളിൽ തേൻമഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ, അല്ലെങ്കിൽ വിദൂരതയിൽ എവിടെയോ ഒരു ഓടക്കുഴൽ മീട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒന്ന്. ലോകത്തിലെ എല്ലാ സംഗീതവും ആ തൊണ്ടയിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തോന്നിപ്പോകും. അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമയം നിശ്ചലമാവുകയും, ചുറ്റുമുള്ള ബഹളങ്ങൾ മാഞ്ഞ് ഒരു വല്ലാത്ത ശാന്തത മനസ്സിലേക്ക് നിറയുകയും ചെയ്യുന്നു. കേൾക്കുംതോറും വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കാൻ കൊതിപ്പിക്കുന്ന, ആത്മാവിനെ തൊട്ടുണർത്തുന്ന ഒരു മാന്ത്രിക സംഗീതമായിരുന്നു ആ ശബ്ദം….
ആ നിമിഷം അവളുടെ മുഖം കാണാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ.എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ…വീണ്ടും അതിനുള്ളിലേക്ക് എത്തിനോക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും എന്തോ വന്നെന്നേ പൂർണമായും വിഴുങ്ങി….
“ദേവാ കണ്ണ് തുറക്ക് ദേവാ…. പ്ലീസ്….. ”
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം എന്റെ കവിളിൽ എന്തോ വന്ന് പതിച്ചത് ഞാനറിഞ്ഞു..
ഞെട്ടി കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ ആമി…
ഞാൻ ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി…. വെള്ളത്തിലല്ല മുന്നിൽ കവാടവുമില്ല…ക്ലാസ്സിലാണ് പക്ഷേ ആരെയും കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ല മുന്നിൽ ആമി മാത്രം…
മൈര് സ്വപ്നമായിരുന്നോ ഇതെല്ലാം….
ശ്വാസം മന്ദഗതിയിലാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു… നന്നായി വിയർത്തിട്ടുണ്ട്
ആമിയേ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ അവളുടെ ഒരു കൈ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്…
“ക്ലാസ്സ് വിട്ടോ…. ”
ചെറിയ കിതപ്പിൽ ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു….
മറുപടിയായി ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി…
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവൾ എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ചാഞ് എന്നേ കെട്ടി പിടിച്ചു…എന്റെ മുഖം അവൾ അവളുടെ മാറിലേക്കമർത്തി…. അവൾ ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ട്….
ഒന്നും പറയാനോ ചെയ്യാനോ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ…. കുറച്ചു നേരം ഞാൻ അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു.കാരണം അവളുടെ മാറിടം തരുന്ന സുരക്ഷിതത്വം ഏറെ വലുതായിരുന്നു….
കഷ്ട്ടി ഒരു മാസം പരിചയമുള്ള ഒരാളോട് തോന്നുന്ന അടുപ്പമാണോ ആമിക്കെന്നോട്…
വിട്ടകലാൻ ശ്രമിക്കുംതോറും അവളുടെ കെട്ടിപിടിത്തതിന്റെ ശക്തി കൂടി കൂടി വരുന്നുണ്ട്…
നിവൃത്തിയില്ലാതെ അവളിൽ നിന്നും അകലാൻ കുറച്ചു ശക്തി ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വന്നു അവസാനം…
അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഇപ്പോൾ നടന്നതിന്റെ ഒരു ചളിപ്പും മുഖത്തില്ല വെറും സ്നേഹമാത്രം….
“പോവാം…. ”
ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു…
“മ്മ്… ”
ഒന്ന് മൂളിയതിന്റെ ഒപ്പം തോളിനിട്ട് ഒരു അടിയും കിട്ടി…
പിന്നേ അവളുടെ ഒരു ചിരിയാരുന്നു ഞാൻ കണ്ടത്…
ആ ചിരി സൂര്യരശ്മി പോലെയാണ്, കണ്ടു നിൽക്കുന്നവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നേരിയ പ്രകാശം പരത്തും. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിടരുമ്പോൾ, കാഴ്ചയിലേക്ക് ആദ്യം എത്തുന്നത് പാൽ നിറത്തിൽ, മുത്തുപോലെ നിരനിരയായി അടുക്കി വച്ച വെളുത്ത പല്ലുകളാണ്. ആ പല്ലുകൾക്ക് പ്രത്യേകമായൊരു തിളക്കമുണ്ട്; അത് അവളുടെ സന്തോഷത്തെ ഇരട്ടിയാക്കി കാണിക്കുന്നു.
എന്നാൽ, ആ ചിരിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭംഗി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരു കവിളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ നുണക്കുഴിയിലാണ്. ചിരിയുടെ ശക്തി കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച്, ആഴം കൂടുന്ന ആ നുണക്കുഴി, ഒരു കുഞ്ഞു കൈകൊണ്ട് ഒപ്പി വെച്ചതുപോലെ, അവളുടെ മുഖത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ചാരുത നൽകുന്നു.
ഒറ്റ കവിളിൽ മാത്രം ആഴുന്ന നുണക്കുഴിയും, മനോഹരമായ പല്ലുകളും ചേരുമ്പോൾ, അവളുടെ ചിരി ഒരു മാന്ത്രിക സ്പർശം പോലെയാകുന്നു.
ബെഞ്ചിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് കുറച്ചു നേരം ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണിൽ തന്നേ നോക്കി നിന്നു….
എന്റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല അവളുടെ തുടത്ത കവിളുകൾ ചുവന്ന് വരുന്നുണ്ട്….
“ഞാനും വന്നോട്ടേ കൂടേ…. ”
പെട്ടെന്ന് അവൾ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്നെനിക്ക്മനസ്സിലായില്ല….
പിന്നെയാണ് ആമി ഇന്ന് തനിച്ചാണ് വന്നത് എന്നും റോസ് അവളുടെ കൂടേ ഇല്ല എന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്…
പറ്റുകയാണെങ്കിൽ ഇന്ന് പോയി ഒരു ലോട്ടറി എടുക്കണം……ഒരു ഡയറി വാങ്ങി ഈ ദിവസം അതിൽ കുറിക്കണം…അതിനെല്ലാം ഉപരി നിധിയോട് ഒരു നന്ദി പറയണം ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായത് ഒന്നല്ലെങ്കിലും അവൾ കാരണമല്ലേ…
ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ അവളുടെ കൈ എന്റെ കയ്യിൽ കോർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു….
വരാന്തയിലെങ്ങും ആരുമില്ല…. കോളേജ് വിട്ടിട്ട് കുറച്ചായിരിക്കണം….
ബൈക്കിന്റെ അടുത്തെത്തിയതും നെഞ്ച് പട പട ഇടിക്കാൻതുടങ്ങി…. നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥ…
ഞാൻ ബൈക്കിൽ കയറിയിരുന്നു കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളേ നോക്കി….
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കൈ വന്നെന്റെ തോളിൽ പതിഞ്ഞു…..
“പോവാം…. ”
“മ്മ്….”
പോവുന്ന വഴി മുഴുവൻ അവൾ നിർത്താതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… കണ്ടാൽ പറയോ ഈ സാധനം ഇത്രക്കും വലിയ വയാടിയാണെന്ന്….
ബൈക്ക് ഞാൻ അവളുടെ ഗേറ്റും കടന്ന് വീടിനു മുന്നിൽ നിർത്തി…
കണ്ണുകൾ ആദ്യം പോയത് കാർപോർച്ചിൽ ആയി നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന വിലകൂടിയ കറുകളിലേക്കാണ്…
ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി അവൾ വന്നെന്റെ മുന്നിൽ നിന്നതും പിന്നേ ശ്രദ്ധ അവളിലേക്കുമായി…..
“എന്നാ ഞാൻ പോട്ടേ….? ”
അവളോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു….
പെട്ടെന്നെന്തോ ഓർത്തപോലെ അവൾ കുറച്ചു നേരം നിന്നു
“അയ്യോ പോവല്ലേ കേറീട്ട് പോയാൽ മതി…..”
അതും പറഞ്ഞ് അവൾ ബൈക്ക് ഓഫ് ചെയ്ത് കീ കയ്ക്കലാക്കി….
“ഏയ് ഞാനില്ല പിന്നൊരു ദിവസം കേറാം… ”
അവളുടെ വീടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും എല്ലാകാര്യങ്ങളും പെട്ടെന്ന് പെട്ടെന്ന് നടക്കുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ… അതിനേക്കാൾ ഏറെ ഒരു തരം മടിയാണ് മനസ്സിനുള്ളിൽ….
“അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല നീ വന്നേ പറ്റു… പിന്നേ എന്റെ കയ്യിൽ മുറിയിൽ പുരട്ടാനുള്ള മരുന്നുമുണ്ട്…. ”
അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയം….
പക്ഷേ ഇവളുടെ കയ്യില്ലെങ്ങനെ….?
ഗുഹയുടെ പരിസരത്ത് മാത്രമേ ആ ചെടി ഉണ്ടാവു എന്നല്ലേ നിധിയെന്നോട് പറഞ്ഞത്… ഇനി വേറെ എന്തെങ്കിലും മരുന്നിനേ കുറിച്ചാണോ ആമി പറയുന്നത്…
“വാ ദേവാ പ്ലീസ്….”
അവൾ എന്റെ ശരീരം പിടിച്ചൊന്ന് കുലുക്കി…
“ആ വരാം വരാം… ”
കൂടുതൽ നേരം ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കാൻ സാധിച്ചില്ല… അവളുടെ നിർബന്ധനത്തിന് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു…
ആയിരം വാട്ട് ബൾബ് കത്തിച്ചതിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു അവളുടെ മുഖത്ത്….
ഞാൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡിൽ നിർത്തി ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അവളുടെ കൈ എന്റെ കയ്യിനേ കോർത്തുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…
കയ്യിൽ തിരിച്ചറിയുന്ന അവളുടെ ഇടത്തേ മുലയുടെ മർദ്ധം കിട്ടിയതും മുതലാളി എന്നേ വിളിച്ചോ എന്നും പറഞ്ഞ് കുണ്ണ കുട്ടൻ തല പൊന്തിച്ചു….😐
അവൾ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചതുകൊണ്ട് നടക്കാൻ പോലും ഊർജം പാഴാക്കേണ്ടി വന്നില്ല…
വാതിലിന്റെ മുന്നിലെത്തിയതും വീണ്ടും നെഞ്ചിൽ പെരുമ്പറ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി…
“ഉമ്മാ…. ”
എന്ന് വിളിച്ച് രണ്ട് കൊട്ട് കൊട്ടിയെങ്കിലും ഉള്ളിൽ നിന്നും അനക്കമൊന്നും വന്നില്ല…
കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞും അനക്കമൊന്നും വരാത്തതിനാൽ എന്നേ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച ശേഷം വാതിൽ ഒറ്റ തള്ളലായിരുന്നു ആമി…
വാതിൽ തുറന്നു വന്നതും ഒരു സ്ത്രീ സോഫയിൽ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ടു…
കണ്ടിട്ട് ആമിയുടെ ഇത്ത ആണെന്ന് തോന്നുന്നു അതേ സൗന്ദര്യം….
പക്ഷേ ആമിക്ക് ഇത്ത ഉള്ള കാര്യം റോസ് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നല്ലോ…
അവൾ ആ സ്ത്രീയേ കുറച്ചു നേരം നോക്കി ഒറ്റ വിളിയായിരുന്നു…
“ഉമ്മാ….. ”
അവളുടെ ആ വിളി എന്റെ ഒരു ചെവിയിലൂടെ ഉള്ളിൽ കയറി ശരീരമാസകാലം തരിപ്പുണ്ടാക്കി മറ്റേ ചെവിയിലൂടെ ഇറങ്ങി പോയി….
😳
ഉമ്മയോ…..
ഇനി ഇതാണോ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന സന്ദൂർ മമ്മി….
ഏയ് രണ്ടാനുമ്മ ആയിരിക്കും….
ആമിയുടെ വിളി കേട്ടതും അവരൊന്ന് ഞെട്ടി കണ്ണ് തുറന്നു…
“എന്ത് ഉറക്കാ ഉമ്മ നിങ്ങള് എത്ര നേരമായി വിളിക്കുന്നു…. ”
കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടായിരുന്നു ആമിയുടെ സംസാരം….
“അഹ്… എന്താ ആമി നിനക്കൊന്ന് പതുക്കേ വിളിച്ചൂടെ മനുഷ്യന്റെ ചെവി പൊട്ടി പോയി…..”
അവളുടെ ഉമ്മയേ കണ്ടതിന്റെ ഷോക്കിൽ നിൽക്കുന്ന എനിക്ക് അവർ പറയുന്നതൊന്നും തലയിൽ കയറിയില്ല….
സോഫയിൽ നിന്നും ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണ് തിരുമ്മിയപ്പോൾ ആണ് എന്നേ കണ്ടതെന്ന് തോന്നുന്നു…
കുറച്ചു നേരം എന്നേ നോക്കി നിന്ന അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു അത്ഭുതം കവിഞ്ഞു കൂടി….
മൈര് ലുക്ക് കണ്ടിട്ട് മോളേതോ പിച്ചക്കാരനേ വിളിച്ചു വന്നിരിക്കുണു എന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ…
ഞാൻ വേഗം കൈകൊണ്ട് മുടിയൊക്കെ ഒന്ന് ഒതുക്കി….
“ഇതാരാ….”
ആമിയേ നോക്കി അവർ ചോദിച്ചു….
മൈര് പെട്ടു വിചാരിച്ച പോലേ സന്ദോഷമൊന്നുമില്ല… ആട്ടി ഇറക്കുന്നുണ്ടാവുമോ ഇനി…. 😐
“ഇതോ ഇത് ദേവ എന്റെ ഫ്രണ്ടാ….”
അത് പറയുമ്പോഴും ആമിയുടെ കൈ എന്റെ കയ്യിൽ കോർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.ഞാൻ പതിയേ കൈ ഒന്ന് വിടുവിക്കാൻ നോക്കി…
എവിടേ നടക്കുന്നു…. അവളുടെ കൈ വീണ്ടും എന്റെ കയ്യിൽ മുറുകി…
ആമിയുടെ ഉമ്മ ഞങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു….
മൈര് ഇറങ്ങി ഓടിയാലോ…
അവർ വന്ന് കുറച്ച് നേരം ആമിയുടെ മുന്നിലായി നിന്നു…
“ഞാനെന്താ ഈ കാണുന്നത്… അപ്പോ എന്റെ മോൾക്ക് നല്ല ബുദ്ധി ഒക്കെ തോന്നി തുടങ്ങി ലേ…”
ഏഹ്ഹ്…. 🤔
അവർ താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് അത്ഭുതത്തോടെ പറയുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ….
“എന്റെ മോനേ നിനക്കൊരു കാര്യമറിയോ ഈ കഴിഞ്ഞ 23 കൊല്ലത്തിനടുത്ത് ഇവിടേക്ക് വരുന്ന ഇവളുടെ ആദ്യത്തേ ആണ് സുഹൃത്തും മൂനാമത്തേ സുഹൃത്തുമാണ് നീ…. എന്നാലും കോളേജ് തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസം തികക്കുന്നതിന് മുൻപേ എന്റെ മോളുമായിട്ട് ഒരു ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാ എന്ന് വച്ചാൽ….നിക്ക് നിനക്ക് ഞാനൊരു അവാർഡ് ഇപ്പോ എടുത്തോണ്ട് വരാം… ”
അതും പറഞ്ഞ് അവർ അകത്തേക്ക് ഓടി…
😳😳😳😳😳
ഇനി ഇവർ ശരിക്കും അവാർഡ് എടുത്തു തരാൻ പോയതാണോ ഉള്ളിലേക്ക്….
ഞാൻ ആമിയേ ഒന്ന് നോക്കി….
അവൾ ആകേ വിളറി വെളുത്ത് നിൽക്കുകയാണ്….
“ഉമ്മ അങ്ങനേയാ ആരുമായിട്ട് പെട്ടെന്ന് കമ്പനിയാവും… എന്റെ ഉമ്മാക്ക് പ്രാന്തുണ്ട് എന്നൊന്നും വിചാരിച്ച് കളയല്ലേ നീ… ”
അവൾ വശ്യമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
പറഞ്ഞത് നന്നായി… ഞാൻ ഏകദേശം പ്രാന്തുണ്ട് എന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ പോവുകയായിരുന്നു….
ഞാൻ അവളേ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു….
ശേഷം എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഒറ്റ ഓട്ടമായിരുന്നു അവൾ സ്റ്റെപ്പും കയറിക്കൊണ്ട്….
പോവുന്നതിനു മുന്പേ… “ഉമ്മാ അവാർഡ് എന്റെ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുതന്നാൽ മതി…”
എന്ന് വിളിച്ചു പറയുകയും ചെയ്തു….
അവളുടെ റൂമിന്റെ വാതിലെത്തിയതും ഞാനൊന്ന് നിന്നു…
ദൈവമേ എന്നെകൊണ്ട് അരുതാത്തതൊന്നും ചെയ്യിക്കരുതേ….
അവൾ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി…
😳
ഒരു നിമിഷം ഞാനൊന്ന് സ്തംഭിച്ചു നിന്നു…
ഇതൊരു വീടിന്റെ മുറിയാണോ അതോ ഏതെങ്കിലും ഇന്റീരിയർ ഡിസൈൻ മാഗസിനിൽ നിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത ചിത്രമാണോ….
പുറത്തെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം മാറി, തികച്ചും ശാന്തമായ മറ്റൊരു ലോകത്താണ് ഞാനിപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്…
മുറിയിലാകെ പടർന്നു നിൽക്കുന്ന ഐവറി വൈറ്റ് നിറം ആ സ്ഥലത്തിന് വല്ലാത്തൊരു വിശാലത നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണിൽ കുത്തുന്ന ട്യൂബ് ലൈറ്റുകളൊന്നും അവിടെയില്ല. പകരം, സീലിംഗിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന സ്ട്രിപ്പ് ലൈറ്റുകളിൽ നിന്നും, ഭിത്തിയിലെ ഒരു വശത്തുള്ള സ്റ്റൈലിഷ് ആയ ഫ്ലോർ ലാമ്പിൽ നിന്നും ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മൃദുവായ സ്വർണ്ണ പ്രകാശം ആ മുറിക്ക് ഒരു മാന്ത്രിക പരിവേഷം നൽകി…
എന്റെ കണ്ണുകൾ മുറിയുടെ പലയിടങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ചു.
അവിടെയൊന്നും അലസമായി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷ്ണം പോലും കാണാനില്ല. അത്രയ്ക്കും വൃത്തിയും വെടിപ്പും!
മുറിയുടെ നടുവിലായി, തറയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ആധുനിക രീതിയിലുള്ള ഒരു വലിയ കട്ടിൽ. അതിൽ ചുളിവുകളൊന്നുമില്ലാത്ത കട്ടിയുള്ള ചാരനിറത്തിലുള്ള ബെഡ്ഷീറ്റ് വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനു മുകളിൽ വിവിധ വലിപ്പത്തിലുള്ള വെള്ളയും കരിമ്പച്ചയും നിറത്തിലുള്ള തലയിണകൾ കലാപരമായി അടുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഒരു വശത്തെ ഭിത്തി മുഴുവനായി വലിയ ഗ്ലാസ് ജനാലകളായിരുന്നു. അതിലൂടെ ആ വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടത്തോട് കൂടിയുള്ള വലിയ മല കാണാം…. അതും എച്ച് ഡി ദൃശ്യമികവോടെ…
ആ ജനലിനോട് ചേർന്ന്, തടിയും മെറ്റലും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വളരെ സ്ലീക്ക് ആയ ഒരു സ്റ്റഡി ടേബിൾ. അതിൽ ഒരു ലാപ്ടോപ്പും, മനോഹരമായ ഒരു സെറാമിക് പാത്രത്തിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഇൻഡോർ പ്ലാന്റും മാത്രം.
മറ്റൊരു മൂലയിൽ, ഇരുന്നു വായിക്കാൻ പാകത്തിന് വെൽവെറ്റ് തുണി കൊണ്ടുള്ള സുഖകരമായ ഒരു ആം ചെയറും , അതിനടിയിൽ ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങളുള്ള ഒരു രോമൻ കാർപെറ്റും വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഭിത്തിയിൽ അവിടവിടെയായി മിനിമലിസ്റ്റിക് ശൈലിയിലുള്ള ചില അബ്സ്ട്രാക്റ്റ് പെയിന്റിംഗുകൾ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നത് ആ മുറിയുടെ ആധുനികത വിളിച്ചോതുന്നവയായിരുന്നു….
ഒരു നിമിഷം അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാത്ത സ്വന്തം മുറിയെക്കുറിച്ച് ഓർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് തന്നേ ഒരു ജാള്യത തോന്നി. ഇത്രയും പെർഫെക്റ്റായി, ഇത്രയും ഭംഗിയായി ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നു?
ഇത് വെറുമൊരു താമസസ്ഥലല്ല, മറിച്ച് ആമിയുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ, അവളുടെ അഭിരുചിയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു……
“മുറി ഇഷ്ട്ടപെട്ടോ എല്ലാം എന്റെ ഐഡിയ ആണ്….”
അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു…
എന്തുപറഞ്ഞാലും കുറഞ്ഞു പോവുകയേ ഉള്ളു അതിനാൽ ഞാൻ മുഖത്ത് വരുന്ന എല്ലാ നവരസങ്ങളും കാണിച്ച് സൂപ്പർ എന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി….
“ഇരിക്ക് ദേവാ…. ”
അവൾ ബെഡിൽ ഇരുന്നതിന് ശേഷം അടുത്ത് തട്ടിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു….
ഇരിക്കണം എന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇരുന്നാൽ ബെഡ്ഷീറ്റ് ചുളിഞ്ഞു പോവുമോ എന്നൊരു പേടിയാണ് മനസ്സിനുള്ളിൽ അത്രക്കും വൃത്തി…
ഇവൾക്ക് ഇനി മറ്റേ വ്യക്തിയുടെ അസുഖം വല്ലതുമുണ്ടോ….
ഞാൻ പതിയേ ഇരിക്കാനായി ശ്രമിച്ചു….
എന്റെ പരുങ്ങൽ കണ്ടിട്ടാവണം അവൾ എന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഒറ്റവാളിയായിരുന്നു…
“നിനക്ക് എത്ര തവണയായാലും ഒരു മാറ്റാവുമില്ലല്ലോ…. ”
ശേഷം അവൾ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി….
ബെഡിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയ ഞാൻ അവളുടെ ചിരി കാണാൻ മാത്രമായി ചാടിയെഴുന്നേറ്റു….അവളുടെ തട്ടം തലയിൽ നിന്നും തെന്നിയിറങ്ങിയിരുന്നു…
എന്തൊരു ഭംഗിയാണ്….
“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നേ…. ”
അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു കളിപ്പിക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു…
“ടക്ക്….ടക്ക്….”
മറുപടി പറയുന്നതിന് മുന്പേ വാതിലിൽ ഒരു കൊട്ട് കേട്ടു…
“ഉമ്മാ പോര്….”
ആമിയുടെ മറുപടി കേട്ടതും അവളുടെ ഉമ്മ അകത്തേക്ക് വന്നു…
ഉഫ് ചാരി കിടന്നിട്ടും വാതിലിൽ കൊട്ടി കേറാൻ കാണിച്ച ആ മനസ്സ്…. ഒരു നിമിഷം അവരോടെനിക്ക് വലിയൊരു റെസ്പെക്ട് തോന്നി…
കയ്യിൽ ഒരു പാത്രം നിറയേ ഫ്രൂട്ട്സാണ് അതിനേക്കാൾ ഏറെ മധുരം അവരുടെ ചീരിക്കുണ്ട്….
ഫ്രൂട്ട്സ് തന്നു കഴിഞ്ഞതും അവളുടെ ഉമ്മ വാതിലും അടച്ച് മുറിയുടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി…
ഒരു അന്യപുരുഷന്റെ ഒപ്പം തന്റെ മകളേ തനിച്ചാക്കി വാതിലും അടച്ച് പോവുക എന്നുവച്ചാൽ.എത്രമാത്രം വിശ്വാസമുണ്ടാവും അവർക്ക് ആമിയേ…
അവർ പോയി കഴിഞ്ഞതും ഞാൻ ആമിയേ നോക്കി…
ആമി ആ പാത്രത്തിൽ നിന്നും ഒരു ആപ്പിൾ കഷ്ണം എടുത്തു എന്റെ നേരെ നീട്ടി.
കഴിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നൊന്നു ആലോചിച്ചെങ്കിലും, അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ നിരസിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
ഞാൻ കൈ നീട്ടി വാങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ സമ്മതിച്ചില്ല. പകരം, അവൾ തന്നെ അത് എന്റെ വായലേക്ക് വെച്ചു തന്നു.
അവളുടെ വിരലുകൾ എന്റെ ചുണ്ടിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ആ മുറിയിലെ തണുപ്പിലും എനിക്ക് വിയർക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
ഇനിയും ഇവിടെ നിന്നാൽ ശരിയാവില്ല… എന്റെ നിയന്ത്രണം കൈവിട്ടു പോകുമോ എന്നൊരു ഭയം എന്നെ പിടികൂടി. ആമിയുടെ സാമീപ്യവും ഈ മുറിയുടെ ഏകാന്തതയും എന്നെ വല്ലാതെ
തളർത്തുന്നുണ്ട്.
“ആമീ… ഞാൻ… ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ…?”
പകുതി കഴിച്ച ആപ്പിൾ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു…
”അയ്യോ… അപ്പോഴേക്കും പോവാനായോ? കുറച്ചു നേരം കൂടി ഇരിക്ക് ദേവാ…”
അവൾ കൊഞ്ചലോടെ എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
”വേണ്ട ആമി, നേരം വൈകി… എനിക്ക് പോവണം.”
എന്റെ സ്വരത്തിലെ ഗൗരവം കൊണ്ടാവാം, അവൾ പിന്നെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. പക്ഷെ അവളുടെ മുഖം മങ്ങുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
”ശരി, സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ പോവുന്നതിന് മുൻപ് ആ മുറിവ് ഒന്നുകൂടി നോക്കണം. മരുന്ന് വെച്ചിട്ടേ വിടൂ…”
അവൾ വീണ്ടും എന്റെ കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു…
അവളുടെ ആ ആവശ്യത്തിന് മുൻപിൽ എനിക്ക് തല കുനിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഞാൻ വീണ്ടും ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു.
അവൾ മെല്ലെ എന്റെ ഷർട്ട് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. വയറ്റിലെ ആ മുറിവ് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് വേദന പടരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
ശേഷം അവൾ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയിലോട്ട് പോയി…. ഞാൻ അവളേ തന്നേ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയാണ്… അവൾ പോയിടത്ത് ഒരു ചെറിയ ചെടി ചട്ടിയിലായി ഒരു ചെടി ഞാൻ കണ്ടു…
കണ്ടമാത്രയിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു അത്… പക്ഷേ ഇവളെന്തിന് ഇത് തന്റെ വീടിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കണം…
ആമിയുടെയും നിധിയുടെയും ചില നേരത്തേ സ്വഭാവവും…മറുപടികളും ശ്രദ്ധിച്ചാൽ അവർക്ക്മാത്രമായി അറിയുന്ന എന്തോ ഒന്ന് അവർ ഒലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്…
സമയമാവട്ടെ ചോദിച്ചറിയാം എന്തായാലും എന്തൊക്കെയോ കരിഞ്ഞു മണക്കുന്നുണ്ട്…
അവൾ ആ ചെടിയിൽ നിന്നും രണ്ട് മൂന്ന് ഇലകൾ പറിച്ചു…ശേഷം ടേബിളിന് മുകളിലുള്ള ജഗിൽ നിന്നും കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്ത് ഇലയിൽ തളിച്ചു…ഞാൻ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളാണ് ആമി ചെയ്യുന്നത്….
നനഞ്ഞ ഇലകളുമായി അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വീണ്ടും എന്റെ ഷർട്ട് പിടിച്ചു പൊക്കി… ശേഷം നനഞ്ഞ ഇലകൾ അതിന് മുകളിൽ ഒട്ടിച്ചു വച്ചു….. മുറിവിൽ നേരിയ തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി… അതിങ്ങനേ ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ്….
സുഖം….പരമസുഖം…
കുറച്ച് ഇലകൾ സൂക്ഷിച് വച്ച് സമയം കിട്ടുമ്പോൾ കുട്ടനിലും ഒന്ന് വക്കണം ഇതിന്റെ സുഖം അവനുംകൂടേ ഒന്ന് അറിയട്ടെ….
ഒരു നിമിഷം നിധിയെനിക്ക് തന്ന ഇലകൾ എല്ലാതും കൂടേ ഞെരിച്ചു ചാറാക്കി മാറ്റിയ എന്റെ തിരുമോന്ത മനസ്സിലേക്ക് കയറി വന്നതും തെല്ലൊരു ദേഷ്യം തോന്നാത്തിരുന്നില്ല…..
അല്ല ഇതൊക്കെ ഇവൾക്കെങ്ങനെ അറിയാം….
“ആമി…ഇത് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം… ”
ഞാൻ സംശയം മറച്ചു വക്കാൻ നിന്നില്ല….
“നീ ഞാൻ തന്ന ബുക്ക് വായിക്കാറുണ്ടോ…”
മുറിവിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവളത് ചോദിച്ചത്…
“ഇല്ല….”
ഞാൻ ഒറ്റവാക്കിൽ മറുപടിയൊതുക്കി… അല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യന്മാർക്ക് വായിക്കാൻ പറ്റിയ ലിബിയാണോ അതിൽ എഴുതി പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്…. അത് എഴുതിയവനേ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിട്ട് വേണം അവന്റ തന്തക്ക് രണ്ടു വിളി വിളിക്കാൻ…. 😤
“മ്മ്…..”
ആമിയുടെ മൂളൽ…
കുറച്ചു നേരം മൗനം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു…. ഇലവെച്ചിട്ടും വിരലുകളുടെ മൃദുവായ സ്പർശനം എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നു പോവുന്നുണ്ട്…അതിനൊപ്പം ഇലയുടെ തണുപ്പും… ഇടക്കിടക്ക് ജനലിലൂടെ ഇരചെത്തുന്ന കാറ്റുകൂടെയായപ്പോൾ…
വേദനയെക്കാൾ വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് ആ നിമിഷം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്….
മുറിവിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കാൻ അവൾക്ക് ഓരോ നിമിഷവും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു….
അവൾ മുഖമുയർത്തി എന്നെ നോക്കി….
ആ തേനൂറും ചുണ്ടുകൾ എന്തോ പറയുവാനായി വിറക്കുന്നുണ്ട്…
ആ കണ്ണുകളിൽ നിറയെ കരുതൽ മാത്രം…
എന്നോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രം…
ആ നിമിഷം… എനിക്കവളോട് തോന്നിയ പ്രണയം വാക്കുകൾക്കതീതമായിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും അണപൊട്ടി ഒഴുകി….
എന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ അവളുടെ കവിളിൽ ചേർത്തുവെച്ചു. അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കി, മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ഞാൻ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു….
ഒരു നിമിഷം സമയം നിലച്ചതുപോലെ…
അവളുടെ ശ്വാസതാളം ഉയരുന്നത് എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു….
പക്ഷേ ചുംബനം നിർത്താൻ എന്തോ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല…
കയ്യിൽ തട്ടിയ നനവ് കാരണമാണ് ഞാൻ സ്വബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്…
😳
ആമിയേ നോക്കിയപ്പോൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും വിറക്കുന്നു ചുണ്ടുകളുമായി അവൾ എന്നേ തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്നു…
മൈര് ഞാനെന്താ ഇപ്പോൾ ചെയ്തേ…?
എന്ത് സംഭവിക്കരുത് എന്ന് കരുതിയോ അത് തന്നേ സംഭവിച്ചു…..
ഇത്രയും നേരംകൊണ്ട് കെട്ടിപടുത്ത എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് താറുമാറായിരിക്കുന്നു…
“ആമി…. ഞ… ഞാൻ അറിയാതെ.. സോ… സോറി….”
വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ ഞാൻ തപ്പി തടഞ്ഞു…
ആ മൗനതേയോ അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ നിറകണ്ണുകളെയോ എനിക്ക് കൂടുതൽ നേരം നോക്കിയിരിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല…
ഞാൻ റൂമിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഓടി….
അവളിപ്പോൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവും ഇത്രയും സ്നേഹം കാണിച്ചത് ഈ നാറിയോടായിരുന്നോ എന്ന്…
ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ടാക്കി പോകുമ്പോഴും മനസ്സ് നിറയേ ശൂന്യമാണ്….
ഈശ്വരാ നാളെ മുതൽ എങ്ങനെ നോക്കും ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്ത്….. ആലോചിച്ചിട്ട് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല…..
വണ്ടി വീടിനു മുന്നിൽ എത്തി… ചാടിയിറങ്ങി പോവാൻ നിന്നപ്പോഴാണ് വണ്ടി ഓഫ് ചെയ്തിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്… വണ്ടി ഓഫ് ചെയ്ത് പോവാൻ നിന്നപ്പോൾ ദേ പോണു ബൈക്ക് വീഴാൻ… ഓഹ് മൈര് സ്റ്റാൻഡും ഇട്ടിട്ടില്ല…
ടെൻഷൻ…. ടെൻഷൻ….
സച്ചിന്റെയും നിധിയുടെയും രാഹുലിന്റെയും ചെരുപ്പും ഷൂവും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിലായി അവർ വന്നു എന്നത്….
ആ മൈരന്മാരേ കണ്ട് രണ്ട് തെറി പറയണം.. അവന്മാർ കാരണമാണ് ഇന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത്….
കലി തുള്ളി നേരേ ചെന്ന് ചാടിയത് ആന്റിയുടെ മുന്നിൽ….
“മോൻ വന്നോ വാ ചായ കുടിക്കാം…. ”
അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ വീണ്ടും ഞാൻ നിസ്സാഹായനായിരിക്കുന്നു…
ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അതിനൊന്നും ചെവി തരാതെ ആന്റി എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് ഡൈനിങ് ഏരിയയിലേക്ക് നടന്നു….
മൂന്ന് പേരും അവിടേ ഉണ്ട്…
സച്ചിൻ ഏതോ ഒരു സ്വപ്നലോകത്താണ്, രാഹുൽ ഫോണിൽ തോണ്ടുന്നു, നിധിയാണെങ്കിൽ ചിക്കനേ വധിക്കുകയാണ്…
എന്നേ അവിടേ ഇരുത്തി കുടിക്കാൻ ചായയും തന്ന് ആന്റി അകത്തേക്ക് കയറി….
“നിന്റെ ഫോണിനെന്ത് പറ്റി ദേവാ…, നിന്നെ വിളിച്ച് കിട്ടാഞ്ഞിട്ട് കൃതിക ഞങ്ങളെ വിളിച്ചാണ് തെറി പറയുന്നത്….”
രാഹുൽ ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു…….
ആമിയുടെ കാര്യം ആലോചിച്ച് ഇരിക്കുന്ന എനിക്ക് അതിനെപ്പറ്റി ചോദിക്കാനും ചിന്തിക്കാനും നേരമില്ലായിരുന്നു….
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു സിപ്പ് ചായകുടിച്ചു…
നിധിയുടെ ശ്രദ്ധ എന്നിലേക്ക് ഇടക്കിടക്ക് വരുന്നത് പോലേ തോന്നി എനിക്ക്…
“അവൾ ലേറ്റ് അഡ്മിഷൻ എടുത്ത് നാളെ ഇങ്ങോട്ട് വരുകയാണെന്ന്…നിന്നോട് കൂട്ടികൊണ്ടുവരാൻ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു….”
രാഹുൽ വീണ്ടും പറഞ്ഞു നിർത്തി….
“മ്മ്….”
ഞാനൊരു മൂളലിൽ മറുപടി കൊടുത്തു….
😳😳😳
ഏഹ്ഹ്…..
“നീ ഇപ്പോ എന്താ പറഞ്ഞേ…. ”
ബോധം വന്നപ്പോഴാണ് അവൻ പറഞ്ഞ കാര്യം എനിക്ക് മനസ്സിലായത്…
ഞാൻ വിശ്വാസം വരാതെ വീണ്ടും അവനോട് ചോദിച്ചു….
“കൃതിക. അവൾ നാളെ ഇങ്ങോട്ട് വരും….”
“എന്നിട്ട് നീ എന്ത് പറഞ്ഞു….”
“ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ അവൾ ആൾറെഡി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു…അതുകൊണ്ട് ഞാൻ വരാൻ പറഞ്ഞു….”
😳
ഇത്തവണ രാഹുൽ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കിയാണ് പറഞ്ഞത്…
ഞാൻ സച്ചിനേ നോക്കി… മൈരൻ ഇപ്പോഴും എന്തോ ആലോചിച്ച് സ്വന്തമായി ചിരിച്ചിരിക്കുകയാണ്….
ഞാൻ ഇവിടുന്ന് പോവാൻ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരുകയാണല്ലോ ദൈവമേ…
“എടാ അവൾ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നാൽ എവിടേ താമസിക്കും….”
അത് പറയുമ്പോൾ ഒരു ഇടം കണ്ണിട്ട് നിധിയേ നോക്കാൻ ഞാൻ മറന്നില്ല….
“ഞാൻ മാമനോടൊന്ന് ചോദിച്ച് നോക്കട്ടെ ഇവിടേ നിർത്താൻ പറ്റുമോ എന്ന്. എന്തായാലും കുറേ മുറികളുള്ളതല്ലേ സമ്മതിക്കാതെ ഇരിക്കില്ല.”
കൃതിക ഒരു കാര്യം ചെയ്യും എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചെയ്തിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരും എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചിന്തിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല…..
ആകേ ചിന്തിക്കേണ്ടത് അവളേ എവിടേ നിർത്തുമെന്നുള്ള കാര്യം മാത്രമാണ്…ഞാൻ എന്തായാലും അവളേ ഒറ്റയ്ക്ക് നിർത്താൻ പോവുന്നില്ല…
അങ്ങനെയിരിക്കെ.രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ എനിക്ക് വളരേ വലിയ ആശ്വാസമാണ് നൽകിയത്…
“ഞാൻ ഇറക്കി വിടും….”
നിധിയുടെ ശബ്ദം…
ഞാനും രാഹുലും ഒരേ സമയം അവളേ നോക്കി….
“നീ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ ശ്രീ…”
രാഹുൽ അവളോട് ചോദിച്ചു….
“ആര് വന്നാലും ഞാൻ അവരേ ഇറക്കിവിടും എന്ന്… വരുന്നവർക്കും പോവുന്നവർക്കും കേറി താമസിക്കാൻ ഇത് സത്രമൊന്നുമല്ല….”
നിസ്സാര മട്ടിൽ അവളുടെ മറുപടികേട്ടതും ഞാനും രാഹുലും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിയിരുന്നു…
ഇവൾക്ക് ഇതിൽനിന്നെന്ത് സുഖം കിട്ടുന്നോ ആവോ….
“ഡാ രാഹുലേ നിന്റെ ഫോൺ തന്നേ….”
അവന്റെ ഫോണും വാങ്ങി ഞാൻ റൂമിലേക്ക് പോയി…
ശേഷം കൃതികയേ വിളിച്ചു…, രണ്ട് റിങ് അടിച്ചപ്പോഴേക്കും അവൾ ഫോണെടുത്തു…
“ഹലോ….എന്താടാ…?”
പരുഷമായ മറുപടി…
“എടി ഇത് ഞാനാ…”
“ഓഹ് മൈരേ നീ ചത്തില്ലായിരുന്നോ…കുറേ വിളിച്ച് കിട്ടാഞ്ഞപ്പോ ഞാൻ വിചാരിച്ചു ചത്തിട്ടുണ്ടായിരിക്കും എന്ന്….”
😐
“എടി ഫോൺ താഴേ വീണ് കേടുവന്നു. ആ സാധനം കൊണ്ട് ഇനി വലിയ ഉപയോഗമില്ല…. അത് വിട് നീയെന്തിനാ ഇപ്പോ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരുന്നേ അത് പറ ആദ്യം….”
“ഫോൺ കേട് വന്നാൽ നിനക്കതൊന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞൂടെ… ഞാൻ അയച്ച ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ വേസ്റ്റ് ആയി പോയില്ലേ ഇപ്പോ…”
😐
ഇത്ര പ്രേശ്നങ്ങൾക്കിടയിലും അവളുടെ വായിൽ നിന്നും ഫോട്ടോസ് എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കുണ്ണക്കൂട്ടൻ ഉണർന്നതറിഞ് എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ സഹതാപം തോന്നി….
“സാരല്ല ട്ടോ ഞാൻ എന്തായാലും അങ്ങോട്ടേക്ക് തന്നെയല്ലേ വരുന്നേ… എന്റെ ചെക്കന് ഞാൻ മൊത്തമായും കാണിച്ചു തരാം…”
അവളുടെ ചൂട് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മറുപടിയും കൂടെയുള്ള കുണുങ്ങി ചിരി കൂടെയായപ്പോൾ എന്റെ കുണ്ണക്കുട്ടൻ വീണ്ടും ഉഗ്രരൂപം പ്രാപിച്ചു…
അടങ്ങി കിടക്കട മൈരേ…
വിളിച്ചിട്ട് സംസാരിക്കാൻ വന്ന കാര്യം മറന്നു….
“എടി ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് വരാനാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ നീ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരുന്നേ… ഇവിടേ…ഇവിടേ ശരിയാവില്ലടി…”
“എന്താടാ എന്ത് പറ്റി….”
ഞാൻ അവളോട് ആമിയുടെ കാര്യം മുഴുവനും പറഞ്ഞു….
കേട്ട് കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചു നേരം അവൾ മിണ്ടാതേ ഇരുന്നു… പിന്നിടങ്ങോട്ട് ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു…
😐
“എടാ പൊട്ടാ ഇതാണോ നിന്റെ പ്രശ്നം. നീയിപ്പോ അമിതമായി ചിന്തിച്ച് കാട് കയറണ്ട. മനുഷ്യരല്ലേ, ചില നേരങ്ങളിൽ വികാരങ്ങൾ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് പോകും. അത് സ്വാഭാവികമാണ്. ആ നിമിഷത്തിൽ നിനക്ക് അങ്ങനെ തോന്നി, നീ ചെയ്തു. അത്രയേ ഉള്ളൂ.
അതോർത്ത് നീ നിന്നെത്തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്. നിന്റെ ഉദ്ദേശം മോശമായിരുന്നില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട്, ഇപ്പോൾ നീ റിലാക്സ് ചെയ്യ്. ബാക്കി നമുക്ക് സാവധാനം നേരിടാം. ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല, ഞാൻ കൂടെയില്ലേ?”
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, അതുവരെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന വലിയൊരു ഭാരം ഉരുകിപ്പോകുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. വലിഞ്ഞുമുറുകിയിരുന്ന എന്റെ ശ്വാസം ഒന്ന് നേരെയായി. ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ച്, ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. തല പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് ചായ്ച്ച്, കസേരയിലേക്ക് ശരീരം മുഴുവനായും വിട്ടുകൊടുത്തു…
“എടാ പൊട്ടാ നീയെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തേ…”
എന്റെ മറുപടിയൊന്നും കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാവും അവൾ എന്നോട് കാര്യം തിരക്കി…
അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും എനിക്ക് അറിയാതെ തന്നെ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുകയാണ് ചെയ്തത്….
“കൃതി…?”
“മ്മ്…”
“നീ എന്ന് മുതലാടി ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയേ…”
അത്ഭുതവും സന്തോഷവും കളിയാക്കലും എന്റെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു….
“പോടാ പൊട്ടാ…”
അവളുടെ ചിരിച്ചുള്ള മറുപടി…
“താങ്ക്സ്…”
“താങ്ക്സ് ഒക്കെ അവിടേ നിക്കട്ടേ മര്യാദക്ക് നാളെ രാവിലേ എന്നേ കൂട്ടാൻ വന്നോണ്ടു…”
അതും പറഞ്ഞ് ഒരു ഉമ്മയും തന്നാണ് അവൾ ഫോൺ വച്ചത്….
മനസ്സിൽ നിന്നും ഒരു കല്ലിറക്കി വച്ച സുഖത്തിൽ കിടക്കുമ്പോഴാണ് കൃതിയേ എവിടേ താമസിപ്പിക്കും എന്ന ചിന്ത കടന്നു വന്നത്…
നിധിയുടെ സ്വഭാവം വച്ച് അവൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ചെയ്തിരിക്കും….. ഈ വീട്ടിലേ സാഹചര്യം വച്ചും അവൾ പറയുന്നതാണ് അവസാന വാക്ക്…
ഇനി കൃതിയേ കുറിച്ച് അറിയുന്ന ആൾ ഉള്ളത് അത് റോസാണ്. അവളോട് ചോദിച്ചു നോക്കിയാലോ കൃതിയേ അവിടേ നിർത്താൻ പറ്റുമോ എന്നത്… അത് അതൊരു നല്ല ആശയമാണ് രണ്ട് പേരുടെയും സ്വഭാവം സവിശേഷതകൾ ഒരുപോലെ ആയതിനാൽ പെട്ടെന്ന് തമ്മിൽ ഇണങ്ങിക്കോളും…
ഞാൻ വേഗം റോസിനേ വിളിച്ചു…
“ഹലോ പറ രാഹുലേ… എന്തിനാ വിളിച്ചേ…”
“ഞാൻ രാഹുലല്ല ദേവയാ…”
എന്റെ പേര് പറഞ്ഞതും അവൾ ഫോൺ കട്ടാക്കി…
കൈ തട്ടി കട്ട് ആയതാവും എന്ന് കരുതി വീണ്ടും അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു..
എന്നാൽ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്നേ അവൾ കട്ടാക്കി…
ഇതെന്ത് കൂത്ത്…. 😐😤
ഞാൻ പിന്നേയും വിളിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു…
ഏകദേശം നാലഞ്ചു പ്രാവശ്യം കൂടേ ട്രൈ ചെയ്തതിനാൽ അവൾ ഫോണെടുത്തു…
“എന്താ മൈരേ എന്താ കാര്യം… നിനക്കെന്താ വിളിച്ചാൽ ഫോണെടുത്താൽ…”
എനിക്ക് അത്യാവശ്യം ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു… പക്ഷേ കാര്യമെന്റെയായി പോയില്ലേ…
“ഓ അപ്പോ നീ വിളിച്ചാൽ ഫോൺ എടുത്തില്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ദേഷ്യം വരും. ഈ കണ്ട ദിവസം മുഴുവൻ നിന്നേ വിളിച്ച് കിട്ടാതിരുന്ന എനിക്ക് അപ്പോൾ ദേഷ്യം വരില്ലേ…?”
ഫോൺ പൊട്ടിയ കാര്യം ഇവൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു…ഇവളേ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല ഞാൻ അവന്മാരോട് പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ…
“എടി പൊട്ടി എന്റെ ഫോൺ നിലത്ത് വീണ് ഡിസ്പ്ലേ പോയി… കാൾ വരുന്നത് അറിയാമെങ്കിലും എടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല…”
കുറച്ചു നേരം അവൾ മിണ്ടിയില്ല…
“സോറി…”
പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു….
“അത് പോട്ടെ… ഞാൻ നിന്നേ വിളിച്ചത് വേറൊരു കാര്യം പറയാനാണ്…”
“എന്ത്….?”
ഞാൻ അവളോട് കൃതികയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു… ചെറിയൊരു എതിർപ്പ് പോലും പറയാതെ അവൾ പറഞ്ഞ ഉടനേ കാര്യം സമ്മതിച്ചു….
അങ്ങനെ കൃതികയുടെ കാര്യം ഒക്കെ ആയി….
“എടി പിന്നേ ഒരു കാര്യം കൂടേ…. നിന്നേ ആമി വിളിക്കുകയോ മെസ്സേജ് അയക്കുകയോ മറ്റോ ചെയ്തോ…..”
“ഇല്ല എന്തേ…”
“ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നമുണ്ട്….”
ഞാൻ അവളോടും നടന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞു….
“എടാ നാറി ഇതാണോ ചെറിയ പ്രശ്നം… അവൾ നിന്റൊപ്പം ബൈക്കിലും കയറി അവളുടെ വീട്ടിലേക്കും കൊണ്ടു പോയി… എന്നിട്ട് ഇതാണോ നീ അവളോട് ചെയ്തത്….. നിനക്ക് ഇതിനൊക്കെ ഒന്ന് വെയിറ്റ് ചെയ്തൂടെ…”
റോസിന്റെ ശബ്ദം ഫോണിലൂടെയാണെങ്കിലും എന്റെ ചെവിക്കല്ല് അടിച്ചു പോകുന്ന ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു അത്….
”നീ അവളേ കിസ്സ് ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്നല്ല ഞാൻ പറയുന്നേ… പ്രണയമാകുമ്പോൾ അതൊക്കെ സ്വാഭാവികം. പക്ഷെ അത് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ പേടിച്ചു ഓടിയതാണ് ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്… അവൾക്ക് എന്ത് തോന്നും ദേവാ… നീ അവളെ ഉപയോഗിക്കാൻ നോക്കിയതാണെന്നോ അതോ നിനക്ക് അവളോട് വെറും കാമം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നോ അവൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചാൽ അവളെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റുമോ?”
റോസിന്റെ ഓരോ ചോദ്യവും ഓരോ അമ്പുകൾ പോലെയാണ് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചത്.
സത്യത്തിൽ ഞാൻ അത് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. പേടി… അത് മാത്രമായിരുന്നു ആ സമയം എന്റെ ഉള്ളിൽ.
”ഞാൻ… ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും റോസേ…?”
എന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”നീ ഇപ്പോൾ ഒന്നും ചെയ്യണ്ട.നാളേ നമ്മുക്ക് രണ്ട് പേർക്കും ലീവ് എടുക്കാം എന്നിട്ട് കൃതികയേ പോയി പിക്ക് ചെയ്യാം…..അടുത്ത ദിവസം മുതൽ നീ കോളേജിൽ വെച്ച് ആമിയെ കാണുമ്പോൾ ഓടി ഒളിക്കാൻ നിൽക്കരുത്. കാര്യമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു നോക്കാം..”
അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ഇറങ്ങിയ ഭാരം അതേ പോലേ കയറി വന്നു…
രാത്രി ഉറക്കം വന്നതേയില്ല. കണ്ണടക്കുമ്പോൾ ആമിയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും മാത്രം.
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും മനസ്സ് ശാന്തമാകുന്നില്ല.
ഒടുവിൽ ചിന്തകൾക്ക് വിരാമമിടാൻ എന്നവണ്ണം ഞാൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു.
സമയം മെല്ലെ കടന്നുപോയി…
എപ്പോഴോ മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണ ഞാൻ, മുറിയിലെ തണുപ്പ് അസാധാരണമായി കൂടുന്നത് അറിഞ്ഞാണ് പാതി മയക്കത്തിൽ നിന്നുണർന്നത്.
എല്ലുകളിലേക്ക് തുളച്ചു കയറുന്ന തരം കുളിർ…
പെട്ടെന്നാണ് വാതിൽ തുറക്കുന്ന നേരിയ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടത്…
ചിന്തിച്ച് കിടക്കുന്നതിനിടയിൽ വാതിൽ അടക്കാൻ മറന്നിരുന്നു…
അലസമായി ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
മുറിയിലാകെ ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നിലാവെളിച്ചം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ മുറിയിലെ വസ്തുക്കൾക്കെല്ലാം വല്ലാത്തൊരു വശ്യത തോന്നി.
എന്റെ നോട്ടം ചെന്നെത്തിയത് വാതിലിലേക്കാണ്. അവിടെ, ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീരൂപം നിൽക്കുന്നു. വെളിച്ചത്തിന് എതിരായി നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് മുഖം വ്യക്തമല്ല. കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ട്.
ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
ആ രൂപം മെല്ലെ, വളരെ സാവധാനം എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുടുത്തു. ഓരോ ചുവടുവയ്ക്കുമ്പോഴും ആ നിഴൽ മാറി രൂപം വ്യക്തമായി വരികയായിരുന്നു.
നിധി…!
ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. ദിവാനിൽ നിന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും ശരീരം അനങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കാത്തതുപോലെ.
അവൾ വന്ന് എന്റെ അരികിൽ നിന്നു…
അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ല. ആ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുകയാണ്. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ, അവൾ മെല്ലെ കുനിഞ്ഞു. ഒരാൾക്ക് മാത്രം കഷ്ടിച്ച് കിടക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ ഇടുങ്ങിയ ദിവാൻ കോട്ടിലേക്ക് അവൾ എനിക്കൊപ്പം കയറിക്കിടന്നു.
എന്റെ ശ്വാസതാളം തെറ്റി. ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ അതോ വല്ല വിഭ്രാന്തിയുമാണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു പോയ നിമിഷം.
പക്ഷേ, അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ശരീരം എന്നോട് ചേർന്നു.
സ്വപ്നമല്ലിത്…!
അവളിൽ നിന്നും പ്രവഹിക്കുന്ന ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും, എന്റെ നാസികയിലേക്ക് തുളച്ചു കയറുന്ന അവൾക്ക് മാത്രമുള്ള ആ പരിചിതമായ സുഗന്ധവും, എന്നോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ മൃദുലതയും എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു;
ഇത് സ്വപ്നമല്ല… പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടുന്നുണ്ട്. പുറത്തെ തണുപ്പിനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു അഗ്നി ഞങ്ങളിൽ പടരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി….
ആ നിമിഷത്തിന്റെ അവിശ്വസനീയതയിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കാൻ എന്നവണ്ണം ഞാൻ ആ ഇടുങ്ങിയ കിടക്കയിൽ നിന്നും വെപ്രാളത്തോടെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ഒരു
ശ്രമം നടത്തി.
”നിധീ… നീ…”
എന്റെ വാക്കുകൾ പുറത്തു വരുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ അവൾ എന്നേ തടഞ്ഞു. എന്റെ തലയിൽ പിടിച്ച് ബലമായി അവളുടെ മാറിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. എന്റെ മുഖം അവളുടെ ചുരിതാറിൽ പൊതിഞ്ഞു കരിക്കിൻ മുലകളിൽ അമർത്തപ്പെട്ടു….
ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപേ, അവളുടെ വിരലുകൾ എന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് മീതെ അമർന്നു.
”ശ്ശ്…….”
ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുതെന്ന് അവൾ ആംഗ്യം
കാണിച്ചു.
ആ നിമിഷം… എന്തോ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തിയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് എന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നത്ര അടുത്ത്… ആ മാറിലെ ചൂടും, അവളെ പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഗന്ധവും എന്നെ മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈകാലുകൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ബലം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ, അനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരവസ്ഥ.
അവൾ മെല്ലെ എന്റെ കാതുകളിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു.
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ എന്റെ കാതിൽ ഉരസി.
കഴുത്തിലേക്ക് അടിച്ച അവളുടെ ഉഷ്ണശ്വാസം എന്റെ രോമങ്ങളെ എഴുന്നേൽപിച്ചു.
അവൾ വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ, എന്നാൽ വ്യക്തമായി എന്നോട് മന്ത്രിച്ചു:
”അനങ്ങരുത് ദേവാ… ഇവിടെ ഇപ്പോൾ നമ്മളല്ലാതെ മറ്റൊരാൾ കൂടി ഉണ്ട്…”
എന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി.
”ഒരു ആത്മാവ്… ഈ മുറിയിൽ തന്നെയുണ്ട്…”
അവൾ എന്നെ ഒന്നുകൂടി മുലകളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു… എന്റെ മൂക്കിപ്പോൾ അവളുടെ മുളച്ചാലിന് ഉള്ളിലാണ്… കുട്ടൻ പതിയേ തല പൊന്തിച്ചു തുടങ്ങി…
”ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടാൽ… ഈ നിമിഷം അത് നിന്നെ പിടികൂടും… അതുകൊണ്ട് മിണ്ടാതെ കിടന്നോ…”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തമാശ ഉള്ളതായി തോന്നിയോ…? 🤔
മുഖം മാറിലായതുകൊണ്ട് അവളുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ല…
ഭയമാണോ അതോ അവളോടുള്ള അടുപ്പം നൽകിയ ലഹരിയാണോ എന്നറിയില്ല, ഞാൻ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ആ ചൂടേറ്റുവാങ്ങി അവളിൽ തന്നെ ലയിച്ചു കിടന്നു…..
“നിനക്കെന്റെ മാറിൽ കിടക്കാൻ നല്ല കൊതിയാണല്ലേ ദേവാ…”
“മ്മ്…. ”
സുഖം തരുന്ന ലഹരിയിൽ അറിയാതെ മൂളിയതാണ്…
മൂളി കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് ബോധം വന്നത്….
“ഏയ് അല്ല…”
ഞാൻ ഒരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി തല മാറി നിന്നും എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
അവൾ കുറച്ചുകൂടെ എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് കയറി കിടന്ന് വീണ്ടും എന്നേ ചേർത്ത് പിടിച്ചു…
“അനങ്ങല്ലേ ദേവാ നിന്നേ ഭൂതംപിടിച്ചുകൊണ്ടു പോവും…. ”
പതിയെയാണ് അവളത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവൾ ചിരി കടിച്ചു പിടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു തോന്നൽ….
അല്ലെങ്കിലും വേണം എന്ന് വിചാരിച്ചാൽ പോലും അനങ്ങാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ കിടക്കുകയാണ് ഞാൻ
പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലുള്ള ആ മാറിൽ മുഖം അമർത്തുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു തീപ്പൊരി വീണതുപോലെ തോന്നി. ആ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പ്രവഹിക്കുന്ന ഉഷ്ണത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയുണ്ടായിരുന്നു; സിരകളിൽ രക്തം തിളപ്പിക്കുന്ന ലഹരി. ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴും, നിധിയുടെ ഗന്ധം എന്റെ ബുദ്ധിയെ മരവിപ്പിക്കുകയും, ഉള്ളിലെ കാമത്തെ ആളിക്കത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. വെറുതെ കിടക്കുകയായിരുന്നില്ല, ആ മാംസത്തിന്റെ മൃദുത്വത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരാൻ എന്റെ ഉടൽ ദാഹിക്കുകയായിരുന്നു
അവളിൽ നിന്നും അടരാനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങൾ ഞാൻ നിർത്തി അവളേ എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു….
“ഹ്മ്മ്… ”
അവൾ ചെറുതായി ഒന്ന് കുറുകി….വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിലൂടെ തഴുകി….
“ദേവാ….. ഹ്മ്മ്… നി.. നിന്നോട് ഞാനൊരു കഥ പറയട്ടേ…..”
“മ്മ്..”
ഞാനൊന്ന് മൂളിക്കൊടുത്തു…
“ദിവസങ്ങളുടെയും മാസങ്ങളുടെയും കണക്കു വച്ച് ഈ കഥ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏകദേശം മൂന്ന് വർഷത്തിന് മുകളിലായി..നീ ഇങ്ങോട്ടൊന്നും കൂടുതൽ ചോദിക്കുകയോ പറയുകയോ ചെയ്യരുത്… സമയമാവുമ്പോൾ ഞാനോ അല്ലെങ്കിൽ അവളോ നിന്നോട് എല്ലാം പറയും…”
അവൾ തലയിൽ പതിയേ തലോടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ എന്റെയും ആമിയുടെയുമൊക്കെ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞിട്ട് മാസങ്ങളെ ആവുന്നുള്ളു എന്നാൽ ശരിക്കും അത് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഏകദേശം മൂന്ന് വർഷത്തിന് മുകളിലായി…”
ആ സുഖത്തിലും അവളുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ ശരീരമാസകലം ഒരു ഞെട്ടൽ ഉണ്ടാക്കി…
അവൾ വീണ്ടും കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി…
””””” അന്ന് രാത്രി കോളേജിൽ ആർട്സ് ഫെസ്റ്റിവൽ നടക്കുന്ന ദിവസമായിരുന്നു… എനിക്കാണെങ്കിൽ അന്ന് ശരീരം ഒട്ടും വയ്യായിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് തന്നേ ഞാൻ ഒന്നിനും പേര് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല…..
ആമി അവൾ പണ്ടു തൊട്ടേ ഒന്നിലും പങ്കെടുക്കുമായിരുന്നില്ല…
ആകെ വല്ലാത്തൊരു മടുപ്പ്… എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ, ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഞാനും ആമിയും കൂടി ക്യാമ്പസിലൂടെ വെറുതെ നടക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ അർജുനേട്ടനെ കണ്ടത്., ആമി കഴിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് കോളേജിൽ ഏറ്റവും അടുപ്പമുള്ളത് അർജുനേട്ടനോടാണ്. ഏട്ടനും ഏട്ടന്റെ കുറച്ച് ഫ്രണ്ട്സും കൂടി ഗ്രൗണ്ടിന്റെ സൈഡിലുള്ള ആ വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ഏട്ടൻ കൈ വീശി അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു.
എനിക്കാണെങ്കിൽ ബോറടിച്ചിരിക്കുവല്ലേ, വെറുതെ അവിടെ പോയിരുന്ന് വർത്തമാനം പറയാലോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോകാൻ തുനിഞ്ഞു.
പക്ഷെ ആമിക്ക് എന്തുകൊണ്ടോ അങ്ങോട്ട് പോകാൻ വലിയ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
’വേണ്ട നിധീ, നമുക്ക് ക്യാന്റീനിൽ പോയിരിക്കാം’ എന്നൊക്കെ അവൾ പറഞ്ഞുനോക്കി. പക്ഷെ എന്റെ നിർബന്ധത്തിന് ഒടുവിൽ അവളും മടിച്ചുമടിച്ച് എന്റെ കൂടെ വന്നു.
ഞങ്ങൾ അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ അവരുടെ സംസാരം അൽപ്പം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു.
ചർച്ചാവിഷയം വേറൊന്നുമല്ല, കോളേജിന് കുറച്ച് അകലെയുള്ള ‘നീധിമല’യെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
അതൊരു വല്ലാത്ത സ്ഥലമാണത്രേ. ആ മലയ്ക്കുള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ അമാനുഷിക ശക്തികളുണ്ടെന്നും, പണ്ട് ഇവിടം ഭരിച്ചിരുന്ന രാജാവ് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഒരു നിധിയുണ്ടെന്നും, അതല്ല പ്രേതബാധയുണ്ടെന്നും ഒക്കെയായിരുന്നു സംസാരം.
ഓരോരുത്തരും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ആവേശം കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സംസാരം മുറുകിയപ്പോൾ കൂട്ടത്തിലാരോ ഒരാൾ ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചു, ‘എന്നാൽ പിന്നെ നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ?’.
തമാശയ്ക്ക് തുടങ്ങിയ ആ ചോദ്യം പെട്ടെന്ന് ഒരു തീരുമാനമായി മാറി.
നീതിമലയുടെ രഹസ്യം തേടിപ്പോകാൻ അർജുനേട്ടനും കൂട്ടുകാരും തീരുമാനിച്ചു. കൂടെ വരാൻ ഞങ്ങളെയും നിർബന്ധിച്ചു. ആമിയുടെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് വിളറുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു, പക്ഷേ എനിക്കെന്തോ ആ കാര്യം ഒരു അഡ്വഞ്ചർപോലേ തോന്നി..
ഞങ്ങൾ അവരോടൊപ്പം പോയി….പോവുന്ന വഴി മൂന്ന് പേരും കൂടേ ഒപ്പം കൂടി…എന്നേയും ആമിയെയും കൂടാതെ എട്ട് പേർ കൂടേ ഉണ്ടായിരുന്നു മൊത്തത്തിൽ…
കോളേജിൽ നിന്നും മലയിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
നമ്മൾ രണ്ടുപേരും അന്ന് പോയപ്പോൾ ബൈക്ക് നിർത്തിയ സ്ഥലമില്ല അവിടെ എല്ലാവരുടെയും വണ്ടി നിർത്തി ഞങ്ങൾ കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി നടക്കാൻ തുടങ്ങി…
രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന പൂർണചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശം ആ കാട് മൊത്തം വ്യാപിച്ചു കിടന്നിരുന്നു….
കുറച്ചുനേരം നടന്നതും ഞങ്ങൾ ആ ഗുഹയുടെ മുന്നിലെത്തി.ആമിയുടെ കൈ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു
ആ ഗുഹയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കണ്ടത് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു.
അകത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരു വഴിയല്ല, മറിച്ച് അഞ്ച് കവാടങ്ങൾ. അഞ്ച് ഇരുണ്ട തുരങ്കങ്ങൾ പോലെ വായ പിളർന്നു നിൽക്കുന്ന ഗുഹാമുഖങ്ങൾ.
ഞങ്ങൾ ആകെ പത്തുപേർ ഉണ്ടല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഓരോ വഴിയിലൂടെയും രണ്ടുപേർ വീതം പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഞാനും ആമിയും ആയിരുന്നു ഒരു ടീം.
ആമിക്ക് ഒട്ടും സമ്മതമായിരുന്നില്ല.
ഗുഹയുടെ ഇരുട്ട് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ‘വേണ്ട നിധീ, നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം, എനിക്കെന്തോ പേടിയാവുന്നു’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ എന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് അപേക്ഷിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അകാരണമായ ഒരു ഭയം നിഴലിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷെ ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കളിയാക്കലും എന്റെ നിർബന്ധവും കാരണം അവൾക്ക് അവസാനം വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ആ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം ആ കൂരിരുട്ടിൽ ഒന്നുമാായിരുന്നില്ല…. വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പായിരുന്നു അവിടെ. ഓരോ അടി വെക്കുമ്പോഴും ആമിയുടെ പിടി മുറുകുന്നത് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. മുകളിൽ നിന്നും ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദവും, ഇടയ്ക്ക് ചില വവ്വാലുകളുടെ ചിറകടിയൊച്ചയും മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
കുറേ ദൂരം നടന്നു.
എത്ര സമയം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അറിയില്ല.
പെട്ടെന്ന് മുന്നിലൊരു വെളിച്ചം കണ്ടു. ഞങ്ങൾ ആശ്വസത്തോടെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു.
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി മാത്രമല്ല, ബാക്കി നാല് വഴികളും വന്ന് ചേർന്നത് ആ ഒരു വലിയ ഹാളിലേക്കായിരുന്നു. ഗുഹയുടെ ഒത്ത നടുക്ക്, പ്രകൃതിദത്തമായി ഉണ്ടായ വലിയൊരു മുറി. അവിടെ വെച്ച് ഞങ്ങൾ പത്തുപേരും വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു. ആമിയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോഴാണ് ആശ്വാസം കണ്ടത്.
പക്ഷേ, ആ ഗുഹയുടെ നടുവിൽ കണ്ട കാഴ്ച… അത് ഞങ്ങളെ നിശബ്ദരാക്കി.
അവിടെ, ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു കരിങ്കൽ തിട്ടയിൽ… ഒരു മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥികൂടം ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴകി ദ്രവിച്ച വസ്ത്രങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ, വെളുത്ത എല്ലുകൾ മാത്രം ബാക്കി.
പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുടക്കിയത് ആ അസ്ഥികൂടത്തിലല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ കൈവിരലുകളിലായിരുന്നു.
ആ അസ്ഥികൂടത്തിന്റെ പത്തു വിരലുകളിലുമായി പത്തു മോതിരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലം ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒട്ടും മങ്ങാത്ത, വിചിത്രമായ കൊത്തുപണികളുള്ള മോതിരങ്ങൾ. ഇരുട്ടിൽ പോലും അവ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാണുമ്പോൾ തന്നെ ആർക്കും ഒന്ന് തൊട്ടുനോക്കാൻ തോന്നുന്ന അത്രയും ഭംഗിയുള്ളവ.
ഒരു നിമിഷം ആമീയൊഴിച്ചു ബാക്കി ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അതിൽ മയങ്ങിപ്പോയി.
എന്തോ ഒരു ആകർഷണവലയത്തിൽപ്പെട്ട പോലെ… ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി ആ മോതിരങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള കൗതുകമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്.
’ഇത്രയും പഴയതല്ലേ… ആർക്കും വേണ്ടാത്തതല്ലേ…’ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും.
ഞങ്ങൾ പത്തുപേർ… അവിടെ പത്തു മോതിരങ്ങൾ…
ആരും പരസ്പരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഓരോരുത്തരായി അടുത്തു ചെന്നു.
ആ അസ്ഥികൂടത്തിന്റെ വിരലുകളിൽ നിന്ന്
ഓരോ മോതിരമായി ഊരിയെടുത്തു.
ആമിയും ഞാനും ഓരോന്ന് എടുത്തു.
ആമിക്ക് തീരേ താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല പിന്നേ ഇത് വരേ വന്നതല്ലേ എന്തായാലും ഒന്നെടുക്ക് എന്ന് ഞാനാണ് പറഞ്ഞത്… കൈയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് തോന്നി ആ ലോഹത്തിന്.
മോതിരങ്ങൾ വിരലിലണിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ജയിച്ച ഭാവത്തിലായിരുന്നു. ആ നിമിഷം… ആ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു കാറ്റ് വീശിയതുപോലെ തോന്നി.
അന്ന്… അന്ന് ആ മോതിരം വിരലിലിട്ടതാണ് ഞങ്ങളുടെ വിധിയെ മാറ്റിയത് ദേവാ…
പെട്ടെന്നാണ് ആ ഗുഹയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ ചില ശബ്ദങ്ങൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങിയത്.
പാറകൾക്കിടയിലൂടെ കാറ്റ് ചീറിപ്പായുന്നതുപോലെയല്ല… മറിച്ച് ആയിരം പേർ ഒന്നിച്ച്, വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിക്കുന്നതുപോലെ…
അല്ലെങ്കിൽ വലിയ ഭാരമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ…
ആ ശബ്ദം കൂടിക്കൂടി വന്നു.
ഗുഹയുടെ ഭിത്തികൾ പോലും വിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നി.
ആമി ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.
”നമുക്ക് പോകാം… പ്ലീസ്… ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട…” അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്നു.
ഞങ്ങളും അത് ശരിവെച്ചു.
അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു. ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലൊരു അവസ്ഥ. ഞങ്ങൾ തിരിഞ്ഞോടാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷെ, ആ തിടുക്കത്തിനിടയിലും ആമി പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും മുന്നോട്ട് ഓടുമ്പോൾ അവൾ മാത്രം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ അസ്ഥികൂടത്തിന് തൊട്ടുതാഴെ, കരിങ്കൽ തിട്ടയുടെ ഒരു വശത്തായി പൊടിപിടിച്ച, ദ്രവിച്ചുതുടങ്ങിയ ഒരു പഴയ ഗ്രന്ഥം ബുക്ക് ഇരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
നിനക്കറിയാലോ അവൾക്ക് പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള ആ ഭ്രാന്ത്.
സാഹചര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം പോലും മറന്ന്, എന്തോ വലിയ നിധി കണ്ടതുപോലെ അവൾ അങ്ങോട്ട് ഓടി.
”ആമി! വേണ്ട…!” ഞാൻ വിളിച്ചു കൂവിയെങ്കിലും അവൾ കേട്ടില്ല.
ഒറ്റ ഓട്ടത്തിന് ആ അസ്ഥികൂടത്തിന് അടുത്തുചെന്ന് അവൾ ആ പുസ്തകം കൈക്കലാക്കി. അത് മാറോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
”ഇനി നിൽക്കണ്ട… ഓടിക്കോ…”
അർജുനേട്ടൻ അലറി.
ഇത്തവണ പിരിയേണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ച് ഞങ്ങൾ പത്തുപേരും ഒരേ വഴിയിലൂടെ, ഒരുമിച്ച് ഓടി. ആദ്യം വേഗത്തിലുള്ള നടത്തമായിരുന്നു. പക്ഷെ പിന്നിൽ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ… അത് ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടുപിന്നിലെത്തിയെന്ന തോന്നൽ… അതോടെ നടത്തം ഓട്ടമായി മാറി.
ഞങ്ങൾ കുറെയേറെ ദൂരം ഓടി.
പക്ഷെ… എങ്ങും എത്തുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ വന്ന വഴിക്ക് ഇത്രയും നീളമുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ എന്ന സംശയം എല്ലാവരിലും ഉണ്ടായി. എത്ര ഓടിയിട്ടും പുറത്തേക്കുള്ള വെളിച്ചം മാത്രം കാണുന്നില്ല. ചുറ്റും ഇരുട്ട് മാത്രം. ഞങ്ങൾ ഒരു വലയത്തിനുള്ളിൽപ്പെട്ട് വട്ടം കറങ്ങുകയാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.
കിതച്ചു കൊണ്ട്, എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞങ്ങൾ പകച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ചുമാറി വലതുവശത്ത് നിന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്. ഇടിമുഴക്കം പോലെ.
അങ്ങോട്ട് പോകണോ അതോ നേരെ
ഓടണോ എന്ന ചിന്തയിലായി എല്ലാവരും.
പക്ഷെ ഒടുവിൽ ആ ശബ്ദം വന്ന ദിശയിലേക്ക് തന്നെ പോകാൻ അർജുനേട്ടൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങളും പിന്നാലെ പോയി.
ആ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞതും അതൊരു പുതിയ തുരങ്കത്തിലേക്കാണ് ഞങ്ങളെ നയിച്ചത്. അതിനുള്ളിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചതും…
പെട്ടെന്ന്…!!
കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വലിയൊരു പ്രകാശം ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു. സൂര്യൻ മുഖത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നതുപോലൊരു വെളിച്ചം. കണ്ണ് തുറന്നുപിടിക്കാൻ പറ്റാത്തത്ര തീവ്രമായ പ്രകാശം. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കൈകൾ കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ പൊത്തി.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആ പ്രകാശം മങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
കണ്ട കാഴ്ച ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് ഗുഹയുടെ ആഴങ്ങളിലല്ല. ഞങ്ങൾ ആദ്യം കണ്ട, അഞ്ച് വഴികളും തുടങ്ങുന്ന ആ വലിയ ഗുഹാമുഖത്താണ്!
അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ആ സത്യം മനസ്സിലായത്… ആ ഗുഹയിലെ ഓരോ വഴിയും, ഓരോ തുരങ്കവും ചെന്നെത്തുന്നത് വ്യത്യസ്തമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് അവ സ്ഥലകാലങ്ങളെ തെറ്റിക്കുന്ന മായവലയങ്ങളാണെന്ന്.
പക്ഷെ, അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ ആർക്കും നേരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പുറത്തേക്കുള്ള വഴി കണ്ട ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക്, കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി.
രാത്രിയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് ദേഹത്തടിച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
പക്ഷെ… ഞങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവിടെ തീർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല ദേവാ.
ഗുഹയ്ക്ക് പുറത്ത്, മരങ്ങൾക്കിടയിലായി… ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കി കുറച്ചുപേർ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നില്ല. അനങ്ങുന്നുപോലുമില്ല.
അവരുടെ രൂപം… ദൈവമേ…
അതൊരിക്കലും മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ശരീരത്തിന് വെണ്ണീറിന്റെ നിറമായിരുന്നു. വിളറി വെളുത്ത, ജീവന്റെ ഒരംശം പോലുമില്ലാത്ത ശരീരങ്ങൾ.
പക്ഷെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായത് അതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു… അവരുടെ മുഖത്തെ ആ ചിരിയാണ്. വല്ലാത്തൊരു ചിരി… ചുണ്ടുകൾ ചെവി വരെ നീളുന്നതുപോലെയുള്ള, അസ്വാഭാവികമായ, ഭീതിപ്പെടുത്തുന്ന ചിരി.
ഞങ്ങളുടെ ചോര മരവിച്ചുപോയി.
”ആരും അവരെ നോക്കണ്ട… നടക്ക്… വേഗം നടക്ക്…” അർജുനേട്ടൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ പത്തുപേരും പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഞങ്ങൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഞങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ… അവരും അനങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അവർ ഞങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ വന്നില്ല. ഓടി ഞങ്ങളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം, ഞങ്ങൾ നടക്കുന്ന അതേ വേഗതയിൽ, നിശബ്ദമായി അവർ ഞങ്ങളുടെ പിന്നാലെ വന്നു.
ഞങ്ങൾ വേഗത്തിൽ നടന്നാൽ അവരും വേഗത്തിൽ വരും. ഞങ്ങൾ ഒന്നു പതറിയാൽ അവരും നിൽക്കും.
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം കാണാം… മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, ഇരുളിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ വെളുത്ത ശരീരങ്ങളും, ആ പൈശാചികമായ ചിരിയും… അവർ ഞങ്ങളെ പിന്തുടരുകയാണ്.
ഒടുവിൽ വണ്ടികൾ വെച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തെത്തിയതും, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ വണ്ടികളിൽ കയറി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് താക്കോൽ തിരിച്ചതും വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ആക്സിലേറ്റർ കൊടുത്തു.
കാടിന്റെ അതിർത്തി പിന്നിട്ട്, കോളേജിന്റെ ഗേറ്റ് കടക്കുന്നത് വരെ ആരും ശ്വാസം വിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല…”
ആമി ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ആ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി….
പുറമെ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം സാധാരണപോലെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളിലും ശരീരത്തിലും എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ക്യാമ്പസിലോ ക്ലാസ്സ് മുറികളിലോ ഒക്കെ വെറുതെ സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കുന്ന സമയത്ത്… ഞാൻ ആരുടെയെങ്കിലും മുഖത്തേക്ക് കുറച്ച് നേരം നോക്കിയാൽ മതി, അവരുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകൾ എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്താൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യം എനിക്കത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ മിണ്ടുന്നില്ല, ചുണ്ടുകൾ അനക്കുന്നില്ല… പക്ഷേ അവർ മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. അവരുടെ രഹസ്യങ്ങൾ, സങ്കടങ്ങൾ, കള്ളത്തരങ്ങൾ… എല്ലാം. ഒരുതരം ‘മൈൻഡ് റീഡിങ്’ . ആ ഗുഹയിൽ പോയി ഇറങ്ങിയത് മുതലാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ആ മോതിരം എന്റെ വിരലിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച മുതലാണ് എനിക്ക് ഈ കഴിവ് കിട്ടിയതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
കാരണം മോതിരം ഇടുമ്പോൾ മാത്രമേ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നുള്ളു ഊരി കഴിഞ്ഞാൽ സാധിക്കുന്നില്ല…
ഞാൻ പേടിയോടെ അർജുനേട്ടനോടും ബാക്കിയുള്ളവരോടും കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്, ഞാൻ മാത്രമല്ല… അവരും ഇത്തരം വിചിത്രമായ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുകയാണെന്ന്. പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും കിട്ടിയത് ‘മനസ്സ് വായിക്കാനുള്ള’ കഴിവല്ല.
ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ തരം കഴിവുകളായിരുന്നു.
ചിലർക്ക് അസാമാന്യമായ ശാരീരിക ശക്തി, വേഗത അത് പോലേ കാഴ്ചയേ മാനിപ്പുലേറ്റ് ചെയുന്ന പോലേ… അങ്ങനെ ഓരോന്ന്.
ആ മോതിരങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും നൽകിയത് വ്യത്യസ്തമായ ശക്തികളായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആമി… അവൾക്ക് മാത്രം ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല.
ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ എന്നെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. കാരണം, അന്ന് ആ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ നിമിഷം തന്നെ അവൾ ആ മോതിരം ഊരി മാറ്റിയിരുന്നു.
ഭയം കാരണം പിന്നീട് ഒരിക്കൽ പോലും അവളത് തൊട്ടിട്ടില്ല.
അതുകൊണ്ട് അവൾ ആ ശാപത്തിൽ നിന്നും, അല്ലെങ്കിൽ ആ വിചിത്രമായ ശക്തിയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു.
ആദ്യമൊക്കെ ഇതൊരു വലിയ അനുഗ്രഹമായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് അറിയാൻ കഴിയുക എന്നത് വലിയൊരു കാര്യമല്ലേ? ഒരു സൂപ്പർ പവർ പോലെ ഞാൻ അതിനെ കണ്ടു.
പക്ഷേ ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല ദേവാ…
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ രാത്രികൾ നരകതുല്യമായി. ഉറക്കത്തിൽ കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ… അതൊരിക്കലും സാധാരണമായിരുന്നില്ല. വളരെ ഭയാനകമായ, ചോര മരവിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകൾ.
കണ്ണ് തുറന്നിരുന്നാൽ പോലും ഞാൻ ചിലത് കാണാൻ തുടങ്ങി. അഴുകിയ ശവശരീരങ്ങൾ, തലയില്ലാത്ത രൂപങ്ങൾ, വികൃതമായ മുഖങ്ങൾ… എന്റെ കട്ടിലിന് ചുറ്റും, മുറിയുടെ മൂലയിലും ഒക്കെ അവ എന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് പോലെ. ഞാൻ പേടിച്ച് ആ മോതിരം ഊരിവെച്ചു.
എന്നിട്ടും…
എന്നിട്ടും ആ കാഴ്ചകൾ എന്നെ വിട്ടുപോയില്ല. മോതിരം അഴിച്ചുമാറ്റിയിട്ടും ആ ഗുഹയിലെ ഇരുട്ട് എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ബാക്കിയാവുകയായിരുന്നു.
പിന്നീട് കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് കാര്യമായ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. ആ പേടിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകൾ കുറഞ്ഞു വന്നു. എല്ലാം ഒന്ന് ശാന്തമായി എന്ന് കരുതിയിരിക്കുമ്പോഴാണ്…
ഒരു ദിവസം അച്ഛന്റെ അനിയത്തിയുടെ കോൾ വരുന്നത്.
അവർക്ക് നാട്ടിൽ നിന്നും അവരുടെ മകനെയും ഒപ്പം അവന്റെ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളെയും ഇങ്ങോട്ട് പഠിക്കാൻ അയക്കണം എന്ന്.
അവർക്ക് വേണ്ട സഹായങ്ങൾ ചെയ്തുകൊടുക്കണം എന്നതായിരുന്നു ആവശ്യം.
മൂന്നുപേരാണ് വരുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞു.
ആ വന്ന മൂന്നുപേരിൽ ഒരാൾ…
അത് നീ ആയിരുന്നു ദേവാ.
ഇപ്പോൾ എന്റെ മാറിൽ, എന്റെ ചൂടേറ്റ് കിടക്കുന്ന നീ…””””””””
നിധി പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ എന്നെ ഒന്നുകൂടി വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.
കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മൗനം മാത്രമായിരുന്നു….
“ദേവാ ഞാനും ആമിയും നിന്നേ കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏകദേശം മൂന്ന് വർഷത്തിന് മുകളിലായി… ഈ കാലയളവിൽ ഞാനും ആമിയും സച്ചിനും രാഹുലും നീയുമൊക്കെ ഉൾപ്പടെ മൂന്ന് പ്രാവശ്യത്തിന് മുകളിൽ മരിച്ചിട്ടുണ്ട്….. പിന്നേ നിന്നോട് ദേഷ്യം കാണിക്കുന്നതൊക്കെ നിന്നോടുള്ള സ്നേഹംകൊണ്ടാ നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്ന പേടിക്കൊണ്ടാ….”
അവൾ എന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ തന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“ഇനി നീ ഉറങ്ങിക്കോ… ”
അവൾവീണ്ടും ഒരുമ്മ തന്നു…
ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നാവ് പൊന്തിയില്ല..
പിന്നീട്എ പ്പോഴോ അവളുടെ ചൂടിൽ പറ്റി കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു പോയി….
തുടരും………..
കുറേ സമയം കളഞ്ഞു എഴുതുന്നത് വെറുതെയാണ് എന്നൊരു തോന്നൽ 🙂
ഇഷ്ട്ടപെട്ടാൽ ഒരു ലൈക്ക് ഒരു കമന്റ്…..🙂
പിന്നേ തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമിക്കുക..
Your email address will not be published.